Μια φορά, μια γειτονιά.... #2

Για το δρώμενο της Petras, Μια φορά, μια γειτονιά, ανασύρω σήμερα,
από τη μνήμη τη φοιτητική μου γειτονιά.
Μπορεί να ζω 40 χρόνια ακόμα στην ίδια γειτονιά 
και να έγραψα για αυτή πρόσφατα, όμως υπάρχει κι αυτή, 
μια μικρή παρένθεση τεσσάρων (υπέροχων) χρόνων,
όταν σπούδαζα, στην Αθήνα.

Κι αν η γειτονιά μου εδώ, στο πυργόσπιτο, είναι η μεγάλη αγάπη,
η φοιτητική γειτονιά πείτε ότι ότι ήταν ένα φλερτ:
έντονο, σύντομο, φλογερό!

Περιττό να σας πω ότι όταν πρωτοπήγα δεν έκλεινα μάτι για μια βδομάδα.
Έμενα ισόγειο, σε μια παλιά πολυκατοικία.
Απ'έξω από το παράθυρο μου περνούσαν αυτοκίνητα ακόμα και τα ξημερώματα!
Αμάθητη εγώ σε ήχους μηχανών, αυτοκινήτων ακόμα και ανθρώπων
(ούτε από χωριό να είχα κατέβει...
κι άκουσον, άκουσον, μου έλειπαν τα κοκόρια μου)
φυσικό ήταν να νιώθω έξω από τα νερά μου!

Πολυκατοικίες, άγνωστοι, ήχοι, πολυκοσμία,
αποστάσεις, λεωφορεία, αναμονή, όχι καλημέρες,
αυτά ήταν από τα πρώτα που με έκαναν να αποζητάω 
το πυργόσπιτο και τη γειτονιά μου!



Από την άλλη όμως,
θυμάμαι, ο φούρνος ήταν απέναντι στη γωνία,
το σούπερ μάρκετ, ένα τετράγωνο πιο κάτω,
το ψιλικατζίδικο δίπλα μου.

Έβγαινα με τη ρόμπα και τις πιτζάμες για ψωμί ή σοκολάτες 

(ναι,ναι εκείνη την προϊστορική για μένα εποχή,

καταβρόχθιζα δυο-δυο τις σοκολάτες- μεγάλο μέγεθος παρακαλώ!)

αλλά και για να τηλεφωνήσω στη μαμά.

Hello, 89-92 μιλάμε... όχι κινητά, ούτε ΟΤΕ δεν είχα εγώ!

Κι ενώ περνούσα υπέροχα και γεμάτα,

-πώς θα γινόταν διαφορετικά 

αφού ήμουν μαζί με τον Έρωτα από το σχολείο-

δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά μου όταν πλησίαζαν οι διακοπές

των Χριστουγέννων, του Πάσχα και του καλοκαιριού!

Ειδικά Πάσχα και καλοκαίρι τίποτα δεν με κρατούσε στην Αθήνα

(αφού κι ο Έρωτας παντού με ακολουθούσε).

Ετοίμαζα τα μπαγκάζια μου μέρες πριν και μετρούσα τις μέρες,

σαν φυλακισμένη!

Όταν τελείωσα τις σπουδές μου κι έφυγα, δεν στεναχωρήθηκα καθόλου!

Ήταν μια όμορφη παρένθεση, αλλά δεν είχα να ζηλέψω κάτι

από αυτή τη γειτονιά!

Εξάλλου ο Έρωτας ήταν πάντα μαζί μου....

Πολλά, πολλά χρόνια αργότερα θα μάθαινα να είμαι καλά και μόνη μου.

Αρκεί που είμαι στο πυργόσπιτο και στην παλιά μου γειτονιά! 

Οδός Προποντίδος

Οδός Προποντίδος,

αριθμός δεκαπέντε,

όροφος "ισόγειο".

Μια γωνιά όλη κι όλη, η ευτυχία μας!

Εκεί στο μάρμαρο, στο πέτρινο στρώμα,

ανάμεσα στους δυο γκρίζους τοίχους,

ζεστά αποκοιμήθηκαν τα κορμιά μας

κι από τον ίλιγγο του πάθους

αμέτρητες φορές αναστενάξαμε.

