Η αγάπη .... " τ α π ε ι ν ό" κιόσκι κι εγώ η γραφική της παρέας! ( Παίζοντας με τις λέξεις #8) update

                   φωτογραφία από το διαδίκτυο..........................

Στο ταπεινό κιόσκι της αγάπης 

άσυλο ζήτησα

Ανυπότακτη αντάρτισσα μιας πόλης στεγνής και άχρωμης

Κατάφορτης σε ψυχρά παλάτια και ακριβές ουτοπίες

Κατακλυσμένης από σταχτιές κι εύθραυστες

εικόνες ζωής 

και φόβους τέρατα

Φυτοζωούσα....

Γυρνοβολούσα σκιαγμένη καιρό

γυρεύοντας ψήγματα θαλπωρής κι ασφάλειας 

Μέχρι που αντίκρισα  μενεξεδί ουρανούς 

και ζωγραφισμένα με λευκή κιμωλία σύγνεφα

Οι φόβοι, σκιές στους τοίχους έγιναν με μιας

και χάθηκαν όλοι,

σαν τους φώτισε μαγικά,

η θαμβωτική φλόγα της Αγάπης

Έκτοτε λυτρώθηκα!



Ήταν η πρώτη από τις δύο συμμετοχές μου
στον όγδοο γύρο του "Παίζοντας με τις λέξεις".
Ευχαριστώ θερμά τη Μαρία για τις ευκαιρίες που συνεχίζει
ακούραστα να μας δίνει να παίζουμε δημιουργικά
και να περνάμε κάθε φορά μαγικά!
Ευχαριστώ θερμά κι όλους όσοι συμμετέχουν 
με κάθε τρόπο στο Παιχνίδι μας!
Είμαστε μια υπέροχη παρέα!

Σας γλυκοφ....

Ουπς ! Όχι δεν τελείωσα! Τώρα αρχίζουμε...
Κάμε καφέ πάρε βουτηματάκια κι έλα να μιλήσουμε για την αγάπη....




"Όχι πάλι;"  Σε άκουσα!
Έχω βιονική σκέψη εγώ, να ξέρεις!
Αλλά να, είναι από τις φορές που είμαι φορτωμένη
με πολλά και πολλούς!
Αργώ να τα πάρω, αλλά άμα τα πάρω, θα πάρω φορά ♫ ♫ ♪

Πολλοί θεωρούν ότι δεν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη,
φίλοι που αγαπούν αληθινά. γονείς με αλτρουιστική αγάπη 
και γενικά πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι ένα μίζερο, αχάριστο,
αδιάφορο, εγωιστικό ον που κοιτάζει μόνο τι θα κερδίσει!
Ναι, πολλοί είναι ακριβώς έτσι!  Ίσως οι περισσότεροι.
Αλλά μην μου πεις όλοι, θα τσακωθούμε!
Γιατί δεν έχεις γνωρίσει τους σωστούς ανθρώπους θα σου πω!
Δε περιτριγυρίζεσαι από καλή πάστα, καλέ μου άνθρωπε.

Κι αν πάλι πάντα σου τυχαίνουν μόνο όλα τα φίδια και οι σκορπιοί 
θα σου πρότεινα για λίγο να αναρωτηθείς, είτε για τις επιλογές σου,
είτε για το τι δίνεις πρώτα εσύ ως άνθρωπος...
Μπορεί να μην φταίνε πάντα οι άλλοι!



Κι εγώ έχω εξαπατηθεί, έχω πουληθεί, έχω προδοθεί 
από ερωτικό σύντροφο, έχω απογοητευτεί, έχω πονέσει
αλλά έχω επίσης συγχωρέσει !
Και σαν τη συγχώρεση δεν έχει άλλο πιο ανακουφιστικό
και λυτρωτικό συναίσθημα για μένα!
Θα σου θυμίσω μία αγαπημένη μου ιστορία 
ή μία ακόμα πιο αγαπημένη.
Κι αν την πρώτη τη θεωρείς αποκύημα της φαντασίας 
προκειμένου να διδάξει, να σου πω ότι η δεύτερη 
είναι αληθινό περιστατικό.

