Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: Οι δύσκολοι χειμώνες της ζωής μου

Που λέτε, το χιούμορ πάντα με έσωζε εμένα, με έναν μαγικό τρόπο!

Ακόμα και τους πιο δύσκολες χειμώνες της ζωής μου τους άντεξα 
χάρη στο χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό. 

Τι να μου πει κανείς για κρύο, όταν έχω δει αυτό μέσα στο σπίτι μου

(και δεν μένω δα και στην Γροιλανδία 🤣)

Αν δεν φοράς γυαλιά, σε βοηθάω εγώ, 5 γράφει!
Μέσα στο σπίτι, ε;

Η αντίδρασή μου; 

"Μήπως τσάμπα καίω το ψυγείο;
Μήπως, μέχρι να επανέλθει σε μια φυσιολογική τιμή η θερμοκρασία

να το βγάλω από την πρίζα, όχι τίποτα άλλο, 

μπας κι εξοικονομήσω στην τελική κάποια χρήματα!"

Μιλάμε για την σκληρή πραγματικότητα της κρίσης, 

ένα σπίτι χωρίς μόνωση τότε, χωρίς ενισχυμένα κουφώματα και τζάμια

 και με πολλά άλλα προβλήματα.

Κι όμως άντεξα!

Πχ Να μου έρχεται το ταβάνι στο κεφάλι

(από την υγρασία αυτό):

ή να έχω στολίσει χριστουγεννιάτικα -τίγκα στο στολισμό η δικιά σου, btw-

και να έχω λεκανίτσες και ταψάκια στο τραπέζι και στο πάτωμα,
 και φυσικά, ζωντανά εφέ βροχής μέσα στην κουζίνα μου.

"Οι σταλακτίτες της Αριστέας" είχα ονομάσει το θέαμα και σκεφτόμουν 

μήπως να έκοβα και εισιτήριο, να εξοικονομούσα κανά φράγκο κι από κει!😜

 "Πού θα πάει, δεν θα με λυπηθεί ο Άγιος Βασίλης!"

μονολογούσα, για να παίρνω κουράγιο.

Το 'βαλα ποτέ κάτω; Ζαμέ!

Και να ξεμείνω εκείνες τις δύσκολες εποχές της κρίσης 

με μια σομπίτσα, γιατί πώς να βάλω και πετρέλαιο, τρελή δεν ήμουν,

πτωχή ήμουν 

και να την πηγαίνω από δωμάτιο σε δωμάτιο -με σύνεση και μέτρο, φυσικά!

Να και τα πειστήρια, με το αρχηγόπουλο να καμαρώνει,

αφού είχε ερωτική σχέση με τη σόμπα, τω καιρώ εκείνω!

Τελικά ο Άγιος Βασίλης υπάρχει!
Το σπίτι αναβαθμίστηκε κι έγινε ενεργειακό,

και τώρα εγώ νομίζω ότι ζω στις Μαλδίβες! 

❄

Για κάποιο περίεργο λόγο τίποτα δεν με τρόμαζε!

Έκανα υπομονή. Βαθιά μέσα μου πίστευα πώς όλα θα φτιάξουν!

Δεν μπορεί να είναι για πάντα έτσι!

Κι αν έσταζε το ταβάνι, με εμπόδισε εμένα να στολίσω και να γιορτάσω 

με την ψυχή μου τα Χριστούγεννα;

(Εδώ δε με σταμάτησαν οι χημειοθεραπείες...)

Και δεν ήταν οι μόνοι δύσκολοι χειμώνες, αλλά ας κρατήσω και μερικά 

πράγματα για μένα! 
(Έχω κι ένα όριο λέξεων που με κατατρέχει!)

Εκείνο που πιότερο έχει σημασία είναι ότι οι δύσκολοι χειμώνες της ζωής μου 

ήταν για μένα μεγάλο σχολείο!

Ήρθαν για κάποιο λόγο, τους έζησα, τους χόρτασα, μπούχτισα, τους ξέρασα!

Κι όμως, τους αγάπησα και δεν τους ξεχνώ!

Βοήθησαν κι αυτοί κι όλα όσα πέρασα για να είμαι σήμερα,

αυτή που είμαι, τέλος πάντων! 
Και μπράβο μου που άντεξα! 

(Κάμερα σε μένα!😁 )

❄

Γιατί χειμώνας δεν είναι μόνο τα όμορφα χιονισμένα τοπία, 

τα χιονοδρομικά κέντρα, τα τζάκια που καίνε ολημερίς, 

και δύο κορμιά που κυλιούνται μπροστά σε ένα πέτρινο τζάκι

ανέμελα και ζεστά.

Η ζωή δεν είναι ιλουστρασιόν διαφήμιση! 

Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, πολύ χειρότερα μάλιστα!

Ας έχουμε κατά νου πάντα μήπως χρειάζεται κάποιος, κάτι.

Τον χειμώνα η βοήθειά μας είναι ακόμα πιο σημαντική! 😉

Ας το θυμόμαστε μέσα στην θαλπωρή του δικού μας κόσμου!

Άντεξα τους χειμώνες μου, γιατί -εκτός από το χιούμορ- με ζέσταινε η αγάπη!

Σας φιλώ

Αριστέα

Ήταν η συμμετοχή μου στο δικό μου δρώμενο 😜: 

Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 

αφιερωμένη στην Αφροδίτη μου (ξέρει αυτή!) 

Χριστούγεννα σε 4 πράξεις ~ Πράξη 4η: Τελευταία Πράξη!

 

Να ο κύκλος που κλείνει. 

Οι μεγάλες μέρες που ήρθαν.

Όλες οι ετοιμασίες έχουν ολοκληρωθεί. 

Το σπίτι είναι στολισμένο όπως και οι καρδιές. 

Σημασία δεν έχει η ποσότητα αλλά αυτό το "κάτι", το "ελάχιστο", το "ταπεινό". 

Το τραπέζι στρώνεται, οι σκέψεις απλώνονται και αγκαλιάζουν 

κάθε αδύνατο, διωγμένο, κάθε κατατρεγμένο. 

Οι πόρτες ανοίγουν στα ζωντανά της φύσης. 

Χαρά, συγκίνηση, γέλιο, αυτοσαρκασμός, μουσική ναι και χορός, γιατί όχι; 

Ακόμα και λίγα δάκρυα. 

Τα πάντα χωράνε σε μια γιορτή.

Μια γιορτή που δεν είναι τέλος, αλλά η ΑΡΧΗ 

για έναν καινούργιο χρόνο.

(Τάδε έφη John Pit! ☺)

Πληρότητα

Απίθωσε στο τραπέζι το καρβέλι της

Το φίλησε τρυφερά και ευλαβικά το θυσίασε 

Εις το όνομα της αγάπης

Σήκωσε το ποτήρι της, κοίταξε ολόγυρα με περισσή χαρά

Και ευχήθηκε "Καλά στερνά"

Έφαγε ειρηνικά

Μάζεψε στο τέλος σιωπηλά το τραπέζι

Έπλυνε το μονό σερβίτσιο

Και στόλισε πάλι τους μικρούς θησαυρούς στη θέση τους

Η μέρα είχε εκπληρώσει το σκοπό της.

Αριστέα

Γράφτηκε κάποτε για ένα Συμπόσιό μας,

(με λέξη-κλειδί το Τραπέζι-

εκτός συναγωνισμού, όπως πάντα, η δική μου συμμετοχή)

και το επανέφερα στο φως για το δρώμενό μας,

"Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις 

/Η γιορτή"

του αγαπημένου μας Γιάννη!

Υποστηρίζω κάθε λέξη του-αν και δεν τρώω ένα καρβέλι ψωμί.

Ντάξει; 😁

Το διάβαζα που λέτε ξανά κι ένιωθα γαλήνη, συγκίνηση, 

μα και υπερήφανη για την αφεντιά μου!

Αυτή η κατάκτηση -του ιερού, μοναχικού εορτασμού,

της πληρότητας μέσα από την αγάπη, 

αλλά όχι κατ' ανάγκη του πλήθους!-

 είναι δικό μου κατόρθωμα -ίσως και το μεγαλύτερό μου!

Δίκαια φουσκώνω σαν παγόνι, ε; 

Και αφού φέραμε στο φως τις αναμνήσεις μας,

βάλαμε στο τραπέζι τις προσμονές μας ή και τις βγάλαμε 😁,

ζήσαμε μικρά ή μεγάλα θαύματα 

(γιατί τα έχουμε ανάγκη γαμώ τη μοίρα μας και τις ατυχίες μας μέσα!)

και αφού γιορτάσαμε με κόσμο ή μοναχικά

ΠΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ 34Ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ;

Ε, τι λέτε αγαπημένοι μου συμποσιούχοι; 

Κάντε ένα ακόμα θαύμα στη γειτονιά μας!

Μην ξεχαστείτε, ως την Τετάρτη το βράδυ....

Τι έμειναν; Σκάρτες τρεις μερούλες! 

Σας φιλώ

Αριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Χριστούγεννα σε 4 πράξεις ~ Πράξη 2η: Μικρές προσδοκίες

 

"Η Μνήμη γίνεται ιστορία.

Οι μέρες κοντοζυγώνουν. Άραγε τι περιμένουμε; Τι ελπίζουμε να έρθει; 

Τι επιθυμούμε να αλλάξει σε μας και γύρω μας. 

