Ξυπνήματα 🌷 Πρώτα βήματα

Αναζητείται η άνοιξη

Φορούσε πράσινα και είχε τον ήλιο στα μαλλιά περίτεχνα μπλεγμένο

Σαν κοριτσόπουλο στα μπουμπουκιάσματα

Με ροδουλά μάγουλα και ζουμερά χείλη 

Λάτρευε το άσπρο, το μωβ, το κίτρινο του Μάη

Κι έτρεχε ξυπόλητη, παραβγαίνοντας ανέμελα με το απαλό αεράκι 

Ξυπνώντας τους φίλους της να παίξουνε παρέα

Μετρώντας χελιδόνια

Αναζητείται η άνοιξη 

Μετ' αμοιβής και μετά βεβαιότητος
Περιουσία χαρίζεται

Όλα στο χέρι

Κι ό,τι άλλο ζητηθεί 

Καμία μικροψυχία
Φθάνει να αλλάξει κάτι

Να γυρίσει ο κύκλος

Να στρώσει η ζωή

Αναζητείται η άνοιξη

Την ιδέα της ψάχνω

Εκείνη τη στιγμή που ξεχνάς πόσο δύσκολα πέρασες στις καταιγίδες

Που δεν θυμάσαι, αν πάγωσες, αν ξύλιασε  το μέσα σου
Που δεν σε νοιάζουν πλημμύρες, καταστροφές, αναβολές
Θέλεις μόνο να πάρεις ανάσες
Να μυρίσεις ελευθερία
Να ελπίσεις λίγη γαλήνη
Να κάνεις όνειρα που δεν θα κοστίσουν

Και δεν τα χρωστάς σε κανέναν

Ναι, θέλεις την άνοιξη

Και τη θέλεις χτες!
Γιατί κουράστηκες να είσαι αρκούδα
Ή ακόμα χειρότερα, σκαντζόχοιρος

Βαρέθηκες να περιμένεις πότε θα ξυπνήσεις

Για να χορτάσεις το είναι σου
Απελπίστηκες, άδειασες, φοβήθηκες

Και κανείς δεν σου απάλυνε το τρόμο

Κανείς δεν σε τύλιξε σφιχτά όταν κρύωνες

Θέλεις την άνοιξη που σου αξίζει. Μόνο αυτό!

Και σιωπηρά βγαίνεις στο φως και παίζεις με τις πρώτες σου αχτίδες

Αριστέα

Ήταν η δική μου συμμετοχή στο δρώμενό μας Ξυπνήματα.

Σας φιλώ!

~

Συνεχίζουμε να ελπίζουμε, να προχωράμε, να δημιουργούμε

συνεχίζουμε να αγαπάμε!

@

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: Μια χειμωνιάτικη μέρα

Θέλω να ντυθώ με αδιάφορα χρώματα 
Με μια φούστα, ας πούμε μπλε 
Κι ένα πουκάμισο μαύρο
Γκρι μπότες και ένα μαντίλι καφέ
Παράταιρη ας είμαι και απαρατήρητη να γυρνώ
Με ένα χαμόγελο αλλιώτικο, ας πούμε της άγνοιας
Να περπατώ στη βροχή 
Να τρέχω κόντρα στον αέρα
Και να μην το αισθάνομαι
Τίποτα να μην αισθάνομαι
Να τσακωθώ με τις αισθήσεις 
Και να ξαπλώνω δίχως σκέψη
Δίχως τον πόνο στον ώμο, από το βάρος της μέρας
Μια μέρα που την κουβαλάω βδομάδες
Μήνες
Χρόνια
Μια ατελείωτη χειμωνιάτικη μέρα
Ένας αδιάκοπος χειμώνας 
Με πρόσκαιρες Αλκυονίδες 
Μία εδώ, μία μετά από ένα ολόγιομο φεγγάρι
Ίσα για να περιμένω και καλά την άνοιξη
Ή το καλοκαίρι
Ίσα για να αντέχω
Να μην θυμάμαι την εποχή που φοράω μόνο λευκά
Γιατί μου λείπει 
Και δεν αντέχω την έλλειψη άλλο

