Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2025

34ο Συμπόσιο Ποίησης ~ 12th anniversary ☃ 🎅 ☃ και 15 χρόνια Η Ζωη Ειναι Ωραια!



Αγαπημένοι φίλοι και φίλες.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα είμαι ξανά εδώ για να σας δώκω τη μεγάλη γιορτή 
της μπλογκογειτονιάς μας στην ευγενή άμιλλα 
και στην Ποίηση!

Ένα Συμπόσιο που κηρύσσεται Νοέμβρη μήνα, 
θα διεξαχθεί τον Δεκέμβρη και 
θα λήξει τον Γενάρη του νέου, πια, έτους! 
Ολέ! 


Αυτή τη φορά, βγαίνει την ίδια μέρα με την επέτειο της πρώτης εμφάνισης μου 
στην μπλογκόσφαιρα, 
(δεν έχουμε την πολυτέλεια για πολλαπλές αναρτήσεις, μανούλα μου) 
15 χρόνια νεότερη, τότε, με μακριές μπούκλες
και πολύ κέφι.
Τι έχει αλλάξει μέχρι σήμερα;

Τα πάντα -νομίζω!
Δεν έχω μακριά μαλλιά, δεν είμαι πια νέα, ενίοτε δεν έχω κέφι, 
λόγω προσωπικών δυσκολιών -τα γνωρίζετε, μην επαναλαμβάνομαι!

Μα δεν σταμάτησα ποτέ 
να ελπίζω, να μου έχω εμπιστοσύνη και κυρίως, να μην σκιάζομαι!
Να είμαι παρούσα στο χώρο, έστω και ασθμαίνοντας,
και να γράφω, όποτε νιώθω ότι θέλω να βγάλω το μέσα μου έξω μου.

Και φυσικά να βγάζω Συμπόσιο μέσα στην καρδιά των Χριστουγέννων,
ακόμα κι όταν όλα φαντάζουν δύσκολα!


Το 34ο Συμπόσιο, σηματοδοτείται από έναν και μόνο νέο όρο,
που περισσότερο είναι θερμή παράκληση:
Γράψτε αυθεντική ποίηση, χωρίς ΑΙ,
όπως κάναμε ως τώρα, φίλοι μου, 
δηλαδή, πριν την επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης!

Μέχρι το καλοκαίρι, προτού ακόμα βελτιωθούν τα ρομποτικά συστήματα,
ήταν πολύ πιο εύκολη και αναγνωρίσιμη η ΑΙ γραφή. 
Τώρα πια, θεωρώ ότι χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα!
Και ούτε έχω την πρόθεση να το παίξω αστυνόμος.
Σας εμπιστεύομαι και προχωράμε, με τους όρους που συμφωνήσαμε,
λίγο πριν το Φθινόπωρο, στην μπλογκογειτονιά μας, 
να επιμείνουμε στη δική μας, προσωπική γραφή!
Είμαστε μεγάλοι άνθρωποι και γνωριζόμαστε πια καλά!

 

Σας θέλω, λοιπόν, όλους στις επάλξεις, 
με τη δική σας προσωπική πένα!
Κι επειδή πρόσφατα οικογενειακώς ζήσαμε ένα θαύμα
κι επειδή ώρες ώρες νιώθω ότι μόνο ένα θαύμα με σώζει 
και μας σώζει.... 

Δώστε μου, σας παρακαλώ, ένα 

Θαύμα

μικρό ή μεγάλο, 
το Θαύμα της Γέννησης ή της ζωής σας,
ένα θαύμα που περιμένετε ή το θάμα που δεν προσδοκάτε πια.

Μπορείτε φυσικά να χρησιμοποιήσετε και λέξη της ίδιας οικογένειας,
ήτοι:  θαυμάζω ~ θαυμάσιος/α/ο ~ θαυμαστός/η/ο

Με ή χωρίς χριστουγεννιάτικη χροιά και λάμψη, 
σε όποια μορφή θέλετε,
σε έμμετρο / ελεύθερο στίχο / χαϊκού,
(η επιλογή, όπως πάντα, είναι δική σας). 