Πιστεύεις φυσικά ότι όταν συγχωρείς μία, θα σου την ξαναφέρουν ε;
Α, κι εμένα μου την έχουν φέρει πάλι! 
Κι όχι μία φορά, τρεις όμως σίγουρα! Ε και;
Συγχωρώ για μένα αγάπη μου πάνω απ όλα!
Για να πετάξω το σακί με τις πατάτες από πάνω μου !
(κι αν δεν κατάλαβες τι λέω, πάει να πει δεν διάβασες την πρώτη ιστορία!)



Κι αν νομίζεις ότι δεν υπάρχει φιλία κι αγάπη,
τότε πολύ θα λυπηθώ για σένα.
Γιατί πάει να πει ότι είσαι άτυχος αδερφάκι μου!
Και μόνος, πολύ μόνος και τι κρίμα...να μην έχεις δει το αληθινό πρόσωπο
της αγάπης!

Αυτής που σου δίνει έναν ώμο να κλάψεις όταν πονάς,
μια τεράστια αγκαλιά όταν χαίρεσαι,
ένα χέρι όταν έχεις πέσει,
μια παρέα όταν νιώθεις μοναξιά,
απόσταση όταν δεν θες κανέναν δίπλα σου,
διακριτικότητα όταν την έχεις ανάγκη,
και χώρο για να είσαι όπως είσαι !

Κι αν έχεις καλύτερο ορισμό για την αγάπη πες τον μου !
Κι αν πιστεύεις ότι δεν υπάρχει γύρω μας
θα σε ρωτήσω ..εσύ πόσα δίνεις από σένα με ανιδιοτέλεια;
Τι προσφέρεις για να έχεις και την απαίτηση να παίρνεις;
Κι αν νομίζεις ότι είμαι γραφική 
οκ είμαι!

Αλλά είμαι χαρούμενη γραφική!
Και χαμογελώ!
Γιατί βρήκα ίσκιο σε ένα ταπεινό κιόσκι
κι έκτοτε κατασκήνωσα, για πάντα!

Καλή σου μέρα
@ριστέα

Τώρα...σε γλυκοφιλώ!

♥

Ήταν μία ακόμα ανάρτηση αφιερωμένη στην

 Κοινωνία Ώρα Αγάπης 

η οποία μετράει μέρες ....

Και θυμόμαστε ότι ήδη τρέχει το 

12ο Συμπόσιο Ποίησης  και το Παζάρι αλληλεγγύης

♥

η ανάρτηση αφιερώνεται στο αφρούλι μου

Κάποιες φορές......

...τα λάθη διορθώνονται!

Βέβαια καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί, 

κυρίως όταν υπάρχουν οδηγίες, όπου αρκεί μόνο να ακούμε....

....και να μην κάνουμε του κεφαλιού μας!

Στη ζωή δεν είναι όμως τα πράγματα πάντα τόσο απλά,

ούτε με ένα λίφτινγκ, κυριολεκτικό ή μεταφορικό,

μπορεί ένα λάθος να διορθωθεί

και το χαλασμένο να γίνει πάλι σαν καινούργιο.

Τι γίνεται όμως όταν τα λάθη μας είναι μη αναστρέψιμα;
Όταν τα λάθη μας πληγώνουν ανεπανόρθωτα;
Αρκεί μια συγγνώμη;
Ένα mea culpa μήπως;

Πιστεύω πάντα στην ειλικρινή μεταμέλεια
και είμαι υπέρ της συγχώρεσης.
Αρκεί να μην γίνεται κατάχρηση της ευγένειας 
και της καλοσύνης του άλλου!
♥
Για αυτό προσοχή!
Στη ζωή δεν είναι τόσο εύκολη η επί-διόρθωση,
όπως έγινε με  τη μπλούζα που μου ανατέθηκε να τη ζωντανέψω ξανά!
(Επίσης να θυμόμαστε: το ντεκουπάζ σε ύφασμα θέλει πλύσιμο στο χέρι!)
♥
Από την άλλη,
αν πάρουμε λάθος δρόμους στη ζωή μας 
δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.
Αρκεί να έχουμε το νου μας να βγούμε σε ξέφωτο κάποια στιγμή.