Θέλω να τριγυρνώ με το χαμόγελο της άγνοιας  
Με το χαμόγελο του τρελού
Ένας τρελός μόνο αντέχει για πάντα τον χειμώνα

Ήταν μια ακόμα συμμετοχή μου στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 

και συγκεκριμένα στο "Ένα Ποίημα για το χειμώνα"

Σας φιλώ

Αριστέα

Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: Συνθήκη

Χειμώνας εδώ

Βαρύς κι αδυσώπητος
Άτεγκτος, αμείλικτος, αδωροδόκητος

Δυσανάλογος για το ανάστημά μου

Βαστά καιρό, περισσότερο από όσο αντέχει το σκαρί μου

Να σκάβει, να παλεύει, να κρατάει τα αναχώματα

Το κορμί δεν έχει την άδεια να πέσει

Ούτε και να λυγίσει του επιτρέπεται

Πρέπει να υπομείνει την παρατεταμένη κακοκαιρία

Να δεχτεί τις καταιγίδες και τους βοριάδες που μισεί

Να προσεύχεται να μην το χτυπήσει κεραυνός

Να μην το κάψει

Έχει καθήκον να αντέχει

Χωρίς ερωτήσεις και εξηγήσεις πολλές

Περιμένει μια άνοιξη κι αυτό, να ανθίσει σαν δέντρο

Να γίνει ίσκιος για τη λάβρα του καλοκαιριού

Να μπουμπουκιάσει, όπως του αξίζει

Πουλάκια τότε θα ξαποστάσουν στα κλαδιά του
Φερμένα από τις χώρες του νότου 

Όχι για τραγούδια και χαρές, αλλά για μια ανάσα 

Να φτιάξουν ίσως ένα σπιτικό γεμάτο αγάπη 

Με ό,τι περίσσεψε κι από ό,τι άντεξε

Να ερωτευτούν χωρίς εγγυήσεις, μα με εμπιστοσύνη

Αυτή που δίνει η νομοτέλεια της φύσης

Κι ο ήλιος! (Πάντα ένας ήλιος θα με σώζει, στο 'χα πει!)

Ο ήλιος θα αλλάξει το τοπίο ολότελα

Και έτσι να θυμηθώ κι εγώ πως η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους

Ακόμα κι όταν όλα παγώνουν και πεθαίνουν

(Απ' αυτή τη συνθήκη πιανόμαστε όλοι!)

Ήταν μια ακόμα συμμετοχή μου στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 

και συγκεκριμένα στο "Ένα Ποίημα για το χειμώνα"

Σας φιλώ

Αριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Χριστούγεννα σε 4 πράξεις ~ Πράξη 4η: Τελευταία Πράξη!

 

Να ο κύκλος που κλείνει. 

Οι μεγάλες μέρες που ήρθαν.

Όλες οι ετοιμασίες έχουν ολοκληρωθεί. 

Το σπίτι είναι στολισμένο όπως και οι καρδιές. 

Σημασία δεν έχει η ποσότητα αλλά αυτό το "κάτι", το "ελάχιστο", το "ταπεινό". 

Το τραπέζι στρώνεται, οι σκέψεις απλώνονται και αγκαλιάζουν 

κάθε αδύνατο, διωγμένο, κάθε κατατρεγμένο. 

Οι πόρτες ανοίγουν στα ζωντανά της φύσης. 

Χαρά, συγκίνηση, γέλιο, αυτοσαρκασμός, μουσική ναι και χορός, γιατί όχι; 

Ακόμα και λίγα δάκρυα. 

Τα πάντα χωράνε σε μια γιορτή.

Μια γιορτή που δεν είναι τέλος, αλλά η ΑΡΧΗ 

για έναν καινούργιο χρόνο.