Στο παιχνίδι, το τρελά παθιασμένο,

οι δυο μας μέρος πήραμε,

δοκιμάζοντας τις χαρές 

και τις πίκρες του Έρωτα...

Θαρρείς πως στους τέσσερις τοίχους, 

η αγάπη μας στεγάστηκε για πάντα.

Κι όλα κύλησαν...

όμορφα, γεμάτα.

Όλα κύλησαν!

Οδός Προποντίδος

αριθμός δεκαπέντε,

όροφος "ισόγειο".

Δεν μένω πια εκεί!

◙
Το ποίημα αυτό γράφτηκε όταν έφυγα από εκείνο το σπίτι, 
από εκείνη τη γειτονιά, το 1992.
Ήταν το τέλος μιας εποχής!

Διαβάστε σήμερα

Η δική μου άνοιξη, 

από τη Νικόλ, στα Χειροποιήματα της Νικόλ

και

Απείθαρχο έαρ, 

από τη Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου,

στο λογισμών αραξοβόλι

Εδώ

συμμετέχεις και παρακολουθείς τις
Μέρες Άνοιξης,

το νέο μας δρώμενο!

Σας γλυκοφιλώ

@

Για το 11ο Συμπόσιο Ποίησης που τρέχει, 

ενημερώθηκες;

Μια φορά, μια γειτονιά....

Μεγάλωσα σε γειτονιές. 

Από αυτές με το αγιόκλημα και το γιασεμί να μοσχομυρίζουν, τις τριανταφυλλιές και τις πασχαλιές να στολίζουν τους κήπους μέσα στην καρδιά της άνοιξης, τα δέντρα να είναι το συνηθισμένο μοτίβο, όχι η εξαίρεση.....

Με τα παιδιά να παίζουν στα χωράφια και στις αλάνες, με μια μπάλα όλη κι όλη, τα μήλα και το κορόιδο κι έπειτα τους κλέφτες κι αστυνόμους, κρυφτό, κυνηγητό και αποκαμωμένα από το παιχνίδι τα βράδια του καλοκαιριού να μαζεύονται και να λένε ιστορίες και τραγούδια....

Με τα σπίτια ορθάνοιχτα να μοσχομυρίζουν ζυμωτό ψωμί, κουλουράκια κανέλας, το μπριάμ της μάνας και τα ασπρόρουχα απλωμένα στα σύρματα, να ευωδιάζουν από το λουλάκι. Άναβαν το καζάνι κι έβραζαν νερό κι έπειτα έπλεναν στη σκάφη, με βούρτσα και πράσινο σαπούνι. Μετά νερόπλεναν στα πηγάδια, με "κρύο κρούσταλλο νερό , τα ηλιοφρυμένα χείλια θα ογράνει"  και τα ρούχα μπορεί να ήταν φτωχικά, μα ήταν καθαρά. Λες και καμάρωναν από υπερηφάνεια έπειτα στον ήλιο!
Κι εμείς τα παιδιά τρέχαμε ανάμεσά τους και κρυβόμασταν και τυλιγόμασταν και μετά μας κυνηγούσε η γιαγιά φωνάζοντας ότι θα μας κοπανήσει με το γουδοχέρι! Ποτέ δεν το΄κανε!

Μεγάλωσα σε γειτονιές με τις γειτόνισσες να κάθονται μετά τις δουλειές στις αυλές, πίνοντας το καφεδάκι τους, σε μικρούτσικα λευκά φλιτζανάκια, ανταλλάσσοντας συνταγές, ξεσηκώνοντας σταυροβελονιές και τοις μετρητοίς κεντήματα. πλέξιμο με το βελονάκι....

Στις αρχές του καλοκαιριού οι νοικοκυρές έφτιαχναν τις χυλοπίτες του χειμώνα κι όλες οι γειτόνισσες πήγαιναν άλλη με τον πλάστη της, άλλη με το μαχαίρι της (μόνο το δικό της εμπιστευόταν η κάθε μια) από σπίτι σε σπίτι να βοηθήσουν και να "αυγατίσει" η δουλειά!

Έτρωγαν κι έπιναν τα μεσημέρια στο διάλειμμά τους το κρασάκι τους κι εμείς τα παιδιά κρυφογελούσαμε, γιατί πιάναμε τις θέσεις τους και κάναμε πώς κόβαμε κι εμείς! Πόσα δάχτυλα είχα πετσοκόψει! Στο τέλος της ημέρας δίναμε ραντεβού στην επόμενη γειτόνισσα και έφευγαν όλες με το χαμόγελο της προσφοράς ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους!