Από σήμερα, λοιπόν, 28 Νοεμβρίου κηρύσσω την έναρξη του 34ου Συμποσίου.
Σκεφτείτε, δημιουργήστε και στείλτε την αυθεντική δημιουργία σας, 
χωρίς τεχνητές βοήθειες

► Θα έχετε το νου σας στο μέιλ σας για ειδοποιήσεις μου
για τυχόν λάθη σας, ή παραλείψεις σας
(συνηθέστερα δεν μου στέλνετε τίτλο στη συμμετοχή ή φωτογραφία)
ή για μη τήρηση των όρων.
(Πολλοί μου στέλνετε τη συμμετοχή σας με όποιο διάστιχο, χρώμα, επισήμανση
ή και bold γραμματοσειρά σας βολεύει!
Σε αυτή την περίπτωση θα σας ζητήσω να διορθώσετε τη συμμετοχή σας
και να μου τη στείλετε σύμφωνα με τις οδηγίες!)

🎅

Θα μπορείτε να στέλνετε τις συμμετοχές σας έως 
και την Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου  τα μεσάνυχτα.

Θα περιμένω τη συμμετοχή σας στο μέιλ μου

tea_airis@yahoo.gr


με τις γνωστές οδηγίες - που λίγοι μάλλον προσέχετε 😂-
μέσα στο mail κι όχι με επισύναψη,
χωρίς διαστήματα, διάστιχα ή άλλες μορφοποιήσεις.
Δυσκολεύομαι πολύ μετά στις τροποποιήσεις, λόγω μπλόγκερ 
και δεν έχω, δυστυχώς την πολυτέλεια να τα κάνω, όπως παλιά.

Μην ξεχάσετε να έχετε τίτλο 
και φυσικά μια εικόνα δικής σας επιλογής.

👇
Έως και δύο συμμετοχές ο καθένας.
👆

Την Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 
(Χριστούγεννα ανήμερα -μια πετριά την έχω, τι να λέμε!)
 εγώ θα βάλω όλους τους τίτλους
σε Random list και έτσι θα βγει η λίστα ανάρτησης των συμμετοχών
σε τυχαία σειρά.
Την ημέρα αυτή θα φτιάξω τις αναρτήσεις μου 
και Παρασκευή πουρνό θα βγάλω το Συμπόσιο στον αέρα.

Από Παρασκευή 26/12 έως και Πέμπτη 01/01/26
τα ποιήματα θα τεθούν σε ψηφοφορία
με το γνωστό τρόπο, όπως πάντα
και τα σχόλια με βαθμολογίες κλειστά ☺.

Παρασκευή 02/01/26
θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα.
Ο νικητής παίρνει, όπως πάντα, ένα δωράκι από τα χεράκια μου.

Το Συμπόσιο δεν είναι επίσημος διαγωνισμός.
Είναι ένα διαδικτυακό μας δρώμενο.

Δημιουργήθηκε για τα blogs με τα οποία 
έρχομαι σε αλληλεπίδραση. 
Οι περισσότεροι μεταξύ μας πια γνωριζόμαστε
(αρκετοί γνωριστήκαμε μέσα από το Παιχνίδι των λέξεων
του TEXNIS STORIES, πάνω στο οποίο κι αρχικά πάτησα).
Καθώς πλέον σας γνωρίζω όλους 
μπορώ να διασφαλίζω και τη διαφάνεια.

Θα συμμετέχουν είτε στη δημιουργία είτε στη βαθμολόγηση, 
μόνον φίλοι αναγνώστες.
Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.


Εύχομαι ολόψυχα 
να έχετε ΥΓΕΙΑ 
και να περάσετε ζεστά κι όμορφα τις γιορτινές μέρες, 
μαζί με όσους αγαπάτε!

🎄🎅🎄

Σας φιλώ
@ριστέα



Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2025

Απλά, είναι...