(Τάδε έφη John Pit! ☺)

Πληρότητα

Απίθωσε στο τραπέζι το καρβέλι της

Το φίλησε τρυφερά και ευλαβικά το θυσίασε 

Εις το όνομα της αγάπης

Σήκωσε το ποτήρι της, κοίταξε ολόγυρα με περισσή χαρά

Και ευχήθηκε "Καλά στερνά"

Έφαγε ειρηνικά

Μάζεψε στο τέλος σιωπηλά το τραπέζι

Έπλυνε το μονό σερβίτσιο

Και στόλισε πάλι τους μικρούς θησαυρούς στη θέση τους

Η μέρα είχε εκπληρώσει το σκοπό της.

Αριστέα

Γράφτηκε κάποτε για ένα Συμπόσιό μας,

(με λέξη-κλειδί το Τραπέζι-

εκτός συναγωνισμού, όπως πάντα, η δική μου συμμετοχή)

και το επανέφερα στο φως για το δρώμενό μας,

"Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις 

/Η γιορτή"

του αγαπημένου μας Γιάννη!

Υποστηρίζω κάθε λέξη του-αν και δεν τρώω ένα καρβέλι ψωμί.

Ντάξει; 😁

Το διάβαζα που λέτε ξανά κι ένιωθα γαλήνη, συγκίνηση, 

μα και υπερήφανη για την αφεντιά μου!

Αυτή η κατάκτηση -του ιερού, μοναχικού εορτασμού,

της πληρότητας μέσα από την αγάπη, 

αλλά όχι κατ' ανάγκη του πλήθους!-

 είναι δικό μου κατόρθωμα -ίσως και το μεγαλύτερό μου!

Δίκαια φουσκώνω σαν παγόνι, ε; 

Και αφού φέραμε στο φως τις αναμνήσεις μας,

βάλαμε στο τραπέζι τις προσμονές μας ή και τις βγάλαμε 😁,

ζήσαμε μικρά ή μεγάλα θαύματα 

(γιατί τα έχουμε ανάγκη γαμώ τη μοίρα μας και τις ατυχίες μας μέσα!)

και αφού γιορτάσαμε με κόσμο ή μοναχικά

ΠΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ 34Ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ;

Ε, τι λέτε αγαπημένοι μου συμποσιούχοι; 

Κάντε ένα ακόμα θαύμα στη γειτονιά μας!

Μην ξεχαστείτε, ως την Τετάρτη το βράδυ....

Τι έμειναν; Σκάρτες τρεις μερούλες! 

Σας φιλώ

Αριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Χριστούγεννα σε 4 πράξεις ~ Πράξη 3η: Μικρά, αθόρυβα θαύματα (~ κι όχι μόνο.... 3 σε 1 ανάρτηση παρακαλώ!)

 

Τα θαύματα δεν έρχονται με παραγγελιά
Πολλές φορές έρχονται πάνω στην εσχατιά της αντοχής

Όταν έχεις παραιτηθεί κι από την ύστατη σκέψη
Και το μυαλό κουρνιάζει άδειο, στεγνό από συναίσθημα
Συμβαίνουν συνήθως, αθόρυβα 

Κάποιες νύχτες, χωρίς όνειρα 

Κάποιες μέρες, χωρίς προσμονή 

Μπορεί να περάσουν και απαρατήρητα 

Έτσι που το έχεις βγάλει από το μυαλό σου 

Κι έχεις απωλέσει κάπου την ελπίδα σου

Είναι η βοήθεια που ήρθε αναπάντεχα

Και σου έδωσε ανάσες

Ένα χέρι που σήκωσε τα βάρη από τους ώμους σου

Κι έπειτα κυκλώθηκε γύρω σου

Μια αγκαλιά

Είναι οι φίλοι που μαζεύτηκαν σιμά σου 

Όταν περνούσες δύσκολα 

Και δεν ένιωσες μονάχη

Σε κράτησαν, όταν νόμιζες ότι θα έπεφτες στα σίγουρα

Κι όμως άντεξες

Και σήκωσες πάλι κεφάλι 

Ζωντανή και ακμαία

Τα θαύματα έρχονται απρόσμενα, τις καθημερινές

Συμβαίνουν μόνο όταν έρθει η πλήρωση του χρόνου

Κι ίσως διαφύγουν της προσοχής σου 

Έτσι που από την απογοήτευση θολωμένη σε βρίσκουν

Βλέπεις δεν έχουν λάμψη, ούτε κορδέλες

Μην περιμένεις κάτι φανταχτερό
Τα θαύματα είναι καμωμένα με αγάπη

Αριστέα

*Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους πριν δύο χρόνια 

μου πρόσφεραν ένα τεράστιο θαύμα!
Με στήριξαν, όταν ένιωσα πελαγωμένη και κεραυνοβολημένη:

Καρκίνος στον μαστό, με δύο ανθρώπους πίσω μου απόλυτα 

εξαρτημένους από μένα.