Μεγάλωσα σε γειτονιές ζωγραφισμένες με τα χρώματα του ήλιου και της φύσης.
Με πρόσωπα χαμογελαστά, ανέμελα, παρά τον αγώνα της βιοπάλης.
Με τραγούδια και χορούς που στήναμε στις μεγάλες αυλές με κάθε ευκαιρία.
Με τα πανηγύρια στις κοντινές εκκλησιές, στη γιορτή του Αγίου.
Μεγάλωσα σε γειτονιές με λίγα υλικά αγαθά, μα με περίσσια αγάπη και χαρά.

Τα σημερινά παιδιά δεν θα μάθουν ποτέ τι σήμαινε να εξερευνάς με τα ποδήλατα τους βάλτους, να τρως τα γόνατα και να σηκώνεσαι να συνεχίσεις το παιχνίδι, να φωνάζεις της φιλενάδας σου από το μπαλκόνι τι ώρα θα συναντηθείτε να παίξετε!

Δεν είχαμε κινητά τηλέφωνα, ίντερνετ, mail, καλά καλά δεν είχαμε τηλεόραση!
Μεγαλώσαμε σε γειτονιές !
Έφτανε για όλα!

◙

Ένα πολύ παλιό μου κείμενο, που γράφτηκε όταν έκανα την πρόκληση, 24 Days Challenge, Set 2 (ένα γράμμα-μία λέξη) 
Στο "Γ" είχα επιλέξει τότε την γειτονιά.

Είπα να βάλω αυτούσιο το κείμενό μου αυτό, για το δρώμενο της Petras, Μια φορά, μια γειτονιά, γιατί πιστέψτε με, και πάλι τα ίδια θα έγραφα. Ίσως να άλλαζε λίγο ο τρόπος γραφής, αλλά στις ίδιες λεπτομέρειες θα στεκόμουν. Και δεν είναι το πέρασμα των χρόνων που όλα τα γλυκαίνει και η νοσταλγία που τα στολίζει μ' ένα μαγικό πέπλο ομορφιάς. Προσπαθώ να θυμηθώ άσχημα και δεν μπορώ. Ακόμα και το κουτσομπολιό, τόσο συνηθισμένο στην επαρχία, εμένα προσωπικά ποτέ δεν με ενόχλησε. 

Ζω σε αυτή την ίδια γειτονιά 40 ολόκληρα χρόνια... μόνιμα από τα έξι μου, που ήρθαμε στην Ελλάδα. Στον τόπο της μαμάς μου. Εκεί που και η ίδια μεγάλωσε κι έπαιξε. Στο ίδιο πηγάδι ξεδιψάσαμε την αψάδα μας από το παιχνίδι. Στα ίδια χώματα γδάραμε τα γόνατα! (εγώ και το κεφάλι μου!)

Είδα τη γειτονιά μου να αλλάζει μέσα σε αυτά τα 40 χρόνια. Όχι, δεν γέμισε κτίρια. Είμαι τυχερή. Ακόμα τα ίδια σπίτια υπάρχουν (περίπου). Κάποια επισκευάστηκαν. Ομόρφυναν. Το δικό μου απέκτησε και δεύτερο όροφο, μια περιποιημένη, "γκαζονάτη" αυλή.

Είδα πρόσωπα να "φεύγουν" κι αυτό πονάει. Πολύ! Συνειδητοποιείς το πέρασμα του χρόνου, τις αλλαγές. Κι ας μην είναι στα σπίτια, στα αυτοκίνητα που ναι αυξήθηκαν, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μου. Είναι στους ανθρώπους. Στις σχέσεις.
Αποξενωθήκαμε. Χάσαμε την ποιότητα, την απλότητα, τη γαλήνη στο βλέμμα.
Δεν χαιρετιόμαστε από τα μπαλκόνια πια.....

◙

(Κλείνεις τα μάτια κι ακούς τις παιδικές φωνές και θέλεις να γίνεις ξανά παιδί για λίγο. Να γευτείς την ανεμελιά. Την αθωότητα. Εκείνες τις βόλτες με το ποδήλατο.)