Ποιες οι ευχές μας, ποια τα όνειρά μας.

Ένα τηλέφωνο που δεν απαντήθηκε, μια συγγνώμη που ίσως ακουστεί 

ή δεν ειπώθηκε ποτέ. 

Μια φωτιά που πρέπει να ανάψει στο τζάκι ή στη ξυλόσομπα. 

Ένα κουδούνισμα στην πόρτα για την επιστροφή ενός αγαπημένου. 

Μια είδηση που λυτρώνει, μια προσευχή.

Η προσμονή είναι μια υπόσχεση μικρή, μεγάλη, αληθινή."
Τάδε έφη, John Pit

Χτυπάει το ξυπνητήρι.

Νωχελικά ανοίγει τα μάτια και δείχνει 9:00. 

Δεν βιάζεται να σηκωθεί. Τι να κάνει νωρίτερα; Παιδιά δεν έχει να κλαίνε. 

Είναι Χριστούγεννα εξάλλου!

Έχει να γίνει όμορφη, να διαλέξει ωραία ρούχα, να βαφτεί,

να πάρει τα δώρα της, το χαμόγελό της και να πάει στο σπίτι της μαμάς.

Χουζουρεύοντας, κάνει συνδυασμούς στο κεφάλι της...

Να βάλει τακούνια ή να ντυθεί πιο σπορ;

Αλήθεια, θα ταιριάζουν τα δώρα της σε όλους; 

Θα τους χαροποιήσει; 

Ανακάθεται στα χριστουγεννιάτικα μαξιλάρια και με μια γούνινη, καρώ 

κουβέρτα να τυλίγεται ζεστά γύρω της, παίρνει το βιβλίο της 

και διαβάζει μερικές σελίδες.

Δεν έχει πραγματικά κάτι να τη βιάζει.

Θα πάρει αργότερα στο δίσκο το πρωινό της στο σαλόνι,

θα σερφάρει τόσο-όσο και μετά θα ετοιμαστεί για να πάει λίγο νωρίτερα, 

για να βοηθήσει. Ε, μην την πουν και τεμπέλα!

Στο σπίτι της μαμάς, αργότερα, όλα είναι ζεστά και στολισμένα!
Οι κατσαρόλες πάνω στη φωτιά αχνίζουν! 

Η κοτούλα βράζει, η σούπα ετοιμάζεται, η πίτα ψήνεται στο φούρνο.

"Θα φουσκώσω εγώ τα μπαλόνια", φωνάζει!

Ένα παραφουσκώνεται και μπαμ! σκάει στα μούτρα της!

Τρομάζει! 

💣

Χτυπάει το ξυπνητήρι!

Πανικόβλητη ανοίγει τα μάτια. Δείχνει 6:45. 

Η ώρα που ξυπνάει κάθε μέρα.

Είναι Χριστούγεννα, αλλά στον δικό της γαλαξία αυτό 

δεν σημαίνει κάτι διαφορετικό:

Θα σηκωθεί, μισοκοιμισμένη, θα πάει να σηκώσει τα μεγάλα της "μωρά", 

να τα ντύσει, να τους φτιάξει πρωινό, να ταΐσει τις αδέσποτες γατούλες,

να στρώσει κρεβάτια, να πλύνει τα λερωμένα...
Τρέχοντας, θα επιστρέψει να πάρει το δικό της πρωινό.

Είναι η ιερή της στιγμή, μία από τις λίγες φορές της μέρας που παίρνει ανάσα.

Θα ξαναπάει, σύντομα πίσω, να μαγειρέψει. Για τα "μωρά" της!

Τώρα είναι αυτή η μανούλα!

Κανείς άλλος δεν θα έρθει σήμερα. 

Λείπουν όλοι σε εξωτικούς προορισμούς, για τα Χριστούγεννα.
Τους φτιάχνει καφέ, το φρούτο τους, ένα γλυκό ίσως, ένεκα της ημέρας.

Θα βάλει μουσική και θα ανάψει τα φωτάκια πάνω από το τζάκι τους.

Να τους κάνει λίγο πιο γιορτινή τη μέρα.

Θα τους ακούσει να μιλάνε, ο μπαμπάς να εξιστορεί τα δικά του, 

από την Αμερική, όπως πάντα. 

Τις ξέρει τις ιστορίες του, αλλά τις ακούει και πάλι.

Η μαμά θα προσπαθήσει να πει κάτι. 

Αδύνατον πλέον να καταλάβει κανείς ένα νόημα, κάτι. 

Θα προσποιηθεί ότι την καταλαβαίνει, ότι είναι χαρούμενη.

