Μαζί με τον καφέ # 36: Η αλάνα είναι ανοιχτή σήμερα, χωρίς λόγο!

Κάντε καφεδάκι και καθίστε αναπαυτικά.
Επανέρχομαι εκτάκτως σήμερα με ανοιχτή την αλάνα, 
γιατί βαρέθηκα την μουγκαμάρα εδώ μέσα, 
έχω όρεξη για χαβαλέ,
και θέλω προτάσεις!
Ναι, προτάσεις! Από εσάς!
Ρίχτε ιδέες, που αλλού να κάνω ντεκουπάζ, 
σε τι άλλο να αλλάξω τα φώτα;

Αν και το αναμορφωμένο μου εργαστήρι
(που ακόμα δεν αξιώθηκα να βάλω σε τάξη τις αμέτρητες
φωτογραφίες που το τράβηξα και να σας το δείξω, 
αλλά θα το κάνω αυτή τη βδομάδα)
ξαναγέμισε ξύλινα, κεριά, σαπούνια, γυάλινα, πήλινα, τελάρα,
βιβλία (προς παλαίωση) και υλικά βεβαίως βεβαίως
(α κι αναφτήρες ☺)
 κορδέλες και μπιχλιμπίδια εν όψη Χριστουγέννων,
κι ενώ όλο και κάνω διάφορα που δεν προλαβαίνω να σας δείξω 
εγώ θέλω ιδέες , γιατί που ξεύρεις μανούλα μου....
μπορεί να τις δεις και οπτικοποιημένες κάποια στιγμή, 
ή και να τις λάβεις στο κοντινό μέλλον
(χεχε για κάποια ψυχή χτυπάει η καμπάνα... ξέρει αυτή!)

Α, να μερικά από αυτά που δεν σας έχω δείξει...
(γιατί κάτι αποτυχίες και μικρές πινελιές σε προσωπικά αντικείμενα
δεν έχει νόημα να τα ανεβάζω...)

1.αναπαλαίωση με την τεχνική της σκουριάς
μιας (ο θεός να την κάνει) χρυσής κορνίζας
και 3 μεταλλικών αντικειμένων που είχα βαρεθεί να γυαλίζω
(η επιτραπέζια βάση του κρασιού και ο δίσκος ήδη χαρίστηκαν!)

Δείτε κι από κοντά την όψη της απομίμησης σκουριάς

2.μια αλλαγή χρώματος 
σε ξύλινη κορνίζα ενός πίνακα (της αδερφής μου)
με χρώμα κιμωλίας,
γιατί πρώτον ο πίνακας είχε χαλάσει σε πολλά σημεία
και δεύτερον η μπλε κορνίζα δεν ταίριαζε στο (βεραμάν) δωμάτιο
που ήθελε να τον κρεμάσει η αδερφή μου
(κι εδώ είναι το σημείο που με κυνηγάει η δασκάλα μου,
γιατί το έργο τέχνης δεν προσαρμόζεται στα χρώματα του τοίχου
ή της ταπετσαρίας των καναπέδων μας...
αλλά εγώ.... είμαι ανεπίδεκτη! ☺)

Και τι λέγαμε; 
Α! Μετά τους αναπτήρες, την ταμπακιέρα, τα μπιμπερό
και τόσα άλλα, ποιο κάστρο έχει μείνει απόρθητο ωρέ παιδιά;

Σας αφήνω ανοιχτά να γράψετε ό,τι θέλετε,
να πείτε ό,τι ιδέα έχετε, να μου γράψετε μια καλημέρα,
να πιείτε τον καφέ σας μαζί μου, 
να φάτε το μεσημεριανό σας....
να παίξετε μπάλα εδώ μέσα,
να τα σπάσετε και να το ευχαριστηθούμε!
🙌🙌🙌🙌🙌🙌🙌🙌🙌
🙈

Σας αφήνω και πάω να δω τι θα κάνω με όλα αυτά που μάζεψα πάλι 
πάνω στο γραφείο μου κι άρχισε ήδη να στενάζει το δόλιο!

Σας ασπάζομαι
@ριστέα
👪

Διαβάστε στο μπλογκ της Μαρίνας μας (Τσαρδακλή),
Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή
και για το δρώμενο 
family stories
τη συγκινητική μα άκρως αληθινή ιστορία της ♥
Η οικογένεια των bloggers

Τραγούδια αναμνήσεων - let the music play! ♫ ♪ ♫

Ταξίδι στο χτες μέσα από τη μουσική μας ζήτησε το Κατερινιώ, 

για την ακρίβεια τραγούδια αναμνήσεων.

Εγώ βέβαια έχω κάνει κάτι αντίστοιχο στο παρελθόν:

Το προφίλ μιας παρανοϊκής προσωπικότητας .....