Πώς ξεκινάνε όλα τα αληθινά ωραία;
Πώς δένει σίγουρα μια αγάπη ή μια φιλία;
Χωρίς καμία προσδοκία, θα σου πω
Χωρίς προσχέδιο, σκοπό, ή απαιτήσεις
Με ματιές που δε χρειάζονται εξηγήσεις
Με γέλια που γιατρεύουν τη μέρα σου
Κι ένα "περπατώ και σε σκέφτομαι"
Μια αγάπη που δεν φωνάζει πώς είναι αγάπη
Απλά "είναι"
Γιατί το αληθινό δεν προγραμματίζεται
Απλά συμβαίνει
Και να που τα χρόνια μπορούν να περάσουν ανέφελα
Γεμάτα
Σπουδαία
Ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που δεν έχουν όφελος κανένα
Παρά μόνο να χαίρονται
Και να αγαπούν
Να είναι εκεί όταν πρέπει
Και μακριά όταν χρειάζεται
Να σου λέει τρυφερά "πρόσεξε εκεί, έχει σκαλάκι"
Και εσύ να βλέπεις σε αυτό όλη τη φροντίδα του κόσμου
Να μην σε κουράζει με αμέτρητα μη και πρέπει
Μα να σ' ακούει στη σιωπή που ηθελημένα αφήνει
Να γίνει χώρος για τους λυγμούς σου
Όχι με αδιαφορία
Αλλά με πίστη σε σένα
Να είναι μάνα και αδερφή
(Καλύτερα, ανώτερα ακόμα)
Κι εσύ να αναρωτιέσαι πόση ευτυχία χωράει σε είκοσι χρόνια
Τι έχεις κάνει για να αξιώνεσαι μιαν τέτοια αγάπη!

Αριστέα

(αφιερωμένο στην Αφροδίτη μου!)





Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2025

"Ένα ποίημα για το φθινόπωρο 🍂 ~ Λήξη και κλήρωση~

 


Όπως πάντα και συνεπέστατα, τα όμορφα τελειώνουν!

Μπορεί το φθινόπωρο να μην μας κουνάει το μαντίλι ακόμα
-για την ακρίβεια είμαστε στην καρδιά του-
εμείς όμως αποχαιρετούμε το δρώμενο
που μας συντρόφεψε για ενάμιση μήνα.

αγαπήθηκε όσο και το καλοκαιρινό μας δρώμενο, 
ίσως και περισσότερο, θα έλεγε κανείς,
αφού στο μισό διάστημα που είχαμε στη διάθεσή μας γράφτηκαν 
34 πανέμορφες δικές σας συμμετοχές και 4 δικές μου,
που ίσως να μην είχαν γραφτεί ποτέ,
χωρίς την αφορμή και το κίνητρο του δρώμενου.

Η παραγωγή σας χαρακτηρίστηκε από ποιότητα!

Δεν έχω λόγια για να σας ευχαριστήσω για την αγάπη σας και τη στήριξή σας!


Αυτό το φθινόπωρο ζήσαμε πολλές Μέρες φθινοπώρου, 

και 
πάμε να δούμε παρέα το φθινόπωρο μέσα από τα μάτια των φίλων :

Φθινόπωρο!

*

*
Άλλοι θεωρούν το φθινόπωρο ως Μια μικρή Πρωτοχρονιά


Κι άλλοι απλά εύχονται .... 

Όμως,

*

*

Το φθινόπωρο γεμίζει η γης φύλλα ολούθε. 
Πώς τα είδαν οι φίλοι μας;
*

 
*

Διαφωνεί κανείς; 
---------------------------------------------
Άφησα πολλά απ'έξω, αυτά κατάφερα να 
συνδυάσω στον λίγο διαθέσιμο χρόνο μου.
Θα με συγχωρέσετε για όσα δεν έφερα στην ανασκόπηση, ε;


Πάμε να δούμε τις συμμετοχές μας, οι οποίες μπήκαν στο Random.ORG
εξόν τις δικές μου, φυσικά:

* Αυλαία,by Airis Προειδοποίηση
1. Κατερίνα Βερίγκα Η μικρή σου Πρωτοχρονιά 
2. Μαρία Κανελλάκη, Τσεκ άουτ 
3. Μαρία Νικολάου, Να πέφτεις όμορφα 
8. Μαρίνα Τσαρδακλή, Τα θέλω του φθινοπώρου  
10. Μαρία Νικολάου, Βάλε το μαγιό σου από μέσα 
13. Μαρίνα Τσαρδακλή, Μέρες φθινοπωρινές 
14. Μαρία Γ., Φθινοπωρινό Φως 
18. Μαρία Νικολάου, Πρώτη βροχή 
19. Σμαραγδένια, Φθινοπωρινά Χαϊκού 
20. Μαρίνα Τσαρδακλή, Υποδοχή στον Οκτώβριο 
22. Μαρίνα Τσαρδακλή, Η ζωή, πάντα προχωρά μπροστά 
23.Αννίκα, Φθινόπωρο 
24. Μαρία Νικολάου, Η πόλη του Οκτώβρη 
25. Μαρίνα Τσαρδακλή, Τα καλύτερα θα έρθουν; 
26.ANNA FLO, Θα 'θελα 
26. Mia, Φυγή 
28.Μαρίνα Τσαρδακλή, Φθινοπωρινές εντάσεις  
29. Μαρία Νικολάου, Μαύρο σύννεφο
31. Σμαραγδένια, Απόψε βρέχει  
32. Μαρία Νικολάου, Κόντρα στην αλλαγή 
33. Ελευθερία, Μέρες φθινοπώρου  


Και τι έβγαλε η κληρωτίδα μας;



Γιάννης και Γλαύκη οι τυχεροί αυτή τη φορά.
Καλότυχοι να΄στε, πάντα, φίλοι μου!
Οι δύο φίλοι θα πάρουν λίγη ντεκουπαρισμένη χαρά από τα χεράκια μου!

*

Σας είχα υποσχεθεί ένα ακόμα δρώμενο ως το Συμπόσιο,
αλλά είναι πολλές -πάρα πολλές- οι δυσκολίες που υφίσταμαι αυτόν τον καιρό.
Είναι αδύνατο να τηρήσω χρονοδιαγράμματα, κατασκευές, 
Χριστούγεννα που έρχονται και πολλά άλλα.
Ευελπιστώ να στρώσουν κάποια πράγματα και το επετειακό μας Συμπόσιο
να έρθει και να μας συντροφέψει κι αυτά τα Χριστούγεννα!

Τούτο τον μήνα που έρχεται 
σβήνει 15 πολύχρωμα κεράκια.
Πέρασε κάμποσες τρικυμίες, αλλά είναι εδώ και συνεχίζει το ταξίδι...
Σας ευχαριστώ που συμπορευόμαστε,
όπως σας ευχαριστώ για την πολύτιμη παρέα σας 
στο δύσκολο φθινόπωρο που βίωσα φέτος.

Καλή συνέχεια και καλό μήνα!
Σας φιλώ 
Αριστέα



Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2025

2 σε 1: Τώρα που νυχτώνει νωρίς / Μέρες φθινοπώρου ⛔ [Ένα ποίημα για το φθινόπωρο 🍂]


Τώρα που νυχτώνει νωρίς
Και φθινοπωριάζει ολούθε μέσα μου το σύμπαν
Μαζεύω τις σκιές μου
Προτού προλάβω να μαζέψω τα κομμάτια της μέρας μου
Τα φώτα στους δρόμους ανάβουν
Μα αυτό δεν βελτιώνει διόλου τα πράγματα
Η μελαγχολία υπερτονίζεται
Η θλίψη πηγαινοέρχεται σαν κομπάρσος, χωρίς κείμενο
Τα θλιμμένα φώτα στους δρόμους
Μου θυμίζουν πόσο εύκολα σκοτεινιάζει ο άνθρωπος
Πόσο εύκολο είναι να χάσω τις ισορροπίες μου
Και να λακίσω 
(Το χω πράξει με επιτυχία, εξάλλου, παιδιόθεν!)

Τώρα που νυχτώνει νωρίς
Και το φθινόπωρο επιμένει να μου κλέβει ώρες
Οι φόβοι ξετρυπώνουν νωρίτερα
Ζητούν χώρο στη ζωή μου
Διεκδικώντας τη δική τους ζωή
Και κοντράρονται ευθέως με τις ελπίδες μου
Ποιος νικάει; 
Ποιος χάνει και ποιος κεφάλι παίρνει στην αναμέτρηση;
Κι αν λάκισα πλείστες φορές, άλλες τόσες άντεξα!
Κι αν νύχτωσε έξω
Κι αν όλα μαζί σαν βράχοι ορθώνονται μπροστά μου
Να σκαρφαλώσω κάθε βράδυ προσπαθώ με κόπο 
Και ασθμαίνοντας να ψάξω για τη λάμψη του φεγγαριού
(Με θηρία κι αν πάλεψα εγώ, 
στο σκοτάδι θα κιοτέψω;)

Αριστέα


Μέρες φθινοπώρου 

Μέρες  φθινοπώρου 
δίπλα στη θάλασσα, 
την αδερφή της ψυχής
που τόσο αγαπώ. 