Όλα είναι φανταστικά!

Θα έρθει στο δικό της σπίτι, μετά και θα φτιάξει, ακούραστα, 

το δικό της καθημερινό γεύμα. Πάντα το ίδιο.

Θα βάλει το χριστουγεννιάτικο σερβίτσιο, απαλή μουσική, 

ένα κολονάτο ποτήρι με νερό και θα ευχηθεί στον εαυτό της!

🎅

Τι προσμένει; 
Τι ελπίζει, 
Τι ποθεί περισσότερο;

🎅

Τα Χριστούγεννα πέφτουν Πέμπτη φέτος!

Τι καλά, σκέφτεται! Δεν έχει γυμναστική το πρόγραμμα 

-αν είχε, δεν θα την ανέβαλε, ο κόσμος να χαλνούσε! 

Φέτος, θέλει να φτιάξει το χριστουγεννιάτικο τσαγάκι της 

-με κανέλα, γαρίφαλο κι άρωμα πορτοκαλιού-

και να ξεκινήσει ένα καινούργιο βιβλίο.
Τόσα την περιμένουν υπομονετικά στη βιβλιοθήκη της...

Ένα λογοτεχνικό βιβλίο - να ταξιδέψει θέλει!

Να κάνει κάτι που έχει ΠΟΛΥ καιρό να κάνει!

Ίσως ανάψει και το τζάκι, ξανά! 

Κι ας χαλάσει πρόσκαιρα, κάπως, το στολισμό του!
Να καθίσει λίγη ώρα ήρεμη, σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει.

Δεν περιμένει θαύματα. Δεν γίνεται το θαύμα που ποθεί.

Οι μεγάλες προσδοκίες φέρνουν τις μεγάλες απογοητεύσεις

είχε πει ο Βούδας, εξάλλου!

Προσμένει μόνο να απολαύσει τις στιγμές της.

Της αρκεί.

Δεν έχει καθόλου προσδοκίες.

Φευ! Το μυαλό που χάνεται δεν ξαναφτιάχνεται, 

με όλα τα γιατρικά του κόσμου! 

Ούτε και προσμονή μεγάλη έχει.

Δεν βιάζεται να περάσουν οι μέρες. 

Δεν θα αλλάξει κάτι την ημέρα της μεγάλης γιορτής.

Απολαμβάνει τόσο πολύ το "πριν" τη γιορτή... 

💓

Θέλει μόνο να μείνει λίγες ώρες ήρεμη, να διαβάσει χαλαρά

και να ταξιδέψει στους δικούς της κόσμους.

Για λίγο μόνο.

Την άλλη μέρα, 6:45 η ζωή συνεχίζει στους δικούς της ρυθμούς.

Ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο δρώμενό: 

"Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις 

/ Η προσμονή"

του αγαπημένου μας Γιάννη!

Αναμείνατε για τις επόμενες δύο πράξεις 

-εύχομαι να τις καταφέρω κι αυτές,

καθώς έχουμε κι ένα Συμπόσιο να τρέχει, 

φίλοι Συμποσιούχοι μου! 

Άντε, κάμετε κι αυτά τα Χριστούγεννα το θαύμα σας!'

Σας φιλώ
@ριστέα

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

Χριστούγεννα σε 4 πράξεις ~ Πράξη 1η: Αναμνήσεις

 Last, but not least!

Όπου αναμνήσεις, η πριγκηπέσσα πρώτη

-κι ας έρχομαι σχεδόν τελευταία, λόγω έλλειψης χρόνου, 

στο νέο μας δρώμενο!

Οι αναμνήσεις, εξάλλου, πάνε χεράκι χεράκι με το... καρκινάκι!
Και από χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις, νομίζω ότι έχω τιγκάρει ως τα πάνω 

το μπαουλάκι μου!

 Από πού θέτε να το πιάσω; 

🎀 Από πολύ μικρούλα, στην Αμερική, που είχα την τύχη να ζήσω 

τα πρώτα χρόνια  της ζωής μου, οπότε, μάλλον κάπου εκεί γεννήθηκε 

και ρίζωσε η μεγάλη αγάπη που έχω για τα Χριστούγεννα;

(Η μαμά, έμαθε στα ξένα ότι ο Σάντα Κλάους είναι μαγεία για τα παιδιά

και μετέφερε και στην Ελλάδα τον μύθο, προτού καν έρθει μέσω 

της τηλεόρασης και της κόλα ο χοντρούλης με την κόκκινη φορεσιά!
Έχω ακόμα και σήμερα την κούκλα που είχα ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη στα 4,

που με ένα κρυφό μηχανισμό μάκραιναν και κόνταιναν τα μαλλιά της!) 🎀

Εδώ στο αεροδρόμιο, ερχόμασταν στην Ελλάδα. 