Καλή σας μέρα
και καλή εβδομάδα!
Η εκούσια απουσία μου από το χώρο ήταν αναγκαία!

Σας φιλώ κατάμουτρα!
@ριστέα
________________________________________________

ΥΓ: Το  5ο Συμπόσιο Ποίησης μπήκε στην τελική του ευθεία.
Τρεις και σήμερα! 
Κι όπως δείχνουν θα είναι ένα ακόμα υπέροχο Συμπόσιο! ☺
Η χαρά μου δεν κρύβεται!

Των Ατελειών, βοήθειά μας!

Παλιά δεν συγχωρούσα εύκολα τον εαυτό μου!

Ήμουν πάντα ο πιο αυστηρός μου κριτής!

Και δως του αυτομαστιγώματα από την τελειομανία μου!

Και δως του αισθήματα ανεπάρκειας ...

Αλλά στην πορεία κατάλαβα πως η τελειομανία είναι δίκοπο μαχαίρι!

Κι αυτοκαταστροφή τελικά!

Κι άρχισα κάποια στιγμή να βάζω νερό στο κρασί μου!
Πολύ νερό.

Γιατί ...

Αν δεν συγχωρώ τον εαυτό μου για κάτι

πώς θα μπορέσω να συγχωρέσω τους άλλους;

Η συγχώρεση του εαυτού μας λοιπόν,

 στην ημερήσια διάταξη σήμερα!

Ένα βήμα πιο κοντά στην αγάπη!

Τολμήστε να παραδεχθείτε τις ατέλειες σας!

Έχουμε γιορτή σήμερα!

Των Ατελειών, βοήθειά μας!

Καλή σας μέρα φίλοι μου!
Σας φιλώ 
@ριστέα

Συγχώρεση... Πόσο εύκολη είναι;

Στις τελευταίες μου δημοσιεύσεις έπαιξε πολύ το θέμα της "συγχώρεσης"
Από τα σχόλια και τις ενστάσεις κατάλαβα, ότι το θέμα έχει πολλές οπτικές και ο καθένας το βλέπει από τη δική του πλευρά!  Και καλά κάνει δηλαδή!
Αναδημοσιεύω εδώ μια από τις πρώτες μου δημοσιεύσεις που έχει να κάνει με τη συγχώρεση! Έχουν περάσει 2 χρόνια σχεδόν!  Έχουν βρεθεί στο δρόμο μου άνθρωποι που πρόδοσαν τα αγνά μου αισθήματα και την εμπιστοσύνη μου, ακόμα και την ανιδιοτελή μου προσφορά!
Μετά από 2 χρόνια σχεδόν εξακολουθώ να πρεσβεύω τα ίδια!
Λέτε να βάλω ποτέ μυαλό;

Κάποτε κάλεσαν μια γυναίκα στη Φλόριντα να μιλήσει για την προσωπική της ιστορία. Τη γυναίκα αυτή τη βίασαν , την πυροβόλησαν στο κεφάλι, την ακρωτηρίασαν βάναυσα και την άφησαν να πεθάνει. Κατά περίεργο τρόπο η γυναίκα αυτή άντεξε το μαρτύριο και επεβίωσε. Η πληγή στο κεφάλι της προκάλεσε μόνιμη τύφλωση! Η δημοσιογράφος που ανέλαβε να την παρουσιάσει περιέγραψε την πίκρα που έπρεπε να νιώθει  αυτή η γυναίκα όπως και τις ανεπούλωτες πληγές που θα τη συνόδευαν στην υπόλοιπη ζωή της.

