Καθ' εικόνα ...

Σκέψου το Θεό.

Όταν έφτιαχνε τον άνθρωπο.

Να βαριόταν να τον τελειώσει.

Να έλεγε κι αύριο μέρα είναι!

Τι έγινε κι αν του λείπει η όσφρηση.

Ή τα μάτια.

Έχει το στόμα ρε αδερφέ!

Ας γνωρίσει τα πάντα μέσω του στόματος.

Κάπως βολεύονται όλα στο τέλος...

Σκέψου έναν Θεό τεμπέλη.
Την ώρα της μεγάλης στιγμής!

Την ώρα που εμφυσεί ζωή!

Σκέψου.. μια μισή στιγμή.

Ένα ανοκλήρωτο έργο.

Σκέψου ένα Θεό φυγόπονο.
Ένα θεό, που τα παρατά, γιατί δεν ξέρει "αν μπορεί".

Μη μου πεις "Θεός είναι, όλα τα μπορεί!"

Καθ'εικόνα δεν θέλεις να πιστεύεις ότι σε έκανε;

Προσπάθησε!

Τελείωσε ανθρωπάκο το έργο σου!

Δώσε κι εσύ ζωή σε κάτι!

Δοκίμασε τι θα πει αποτυχία!

Πριν πεις: "δεν μπορώ".
Πες: θα δοκιμάσω.

Δεν είναι το τέλος του κόσμου!
Ίσως είναι η αρχή!
Κι αν όλα δεν πάνε καλά
Να θυμάσαι
Μια στιγμή αποτυχίας

είναι μονάχα ένα φύσημα του αγέρα...

@ριστέα

Ας μην αποθαρρυνόμαστε με την πρώτη αποτυχία.

Ας να μην τα παρατάμε εύκολα λέγοντας

αβίαστα "δεν μπορώ".

"Δεν είμαι εγώ για αυτά".

Κι επειδή νομίζω ότι κι αυτό το διδαχθήκαμε

όταν ήμασταν μικροί οι περισσότεροι, 

ας μιλήσουμε για την ενθάρρυνση στην παιδική ηλικία.

Όχι εδώ όμως!

Αλλά στα Βότσαλα στη λίμνη!

Προσεχώς!

Καλή σας μέρα!

Η αγάπη διδάσκεται....

Και ναι, η αγάπη διδάσκεται........ φίλε Πέτρο!

πηγή

Όπως τα περισσότερα όμορφα πράγματα πάνω στη γη, που δεν είναι τελικά πράγματα! Φυτεύεται, καλλιεργείται κι αναπτύσσεται με φροντίδα. Μα κυρίως μεταδίδεται! Το πιστεύω.

Είμαι σε τρίτη συνέχεια σήμερα, με τα εκπαιδευτικά μου, ήταν να μην πάρω φόρα!
Ξύπνησε ένα ηφαίστειο βλέπετε σβησμένο από καιρό....
Ποτέ δεν θέλησα να προβάλω αυτά που έκανα στο παρελθόν (ούτε καν το είχα σκεφτεί. Ένα "αγριμάκι" με σκούντηξε και με ξύπνησε!! Να'ναι καλά το κορίτσι μας). Δεν θέλησα εύσημα και διακρίσεις, αν με καταλαβαίνετε.Ποτέ δεν έκανα με αυτό το σκοπό τη δουλειά μου. Για αυτό και δεν είχα μοιραστεί μαζί σας τις εμπειρίες μου έως τώρα. Κι ειλικρινά διστάζω ακόμα....  Υπάρχει τόση καχυποψία ....

Πάντα ήθελα  όμως να μεταδίδω τον ενθουσιασμό μου, πιαιδικός τις περισσότερες φορές, (αλλά αυτός μας βρίσκεται)αλλά και τον ενθουσιασμό και την έμπνευση ενός ανθρώπου!
Χτες πληροφορήθηκα ότι ήταν και μέρα μνημοσύνου γι' αυτόν. Σαν χτες λοιπόν, το 1998, πέθανε (αν κι αλλού είδα ότι ήταν στις 11 Ιουνίου) ο Μπουσκάλια, επίκουρος καθηγητής της κοινωνικής παιδαγωγικής και ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, κοσμογυρισμένος και διάσημος για ένα μάθημα που δίδαξε αυτός και μόνο αυτός: Το μάθημα της αγάπης!

Εμένα μου έμαθε πολλά! Με δίδαξε πως όλοι οι άνθρωποι μπορούν να μάθουν, αν ενθαρρυνθούν, αν πιστέψουμε και τους βοηθήσουμε! Μου έμαθε επίσης πως η αγάπη είναι μεταδοτική!