Εγώ αγκαλιά με την κούκλα μου!

Δεν σας τη δείχνω στο σήμερα, γιατί πάνω στην κούκλα μου έμαθα να κουρεύω! 😁

🌲 Από τα σχολικά μου χρόνια, αργότερα, 

με τις σχεδόν μόνιμες διακοπές στην Αθήνα,

(καθώς ο μπαμπάς έλειπε σχεδόν πάντα τα Χριστούγεννα στην Αμερική),

με αρώματα τσουρεκιού, δίπλων και μελομακάρονων, 

(τότε τα τιμούσα όλα και με το παραπάνω!) 

του Πυργιώτικου κόκορα-μακαρονάδα,

(κουβαλούσαμε 3-4 κοκόρια μαζί μας πάντα πεσκέσι),

κάλαντα από το άγριο ξημέρωμα μέχρι το βράδυ και φυσικά... Μινιόν; 🌲

🎅Από τα 90'ς τα αγαπημένα, που ήταν ξέφρενα, ζωντανά, γεμάτα έρωτα, 

διασκέδαση μέχρι πρωίας και γκλάμουρ -πολύ γκλάμουρ; 🎅

🎁 Από το 2004 κι έπειτα -χρονιά σταθμός για μένα-

που ήταν ταυτισμένα με την οικογένεια,

γεύματα/δείπνα επί τριημέρου, κάθε φορά και σε άλλο σπίτι,
(εγώ έπαιρνα πάντα την παραμονή Χριστουγέννων)

αγάπη, ζεστασιά, γλέντια και γέλια πολλά, 

διαγωνισμός για το ποια οικοδέσποινα θα είναι η καλύτερη, 

φρεσκοψημένο ψωμί και αρώματα "μανούλας" ολούθε;
(Κέρδιζε κατά κράτος η μανούλα φυσικά

κι ας έφτιαχνα εγώ μέχρι και καρτούλες με το που κάθεται 

ο κάθε καλεσμένος μου!)🎁

💥 Ή τα τελευταία χρόνια, αυτά όπου η οικογένεια διασπάστηκε,

δεν αντέχουν τα γεροντάκια μου πέρα από τις 7-8 το βράδυ,

η μανούλα δεν θυμάται πια να ζυμώνει, να ψήνει, 

να ετοιμάζει μια τραπεζαρία γεμάτη καλούδια,

δεν θυμάται καν τι γιορτάζουμε πια, 

οι υπόλοιποι επιλέγουν ένα κοσμοπολίτικο μέρος του κόσμου, 

τα "παιδιά" με τις νέες τους οικογένειες,

οι φίλοι έχουν κι αυτοί τις δικές τους οικογένειες και

η υποφαινόμενη έχει φτιάξει πια τις δικές της συνήθειες 

-αυτή και ο Μαξ; 💥

Θα μπορούσα να επιλέξω τα ξέφρενα γλέντια, σαφώς!

Είχαν μέσα τους πολλή χαρά και ευτυχία!

Αλλά βάζοντας σε μια φανταστική ζυγαριά, 

από τη μια εκείνα, τα γκλαμουράτα Χριστούγεννα, 

με τα σινιέ συνολάκια, τις 12ποντες γόβες, και τη σαμπάνια που έρεε άφθονη,

κι από την άλλη, τα ήρεμα και μοναχικούλια βράδια με τον Μαξούλη, 

με τον γαλήνιο φωτισμό στο στολισμένο πυργόσπιτο 

με την χριστουγεννιάτικη μουσική να παίζει ολημερίς,

με τις φόρμες και τις παντούφλες,

χωρίς θλίψη, αλλά με μια ανακούφιση -μπορώ να είμαι όπως θέλω,

να κάνω ό,τι θέλω, να φάω αυτό που θέλω, χωρίς κρίσεις κι επικρίσεις, 

και να τραγουδήσω το Silent night και οι στίχοι να είναι ράιτ του πόιντ!

🎅

♫ Σιωπηλή νύχτα, άγια νύχτα

(...)

Όλα είναι ήρεμα, όλα είναι φωτεινά

(...)

Κοιμήσου σε ουράνια ειρήνη

Κοιμήσου σε ουράνια ειρήνη ♫

Μεγάλωσα πολύ για πάρτι μέχρι πρωίας, 

 και να προσπαθώ να ισορροπώ σε high heels 

-που λέμε και στο χωριό μου, στο Αμέρικα-

δεν τιμώ πια και τις τραπεζαρίες με όλα τα καλούδια

-δεν είναι για μένα καλούδια αυτά, αλλά διατροφικές βόμβες.