(με τα δέκα ελληνικά σημαδοτράγουδα)

και

10 σημάδια στην καρδιά: τώρα και στα ξένα!
(φυσικά με όσα ξένα άφησαν βαθιά τα χνάρια τους στη μνήμη μου)
οπότε εδώ λέω να κάνω κάτι διαφορετικό
γιατί δεν πήγαινε να σας ξαναπαίξω την ίδια λίστα 
(που δεν αλλάζει, πώς να το κάνουμε;)

Τα πρώτα μου ακούσματα θα σας πω λοιπόν!

Σαν χαζο-αμερικανάκι (που ήμουν κάποτε μικρό) οι πρώτες μου αναμνήσεις 
έχουν να κάνουν φυσικά με τα Χριστούγεννα.

Αγαπημένα; 
(αν παρακολουθείς το μουσικό χαλί του μπλογκ μου θα τα ξέρεις ☺)

White christmas
Carol of the Bells 
Deck the Hall

Στην Ελλάδα πια και στο δημοτικό με βρίσκεις με δύο άλλες τρέλες:
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και γιουροβίζιον!
Εγώ και η αδερφή μου παρακολουθούσαμε φανατικά από το '77
και τους δύο διαγωνισμούς και
μετά, κάθε καλοκαίρι, διοργανώναμε το δικό μας μουσικό διαγωνισμό 
με τις γειτονοπούλες και τραγουδούσαμε τις δικές μας διασκευές:
🔊
Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή, Άννα Βίσση, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1977
Εσύ - Αντώνης Πολίτης - Τζίνα Σπηλιωτοπούλου,
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1977
Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας - Γιώργος Πολυχρονιάδης,
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1979 

Αλλά τα ρέστα μας τα δίναμε στη γιουροβίζιον!
(Ακόμα και σήμερα δηλαδή θυμάμαι απίστευτες πληροφορίες και τραγούδια,
όχι μόνο όσα κομμάτια πρώτευσαν, αλλά κυρίως αυτά που μου άρεσαν!)
🔊
Eurovision 1978 Israel - Izhar Cohen & The Alphabeta - A-ba-ni-bi

Eurovision 1979 Germany - Dschinghis Khan 

Eurovision 1979 Israel - Gali Atari & Milk & Honey - Hallelujah

Eurovision 1980 - Johnny Logan - What's another year 

Eurovision 1983 Luxembourg - Corinne Hermès - Si la vie est cadeau

Θα μπορούσα να βάλω απίστευτη λίστα με όσα τραγούδια ξεχώρισα
και λάτρεψα, άσχετα από θέσεις,από το '77 ως σήμερα.
Αλλά προσπάθησα να μείνω στο δημοτικό.
Κι ελπίζω να μην φάνηκα τόσο πολύ μεγάλη ηλικιακά στους μικρότερους
(που είμαι εδώ που το σκέφτομαι).
Αλλά πραγματικά κλείνοντας τα μάτια θυμάμαι 
εμένα, με ένα ξύλο για μικρόφωνο, να τραγουδάω 
ένα από τα παραπάνω κομμάτια και να βγαίνω πάντα τελευταία
γιατί καλλίφωνη δε με λες με τίποτα!
🔘
πφ! Πάω να ακούσω λίγα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια τώρα
για να κρατιέμαι σε φόρμα! 
Εν όψη χριστουγεννιάτικων δημιουργιών οφ κόρς!
Γιατί άφωνη και κακοφονίξ ας με πεις (όσο θες)
ακαμάτρα όμως δεν θα το αντέξω! ☺

Σας φιλώ
@ριστέα

10 πράγματα που με εκνευρίζουν

Παίρνω τη σκυτάλη 

από την Μαρίνα μας, εκεί που ερωτεύεται τη ζωή, 

όπου μας έλεγε για τα δικά της 10 πράγματα που την εκνευρίζουν

και μας ρωτούσε για τα δικά μας.

Να σας πω τη μεγάλη αλήθεια δεν έχω σοβαρά πράγματα που με χαλούν.

Πολλές φορές έχει να κάνει με τη γενικότερη κατάσταση 

στην οποία βρίσκομαι.

απολαυστική φωτό ε; Από το διαδίκτυο φυσικά!

Έτσι αν διάγω τη ροζ περίοδο όπου είμαι 

"ζαμάν φου και πάνω τούρλα" δεν με αγγίζει τίποτα!

Δεν πα να μου κλέβουν τη σειρά σε ουρές, να με ξενυχιάζουν,

να με ειρωνεύονται, να μου πηγαίνουν κόντρα σε μια συζήτηση,

να μου ζητούν παραπάνω απ'όσο μπορώ και δύναμαι;

Τίποτα εγώ! Βράχος!
Και χαμογελαστή οφ κόρς!