Αν ακολουθήσεις την ετικέτα Μπουσκάλια στις δημοσιεύσεις μου θα δεις ότι τον έχω τιμήσει ουκ ολίγες φορές τον μακαρίτη! Έχω εφτά βιβλία του στη βιβλιοθήκη μου, όλα διαβασμένα πολλές φορές! 
Πολύ παρεξηγημένος στο παρελθόν, αδιαφόρησε για όλες τις αστειότητες που λέχθηκαν εις βάρος του! Τον είπαν μέχρι "ντόκτωρ αγκαλίτσα"! Κι όμως δεν ενοχλήθηκε! Το χάρηκε!
Μακάρι να υπήρχαν πολλοί άνθρωποι γύρω μας όπως αυτόν!

Άνθρωποι που πιστεύουν στο καλό που υπάρχει μέσα μας! Και πασχίζουν να το αναδείξουν!
Σε ένα γραπτό που διόρθωνε ο Μπουσκάλια δεν διέγραφε τα λάθη, δεν κοκκίνιζε, δεν απαξιούσε! Έγραφε: "Μπράβο Τζον! Έχεις τρία σωστά!" Πείτε μου ...αν ήσασταν ο Τζον δεν θα δουλεύατε σκληρά ώστε την επόμενη φορά να έχετε τέσσερα σωστά; Πέντε σωστά;

Είχα ένα μαθητή, δυσλεξικό! Τον ανέλαβα στη πρώτη δημοτικού. Ένα πανέμορφο ξανθό αγοράκι! Πανέξυπνο! Μόνο που του άρεσε να γράφει από τα δεξιά προς τα αριστερά, και όλα τα μαγκουράκια να κοιτάζουν επίσης στα αριστερά. 

 ηνισάρπ ιανίε ατάμοτ Η

.....μου έγραφε κι έπρεπε να βάλω καθρέφτη να διαβάσω τι έλεγε!

πηγή

Ο Λεό μου ήταν (και είναι) ένα υπέροχο μυαλό. Καταπληκτικός ζωγράφος! Μα δεν μπορούσε τα σύμβολα με τίποτα! Τα γραμματάκια κι οι αριθμοί, του έμοιαζαν κινέζικα! Μα όμως είχε φαντασία! Και χιούμορ πολύ! Και τι ευτυχία! Έτυχε μέσα στην πιο σωστή οικογένεια που θα είχε ευχηθεί κανείς να έχει! Πόση αγάπη του έδωσαν! Ποτέ δεν τον πρόσβαλαν, ποτέ δεν του ζήτησαν περισσότερα από όσα μπορούσε! Κάθε μικρό επίτευγμα του Λεό ήταν ευκαιρία για γιορτή! Κι ο Λεό παρ' όλες τις δυσκολίες πάσχιζε και προσπαθούσε! 
Κάθε μπράβο τον χαροποιούσε! Και παρά τη βαριά μορφής δυσλεξία του έμαθε ν αγράφει και να διαβάζει.

Τον έφερναν σε μένα από ένα χωριό. Πολλά χρόνια! Με κρύο, με ζέστη, με καταιγίδες. Από την πρώτη δημοτικού...παρέα σε κάθε τάξη....Μαζί και τα καλοκαίρια.  Αυτό το παιδί υπήρξε ο μακροβιότερος μαθητής μου. Φτάσαμε μαζί στο λύκειο και μόνο στην τρίτη λυκείου δεν τον ανέλαβα, καθώς πήγαινε τεχνικό λύκειο... τι σκάμπαζα εγώ από ηλεκτροχημεία και κυκλώματα; 
Τις μέρες που έδινε πανελλήνιες με έπαιρνε τηλέφωνο. Μου έλεγε πώς πήγαινε. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα με πήρε τηλέφωνο. "Περάσαμε", μου ανακοίνωσε !
Ο Λεό μου αυτή τη στιγμή σπουδάζει, τρίτη χρονιά, στην Αθήνα!
Ο Λεό μου έχει το όνομα του αγαπημένου μου Μπουσκάλια!

Και τη σημερινή δημοσίευση του την αφιερώνω! 

Λεωνίδα μου σε ευχαριστώ, για όλα όσα περάσαμε μαζί!
Για όλα όσα έμαθα κι εγώ από σένα!

Να έχετε όλοι μια υπέροχη μέρα
@ριστέα

__________________________________________________________

1.Χτες βράδυ μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Ήθελα να τον ενημερώσω για τη δημοσίευση, να έχω την άδεια του. Με διαβάζει πού και πού! Ο μαθητής μου με διαβάζει! Τι συγκίνηση! 

2.Η αγάπη διδάσκεται, μεταδίδεται. Αν δεν το πίστευα δεν θα έκανα αυτές τις δημοσιεύσεις. 
Ευελπιστώ να παρακινήσω. Κι εσείς με τη σειρά σας να παρακινήσετε κι άλλους! Να βοηθήσετε τα παιδιά σας. Να τα ενθαρρύνεται διαρκώς. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!