Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα : Μια φορά κι έναν καιρό




















crossing borders by rodell basalo - people street & candids ( camotes island, cebu, www.rodellbasalo.com, beach, kids, white sand, people, island )











playing children

Μια φορά κι έναν καιρό 
η γη ήταν τετράγωνη κι ακίνητη.
Οι άνθρωποι με τομάρια ζώων ενδύονταν
κι αγωνιούσαν για το πιάτο της ημέρας.
Μα μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά 
λέγοντας ιστορίες
και χαμογελούσαν.

Μια φορά κι έναν καιρό 
οι άνθρωποι έτρωγαν σε πέτρινα πιάτα 
το χώμα δούλευαν σκληρά
και τα χέρια τους εγέμιζαν ρόζους.
Μα ευγνωμονούσαν Ουρανό και Γη
γιατί έπαιρναν ό,τι χρειάζονταν
και χαμογελούσαν.

Μια φορά κι έναν καιρό 
τα παιδιά κλωτσούσαν αυτοσχέδιες μπάλες,
για κούκλες ξόανα είχαν,
και τους αρκούσε το τρέξιμο και το κρυφτό.
Μα τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπά τους 
χαμογελούσαν.

Πέρασαν χρόνοι πολλοί κι οι καιροί άλλαξαν, πολύ.
Η φωτιά, κινούμενη εικόνα, 
μέσα σε κουτί μπήκε.
Ο κύκλος απέκτησε γωνίες
και πολυτελέστατος έγινε καναπές
Μα σιωπηρός μένει, χωρίς ψυχές.

Οι μπάλες δεν φτάνουν για να χορτάσουν 
τις παιδικές, καινούργιες ανάγκες
και η ευγνωμοσύνη 
δεν είναι στο πρόγραμμα της ημέρας.

Οι άνθρωποι και σήμερα όπως Τότε,
 ακόμα για το πιάτο της ημέρας αγωνιούν.
Μα δεν χαμογελούν πια πολύ.

Κι η γη είναι στρογγυλή.
Καθόλου επίπεδη.
Και κινείται. 
Κινείται πολύ....

Μα ακίνητα είναι τα πρόσωπα 
που δεν χαμογελούνε πια.

@ριστέα 

(ορχηστρικό)





























Η ανάρτηση συμμετέχει στην εβδομαδιαία στήλη η στιγμή σου σε ένα ποίημαμια ιδέα της Μαρίας Νι
Το ποίημα μου αυτό, μου το θύμισε χτες ο Σάββας Τριανταφυλλίδης,
ο οποίος το επέλεξε και το φιλοξενεί 
στο τεύχος Ιουνίου του περιοδικού Ανθρώπων Έργα.
Σπεύστε να το επισκεφτείτε.
Έχει κάνει και πάλι καταπληκτική δουλειά!
Η Ιστορία 15+1 μπλόγκερς - μια ιστορία αγάπης 
συνεχίζει με τα επόμενα τρία κεφάλαια.

Και φυσικά μην ξεχνάτε το 4ο Συμπόσιο, όσοι φίλοι,
δεν έχετε ψηφίσει...


Οι φωτογραφίες είναι όλες από το google
Το ποίημα είχε αναρτηθεί και σχολιαστεί εδώ.