Έλα όμως που κάποια πράγματα, ασήμαντα το τονίζω, 

κάποιες φορές μπορεί να με στείλουν...να με εξοργίσουν

να με φέρουν σε κατάσταση αμόκ

και να αρχίσω από μέσα μου τον εξάψαλμο!

Όπως μου έρχονται, ενθυμούμενη εμένα σε 

κατάσταση με τις τρίχες σηκωμένες:

1►Όταν ο καλός μου ο μπαμπάκας ανάβει φωτιές!

Κυριολεκτικά! 

Συνηθίζει που λέτε, συχνά πυκνά να καίει αγριόχορτα

και κλαδιά που μαζεύει από το χωράφι μας 

και δεν προειδοποιεί τουλάχιστον : 

"Μπάτε μέσα και σφαλίστε τα τζάμια σας- ο πυρομανής ξαναχτυπά"!

Μια φορά μάλιστα είχα απλώσει ρούχα και πάει 

ο αθεόφοβος και ανάβει φωτιά, που νομίζετε;

Ακριβώς κάτω από τα ρούχα!

Αλλόφρων εγώ βγήκα στο μπαλκόνι και ούρλιαζα!

-Δεν έχουν τίποτα! Θα τα τινάξεις και θα καθαρίσουν, μου φώναξε!

Φυσικά σήμερα που τα γράφω και διάγω μια από αυτές 

τις μέρες τις ζαμάν φου και πάνω τούρλα που σας έλεγα, γελάω!

Θα μπορούσα απλά να βάλω ξανά πλυντήριο 

και να μην χάσω τη ψυχραιμία μου και τη φωνή  μου!

εδώ ο μπαμπάς έχει ετοιμάσει ήδη το επόμενο βουναλάκι

κι εγώ έχω ήδη προετοιμάζομαι να μην εκνευριστώ!

2►Όταν περπατώ στο δρόμο, ως συνήθως λες και κάνω κούρσα βάδην,

και βρίσκω μπροστά μου αργόσχολους!

Ω, μου έρχεται η επιθυμία να τους στολίσω με διάφορα! 

Γιατί εγώ, όπως έχω πει πολλάκις, είμαι ανισόρροπο άτομο,

οπότε αν μου κόψουν τη φόρα μπορώ 

να χάσω την ισορροπία μου και να σωριαστώ! 

A piece of cake για μένα να χάνω την ισορροπία μου!

Ευτυχώς ως τώρα δεν υπάρχει οπτικοποιημένη πτώση μου!

3►Όταν πεινάω σαν λύκος και η μαμά έχει πειραματιστεί

παρασυρόμενη από Σκαρμούτσους και Μάστερ σεφ

να πειράξει τη συνταγή!

Θεριό ανήμερο το @ριστάκι!

Γιατί καλή μου γυναίκα, γιατί το κάνεις αυτό;

Αφού έφτιαχνες σούπερ ντούπερ τα μπιφτέκια σου

ποιος σου είπε να τα κάνεις tsim sha tsui οεο;

Κλαίω από τα νεύρα μου και φτιάχνω μια μακαρονάδα μετά,

για να στανιάρω!

4►Όταν πηγαίνω με το δίσκο να φάω και μου πέφτει το κολονάτο 

ποτήρι με το κρασάκι μου

και γίνεται αμέτρητα κομματάκια και χύνεται και το κρασί!

Αφού κουκλίτσα μου έχεις σπάσει 

αμέτρητα κολονάτα ποτήρια (λόγω της γνωστής ανισορροπίας που λέγαμε)

γιατί συνεχίζεις και το κάνεις αυτό;

Παρατάω το φαγητό αρχίζω τα μαζέματα, τα σφουγγαρίσματα

και μετά έχω εκνευριστεί γιατί πάγωσε και το φαγί μου! ☺

χθεσινό ντοκουμέντο

5►Όταν έρχεται η εποχή που χάνω τρίχες!

Καλέ δεν φοβάμαι μήπως αδειάσει το κεφάλι. 

Προς το παρόν έχω να δίνω κιόλας!

Απλά με εκνευρίζει όταν τις νιώθω στα χέρια μου να με γαργαλούν
κι όταν δεν προλαβαίνω να βάζω σκούπα!

6►Όταν χτυπάω το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού μου
στο ποδήλατο γυμναστικής. 
Θεέ μου πόνος και εκνευρισμός!

Μου έχει τύχει πάμπολες φορές!
Κι εγώ εκεί, στο ίδιο σημείο, στο ποδήλατο χτυπώ και ουρλιάζω!
Και δεν το χρησιμοποιώ κιόλας καιρό τώρα 
(τουλάχιστον να έχει λόγο ύπαρξης στο δωμάτιό μου ρε αδερφέ!!!)

