Ουδέν κακόν, αμιγές καλού!
Σκέφτομαι πως, ίσως, το μόνο καλό στην υπόθεση των ημερών (ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ)
είναι (αν ξεπεράσουμε την κρίση και επιζήσουμε) να
επανεξετάσουμε τα σημαντικά στη ζωή μας.
►Να μειώσουμε τις ανάγκες μας και τον υλισμό που μας διακατέχει, να στραφούμε στον άνθρωπο, στη γνώση, στην αγάπη!
►Να θυμηθούμε την πυραμίδα του Maslow, τι έχει και τι δεν έχει αξία στη ζωή.
►Οι γονείς να αντιληφθούν ότι δεν πρέπει να ανακαλύπτουν τελευταία στιγμή τι θα κάνουν τα καμάρια τους στο σπίτι. Οι έχοντες εφήβους, να αντιληφθούν ότι δεν μπορούν να τα συγκρατήσουν μέσα, δεν μπορούν να έχουν τη συνεργασία τους και να εργαστούν στο μέλλον γι' αυτό. (Μα να αναφέρονται σε αυτά σαν να είναι ζώα: "Πώς μαντρώνεις το παιδί σου μέσα;")
►Οι περισσότεροι να μάθουν να μην πλήττουν με τον εαυτό τους. Να αντέχουν την απομόνωση. Να έχουν εναλλακτικές απασχόλησης. Και γιατί όχι; Να πιάσουν κι ένα βιβλίο στη ζωή τους, ρε αδερφέ!
►Να μάθουν τι σημαίνει υπευθυνότητα! Σεβασμός στον συνάνθρωπο!
►Να επανεξεταστεί το θέμα εκκλησία! Η οποία, αυτόν τον καιρό, προέβαλε το πιο εγωιστικό της προσωπείο. Και φάνηκε ολοκάθαρα η απεγνωσμένη της προσπάθεια να επιβληθεί και να ελέγξει το ποίμνιό της! Απαράδεκτη η θέση της! Πήρε στο λαιμό της όλα τα πρόβατα που ακολουθούν τυφλά κι όχι από ελεύθερη βούληση!
Υγεία πάνω απ' όλα.
Γιατί χωρίς αυτή δεν υπάρχει τίποτα αδέρφια!
Θυμηθείτε τη ζωή σας (αρνούμαι να βάλω πρώτο πληθυντικό!)
προ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ:
ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας!
Σκεφτείτε μήπως είναι καιρός να επανεξεταστεί η φιλοσοφία της ζωής σας!
Κυκλοφόρησε βιβλίο ο «Ντάνος». Ένας παίκτης ριάλιτι παιχνιδιού που έχει εγείρει από τη νίκη του σε αυτό και δώθε πολλές συζητήσεις και θύελλες. Και τώρα, λένε, και συγγραφέας. Κι άρχισαν οι παραφιλολογίες- αν έχει δικαίωμα να ονομάζεται συγγραφέας ή όχι κλπ κλπ ( πέρυσι κάτι αντίστοιχο έγινε, αν μπορεί να υπάρξει στο χώρο ως ηθοποιός, και βετεράνοι και μη ηθοποιοί τον έκραζαν ή τον κορόιδευαν – "ποιος είναι αυτός; Δεν τον γνωρίζω!" ) και πάει λέγοντας τελικά….
Ο άνθρωπος έγραψε ένα πόνημα για τη ζωή του. Μάλλον το σωστό, του έγραψαν κάτι που βασίζεται στις διηγήσεις του για τη ζωή του. Δεν νομίζω ότι είπε ή ότι θέλει να περνιέται για συγγραφέας. Και στην τελική, άλλος συγγραφέας κι άλλο λογοτέχνης! Ξέρετε πόσοι έχουν βγάλει βιβλία; Όλοι θέλουν να γίνουν συγγραφείς στην σύγχρονη Ελλάδα .. Αυτή την εντύπωση έχω δηλαδή... Συγγνώμη κιόλας αν κάνω λάθος εκτίμηση.
Η ουσία είναι ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να τον διαβάσω, να τον αποδεχτώ, να, να, να… Αλλά δεν θα τον χλευάσω. Ούτε τη Δημουλίδου, τη Μαντά και όλους τους ανώνυμους και μη συνέλληνες που θέλουν να εκδώσουν τις σκέψεις τους θα χλευάσω. Όλοι έχουν χώρο και λόγο ύπαρξης. Δεν μου αρέσει- δεν τον αγοράζω. Δεν τον διαβάζω. Νομίζω ότι αυτό μου υποδεικνύει η όποια υπευθυνότητα με διακρίνει. (Θα ήθελα να είχα περισσότερη η αλήθεια είναι.)
Ο καθένας έχει το κοινό που του αξίζει.
Δεν κινδυνεύει η παιδεία μας, η κοινωνία μας, τα ελληνικά γράμματα από τους Ντάνους που κυκλοφορούν γύρω μας. Περισσότερο κινδυνεύει από αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους πιο σπουδαίους!
Η ταπεινότητα που ζητάμε από τους άλλους ας ξεκινά από μας…..
ps: Μέρος των εσόδων θα δοθεί σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ακόμα κι αν είναι στα πλαίσια του μάρκετινγκ, εγώ το χειροκροτώ. Ας το έκαναν κι άλλοι για μάρκετινγκ στην τελική! Έλεος πια! Για αυτό δεν πάμε μπροστά. Όχι γιατί κάποιοι απέκτησαν πρόσκαιρη δημοσιότητα (και την εκταμιεύουν προτού περάσει η μπογιά τους) χάρη στην αμεσότητα της τρας τιβή. Αλλά γιατί κοιτάμε πώς να την πούμε στους άλλους. Ας γίνουμε ΕΜΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΡΕ ΑΔΕΡΦΕ!