Το μόνο μου μέλημα ήταν πώς θα καταφέρω και τα δύο μαζί, ζώντας σε μια 

επαρχιακή πόλη που δεν προσφέρει τίποτα και χωρίς να οδηγώ;

Και τότε...

Νίκος, Τάσος, Άρης, Δημήτρης, Πέτρος, Νεκτάριος,

Αφροδίτη και Νάνσυ, 

εκ του σύνεγγυς και στα ζωτικά, πρακτικά θέματα,

ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο,

 έκαναν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα για μένα 

και τον καρκίνο να μοιάζει σαν μία πίστα που έπρεπε να περάσω 

για να εξελιχτώ και να βελτιώσω τη ζωή μου!

Ήταν πραγματικό θαύμα που ολοκληρώθηκε λίγο μετά τα Χριστούγεννα του '23,

τη χρονιά που θα τη θυμάμαι, πάντα, σαν θαυμαστό δώρο!

Ήταν η τρίτη συμμετοχή μου στο δρώμενό: 

"Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις 

/Το Θαύμα"

του αγαπημένου μας Γιάννη!

Αναμείνατε την 4η και τελευταία πράξη 

λίγο πριν το Συμπόσιό μας

Ω, ναι, μην ξεχνάτε το 34ο Συμπόσιο που περιμένει υπομονετικά

τις συμμετοχές σας!

Παράλληλα, αποτελεί και την εκτός συναγωνισμού, όπως πάντα,

συμμετοχή μου στο Συμπόσιο που έρχεται....

Σας φιλώ!

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

2 σε 1: Τώρα που νυχτώνει νωρίς / Μέρες φθινοπώρου ⛔ [Ένα ποίημα για το φθινόπωρο 🍂]

Τώρα που νυχτώνει νωρίς
Και φθινοπωριάζει ολούθε μέσα μου το σύμπαν
Μαζεύω τις σκιές μου
Προτού προλάβω να μαζέψω τα κομμάτια της μέρας μου
Τα φώτα στους δρόμους ανάβουν
Μα αυτό δεν βελτιώνει διόλου τα πράγματα
Η μελαγχολία υπερτονίζεται
Η θλίψη πηγαινοέρχεται σαν κομπάρσος, χωρίς κείμενο
Τα θλιμμένα φώτα στους δρόμους
Μου θυμίζουν πόσο εύκολα σκοτεινιάζει ο άνθρωπος
Πόσο εύκολο είναι να χάσω τις ισορροπίες μου
Και να λακίσω 
(Το χω πράξει με επιτυχία, εξάλλου, παιδιόθεν!)

Τώρα που νυχτώνει νωρίς
Και το φθινόπωρο επιμένει να μου κλέβει ώρες
Οι φόβοι ξετρυπώνουν νωρίτερα
Ζητούν χώρο στη ζωή μου
Διεκδικώντας τη δική τους ζωή

Και κοντράρονται ευθέως με τις ελπίδες μου
Ποιος νικάει; 
Ποιος χάνει και ποιος κεφάλι παίρνει στην αναμέτρηση;
Κι αν λάκισα πλείστες φορές, άλλες τόσες άντεξα!
Κι αν νύχτωσε έξω
Κι αν όλα μαζί σαν βράχοι ορθώνονται μπροστά μου
Να σκαρφαλώσω κάθε βράδυ προσπαθώ με κόπο 
Και ασθμαίνοντας να ψάξω για τη λάμψη του φεγγαριού
(Με θηρία κι αν πάλεψα εγώ, στο σκοτάδι θα κιοτέψω;)

Αριστέα

Μέρες φθινοπώρου 

Μέρες  φθινοπώρου 

δίπλα στη θάλασσα, 

την αδερφή της ψυχής

που τόσο αγαπώ. 