-Όχι ,όχι !διαμαρτυρήθηκε η γυναίκα μέσα σε γενική κατάπληξη. Αυτός ο άνθρωπος αφαίρεσε μια νύχτα από τη ζωή μου. Αρνούμαι να του δώσω  ολόκληρη τη ζωή μου!

Έχω και εγώ πληγωθεί στη ζωή μου και ποιος δεν έχει άλλωστε. Με έχουν προδώσει, με έχουν ποδοπατήσει, με έχουν πονέσει ! Επέλεξα να συγχωρώ ….

Όλοι είμαστε άνθρωποι, ικανοί να κάνουμε λάθη και να αδικήσουμε εμείς πρώτοι τους ανθρώπους δίπλα μας! Καταλαβαίνω πως οι πληγές κάποιες φορές είναι πραγματικά ανεπούλωτες, κι οι αναμνήσεις ακόμα ακόμα μπορεί να πονούν . Όταν δεν συγχωρείς όμως  το ζεις ξανά και ξανά!  Δεν ξεχνάς !!! Δεν προχωράς  παρακάτω! Δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να χαρεί και να ζήσει!

Η συγχώρεση είναι μια πράξη θέλησης.....

Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. 

Απαιτεί μεγάλο ψυχικό υπόβαθρο , κουράγιο και τσαγανό! 

Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πόνο που μας προκάλεσαν κάποιοι στη ζωή μας . Μπορούμε όμως να τον αντιμετωπίσουμε!

Μπορεί να μας πόνεσαν πολύ. Μπορεί να μας έκλεψαν μια μέρα ή ακόμα και τη μισή ζωή μας . Ας μην τους δώσουμε και την υπόλοιπη απλόχερα !!!!!

airis

Μονάχα η αγάπη μπορεί!

Το σκοτάδι δεν μπορεί να σε οδηγήσει έξω από το σκοτάδι. Μονάχα το φως μπορεί!

Το μίσος δεν μπορεί να σε οδηγήσει έξω από το μίσος. Μονάχα η αγάπη μπορεί!

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Σήμερα βάζουμε στην ημερήσια διάταξη λίγη περισσότερη αγάπη στις καρδιές μας.

Ένας τρόπος είναι η συγχώρεση, η συμφιλίωση.

Όποιος το έχει κάνει

γνωρίζει την γαλήνη και την αγαλλίαση που φέρνει στην καρδιά!

Καλημέρα σας!

airis

Οι δυο μοναχοί

 Δύο Βουδιστές μοναχοί είχαν αφήσει το μοναστήρι τους και κατευθύνονταν προς το διπλανό χωριό.
Περπατούσαν μέσα στο δάσος για ώρες.
Βγαίνοντας από ένα ξέφωτο και φτάνοντας στις όχθες ενός ποταμού αντίκρισαν μια νεαρή όμορφη κοπέλα να στέκεται δίπλα στα ορμητικά νερά και να κλαίει.
Ο γηραιότερος από τους δύο, προχώρησε προς το μέρος της και σαν έφτασε πίσω της τη ρώτησε.
"Γιατί κλαις;"

Η κοπέλα στο άκουσμα της φωνής του γέρου πετάχτηκε σαν τρομαγμένο ζώο. Αντικρίζοντας τους δύο μοναχούς ηρέμησε. Σκούπισε τα δάκρυα της και μιας και θεώρησε πως δεν κινδυνεύει από τους δύο άντρες, αποκρίθηκε στην ερώτηση του ηλικιωμένου.

"Ξεκίνησα από το διπλανό χωριό να πάω σε ένα γάμο. Ετοιμαζόμουν τόσες μέρες για αυτό. Έραψα το πιο καλό μου φόρεμα και τώρα πρέπει να περάσω μέσα από το ποτάμι ώστε να φτάσω στην ώρα μου. Τα ρούχα μου θα καταστραφούν κι εγώ μάλλον μέχρι να φτάσω στο χωριό, σίγουρα θα έχω αρρωστήσει για τα καλά. Δεν περίμενα να συναντήσω δυο μοναχούς μέσα στην ερημιά. Αχ, μακάρι να μπορούσατε να με βοηθήσετε να περάσω απέναντι."