Δεν φταίω εγώ χριστιανοί!
Είναι στενό το πέρασμα!

7►Όταν με πιάνει κόψιμο και βιάζομαι 

ή έχω άλλα πράγματα να κάνω κι επείγουν μάλιστα.

Κι αν έχει τελειώσει και το χαρτί; Το αποκορύφωμα!
Σε αυτή την κατηγορία together πάει και το έντερο.
Όταν με πιάνει φούσκωμα και δεν χωράω στα ρούχα μου!

Μην σου τύχουν! Κανένα από τα τρία!

Μόνο αυτό σου λέω!

8►Όταν κάνω λάθη κατά την πληκτρολόγηση και μετά πρέπει να
τα διορθώνω. 
Κι ακόμα χειρότερα, όταν έχω πατήσει δημοσίευση και βλέπω
μετά τα λάθη μου! 
Το τι αντιμεταθέσεις κάνω, το τι λέξεις ξεχνάω 
ή γράφω λες και είμαι δυσλεξική, δεν φαντάζεστε!
Όταν δε δημιουργώ ή είμαι κουρασμένη το να πληκτρολογώ 
είναι σαν να ανεβαίνω ανηφόρα με βάρος κιόλας!
Ένι γούει υπάρχει λύση πάντα για αυτό:
να πάρω ένα βιβλίο και να απομακρυνθώ από το πληκτρολόγιο!☺

9►Όταν χτυπάει τηλέφωνο ή κουδούνι και κάνω κάτι άλλο

και φυσικά δεν μπορώ να απαντήσω

Και να επιμένουν (και να μην είναι και επείγον τελικά!)
Και να΄σου να σηκώνομαι με τα βρακιά κατεβασμένα
να μου χύνεται ο καφές, να λερώνω τη δημιουργία μου,
να μου πέφτει το πινέλο από την ταραχή
να τρέχω με τρόμο γιατί για  να χτυπάει έτσι δαιμονισμένα
κάτι κακό θα έχει συμβεί
και να είναι η μαμά και να με ρωτάει:
γιατί δεν άνοιξες τα παράθυρά σου να μπει λίγος ήλιος;
Τι νοικοκυρά είσαι εσύ! 

Γκρρρρρρρ! 

Μόνο αυτό σας λέω!

10►Όταν χύνω....τον καφέ μου!

Γιατί εγώ έχω μια έφεση στο να χύνω....
υγρά και κυρίως τον καφέ μου που τόσο λατρεύω!

 Γκρρρρρρρ! 
Και δως του να τον ξαναφτιάχνω 
γιατί βραστό δεν τον θέλω με τίποτα μανούλα μου!

◙

Ευτυχώς που όταν νιώθω ότι κάτι 

πάει να χαλάσει τη ροζ μου περίοδο και να την κάνει γκρι, το λιγότερο, 

κάνω meditation:

Παίρνω ανάσες, σκέφτομαι όμορφα πράγματα,

αναλογίζομαι πόσο τυχερή είμαι στη ζωή μου ως τώρα,

τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου και με αγαπούν,

το ρίχνω σε δημιουργικές απασχολήσεις

και όλα ξεπερνιούνται!

Γιατί ας μην ξεχνάμε η Ζωή είναι Ωραία

και φεύγοντας από δω μία σπιθαμή γης μας αναλογεί.

Ας μην χαλιόμαστε εύκολα και συχνά,

γιατί τα πραγματικά δύσκολα 

είναι μπροστά μας,

και εκεί, όταν θα μας χτυπήσουν την πόρτα,

θα ευχόμασταν να μας έπιανε το έντερο 

ή ας μην μπορούσαμε να χ@@με στη χειρότερη!

Απεταξάμην!

@ριστέα

Απόψε τα σχόλια κλειστά, γιατί έγκωσα από σχόλια μανούλα μου πρόσφατα,
κι ακολουθούν αναρτήσεις που δεν γίνεται να τα έχω κλειστά
οπότε, μην εκνευρίζεστε και μην χαλιέστε☺
Η Ζωή είναι Ωραία!

Και μην ξεχνάμε τις 
οικογενειακές ιστορίες!