Περπατάω κοντά σου,

πλάι σου. 

Ο αέρας, δυνατός 

παίρνει τα μαλλιά μου 

τα στροβιλίζει.

Παίρνει και τις σκέψεις 

μακριά, όσο γίνεται 

πιο μακριά. 

Είναι μέρες 

που τα πάντα 

γύρω μου μοιάζουν ασφυκτικά.

Που όλα τα όνειρα 

τσακίζονται στα βράχια 

του ανέξοδου, 

του αδιέξοδου.

Μόνο κοντά σου 

ηρεμώ κάπως 

την αντάρα 

του μέσα μου κόσμου. 

Γι' αυτό σ' αγαπώ...

Ελευθερία

Λίγο πριν το τέλος του δρώμενου, 

μία ακόμα συμμετοχή μου στο διαδικτυακό μας δρώμενο, 

παρέα με τη συμμετοχή της Ελευθερίας

για το δρώμενο

Ένα Ποίημα για το φθινόπωρο

Συνεχίζουμε ποιητικά και ανθρώπινα, ως αύριο 30/10.

Την Παρασκευή θα έχουμε τη λήξη και την κλήρωση μας.

♥

Σας φιλούμε

Αριστέα-Ελευθερία

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Η ελπίδα μου

 Η ελπίδα φοράει πορτοκαλί 
Τις χρυσαφένιες ανταύγειες του φθινοπώρου 
Και το καφέ του ξύλου που ζεσταίνει
Ναι, της ταιριάζουνε αυτές οι αποχρώσεις, θαρρώ 
Πιότερο από οτιδήποτε άλλο 
Κι ας πείτε πως ξεμωράθηκα εφέτος 

Όχι, δεν έχει το ασπρόμαυρο του χειμώνα
 Ούτε το γαλάζιο του καλοκαιριού 
Και φευ, διόλου έχει σχέση με το φρέσκο πράσινο της άνοιξης 
Ούτε με τα πολύχρωμα λουλούδια στην καρδιά της εποχής 
Όπως συνήθως τα έχουν στο μυαλό τους οι ποιητάδες

 Η ελπίδα φοράει το ώριμο, ζεστό χρώμα του φθινοπώρου 
Μου είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ
Σαν φύλλα, που έζησαν πριν πέσουν, οι υποσχέσεις της 
Έχουν να σου διηγηθούν ιστορίες που είδαν κι άκουσαν σιωπηλά
Από ζευγάρια που έναν έρωτα μεγάλο ξεκίνησαν από κάτω τους

Από παιδιά που έκαναν κούνια στα κλαδιά τους 

Ή από τον εργάτη που δροσίστηκε στον ίσκιο τους για λίγο
Μα θα σου δώσουν και τη βεβαιότητα της αναγέννησης
Γιατί στο χώμα σίγουρα σαν πέσουν, όλα θα αλλάξουν
Άλλοι σαν σκουπίδια που λερώνουν θα τα δουν

Μα άλλοι θα καταφέρουν να ακούσουν το τρίξιμο του κόσμου 

Η ελπίδα μου είναι πορτοκαλί, το δίχως άλλο

Δεν έχει στολίδια, πλουμιστά κεντίδια και χρυσόσκονες

Δεν έχει την επιθυμία της άνοιξης και της προσμονής

Είναι κατασταλαγμένη, ξέρει τι ζητάει
Θέλει να ζήσει, να υποφέρει, να πεθάνει

Να έχει την πιθανότητα να γίνει πάλι κάτι από την αρχή

Κι ας είναι να κουραστεί να περιμένει

Έχει μάθει να υπομένει

Η ελπίδα μου πεθαίνει καρτερικά κάθε καλοκαίρι 

Και γεννιέται με πόνο, κάθε Σεπτέμβρη

Δίνοντάς μου ό,τι χρειάζομαι, για να αντέξω τους χειμώνες της ζωής μου

Μία ακόμα συμμετοχή μου στο διαδικτυακό μας δρώμενο

Ένα Ποίημα για το φθινόπωρο

Συνεχίζουμε ποιητικά και ανθρώπινα!