πηγή φωτό

Κι έτσι μου ήρθε στο νου κάτι που έγραψα πέρυσι το καλοκαίρι,
αλλά δεν το σχολιάσαμε ποτέ !
(κατά την προσφιλή μου συνήθεια να κλειδαμπαρώνω, τις πόρτες εδώ μέσα)
Είναι η γειτονιά μου, τα καλοκαίρια...

◙

Τα καλοκαίρια της αθωότητας

Νύχτες καλοκαιριού, ταξιδιάρες νύχτες....
Το μυαλό σκαλίζουν, ανασύροντας γεύσεις και μυρωδιές 

Πολύχρωμα πανιά σηκώνουν, αρμενίζοντας στις θύμισες
Ιχνηλατώντας δρόμους στο χτες, 
στα καλοκαίρια της αθωότητας

Ασπρόμαυρες εικόνες στο λευκό πανί της μνήμης
Προβολείς πάνω σε παιδικές φιγούρες που τρέχουν ξυπόλητες
μέσα σε σταροχώραφα, αμπέλια κι αραποσιτιές
Δροσίζονται σε τρεχούμενα νερά 
και γεύονται τα δώρα της φύσης
(ακόμα νιώθω τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου καλαμποκιού)

Καλοκαίρια σε σέπια, στο δισάκι της μνήμης
Σε αμμουδένιες παραλίες, χωρίς σεζ λογκ κι ομπρέλες
Γεμάτες φωνές, γέλια και παιδικά κουβαδάκια
Κι οι κιοφτέδες στη θάλασσα οι πιο νόστιμοι του κόσμου όλου
(ακόμα έχω τη γεύση του δυόσμου στο στόμα...)

Καλοκαίρια μακρινά, γιομάτα ξεγνοιασιά και φιλίες
Μακρινές ποδηλατάδες και ομαδικά παιχνίδια
Φεγγαρόφωτο κυνηγητό μέχρι να φωνάξει η μάνα
Αποχωρισμός με το ζόρι κι ανανέωση του ραντεβού...
(ακόμα νιώθω πως αύριο θα συναντήσω τα παιδιά στην αλάνα)

Καλοκαίρια που στριμώχτηκαν στο ξεφτισμένο άλμπουμ της λήθης
Για λίγο μόνο πόσο ζητώ, στο ασπρόμαυρο κάδρο μέσα να μπω
στο δεντρί μου σκαρφαλωμένη,
προσπαθώντας να αγγίξω την κορυφή του κόσμου μου...
δαγκώνοντας το πιο ζουμερό σύκο απ΄όλα
(και τι δεν θα έδινα να λερωθώ με τα ζουμιά του....)

@ριστέα

Τα παραμύθια μας τελειώνουν τον κύκλο τους σε 2 μέρες.

Όσα έχουν γραφτεί ως τώρα τα παρακολουθείς

εδώ!

Διαβάστε
από την Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου,
στο λογισμών αραξοβόλι, τα παραμύθια


Το λουλουδάκι 

Ο μονόκερος

Ο άρχοντας του πέλεκυ των αιώνων,



Τέλος, 
δεν ξεχνάμε τον 17χρονο Παύλο που χρειάζεται
τη βοήθειά μας.

υγ: σόρρυ για τη μεγάλη ανάρτηση

24 Days Challenge, Set 2 # 3

Γ
Γειτονιές!

Μεγάλωσα σε γειτονιές. 
Από αυτές με το αγιόκλημα  και το γιασεμί να μοσχομυρίζουν, τις τριανταφυλλιές και τις πασχαλιές να στολίζουν τους κήπους μέσα στην καρδιά της άνοιξης, τα δέντρα να είναι το συνηθισμένο μοτίβο, όχι η εξαίρεση.....

Με τα παιδιά να παίζουν στα χωράφια και στις αλάνες, με μια μπάλα όλη κι όλη, τα μήλα και το κορόιδο κι έπειτα τους κλέφτες κι αστυνόμους, κρυφτό, κυνηγητό και αποκαμωμένα από το παιχνίδι τα βράδια του καλοκαιριού να μαζεύονται και να λένε ιστορίες και τραγούδια....