Όταν θα φύγω εις τόπον χλοερόν .... (blogwill, τουτέστιν μπλογκοδιαθήκη)

Διαβάζεται με δύο ανάσες και μισό!
Πάρε μία ανάσα πουλί μου και γέλα είναι η ζωή μια τρέλα  ♫ ♪ ♫

Εγώ, η πάντα άοκνη και φιλόξενη πυργοδέσποινα, κατά ΑΝΝΑς Flo το ανάγνωσμα, άμα τα κακαρώσω, τα κακάρωσα. Αλλά καλό είναι, προτού τα κακαρώσω, να τακτοποιήσω κάποια πραγματάκια, έτσι για να μην βγάλετε τα ματάκια σας ποιος θα μου πρωτοφάει... τα υπάρχοντα (εδώ έπεσα στα 4 και κυλιόμουν στα πατώματα ...από τα γέλια! ☺). Έχοντας λόξα μεγάλη και φυσικά καθόλου φρένα, και χωρίς παρουσία μάρτυρα (ο Μαξ αλήθεια πιάνεται;) καταγράφω επιθυμίες κι ευχές, όχι γιατί το θέλησα, αλλά γιατί μου έβαλαν το μαχαίρι στο λαιμό, το πιστόλι στο κρόταφο και δεν μου έρχεται κάτι άλλο στο νου, αλλά το πιάσατε το υπονοούμενο  νομίζω.... και τι να κάνω το έρμο, προσχώρησα κι εγώ, αναγκαστικά σας το δηλώνω, στο κλαμπ των μπλογκοδιαθηκητών! Εξάλλου εγώ την κηδεία μου την έχω προετοιμάσει προ πολλού, με μεγάλη επιτυχία θαρρώ (τα ανίψια με σκυλόβρισαν - απορώ γιατί!) και το φεισμπούκι μια μέρα που μου ζήτησε αν θέλω να ορίσω διαχειριστή του λογαριασμού μου μετά θάνατον είπα" ναι αμέ!" και όρισα το Αφρούλι μου που με ξέρει από την καλή κι από την ανάποδη και δεν θα τα κακαρώσει κι αυτή όταν διαβάσει τα ακατανόμαστα, σημεία και τέρατα στο inbox μου! Πού είχαμε μείνει; Α, στο μοίρασμα- τίποτα δεν σου ξεφεύγει εσένα που ξερογλείφεσαι, δεν το ξέρω νομίζεις; Και αναρωτιέστε τώρα εσείς τι αφήνω και πού και με τα δίκια σας, γιατί νομίζετε γύρευε τι έργα θα κρύβονται μέσα στον πύργο τον ψηλό! Κούνια που σας κούναγε βρε! Κάτι χρέη έχω, ποιος τα θέλει; Του τα χαρίζω από τώρα κιόλας! Τον Μαξ θέλω να αφήσω σε καλά χέρια, με φιλοζωικά αιστήματα. Και θα τον άφηνα στην Αρτίστα του Βωβού, που ξέρω πως τα αγαπάει τα ζώα τα καημένα, μην τάχα σαν εμένα κι εκείνα δεν πονούν, αλλά η Αρτίστα έχει τον Σήφη και το όνομα με τρομάζει να σου πω τη μαύρη μου αλήθεια. Άσε μην τσακωθούνε τα αρσενικά! Κι εκείνη η ψυχή, η Αριάδνη είναι φιλόζωη και στοργική και με ρωτάει σποραδικά για το παιδί μου και κάπως έτσι έκλεισε το παιδί-σκυλί στην Αριάδνη και η Αρτίστα ας πάρει τις κότες που δεν είναι και δικές μου αλλά της μάμας, αλλά αν εγώ θα έχω φύγει και φύγει και η μάμα, ε, ας πάνε οι κότες κάπου καλά και η Αρτίστα, όπως και να το δεις, είναι εγγύηση στις κότες (άμα τα κακαρώσω νωρίς, τη χάνεις την ταμπακιέρα αρτίστα μου, κλάφτηνε!)

Πάρε μία ΠΟΛΥ βαθιά ανάσα εδώ, θα τη χρειαστείς...

