Λ
Λόγια
Όμορφα λόγια, παραπονεμένα λόγια, ψυχρά λόγια, ζεστά λόγια.
Τα λόγια μας δεν είναι λέξεις τοποθετημένες στη σειρά: Ρήμα, υποκείμενο, κατηγορούμενο, ή αντικείμενο. Ή σκέτο ρήμα.Τα λόγια μας έχουν ψυχή ή ψύχρα, βάρος ή ελαφρότητα, αίσθηση ή κενότητα, ανάλογα από πού φεύγουν και πού κατευθύνονται.
Με τα λόγια χτίζουμε ανώγια και κατώγια, υποσχόμαστε, ικετεύουμε, εκφράζουμε, δίνουμε τρυφερότητα ή πόνο, χαρίζουμε αγάπη ή σφάζουμε αλύπητα....
Κι υπάρχουν και λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Και μπορεί να στοίχισαν. Και σε αυτόν που δεν τα είπε και σε αυτόν που δεν τα άκουσε....
Κι υπάρχουν κι αυτά που δεν χρειάζονται να ειπωθούν. Λόγια της σιωπής. Λόγια που μιλάνε τα μάτια. Λόγια που ζωγραφίζονται στο χάδι και στην ανθρώπινη επαφή.
Φοβάμαι μόνο τα λόγια που ξεκινούν από κενές ψυχές. Λόγια που αρχίζουν με το "θα". Λόγια ά-λογα. Από ξύλινους ανθρώπους! Σαν τους πολιτικούς μας. Λόγια των δημοσιογράφων και των ανθρώπων που παίζουν με τις ζωές μας. Λόγια που τρομάζουν. Λόγια που εκβιάζουν. Λόγια που τα πιστεύουν κάποιοι στο Κολωκοτρονίτσι και οι συνέπειες τους μας παίρνουν και μας σηκώνουν όλους συνθέμελα!
Όλα τα άλλα είμαι πάντα έτοιμη να τα ακούσω.....
Σήμερα έχει και λαλά.
Στην εκτέλεση που λατρεύω!
Στης ανάγκης τα θρανία
και στης φτώχειας το σχολειό
μάθαμε την κοινωνία
και τον πόνο τον παλιό
Παραπονεμένα λόγια
έχουν τα τραγούδια μας
γιατί τ’ άδικο το ζούμε
μέσα από την κούνια μας
Το σεργιάνι μας στον κόσμο
ήταν δέκα μέτρα γης
όσο πιάνει ένα σπίτι
και ο τοίχος μιας αυλής
Παραπονεμένα λόγια
έχουν τα τραγούδια μας
γιατί τ’ άδικο το ζούμε
μέσα από την κούνια μας
και στης φτώχειας το σχολειό
μάθαμε την κοινωνία
και τον πόνο τον παλιό
Παραπονεμένα λόγια
έχουν τα τραγούδια μας
γιατί τ’ άδικο το ζούμε
μέσα από την κούνια μας
Το σεργιάνι μας στον κόσμο
ήταν δέκα μέτρα γης
όσο πιάνει ένα σπίτι
και ο τοίχος μιας αυλής
Παραπονεμένα λόγια
έχουν τα τραγούδια μας
γιατί τ’ άδικο το ζούμε
μέσα από την κούνια μας
Μπορεί τα τραγούδια μας να έχουν "παραπονεμένα λόγια", μπορεί να χορτάσαμε "λόγια παχιά", κι "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε", εμείς όμως σε πείσμα μια άνοιξης που δεν λέει να έρθει και μετά από δυο-τρεις νοσταλγικές και μελαγχολικές αναρτήσεις μου, θα συνεχίσουμε να χαμογελάμε και να παράγουμε "' Έργα και Ημέραι" (κατά το διδακτικό ποίημα του Ησίοδου) και να προσπαθούμε να κάνουμε τη Ζωή μας Ωραία!
Σας φιλώ
@ριστέα