Ο νεαρός μοναχός, στο άκουσμα της παράκλησης της νεαρής κοπέλας, κοίταξε με τρόμο τον Δάσκαλο του. Οι οδηγίες του δόγματος ήταν σαφής. Οι μοναχοί απαγορεύονταν να αγγίζουν γυναίκες. Αυτή του η σκέψη, φρέναρε απότομα καθώς με έκπληξη άκουσε τον Δάσκαλο του να της λέει.
"Θα σε βοηθήσουμε εμείς"
Ο νεαρός μαθητής δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά του μα πριν καν προλάβει να συνειδητοποιήσει τα λεγόμενα του Δασκάλου του, ο γέρος είχε πάρει στην αγκαλιά του την κοπέλα και προχωρούσε μέσα από τα ορμητικά νερά του ποταμού προς την απέναντι πλευρά. Έκπληκτος αλλά και τσαντισμένος με την πρωτοβουλία του Δασκάλου του, άρχισε να τρέχει κι αυτός από πίσω τους ώστε να περάσει το ποτάμι.
Μετά από λίγα λεπτά, είχαν φτάσει και οι τρεις απέναντι.
Ο γέρος χωρίς να χρονοτριβήσει, άφησε απαλά την κοπέλα στο έδαφος την χαιρέτησε και της ευχήθηκε καλό ταξίδι. Κάνοντας ένα νεύμα στον μαθητή του έδωσε να καταλάβει πως ήταν ώρα να πηγαίνουν.

Οι δυο μοναχοί αφού είχαν περπατήσει για αρκετή ώρα αμίλητοι μέσα στο δάσος ο νεαρός γύρισε προς το Δάσκαλο του και τον ρώτησε με συννεφιασμένο βλέμμα στο πρόσωπο.
"Μεγάλε Δάσκαλε, γιατί το έκανες αυτό;"
Ο Δάσκαλος τον κοίταξε αμίλητος και συνέχισε να περπατά με αργό βήμα.
"Εννοώ, πως μπόρεσες να παραβείς τον κανόνα και να πάρεις εκείνη την κοπέλα στα χέρια σου αφού ξέρεις πως απαγορεύεται;"
Ο γέρο Σοφός τον κοίταξε με συμπάθεια και του αποκρίθηκε.

"Η διαφορά είναι πως εγώ την κοπέλα την άφησα πίσω στο ποτάμι.
Εσύ έπειτα από τόση ώρα συνεχίζεις να την κουβαλάς μέσα σου."

Χόρχε Μπουκάι

Αφιερωμένο σε όλους όσοι συνεχίζουν να"κουβαλούν" μέσα τους παλιές ιστορίες, πόνους , θλίψεις, οργή , μίση.... Αφιερωμένο σε όλους όσοι δεν έχουν μάθει πως συγχώρεση είναι να αφήσω πίσω το παρελθόν κ να ατενίζω μπροστά , σε όλους όσοι δε καταφέρνουν να γεμίσουν χαρά και γαλήνη προτού αδειάσουν εντελώς κ αφήσουν χώρο για όλα τα όμορφα..... Ναι η Ζωή είναι δύσκολη γεμάτη "πρέπει" και περιορισμούς ..... γιατί εμείς άραγε την κάνουμε ακόμα πιο δύσκολη;

Το ίδιο συμβαίνει και όταν δεν συγχωρείς........

Ένας μαθητής πήγε να δει το δάσκαλό του, αναζητώντας συγκεκριμένες εξηγήσεις σχετικά με την έννοια της συγχώρησης και της μνησικακίας.

“Δάσκαλε, δεν καταλαβαίνω τις δύο αυτές έννοιες”.
Τότε ο δάσκαλος του είπε:
“Θέλω από σήμερα να κουβαλάς στους ώμους σου ένα σακί πατάτες”.
“Πατάτες;” ρώτησε έκπληκτος ο μαθητής.
“Ναι, μια πατάτα για κάθε υπόθεση που έχεις στην καρδιά σου και που δεν έχεις συγχωρήσει. Για κάθε υπόθεση ή άτομο για το οποίο νοιώθεις μνησικακία, πάρε μια πατάτα, τύλιξέ την σε ένα πλαστικό και βάλε της ετικέτα με όνομα και ημερομηνία”.