Εξ αδιαιρέτου αφήνω σε όλες τις ντεκουπαντζούδες (Μαριάν, Νικόλ,  Βικάκι, Ρένες, Κατερίνες, ετσετερά ετσετερά...) και στις γουάνα μπι ντεκουπαντζούδες της μπλοκογειτονιάς ολόκληρη τη συλλογή μου από χαρτοπετσέτες, ριζόχαρτα, ακρυλικά και δαντελίτσες με την ευκή να μην τους στρώνει το χρώμα και να μην τους σκάει το κρακελέ, που εγώ θα είμαι στο χώμα κι αυτές ......θα συνεχίζουν να ντεκουπάρουν; Ε, ποτέ! Αυτό δεν καταπίνεται με τίποτα μανούλα μου! (Να δείτε, από αυτό θα σκάσω μια ώρα αρχύτερα). Τα βιβλία μου να τα μοιραστούν μεταξύ τους ήσυχα, ήσυχα κι απλά (καταλαβαινόμαστε τώρα, δε χρειάζονται περισσότερα) οι βιβλιοφάγοι και βιβλιοφάγισσες, όσοι δεν είναι σνομπαρίες οφ κορς και δέχονται και βιβλία από εφημερίδες και όχι μόνο πολυτελείς εκδόσεις, καθώς τέτοιες δεν θα βρεις στα ράφια μου, γιατί εγώ δίνω σημασία στο περιεχόμενο δυστυχώς για σας βιβλιοφάγοι μου, και όχι στο περιτύλιγμα. Και πάντα έτσι έπραττα και στη ζωή μου, για αυτό και έχω ανθρώπους-ψυχούλες σιμά μου κι όχι ανθρώπους σνομπαρίες και σε αυτούς, τους ψυχούληδες, ξεύρετε εσείς ποιοι είστε δα, αφήνω την πολύτιμη συλλογή με τα γραφτά μου, όχι καλέ αυτά που έχω εδώ στο μπλογκ, αλλά τα άλλα, στα συρτάρια μου, που δεν τα έχει φως του ήλιου ως τώρα (έχουν το λόγο τους που κρύβονται!) Το μπλογκ μου το αφήνω στη Νάσια, για να τη βασανίσω, γιατί στις αρχές δεν ήθελε να έχει παρτίδες μαζί μου, γιατί το έβρισκε πολύ επιπέδου το μπλογκ (επιμένεις ακόμα μαρή ότι είναι επιπέδου;) Η τσίτσιδη πάνου από το κρεβάτι μου (παγκοσμίως αναγνωρισμένο έργο μου) αξιοκρατικά θες; δικαιωματικά θες; μπορεί κι από λύπηση και οίκτο, πάει στον Μακις Ντελ (Ντελαπόρτα; Ντελίριο; Ντελακρουά;) γιατί άμα τα κακαρώσω χάνει κάθε ελπίδα για τσίτσιδη και μετά από απελπισία μπορεί να τα κακαρώσει και το παλικάρι μας και κρίμας είναι ένα παιδί σαν τα κρύα τα νερά να πάει έτσι.... Στο κανελλάκι μου, αφήνω όλους τους όρους του ντεκουπάζ και του powertex να τους αποστηθίσει και να καμαρώνει που τους έμαθε (γιατί για να τα κάνει πράξη, χλωμό το κόβω!) ενώ στον Πέτρο, ντρέπομαι που το λέω, αλλά ένα χρησιμοποιημένο, ντεκουπαριστό μπουκάλι για το κρασί θα του αφήσω, να πίνει οίνο στην μνήμη μου, αφού δεν θα μπορώ εγώ πια! Στη Μεμαρία, αφού ξεδιαλέξει τα βιβλία που θα της αρέσουν και δεν βγάλει τα μάτια της με τους υπόλοιπους βιβλιόφιλους, αφήνω τα πολύτιμα πορτοκαλί μαξιλάρια μου, τις πορτοκαλί κουρτίνες μου, τις πορτοκαλί κουβέρτες μου, τα πορτοκαλί κεριά μου, τις 4 πορτοκαλί πεταλούδες μου (2 μεγάλες + 2 μικρές) και δυο πορτοκαλί τάπητα που μετράνε 40 χρόνια ζωής, αλλά είναι απέθαντα τα άτιμα! Από το Τσικάγκο φερμένα! Ιστορία μιλάμε, δεν παίζουμε! Στην άλλη Μαρία την κοντοχωριανή, εκ της Τριπόλεως τα μέρη και εκ του πατρός μου εκπορευόμενη εγώ, αφήνω όλα τα γκατζετάκια που δεν έχω (κι έχει αυτή - πόσα άλλα θέλει πια;) κι ένα γκαζάκι για ελληνικό καφέ. Στο Κατερινιώ, λόγω συναδελφικότητας, αφήνω όλα τα βιβλία της σχολής μου, τα ψυχολογικά μου (βιβλία και προβλήματα) , μην σου πω και τα παιδαγωγικά μου, (αν δεν τα θέλει η Έλλη),  θα της αρέσουνε, το ξέρω, στον Σταμάτη της Αποκάλυψης 5,5 εικονίσματα, με ασημένια κορνίζα περικαλώ, δώρα όλα από το γάμο μου (με τόσα εικονίσματα που σου αφήσαμε όλες οι συχωρεμένες της γειτονιάς να ανοίξεις μαγαζάκι Σταμάτιε, να τα κονομίσεις!) στη Σμαραγδένια κάτι πλεχτά, κεντίδια και τσεβρέδες της μαμάς (τρία συρτάρια στο σύνθετο-το αριστερό μην το ανοίξει), στη Μαρία του Κειμένου αφήνω το Συμπόσιο, με την ευχή να το προσέχει σαν τα μάτια μου τα τσαχπινογαργαλιάρικα που θα έχουν κλείσει πια, στη Μαρλέν τα πάουερτεξ μου,  ενώ στα Μαρινάκια της γειτονιάς αφήνω πίσω, αφήνω πίσω τα χριστουγεννιάτικα μου όλα που δεν μου δάνεισαν! Δώστε μου εσείς, δώστε μου εσείς δυο κεράκια πίσω και ξοφλάμε! Στην Πέτρα αφήνω την ευχή μου, στην Αλεξάνδρα το πισί μου γιατί ξέρω ότι το δικό της την παιδεύει, στον Πιτ κάτι ταινίες (από εφημερίδες κι αυτές-πειράζει;- Γιάννη μου εσύ πάλι πλάκα πλάκα θα το ανοίξεις το βιδεοκλαμπάδικο έτσι που το πάμε στη γειτονιά), στο μικρό από τον Πύργο, Γιούλη με το όνομα κι ας τη βάφτισαν Γεωργία, αφήνω το έξυπνο (να'χει να παίζει...), στην Σταυρούλα την κούκλα μου την παιδική (για τα μικρά της) και στην εκφραστική Κικίτσα όλες τις αγαπημένες μου εκφράσεις με αποκορύφωμα αυτές τις δύο: "γάτος γαμεί γάτος σκούζει" & "όμοιος ομοίω αεί πελάζει". Τα γυαλικά στο σύνθετο (όσα απέμειναν και δεν τα έσπασα εγώ) σπάστε τα στα μπουζούκια! Τα ασημικά μου, τα πολύτιμα, τα αφήνω όλα στο βρε Μελαχρινάκι-Ματινάκι, με πότισες φαρμάκι, για να την ταλαιπωρήσω με το γυάλισμά τους, αφού αυτή ευθύνεται για τη δική μου ταλαιπωρία, με τούτη τη - ο θεός να την κάνει- διαθήκη και γράφω, γράφω και απόξω έχω αφήσει ακόμα λαό και Κολωνάκι και θα με γδάρουνε έτσι και δεν αποθάνω από μόνη μου.... Και Πεταλούδα, Γλαύκη, Κάτια και Αννούλα του χιονιά και Ποιώ-Ελένη (ο 6τομος Καβάφης με τα άπαντα και με σημειώσεις μέσα περικαλώ, είναι καλά Λενιώ μου;) και Παναΐα μου πόσοι είσθε απόξω, μπείτε καλέ στους βιβλιόφιλους όλοι σας μέσα να τελειώνουμε, γιατί πολύ κουράστηκα, ρε μπας και να τα κακαρώσω για να ξεκουραστώ επιτέλους; Α (πώς θα το ξέχναγα θε μου το σημαντικότερο): Και στους οκτρούς μου, τους φανατικούς, τους ορκισμένους, αφήνω τη φήμη μου βρε άτιμα να σας κυνηγάει μια ζωή μέσα στους δρόμους και στις νύχτες, μια ζωή με παρανόμους και ξενύχτες, μια ζωή τα ίδια λόγια να σας λένε , να βαρεθείτε όλον τον κόσμο, κι όλα να σας φταίνε! Θα το καταδιασκεδάζω με τα ουρί του Παραδείσου χορεύοντας κλακέτες! (δείτε το αυτό, πληζ!)