Περπατάω κοντά σου,
πλάι σου. 
Ο αέρας, δυνατός 
παίρνει τα μαλλιά μου 
τα στροβιλίζει.

Παίρνει και τις σκέψεις 
μακριά, όσο γίνεται 
πιο μακριά. 

Είναι μέρες 
που τα πάντα 
γύρω μου μοιάζουν ασφυκτικά.

Που όλα τα όνειρα 
τσακίζονται στα βράχια 
του ανέξοδου, 
του αδιέξοδου.

Μόνο κοντά σου 
ηρεμώ κάπως 
την αντάρα 
του μέσα μου κόσμου. 

Γι' αυτό σ' αγαπώ...

Ελευθερία


Λίγο πριν το τέλος του δρώμενου, 
μία ακόμα συμμετοχή μου στο διαδικτυακό μας δρώμενο, 
παρέα με τη συμμετοχή της Ελευθερίας

για το δρώμενο

Συνεχίζουμε ποιητικά και ανθρώπινα, ως αύριο 30/10.
Την Παρασκευή θα έχουμε τη λήξη και την κλήρωση μας.

Σας φιλούμε
Αριστέα-Ελευθερία

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2025

Η ελπίδα μου


 Η ελπίδα φοράει πορτοκαλί 
Τις χρυσαφένιες ανταύγειες του φθινοπώρου 
Και το καφέ του ξύλου που ζεσταίνει
Ναι, της ταιριάζουνε αυτές οι αποχρώσεις, θαρρώ 
Πιότερο από οτιδήποτε άλλο 
Κι ας πείτε πως ξεμωράθηκα εφέτος 
Όχι, δεν έχει το ασπρόμαυρο του χειμώνα
 Ούτε το γαλάζιο του καλοκαιριού 
Και φευ, διόλου έχει σχέση με το φρέσκο πράσινο της άνοιξης 
Ούτε με τα πολύχρωμα λουλούδια στην καρδιά της εποχής 
Όπως συνήθως τα έχουν στο μυαλό τους οι ποιητάδες

 Η ελπίδα φοράει το ώριμο, ζεστό χρώμα του φθινοπώρου 
Μου είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ
Σαν φύλλα, που έζησαν πριν πέσουν, οι υποσχέσεις της 
Έχουν να σου διηγηθούν ιστορίες που είδαν κι άκουσαν σιωπηλά
Από ζευγάρια που έναν έρωτα μεγάλο ξεκίνησαν από κάτω τους
Από παιδιά που έκαναν κούνια στα κλαδιά τους 
Ή από τον εργάτη που δροσίστηκε στον ίσκιο τους για λίγο
Μα θα σου δώσουν και τη βεβαιότητα της αναγέννησης
Γιατί στο χώμα σίγουρα σαν πέσουν, όλα θα αλλάξουν
Άλλοι σαν σκουπίδια που λερώνουν θα τα δουν
Μα άλλοι θα καταφέρουν να ακούσουν το τρίξιμο του κόσμου 

Η ελπίδα μου είναι πορτοκαλί, το δίχως άλλο
Δεν έχει στολίδια, πλουμιστά κεντίδια και χρυσόσκονες
Δεν έχει την επιθυμία της άνοιξης και της προσμονής
Είναι κατασταλαγμένη, ξέρει τι ζητάει
Θέλει να ζήσει, να υποφέρει, να πεθάνει
Να έχει την πιθανότητα να γίνει πάλι κάτι από την αρχή
Κι ας είναι να κουραστεί να περιμένει
Έχει μάθει να υπομένει
Η ελπίδα μου πεθαίνει καρτερικά κάθε καλοκαίρι 
Και γεννιέται με πόνο, κάθε Σεπτέμβρη
Δίνοντάς μου ό,τι χρειάζομαι, για να αντέξω τους χειμώνες της ζωής μου



Μία ακόμα συμμετοχή μου στο διαδικτυακό μας δρώμενο

Συνεχίζουμε ποιητικά και ανθρώπινα!

