Ανακούφιση ⛔ [Ένα ποίημα για το φθινόπωρο 🍂]

Επιτέλους 
Ο καιρός ήρθε στα σωστά του 
Η νύχτα δεν θέλησε να φύγει άρον άρον 
Ο ήλιος αγνοείται επιδεικτικά 
Και η βροχή δεν σταματά να βγάζει το άχτι της 
Επιτέλους 
Κάποιες συμφωνίες που τηρήθηκαν 
Έστω και με τρομερή καθυστέρηση 
Δεν είναι απαραίτητα ανεπιθύμητη η κακοκαιρία 
Δεν αναθεματίζουν όλοι τα αστραπόβροντα 
Υπάρχουν κι αυτοί που θέλουν το ξέσκισμα της κουρτίνας 
Από τη λύσσα του βοριά
Για να την αλλάξουν 
Επιτέλους! 
Ανακούφιση να βλέπεις ότι όλα κυλούν ξανά
Στην πεπατημένη τους…
Ώρα να μαζέψω τις καταστροφές 

Μία ακόμα συμμετοχή μου στο διαδικτυακό μας δρώμενο

Ένα Ποίημα για το φθινόπωρο

Συνεχίζουμε ποιητικά και ανθρώπινα!

♥

Σας φιλώ

Αριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Μέρες φθινοπώρου ⛔ [Ένα ποίημα για το φθινόπωρο 🍂]

Σαν τα φύλλα που πέφτουν  
Οι μέρες μου 

Αυτές που ποτέ δεν αποζήτησα  

Κι όμως είναι λες και δεν χάνουν ποτέ το ραντεβού τους 

Λες και ο χρόνος μου ζητάει τοκογλυφικά να πάρει πίσω το αίμα του 

Για όλες τις ώρες που απερίσκεπτα ξόδεψα 

Κίτρινα φύλλα, ξεραμένα, ατάκτως πεταμένα

Οι στιγμές μου 

Που στενάζουν για λίγες ανάσες 

Τρωτές και ανυπεράσπιστες

Μουλιάζουν και σαπίζουν  

Από τα αναφιλητά του είναι μου, που πάλι το μάλωσα 

Και η ψυχή στεγνώνει 

Αποστεωμένη αφήνεται στις ματιές των άλλων 

Δεν με φοβίζει όμως το ξεγύμνωμα 

Αξίωση ύστατη το νιώθω

Ανάγκη ψυχής και συνέχειας

Γιατί στην πεινασμένη γης 

Λίπασμα με τον χρόνο γίνονται όσα σαπίζουν 

Μανιτάρια μπορεί να φυτρώσουν στο σκοτάδι 

Αγριολούλουδα θα σκαρώσει η φύση  

Και ζωή θα τροφοδοτήσει ο θάνατος 

Και όταν ο ζωοδότης ήλιος κάνει τα δικά του 

Ο κύκλος θα ανοίξει και πάλι από την αρχή

Ζωή στις μέρες μου, όπως πάντα, θα τρέξει 

Κι εγώ θα συνεχίσω σφυρίζοντας αδέξια 

Να κάμω τα δικά μου 

Όχι! Τίποτα δεν με τρομάζει πια! 

Αρκετή μίρλα είχα πρόσφατα, είπα να σας κεράσω

λίγη αισιοδοξία και ελπίδα!

Μια παραλλαγή πάνω στην γνώριμη ματιά μου στα πράγματα, 

απλά με εσάνς φθινοπωρινή!

Περιμένατε κάτι διαφορετικό από μένα, δηλαδή; 

Πέφτω και σηκώνομαι!

That's me!

Μία ακόμα συμμετοχή μου στο διαδικτυακό μας δρώμενο

Ένα Ποίημα για το φθινόπωρο

Συνεχίζουμε ποιητικά και ανθρώπινα!

♥

Σας φιλώ

Αριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Θα τα κρεμάσω τα ρημάδια, σκέφθηκα......

...και πολύ απλά τα κρέμασα!

Με μανταλάκια!

Να δες:

"καθώς το πορτοκαλί δίνει τη θέση του στο γκρίζο"

Γιατί κάτω από τον μεγάλο μας πλάτανο, όσα είχαν πέσει,

ήταν λίγα και η εικόνα τους πολύ κοινότυπη.

Άσε δε που κοιτούσα γύρω μου για χρώματα Φθινοπώρου

και ο δικός μου κήπος ήταν ακόμα πράσινος!

Ούτε άνοιξη να ήταν!

Και τι θα έστελνα εγώ στη Μαρία Νικολάου για το 
25ο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν''

με θέμα  "Χρώματα Φθινοπώρου";

Είχα αγανακτήσει να ψάχνω και τίποτα να μην μου κάθεται.
Γιατί είχα εγώ το έχω κάπως στο νου μου το Φθινόπωρο.
Γυρνούσα με τα φύλλα ανά χείρας, ένα ολόκληρο πρωινό.
Η μαμά και ο μπαμπάς στο μεταξύ με παρακολουθούσαν στενά.