μισή ανάσα κι έκιωσες!...

Τέλος, στην συντοπίτισσα, Ελένη Φλογερά αφήνω το φλογερό πρότζεκτ να μου ετοιμάσει μνημόσυνο με ροζ πεταλούδες, και στην έτερη Ελένη Β, αφήνω την εκτέλεση της διαθήκης τούτης, γιατί σαν Σπαρτιάτισσα της έχω εμπιστοσύνη σε τέτοιες δουλειές. Τρία αγόρια + σύζυγο ανασταίνει, όλα τα μπορεί το Ελενάκι μετά από αυτό!☺

Υπογράφω και τελειώνω κι αν εξέχασα ανθρώπους, δυστυχώς το μετανιώνω. 

Μα είναι δύσκολη η ώρα και τ' αλτσχάιμερ έχει προχωρήσει - θέλει κανείς να το διεκδικήσει;

Είπα και ελάλησα, εγώ, η θεοπάλαβη, γνωστή ως....

.....πυργοδέσποινα ή μπουκλί ή μπουκλωτό 

@ριστέα

εκπνοή! ☺

Στις Οικογενειακές Ιστορίες

διαβάστε από χτες 

μπλακ φόρεστ [family black stories], 

από την maria kanellaki, στο Απάγκιο

&

Το γκρι παλτό, 

από τη Γιούλη, στη χτεσινή μου ανάρτηση 2 σε 1

10 πράγματα που με κάνουν να χαμογελώ

Παίρνω σκυτάλη 

από την Μαρίνα μας, εκεί που ερωτεύεται τη ζωή, 

όπου μας έλεγε για τα δικά της χαμόγελα και ρωτούσε για τα δικά μας.