Σας φιλώ
Αριστέα


Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Τρίτη 14 Οκτωβρίου 2025

4ο Δρώμενο Χαϊκού


Θλιμμένο ρόδο,
σκύβει σαν μπαλαρίνα
λιτά χορεύει

Ζωή κυλάει
Στα χώματα γυρνάει
Σπόρος ελπίδας

Πήρε μέρος στο 4ο Δρώμενο Χαϊκού 
με οδηγό την υπέροχη φωτογραφία της αγαπημένης Μαρίας Νικολάου, 

Ευχαριστώ που το αγαπήσατε και το τιμήσατε, 
ανάμεσα σε πολλά, ισάξια, πανέμορφα χαϊκού!


Ξαναφέρνω μερικά στοιχεία για τα χαϊκού, από παλιά μου ανάρτηση,
προς ενημέρωσή μας, γιατί πραγματικά είναι ένα όμορφο είδος ποίησης, 
αν και πολύ δύσκολο, ιδίως, αν θες να το πας σύμφωνα με τους κανόνες!


俳句
“το λίγο που το καθιστά περισσότερο” 
(Robert Browning)

Το χαϊκού είναι ένα δυσκολότατο ποιητικό είδος, ιαπωνικής προέλευσης, 
απόγονος του 5στιχου τάνκα (14ος αι. μ.Χ.) από το κόψιμο του οποίου
και προήλθε (16ος αι. μ.Χ.)
Υιοθετήθηκε στην Ευρώπη στις αρχές του 20ου.
Από εκεί πέρασε τον Ατλαντικό και έφτασε να γίνει πολύ δημοφιλές,
σε όλο το Δυτικό κόσμο.

Στην αυθεντική στιχουργική μορφή τους, τα χαϊκού είναι μικρά ποιήματα 
από 17 συλλαβές, σε ένα ενιαίο στίχο.
Στην Ευρωπαϊκή εκδοχή τους, συνήθως, υποδιαιρούνται σε 3 στίχους 
από 5-7-5 συλλαβές, 
στους οποίους η ομοιοκαταληξία αποφεύγεται.


Τα χαϊκού συµπυκνώνουν ευφυΐα και σοφία, που εκφράζονται µε 
λυρική, ή άλλοτε, χιουµοριστική διάθεση, 
ενώ συχνά υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης. 

Στα χαϊκού σημαντική θέση έχουν η φύση, οι εποχές, τα χρώματα,
η ομορφιά των λέξεων και των αντιθέσεων, 
ενώ το νόημα κάποιες φορές αποκτά δευτερεύουσα σημασία.


Στόχος της ποίησης χαϊκού είναι η δηµιουργία του αποστάγµατος 
ενός "εδώ και τώρα", 
µέσα στα πλαίσια και στους περιορισµούς του µέτρου 
- οι 17 συλλαβές είναι τα όρια του κόσµου του χαϊκού-
ενός κόσµου χωρίς αύριο και χτες, 
παρά µόνο µε τώρα
- δεν είναι τυχαίο ότι τα χαϊκού κατά κανόνα γράφονται στον ενεστώτα. 

Στον κόσµο αυτό, ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο, ούτε το επίκεντρο. 
Πρώτο ρόλο παίρνει η φύση, µε τους ατελείωτους κύκλους της, 
τις εκφράσεις της σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. 
Ο άνθρωπος µένει να θαυµάζει τον κόσµο του οποίου είναι µέρος, 
υποκλινόµενος στο µεγαλείο του όλου, και, σπουδαιότερα για το χαϊκού, 
στο πόση ολότητα µπορεί να χωρέσει σε 17 συλλαβές, σε τρεις στίχους, 
σε µια αισθητηριακή εµπειρία, σε µια στιγµή.

[Ένα χαϊκού διαβάζεται σε μια αναπνοή.] 


Εμείς συνεχίζουμε να γράφουμε ποιητικά για το φθινόπωρο!
Όλες οι αναρτήσεις σας, ως τώρα, βρίσκονται στο κάτω μέρος της 

Σας φιλώ
Αριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!