Για να καταλάβετε, την περσινή Πρωτοχρονιά, που ήμουν καλεσμένη 

κουβάλησα τη σαλάτα μου. 

Όχι, δεν κάνω εξαίρεση ούτε για μία μέρα!

Δεν πίνω κιόλας... Αυτό που το πάτε; Έχω να πιώ 2,5 χρόνια.

🎅

Είμαι η Αριστέα, λοιπόν, και είμαι καλά!

Γιορτάζω απλά, με μια σαλάτα 

(οκ, δεν είναι σαλάτα, είναι πανδεσία γεύσεων και χρωμάτων!)

με τον Μαξ μου, 

κι όπως ακριβώς ταιριάζει με το μέσα μου!

Μπορεί τα Χριστούγεννα να είναι οι άνθρωποι, 

οι άνθρωποί μου,

αλλά εγώ τους κουβαλώ όλο το χρόνο τους ανθρώπους που αγαπώ.

Δεν τους χρειάζομαι για να περάσω όμορφα.

Είμαι η Αριστέα και είμαι γεμάτη από αναμνήσεις, 

ωραίες στιγμές, πλούσιες στιγμές, 

φτωχικές και παγωμένες χρονιές,

κάποια πολύ δύσκολα Χριστούγεννα -ναι, υπάρχουν κι από αυτά!-

Χριστούγεννα, με χημειοθεραπείες και χωρίς μαλλάκια,

Χριστούγεννα με μπούκλες και χωρίς ρυτίδες στο πρόσωπο,

γιορτές γεμάτες ζεστασιά, κόσμο και γλέντια,

στιγμές μοναχικές, κατ' επιλογήν, αλλά και άνευ επιλογής, 

μα και στιγμές απέραντης γαλήνης.

Όλες τις αγαπώ, γιατί αυτό είναι το άλμπουμ των 55 μου χρόνων.

Αλλά πιότερο σημασία για μένα έχει το σήμερα, το τώρα,

η καθημερινότητα!

Κι αυτά τα φτιάχνω μόνη μου 

-always!

@ριστέα ή Tea, 

όπως με φώναζαν μικρούλα!

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο δρώμενό: 

"Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις 

/ Η ανάμνηση"

του αγαπημένου μας Γιάννη!

Αναμείνατε για τις επόμενες τρεις πράξεις 

-εύχομαι να τα καταφέρω! 

Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!

"Καλοκαιρινός θησαυρός: τα κρυμμένα σημεία της γειτονιάς μας" ~Η "γλυκιά" μου θεραπεία 🌳

Η εκφραστική μας Κική μάς κάλεσε να πάμε πίσω 

στους κρυμμένους θησαυρούς της παιδικής μας ηλικίας.

Πίσω, σε γειτονιές ή γωνιές που ίσως ελάχιστοι γνωρίζουν, 

που μας μάγευαν

"στο μικρό μονοπάτι που ανακαλύπτεις στα καλοκαιρινά σου περπατήματα 

ή στο μυστικό μέρος με την πιο όμορφη θέα..."

Μας ζήτησε, λοιπόν, να μοιραστούμε μια φωτογραφία, ένα βίντεο, 

ένα τραγούδι ή ήχο 

που μας το θυμίζει, μια ιστορία ή μια σύντομη περιγραφή.

💟

Και κοίτα να δεις, που είχα!

Ένα μέρος που κανείς δεν ξέρει, ή δεν θυμάται πια.
Γιατί δεν υπάρχει σήμερα.
Με το ζόρι ανακάλυψα και μια-δυο φωτογραφίες, 

μέσα στα παλιά άλμπουμ της ζωής μου...

(Από τα άλμπουμ της μνήμης δεν χάθηκε, όμως, ποτέ!)

Η γέρικη συκιά της αυλής μας, λοιπόν, πρωταγωνίστρια σήμερα

σε αυτή την εξιστόρηση 

-αυτήν τη συκιά που έχω αναφέρει σε ποίημα μου για το καλοκαίρι :

(...)

Καλοκαίρια που στριμώχτηκαν στο ξεφτισμένο άλμπουμ της λήθης

Για λίγο μόνο πόσο ζητώ, στο ασπρόμαυρο κάδρο μέσα να μπω

στο δεντρί μου σκαρφαλωμένη,

προσπαθώντας να αγγίξω την κορυφή του κόσμου μου...

δαγκώνοντας το πιο ζουμερό σύκο απ΄όλα

(και τι δεν θα έδινα να λερωθώ με τα ζουμιά του....) 

Στο βάθος τα ανιψούδια μου μικρά, έπαιζαν με τα μπάζα,
όταν ανασκευαζόταν το σπιτάκι της γιαγιάς

Τη θυμόταν από τα μικράτα της η μαμά μου. 