Αυτά από μένα!
(Υποκειμενική είμαι κι εγώ-όσο και οι επικριτές. Δεν τρέχει κάτι. Αλλά ας υπάρξει κι ένας αντίλογος ...)
Το σημείωμα αυτό το έγραψε ένας στρατιώτης του Γερμανικού στρατού, που υπηρέτησε στην χώρα μας, στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, κατά την αναγνώριση της προσφοράς του στο ελληνικό έθνος από την Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης. Του απονεμήθηκε μάλιστα το αργυρό μετάλλιο. Ο Γερμανός αυτός στρατιώτης έσωσε με τις πράξεις του πολλούς Έλληνες. Ονομαζόταν Ιωσήφ Μπλέχινγκερ. Μετά τον πόλεμο βαφτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος, ονομάστηκε Ηλίας Κόκκινος (από το όνομα του πρώτου Λαμιώτη που σκοτώθηκε στο αλβανικό μέτωπο) και δεν έφυγε ποτέ ξανά από την Ελλάδα. Παντρεύτηκε την Αγγελική Καρακώστα, απέκτησε έναν γιο, ασχολήθηκε με τη βυζαντινή αγιογραφία και πέθανε το 1995. Ταπεινός μέχρι το τέλος ποτέ δεν επιδείκνυε τις πράξεις του και όταν του ζητούσαν να μιλήσει έλεγε: «Γράψτε πως είμαι Έλληνας δημοκράτης, τίποτε άλλο». πηγή "Τώρα αισθάνομαι πραγματικός Έλληνας" έγραφε το σημείωμα. Εμείς που γεννηθήκαμε Έλληνες, από Έλληνες γονείς, τι αισθανόμαστε αλήθεια και πότε; Απόψε είναι από τις φορές που ευγνωμονώ το διαδίκτυο που μου μαθαίνει όσα αγνοούσα, που δίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Καλό ξημέρωμα @ Ο πρώτο γύρος στις οικογενειακές ιστορίες ολοκληρώνεται την Κυριακή.
Εδώ μπορείτε να δείτε την πρώτη μου απόπειρα στα χαϊκού
Ε, δεν πειράζει! Κάποια στιγμή θα τα μάθαινες! Έχει βουήξει ο κυβερνοχώρος μανούλα μου! Μετά το πρώτο σοκ κι αφού ντεκουπάρισα ήρθα στα ίσια μου. Και το φιλοσόφησα κιόλας! Τίποτα δεν κρατάει για πάντα! Αμ δεν μέναμε και κοντά να στα πω Άντζυ μου. Αν έχεις πολύχρονη σχέση δεν παντρεύεσαι μανούλα μου! Μετά από 1,5 (εγώ) άντε 2 χρόνια (εσύ) απλά χωρίζεις! Δεν ήξερες; Δεν ρώταγες;
Ωδή στη χαρά... γιατί ο Μπραντ μπήκε στο κλαμπ...
Κι επειδή τα σαπουνάκια μου ήθελα να ανεβάσω, τα άλλα σάλτσες είναι δες τα και κατά ομάδες!
Τέλος...το νου σου! Αύριο έχει πρεμιέρα. Το Φθινοπωρινό Συμπόσιο Ποίησης εννοώ... Μα τι νόμιζες! Δεν σου έλειψε;
Γράφουμε για το Family Stories, και παρακολουθούμε τις συμμετοχές εδώ
Συγγνώμη που σήμερα ενώ όλοι είμαστε συγκλονισμένοι
απ' όσα συμβαίνουν,
εγώ χαριεντιζόμουν στη σημερινή μου, πρωινή ανάρτηση
και η οποία αποσύρεται προσωρινά.
(Αλλά σαν το διάολο κάηκε το ρούτερ μου και μέχρι να βρω δανεικό
πριν λίγο, δεν μπορούσα να κάνω κάτι).
Συγγνώμη που οργίζομαι με τον κακό χαμό στα σόσιαλ μίντια. Αλλά αυτό που γίνεται κάθε φορά, που κάτι συγκλονίζει το δυτικό κόσμο, τον δικό μας κόσμο και τότε δείχνουμε την ευαισθησία μας, αλλάζοντας μια εικόνα, σηκώνοντας παντιέρα από την καρέκλα μας , εμένα με ξεπερνάει! Σκασμός! Αυτό θέλω να φωνάξω! Θα μου πεις κι εσύ με τη σειρά σου ένα ... "κυρά μου, κάτσε στα αυγά σου και μην κοιτάζεις ό,τι σε χαλάει" και θα έχεις και δίκιο. Αλλά τόσο καιρό που χάνονται πρόσφυγες και παιδάκια που ήταν η ευαισθησία σας καλοί μου άνθρωποι; Ξαφνικά σε ένα βράδυ καταλάβαμε ότι αυτός ο κόσμος βρωμάει; Εγώ κλείνω και σιωπώ! Και ίσως για πρώτη φορά θα νιώσω λίγο καλύτερα που δεν έγινα μάνα.... Αλλά πονώ για όλα τα παιδιά του κόσμου, για την πραγματικότητα στην οποία αναγκάζονται να ζήσουν και να κάνουν όνειρα! Δεν έχει νόημα να πούμε κάτι! Έτσι κι αλλιώς αύριο,μεθαύριο πάλι θα αλλάξει η φωτοπροφίλ πάλι θα χαριεντίζεται ο κόσμος....
______________________________
Για όποιον θελήσει να συνεχίσει με τις Ιστορίες της Νύχτας ας διαβάσει την ιστορία Η τελευταία νύχτα / ο διάλογος, από την Evonita, στο Beloved ideas