Κι επειδή κλείνοντας τα μάτια το έκανα εικόνα αυτό 

-εγώ να χαμογελάω δηλαδή-

βρήκα λόγους για να ξαναχαμογελάσω σήμερα,

μου άρεσε, και είπα να το κρατήσω εδώ μέσα...

Ποιοι λόγοι με κάνουν να χαμογελώ λοιπόν:

φωτό αρχείου, 2009...

Μην με κοιτάζεις εδώ, 7 χρόνια νεότερη μανούλα μου!

Αλλά ήταν το πιο γλυκό χαμόγελο που βρήκα πρόχειρο! χοχο!

1.Ο σκύλος μου

Ακόμα κι όταν μελαγχολώ ή περνάω δύσκολα,

ο Μαξ πάντα θα με κάνει να χαμογελάσω χαρούμενα και παιχνιδιάρικα.

Λες και ήρθε στη ζωή μου για να μου βγάζει αυτό ακριβώς

το κομμάτι από μέσα μου: το παιχνιδιάρικο!

2.Τα ανίψια μου

Το τρυφερό μου χαμόγελο, έρχεται από τη σκέψη των ανιψιών μου.

Δεν υπάρχει περίπτωση να τα σκεφτώ και να μην χαμογελάσω.

Να και τώρα που γράφω για αυτά, αλήθεια σας λέω...

χαμογελάω!

3.Όταν προσφέρω

Γεμίζω τόσο πολύ που χαμογελάω ασταμάτητα.

Είναι το τεράστιο χαμόγελό μου, σε αυτές τις περιπτώσεις

4.Όταν νιώθω ευγνωμοσύνη

Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα για μένα 

Να νιώθεις ευγνωμοσύνη και να ευχαριστείς για όλα τα 

καλά που σου έρχονται στη ζωή.

Εκεί να δείτε χαμόγελα.

Είναι της ευτυχίας αυτά που λέτε....

5. Ο πρώην άντρας μου

Είναι ένα γάργαρο χαμόγελο αυτό, όταν τον σκέφτομαι,

ή όταν μιλώ μαζί του κι ας είναι πρώην πια...

6.Η κολλητούλα μου

Δεύτερη αδερφή.Τα λέει όλα αυτό!

Πάντα δίπλα μου!

Δεν θέλει να χάνω ποτέ το χαμόγελό μου 

και κάνει τα αδύνατα για να το διατηρώ....

Είναι γλυκό το χαμόγελο αυτό.

7. Η αδερφούλα μου

Το αγαπησιάρικο χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό μου

τώρα που γράφω για αυτή. Γιατί δεν είναι το αίμα 

που μας ενώνει, αλλά όσα έχουμε περάσει πάντα μαζί, 

και τα καλά και τα κακά.

Αυτό το "πάντα μαζί" είναι κυριολεκτικό 

αφού ζήσαμε χωριστά μόνο όταν σπούδαζα και μας χωρίζει 

μόνο ένας όροφος.

8.Όταν έχω καθαρίσει και τακτοποιήσει όλο το σπίτι

Α και όταν το έχω στρώσει για Χειμώνα.

Είναι της πληρότητας και της γαλήνης τα χαμόγελα 

που έχω μετά...

Τρελαίνομαι όταν το σπίτι μυρίζει "μανούλα"

για αυτό και όταν πρόκειται για δουλειές

είμαι ακούραστη 

(κι ας γκρινιάζω το βράδυ ότι πονάω πατόκορφα!)

9.Μπροστά σε ένα πιάτο μακαρόνια ολικής άλεσης

με τυρί μοτσαρέλα 

(το μόνο τυρί που ανέχεται η δυσανεξία μου μέσα!)

Ε ρε γλέντια! 

Χορταστικά τα χαμόγελα αυτά!

10.Όταν τελειώνω μια δημιουργία μου 

που ξέρω ότι θα τη δώσω κι αυτή....

Και θα δώσω χαμόγελα και στους άλλους...

Χαμόγελο της ικανοποίησης θα το πω!

+1 Όταν σας δίνω το Συμπόσιο στον αέρα!

Ένα χαμόγελο όλο καμάρι. 

Λες κι έχω γράψει εγώ όλα τα ποιήματα!

Είναι το δικό μου παιδί, που το φροντίζω και το βλέπω 

να μεγαλώνει, να εξελίσσεται,

να το αγαπάτε!

Και σας ευχαριστώ πολύ πολύ όλους για αυτό!

Μην ξεχάσετε όσοι δεν περάσατε από το 

13ο Συμπόσιο Ποίησης 

να διαβάσετε 22 υπέροχες συμμετοχές και να ψηφίσετε!

Το νου σας!

Σας φιλώ

@ριστέα

Στο Family stories 

διαβάστε

Να μη ξεχνάς ποτέ..., 

από τον Euzona (Γιώργος), στο Asx3t0s Τύπος