Δίπλα στο πηγάδι της αυλής μας, έπαιρνε όσο νερό ήθελε και τα καλοκαίρι

γινόταν ένας φουντωτός λόφος που έπιανε τεράστιο χώρο, 

ξεπερνούσε, μάλιστα, τα σύρματα της ΔΕΗ,

και με εξαιρετικό ίσκιο, να πω εδώ!

Ήταν ο κόσμος μου όλος τα καλοκαίρια.

Βασικά, δεν ήταν μόνο δική μου. Ήταν όλης της γειτονιάς.

Σκαρφαλώναμε όλα τα κορίτσια (ένα αγόρι είχαμε μόνο στην παρέα μας,

τον συνονόματο, πρώτο μου ξάδελφο) και βάζαμε τα δικά μας τσάλεντζ 

-δεν είχαμε τικ τοκ τότε, βλέπετε, αλλά τα τσάλεντζ υπήρχαν! 

Ποιος θα ανέβει στον Όλυμπο, στον Κίσσαβο

και ποιος άραγε θα πατήσει στο Έβερεστ;

Γιατί τα μεγάλα κλαδιά είχαν ονομασίες βουνών, παρακαλώ, 

και φυσικά το Έβερεστ ήταν το ψηλότερο σημείο, 

στόχος αλλά και πόθος μεγάλος!
Τα είχε καταφέρει μόνο η αδερφή μου κι εγώ πάσχιζα καιρό 

να φθάσω την κορυφή.

Φυσικά, όπως κάνω σε όλη μου τη ζωή, δεν τα παρατάω, ώσπου να πετύχω,

οπότε, κάποια στιγμή τα κατάφερα.

Τι ευτυχία όταν βρέθηκα να ξεπερνώ τα σύρματα και το κεφάλι να βγαίνει 

πάνω από τα κλαδιά και τα φυλλώματα (και τα σύρματα της ΔΕΗ!)

Ένιωθα ότι είχα κατακτήσει τον κόσμο όλο και ήμουν πολύ περήφανη!

Και θα αποτελούσε πάντα για μένα ένα σημείο αναφοράς, από το οποίο

θα αντλούσα δύναμη μια ζωή: ήξερα πως, αν θέλω κάτι, όλα τα μπορώ!

💣

(Αληθινά, πόσο επικίνδυνα ήταν όλα αυτά που κάναμε; Πόση άγνοια κινδύνου, 

και πόση ελάχιστη επίβλεψη είχαμε; Έβγαινε η μάνα φώναζε για λίγο, 

αλλά ποτέ δεν έμαθε για όλες τις τρέλες που αποτολμήσαμε!

Ποτέ δεν ρώτησε ή δεν έδειξε να ανησυχεί. 

"Παιδιά ήμασταν" εξάλλου!

Σκεπτόμενη όλες τις αποκοτιές μας, σήμερα ανατριχιάζω.

Με τους σημερινούς όρους οι μανάδες μας άνετα πήγαιναν μέσα 

για έλλειψη γονικής εποπτείας!

Κι όμως κανείς μας δεν έπαθε ποτέ τίποτα!)

💣

Κι ενώ η αδερφή, καθότι μεγαλύτερη, έχασε νωρίς το ενδιαφέρον της 

για κλαδιά, ονομασίες βουνών και τσάλεντζ, εγώ συνέχιζα για χρόνια 

να κουρνιάζω στα κλαδιά της μεγάλης μας μαυροσυκιάς. 

Το περίεργο είναι ότι είχαμε και μια συκιά που έκανε λευκά σύκα, 

αλλά κανένα πραγματικό ενδιαφέρον και σύνδεσμο δεν θυμάμαι για αυτή!

Με θυμάμαι να "χτίζω" σπιτάκια, πάνω ή κάτω από τα κλαδιά με ελάχιστα υλικά, 

ό,τι έβρισκα πρόχειρο στην αποθήκη,

με υφάσματα από τα μπαούλα της μαμάς, φερμένα από την Αμερική, με παλιά, 

φθαρμένα κατσαρολικά, έπαιρνα και κάτι καφάσια και πλαστικές κλούβες 

όπου ένας θείος που εμπορευόταν λαχανικά τα άφηνε σε μας που είχαμε χώρο,

και τα στόλιζα, παίζοντας την νοικοκυρά.

Πού να ήξερα τότε ότι έπαιρνα μέρος σε κάτι πολύ ουσιαστικό,

όπως είναι το συμβολικό παιχνίδι; 
Εκεί στη συκιά, είτε πάνω, είτε από κάτω γινόμουν άλλοτε μάνα, 

άλλοτε δασκάλα, άλλοτε μανάβισσα ή ακόμα ακόμα 

και ζαχαροπλάστρια! 