Με τα σπίτια ορθάνοιχτα να μοσχομυρίζουν ζυμωτό ψωμί, κουλουράκια κανέλας, το μπριάμ της μάνας και τα ασπρόρουχα απλωμένα στα σύρματα, να ευωδιάζουν από το Λουλάκι. Άναβαν το καζάνι κι έβραζαν νερό κι έπειτα έπλεναν στη σκάφη, με βούρτσα και πράσινο σαπούνι. Μετά νερόπλεναν στα πηγάδια, με το "κρύο κρούσταλλο νερό , τα ηλιοφρυμένα χείλια θα ογράνει"(Λ. Μαβίλης) και τα ρούχα  μπορεί να ήταν φτωχικά μα ήταν καθαρά. Λες και καμάρωναν από υπερηφάνεια έπειτα στον ήλιο!
Κι εμείς τα παιδιά τρέχαμε ανάμεσά τους και κρυβόμασταν και τυλιγόμασταν και μετά μας κυνηγούσε η γιαγιά φωνάζοντας ότι θα μας κοπανήσει με το γουδοχέρι! Ποτέ δεν το΄κανε!

Μεγάλωσα σε γειτονιές με τις γειτόνισσες να κάθονται μετά τις δουλειές στις αυλές, πίνοντας το καφεδάκι τους,σε μικρούτσικα λευκά φλιτζανάκια, ανταλλάσσοντας συνταγές, ξεσηκώνοντας σταυροβελονιές και τοις μετρητοίς κεντήματα. πλέξιμο με το βελονάκι....
Στις αρχές του καλοκαιριού οι νοικοκυρές έφτιαχναν τις χυλοπίτες του χειμώνα κι όλες οι γειτόνισσες πήγαιναν άλλη με τον πλάστη της, άλλη με το μαχαίρι της ( μόνο το δικό της εμπιστευόταν η κάθε μια) από σπίτι σε σπίτι να βοηθήσουν και να "αυγατίσει" η δουλειά!
Έτρωγαν κι έπιναν τα μεσημέρια στο διάλειμμα τους το κρασάκι τους κι εμείς τα παιδιά κρυφογελούσαμε γιατί πιάναμε τις θέσεις τους και κάναμε πώς κόβαμε κι εμείς! Ε ρε πόσα δάχτυλα είχα πετσοκόψει! Στο τέλος της ημέρας δίναμε ραντεβού στην επόμενη γειτόνισσα και έφευγαν όλες με το χαμόγελο της προσφοράς ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους!

Μεγάλωσα σε γειτονιές ζωγραφισμένες με χρώματα του ήλιου και της φύσης.
Με πρόσωπα χαμογελαστά, ανέμελα, παρά τον αγώνα της βιοπάλης.
Με τραγούδια και χορούς που στήναμε στις μεγάλες αυλές με κάθε ευκαιρία.
Με τα πανηγύρια στις κοντινές εκκλησιές, στη γιορτή του Αγίου.
Μεγάλωσα σε γειτονιές με λίγα υλικά αγαθά, μα με περίσσια αγάπη και χαρά.

Τα σημερινά παιδιά δεν θα μάθουν ποτέ τι σήμαινε να εξερευνάς με τα ποδήλατα τους βάλτους, να τρως τα γόνατα και να σηκώνεσαι να συνεχίσεις το παιχνίδι, να φωνάζεις της φιλενάδας σου από το μπαλκόνι τι ώρα θα συναντηθείτε να παίξετε!

Δεν είχαμε κινητά τηλέφωνα, ίντερνετ, mail, καλά καλά δεν είχαμε τηλεόραση!
Μεγαλώσαμε σε γειτονιές !
Έφτανε για όλα!

Καλή σας μέρα 
Καλή Μεγάλη Παρασκευή σε όλους.
Αύριο κι ανήμερα το Πάσχα δεν θα βγάλω γραμματάκι από την πρόκληση. 
Εύχομαι ολόψυχα σε όλους καλή Ανάσταση!

Να περάσετε όμορφα, με αυτούς που αγαπάτε και να ανταλλάξατε πολλά φιλιά αγάπης, φιλιά ουσιαστικά! 
Το νόημα της Ανάστασης βρίσκεται πράγματι στο τραπέζι της Κυριακής μα όχι στα πιάτα μέσα. Κοιτάξτε όσους συγκεντρωθούν γύρω από αυτό και χαρίστε τους το πιο όμορφο κι αληθινό σας χαμόγελο!

Σας φιλώ
@ριστέα