"Come on Tea! Think!
Think as a photographer.... " με παρακινούσα!
Τα κρέμασα κι εγώ κι άρχισα τις λήψεις....
Ο ουρανός καταγάλανος.
Ούτε κι εδώ μου έκανε το χατήρι ο καιρός!
Να δες την αρχική φωτογραφία:

Η μαμά άρχισε να σταυροκοπιέται!

"Πάει ζουρλάθηκε η τσούπα μας!

-Γιατί κρεμάς παιδί μου τα φύλλα;

-Σκηνοθετική άποψη! είπα εγώ και μετά 

όλα τα άλλα τα έκανε το φωτοσόπι και το παιχνίδι με το κοντράστ και τα εφέ!

Και κάπως έτσι η αλεπού 

όσα δεν φθάνει, πηδάει και τα πιάνει! 

Ευχαριστώ θερμά τη Μαρία για τη φιλοξενία της

και όσους φίλους την ξεχώρισαν!

Πριν σε αφήσω να σε 

ενημερώσω ότι από σήμερα ξεκίνησαν οι 

Οικογενειακές Ιστορίες #2. 

Σε φιλώ

@ριστέα

Τα κεφάλια... έξω!

Το ημερολόγιο δείχνει Φθινόπωρο και όλοι οι φίλοι 

καλωσορίζετε τον Σεπτέμβρη και την αλλαγή εποχής.

Το καλοκαίρι λένε έφυγε, 

τα σχολεία οσονούπω ανοίγουν,

τα κεφάλια μέσα.

Ποια κεφάλια; 

Αυτό εννοεί ο ποιητής; ☺

Χρόνια τώρα αναρωτιέμαι για την έκφραση αυτή

Εδώ δεν βοηθήθηκα και πολύ.

Περισσότερο γέλασα.

Εγώ θα βροντοφωνάξω... τα κεφάλια έξω!

Γιατί;

Γιατί μπορώ.

Και γιατί έτσι μου αρέσει ☺

Να εδώ το κάνουν κι ομαδικά ☺

Εγώ δεν βλέπω κανένα καλοκαίρι να έφυγε ακόμα.

Κλασικά, αρνούμαι να τελειώσει το καλοκαίρι αν δεν τελειώσει αυτό μέσα μου.

οκ... Αυτό κάπως ακούστηκε, αλλά είναι ρίλι τρου ☺

Αν εσύ το βλέπεις έτσι, τράβα χώσου κάπου.

Μέσα στη θλίψη.

Στο έχω ξαναπεί: 

"οι μεγάλες προσδοκίες φέρνουν τις μεγάλες απογοητεύσεις"

Τι περίμενες κι εσύ από ένα καλοκαίρι ε;

Αν είναι να το κάνεις...κάντο με στυλ! ☺

Ένι γούει,εγώ συνεχίζω τις δημιουργίες μου, τα βιβλία μου 

κυριολεκτικά και μεταφορικά,

τα παιχνίδια στον κήπο

την ανεμελιά.

Όσο χρειάζομαι τον ανεμιστήρα κι έναν παγωμένο καφέ,

το καλοκαίρι και η χαρά είναι εδώ.

Όχι ότι με το φθινόπωρο μελαγχολώ. 

Ίσα ίσα. Πάντα σηματοδοτεί αλλαγές,συνήθως θετικές για μένα,

έχει τη γιορτή μου (αμέ, αμέ) 

το στρώσιμο του πυργόσπιτου, που μεταξύ μας μου αρέσει 

περισσότερο έτσι...

Και αν συνεχίσω μπορώ να σου βρω ίσαμε 100 θετικά εγώ.

Είμαι μανούλα στο ανακαλύπτω θετικά από οτιδήποτε!

Υπάρχουν κι αυτοί που θάβονται πατόκορφα! ☺

Γουέλ, αρνούμαι να είναι χολοσκασμένη γιατί ήρθε το Φθινόπωρο.

Εγώ και το μπλογκ (γιατί έχει δική του υπόσταση☺)
 ετοιμαζόμαστε να το υποδεχτούμε με τις καλύτερες 

προθέσεις και διαθέσεις.

Το 2ο " Άλλαξέ το"  έρχεται σύντομα κοντά σας 
(να ετοιμάζεστε καλλιτεχνάρες μου)

το 9ο Συμπόσιο Ποίησης, επίσης θα σκάσει μύτη προτού φύγει ο μήνας

και όλο και κάποιο ακόμα δρώμενο θα έρθει 

προκειμένου να πιάσουν πάλι φωτιά τα πληκτρολόγια μας!

Η αλήθεια είναι ότι χαλαρώσαμε λιγάκι στη γειτονιά.