(Έφτιαχνα κάτι τούρτες από λάσπη, μούρλια!)

φωτό από το διαδίκτυο

Το πιο σημαντικό απ' όλα όμως ήταν ότι η συκιά αποτελούσε 

το καταφύγιό μου, από τη μάνα.

Από τις φωνές, το ξύλο, την τιμωρία, που τότε υπήρχαν, 

σε καθημερινή βάση και με τεράστια ευκολία!

Ποια Μοντεσσόρι και δημοκρατική παιδαγωγική να υπήρχαν εκείνα τα χρόνια, 

του '70, σε μια επαρχιακή πρωτεύουσα μεν, με τη νοοτροπία του χωριού δε;

Κάθε φορά που κινδύνευα από ξύλο ή άλλη τιμωρία, ανέβαινα, έτρωγα 

μερικά σύκα και η γλύκα τους με ηρεμούσε.

Άλλες πάλι φορές η συκιά αποτελούσε τον τρόπο μου 

να αντιδράσω, να πω "όχι, άλλο!"

και τρόπο τινά να εκδικηθώ: 

μάζευα τα σύκα σε μια πλαστική σακούλα και ενώ η μαμά 

περίμενε να τα κατεβάσω για να τα φάει 
(δεν πλησίαζε εύκολα, γιατί ήταν αλλεργική στο φύλλωμά της) 

εγώ την εκσφενδόνιζα με δύναμη στο έδαφος και τα έκανα αλοιφή!

(Μιλάμε για διαβολάκι κανονικό!)

Η συκιά ήταν το ησυχαστήριό μου, ο καλοκαιρινός θησαυρός μου,

τόπος συνάντησης με τις γειτονοπούλες,

 το ντιβάνι της ψυχοθεραπείας μου,

τα πάντα όλα!

Όταν έπεσε στο τραπέζι η αναμόρφωσης της αυλής μας με γκαζόν,

αυτόματο πότισμα, ετσετερά,
σφίχτηκε η καρδιά μου!
Το δέντρο μου λέρωνε πολύ, δεν μπορούσε να υπάρχει πάνω από το 

γκαζόν ένα δέντρο που το καλοκαίρι έριχνε τους μεστωμένους πια καρπούς του

μαζεύοντας έντομα κάθε λογής, 

ενώ από το φθινόπωρο και μετά έριχνε τα φύλλα του.

Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τη θλίψη μου...

Έχανα τη γλυκιά θεραπεία μου, αυτό που θύμιζε ότι όταν θέλω κάτι 

πάντα το πετυχαίνω, με πολλή προσπάθεια, υπομονή και επιμονή.

Έχανα ένα τεράστιο κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας.

Σήμερα πια, πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να κοιτάζει το σημείο

που κάποτε πρόβαλε το γλυκό μου δεντρί.

Κλείνω τα μάτια και με βλέπω να ξεπερνώ το φύλλωμα

και να φωνάζω "Έι, άνθρωποι! Ακούτε; Έχω κατακτήσει τον κόσμο όλο"!

Κάποια καλοκαίρια τα τελευταία χρόνια συνηθίζω να αγοράζω σύκα,

κανένα όμως δεν έχει τη γλύκα που είχαν τα δικά μου σύκα!

Αφήστε δε που σκέφτομαι πόσο υγιεινά είναι και τι μου στέρησαν!

Αυτό και αν δεν μπορώ να το χωνέψω! 

φωτό από www.kokkalidiet.gr

Και ένα τελευταίο:

Όταν πήγαινα ακόμα σχολείο, και έκανα ακόμα κάποιες απόπειρες ζωγραφικής, 

αν και σε αυτή την ηλικία οι περισσότεροι δεν ζωγραφίζουμε, 

εγώ ζωγράφισα το δέντρο μου και το κρέμασα πίσω από 

την πόρτα του δωματίου μου. 

Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά το φθαρμένο χαρτί από μπλοκ ζωγραφικής, 

με μια ζωγραφιά από νερομπογιές,

είναι ακόμα κολλημένο στο ίδιο σημείο.

Το παλιό μου δωμάτιο είναι το εργαστήρι μου πια,

εγώ ζωγραφίζω κάπως καλύτερα, αλλά αυτή τη ζωγραφιά ποτέ δεν την πέταξα, 

δεν την ξεκρέμασα καν!

Βρίσκεται ακόμα κολλημένη, πίσω από την πόρτα, με όλες τις φθορές πάνω της!

Ναι, υπάρχει ακόμα η συκιά μου

κι εγώ εξακολουθώ να κατακτώ κορυφές....

Σας φιλώ

Αριστέα