♥

Σας φιλώ

Αριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Ανακούφιση ⛔ [Ένα ποίημα για το φθινόπωρο 🍂]

Επιτέλους 
Ο καιρός ήρθε στα σωστά του 
Η νύχτα δεν θέλησε να φύγει άρον άρον 
Ο ήλιος αγνοείται επιδεικτικά 
Και η βροχή δεν σταματά να βγάζει το άχτι της 
Επιτέλους 
Κάποιες συμφωνίες που τηρήθηκαν 
Έστω και με τρομερή καθυστέρηση 
Δεν είναι απαραίτητα ανεπιθύμητη η κακοκαιρία 
Δεν αναθεματίζουν όλοι τα αστραπόβροντα 
Υπάρχουν κι αυτοί που θέλουν το ξέσκισμα της κουρτίνας 
Από τη λύσσα του βοριά
Για να την αλλάξουν 
Επιτέλους! 
Ανακούφιση να βλέπεις ότι όλα κυλούν ξανά
Στην πεπατημένη τους…
Ώρα να μαζέψω τις καταστροφές 

Μία ακόμα συμμετοχή μου στο διαδικτυακό μας δρώμενο

Ένα Ποίημα για το φθινόπωρο

Συνεχίζουμε ποιητικά και ανθρώπινα!

♥

Σας φιλώ

Αριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Μέρες φθινοπώρου ⛔ [Ένα ποίημα για το φθινόπωρο 🍂]

Σαν τα φύλλα που πέφτουν  
Οι μέρες μου 

Αυτές που ποτέ δεν αποζήτησα  

Κι όμως είναι λες και δεν χάνουν ποτέ το ραντεβού τους 

Λες και ο χρόνος μου ζητάει τοκογλυφικά να πάρει πίσω το αίμα του 

Για όλες τις ώρες που απερίσκεπτα ξόδεψα 

Κίτρινα φύλλα, ξεραμένα, ατάκτως πεταμένα

Οι στιγμές μου 

Που στενάζουν για λίγες ανάσες 

Τρωτές και ανυπεράσπιστες

Μουλιάζουν και σαπίζουν  

Από τα αναφιλητά του είναι μου, που πάλι το μάλωσα 

Και η ψυχή στεγνώνει 

Αποστεωμένη αφήνεται στις ματιές των άλλων 

Δεν με φοβίζει όμως το ξεγύμνωμα 

Αξίωση ύστατη το νιώθω

Ανάγκη ψυχής και συνέχειας

Γιατί στην πεινασμένη γης 

Λίπασμα με τον χρόνο γίνονται όσα σαπίζουν 

Μανιτάρια μπορεί να φυτρώσουν στο σκοτάδι 

Αγριολούλουδα θα σκαρώσει η φύση  

Και ζωή θα τροφοδοτήσει ο θάνατος 

Και όταν ο ζωοδότης ήλιος κάνει τα δικά του 

Ο κύκλος θα ανοίξει και πάλι από την αρχή

Ζωή στις μέρες μου, όπως πάντα, θα τρέξει 

Κι εγώ θα συνεχίσω σφυρίζοντας αδέξια 

Να κάμω τα δικά μου 

Όχι! Τίποτα δεν με τρομάζει πια! 

Αρκετή μίρλα είχα πρόσφατα, είπα να σας κεράσω

λίγη αισιοδοξία και ελπίδα!

Μια παραλλαγή πάνω στην γνώριμη ματιά μου στα πράγματα, 

απλά με εσάνς φθινοπωρινή!

Περιμένατε κάτι διαφορετικό από μένα, δηλαδή; 

Πέφτω και σηκώνομαι!

That's me!

Μία ακόμα συμμετοχή μου στο διαδικτυακό μας δρώμενο

Ένα Ποίημα για το φθινόπωρο

Συνεχίζουμε ποιητικά και ανθρώπινα!

♥

Σας φιλώ

Αριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!