Ο δάσκαλος του είπε να πηγαίνει παντού με το σακί για μία εβδομάδα, τη νύχτα να το βάζει στο κρεββάτι του και την ώρα που ξυπνά να το φορτώνει στους ώμους του σαν σακίδιο. Καθώς περνούσαν οι μέρες, όπως ήταν φυσικό, οι πατάτες άρχισαν να χαλάνε και η οσμή κατέληξε να γίνει ανυπόφορη, όπως και το βάρος. Αδυνατώντας να αντέξει άλλο, ο νέος πήγε να δει ξανά το δάσκαλό του και του είπε:

“Δεν μπορώ να σηκώνω πια αυτό το βάρος. Είναι ανυπόφορο“.

Τότε ο δάσκαλος του απάντησε:

“Το ίδιο συμβαίνει και όταν δεν συγχωρείς“.

….επιλέγω να συγχωρώ!!!!

Θα αναφέρω μια ιστορία αυτούσια, όπως την διάβασα κάτι χρόνια πριν κ που έχει γίνει οδηγός στην πορεία της ζωής μου ως τώρα…..
Κάποτε κάλεσαν μια γυναίκα στη Φλόριντα να μιλήσει για την προσωπική της ιστορία. Τη γυναίκα αυτή τη βίασαν , την πυροβόλησαν στο κεφάλι, την ακρωτηρίασαν βάναυσα και την άφησαν να πεθάνει. Κατά περίεργο τρόπο η γυναίκα αυτή άντεξε το μαρτύριο και επεβίωσε. Η πληγή στο κεφάλι της προκάλεσε μόνιμη τύφλωση! Η δημοσιογράφος που ανέλαβε να την παρουσιάσει περιέγραψε την πίκρα που έπρεπε να νιώθει  αυτή η γυναίκα όπως κ τις ανεπούλωτες πληγές που θα τη συνόδευαν στην υπόλοιπη ζωή της.  *Όχι ,όχι !* διαμαρτυρήθηκε η γυναίκα μέσα σε γενική κατάπληξη. *Αυτός ο άνθρωπος αφαίρεσε μια νύχτα από τη ζωή μου. Αρνούμαι να του δώσω  ολόκληρη τη ζωή μου!*

Έχω και εγώ πληγωθεί στη ζωή μου κ ….  ποιος δεν έχει άλλωστε. Με έχουν προδώσει, με έχουν ποδοπατήσει, με έχουν πονέσει ! Επέλεξα να συγχωρώ …. Όλοι είμαστε άνθρωποι  ικανοί να κάνουμε λάθη κ να αδικήσουμε  εμείς πρώτοι τους ανθρώπους δίπλα μας! Καταλαβαίνω πως οι πληγές κάποιες φορές είναι πραγματικά ανεπούλωτες , κ οι αναμνήσεις ακόμα ακόμα μπορεί να πονούν . Όταν δεν συγχωρείς όμως  το ζεις ξανά κ ξανά!  Δεν ξεχνάς !!! Δεν προχωράς  παρακάτω! Δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να χαρεί και …..να ζήσει!

Η συγχώρεση είναι μια πράξη θέλησης.. Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Απαιτεί μεγάλο ψυχικό υπόβαθρο , κουράγιο κ τσαγανό! Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πόνο που μας προκάλεσαν κάποιοι στη ζωή μας . Μπορούμε όμως να τον αντιμετωπίσουμε!

Μπορεί να μας πόνεσαν πολύ. Μπορεί να μας έκλεψαν μια μέρα ή ακόμα και τη μισή ζωή μας . Ας μην τους δώσουμε και την υπόλοιπη απλόχερα !!!!!