Πρώτη και καλύτερη η αφεντιά μου!
Προς το παρόν σας φιλώ 
και πάω να συνεχίσω τα συνηθισμένα μου!♥

@ριστέα

υγ: η αλάνα (των σχολίων) άνοιξε προς το παρόν! 

Οι αλλαγές/ Των αλλαγών/ Ω αλλαγές !

Τις αλλαγές πάντα στη ζωή μου τις φοβόμουν 
αλλά στο τέλος πάντα κατέληγα να τις καλωσορίζω!

Στην αρχή δυσανασχετείς. 
Αλλάζει μια κατάσταση.
Κι αυτό που είχες ως γνωστό και δεδομένο ξαφνικά χάνεται.
Το άγχος χτυπάει κόκκινο σε αυτές τις περιπτώσεις..
Τι καινούργιο θα συναντήσεις;
Θα προσαρμοστείς άραγε;
Θα περπατήσει η νέα κατάσταση;

Αγωνία...
Απροσδιόριστα συναισθήματα.
Αναμονή.
Και πάλι αγωνία.
Φτερουγίσματα της καρδιάς.
Άγχος -όχι φόβος.
Σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο....
Σαν την πρώτη μέρα στη νέα σου δουλειά...

Έτσι και με τον καιρό..
Από κει που ήσουν κεφάτος και στις θάλασσες χαλάρωνες
μαζεύεσαι πίσω, στην σκληρή πραγματικότητα που τρέχει ...

Μισοάδειο:
Το καλοκαίρι που χάθηκε!

Κάθε Φθινόπωρο θα υποστούμε όλες τις αλλαγές
που η φύση μας έχει υποσχεθεί ως δώρο 
μα πολλοί βλέπουν μόνο τη μία πλευρά, αυτή που πονάει:

τη ψύχρα που σε κάνει να αναριγείς 
τη μέρα που χάνεται όλο και πιο νωρίς
τις βροχές που πυκνώνουν και σου χαλούν τη μέρα
το κλείσιμο από νωρίς στο σπίτι
τις δουλειές που επιβάλλονται να γίνουν λόγω όλων των 
παραπάνω αλλαγών...

και περισσότερη κούραση
λιγότερη χαλάρωση
περισσότερες ευθύνες

Μισογεμάτο:
Η αναγέννηση που θα έρθει

Από την άλλη.....
Το ξερό θα γίνει πράσινο.
Και το πράσινο θα γίνει και πάλι ξερό για να αναστηθεί!
Κι από τις στάχτες του το κάθε τι μπορεί
ξαναγεννηθεί!

Αν έχεις δύναμη μέσα σου 
τις αλλαγές θα αντέξεις...
και σαν άλλος χαμαιλέοντας θα προσαρμοστείς ξανά..
Και θα μάθεις να σου αρέσει.
Ή τουλάχιστον να κάνεις υπομονή!
Να σφίγγεις τα δόντια και να λες..
Μπορώ!
Αντέχω!
Και κάποτε θα έρθει η ανάσταση!

Καλή σας μέρα

@ριστέα

Μετά την καταιγίδα....

Πέρυσι τον Οκτώβρη έγραψα κάποια στιγμή το 

κάποτε μισούσα τη βροχή.

Διαβάζοντας το σήμερα ξανά, και ακούγοντας αυτό

γαλήνεψα ...

Η πρώτη καταιγίδα 

ξέσπασε χθες βράδυ....

Πώς μας βρίσκεις εντελώς απροετοίμαστους

τις περισσότερες φορές....

Το πρωί μετρούσα ζημιές

Και προσπαθούσα να μαζέψω τα κομμάτια ξανά...

Πίσω από το τζάμι στιγμές μελαγχολικές

Κάπως έτσι δεν γίνεται και με τις πληγές μας;

Ακόμα κι αυτές που φαντάζουν ανεμοστρόβιλοι

-οδοστρωτήρες στη ζωή μας...

Κι όμως το μόνο που θα ήθελα πραγματικά είναι 

να νιώσω τη βροχή

Να ποτιστεί η γη
και να γίνει γόνιμη και πάλι
Να γεμίσει χρώματα ο κήπος παρά την ξεραϊλα 
και τη γύμνια των φυλλοβόλλων

Βλέπεις, κρατιέμαι απ' όλα τα μικρά
που υπάρχουν γύρω μου και δίνουν νόημα....
Ακόμα και στα σκόρπια φύλλα από τον άνεμο 
υπάρχει μια άγρια ομορφιά....

Τις καταιγίδες θα αποδεχτώ 
και όλα θα τα ξαναφτιάξω...
Και τις σπασμένες γλάστρες,
και τα σπασμένα αισθήματα.

Μελαγχολικός ο καιρός,
μα μια γλυκιά καλημέρα σου στέλνω 
Σε ευχαριστώ που με συντροφεύεις και στα δύσκολα...
Την αγάπη μου!
@ριστέα


ΥΓ: Καλό μήνα!