Η θαυμαστή περίπτωση Έρβιν !

Αυτός είναι ο Άντονι Έρβιν.

35 ετών, 2 μηνών και 18 ημερών (σήμερα).

Αμερικανός Κολυμβητής.

Προσφάτως δεύτερη φορά Ολυμπιονίκης.

Είναι ο γηραιότερος κολυμβητής που κατακτά χρυσό μετάλλιο

στους Ολυμπιακούς αγώνες.

Εντάξει.... θα μου πεις και για αυτό του αφιερώνω ανάρτηση;

Κάθισε...έχω κι άλλα πολλά και θαυμαστά 

για τον χαμογελαστό κυριούλη με τα τατουάζ!

Ο Έρβιν είχε υπάρξει (ξανά) Ολυμπιονίκης 

στους Ολυμπιακούς του Σίνδεϊ.

Θυμάσαι πότε έγιναν; Το 2000!

16 χρόνια πέρασαν από τότε.

Ο Έρβιν στο μεταξύ είχε χαθεί.

Στον κόσμο των καταχρήσεων με αλκοόλ και ναρκωτικά, 

 στο κόσμο της κατάθλιψης και της παλιοζωής.

Έκανε κι ένα φεγγάρι άστεγος,

προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή του,

ενώ έπαιζε συχνά τη ζωή του κορόνα-γράμματα 

οδηγώντας υπό την επήρεια LSD.

Άσε που από μικρός παλεύει με το σύνδρομο Τουρέτ.

Mε λίγα λόγια είδε τη ζωή του να πιάνει πάτο.

Και όμως!

Τα αδύνατα μπορούν να γίνουν δυνατά.

Κάποια στιγμή αποφασίζει να αλλάξει...

Ο αδερφός του και ο σχολικός του σύμβουλος

τον βοηθούν και τον στηρίζουν στις προσπάθειές του.

Το 2011 γράφεται στο Πανεπιστήμιο, τελειώνει τις σπουδές του

ξαναμπαίνει στον υγρό στίβο,

γίνεται πατέρας και κατακτά την πρώτη θέση στο ελεύθερο των 50 μ.

στους Ολυμπιακούς αγώνες, στο Ρίο.

Δεν τα λες και λίγα όλα αυτά και με δεδομένο όσα έχει περάσει, ε;

Κι όμως το τρελό αγόρι έχει κι άλλους στόχους!

"Πάντα θέλω να φθάνω και να ξεπερνάω τα όρια μου 

και θέλω να το κάνω για μια ακόμη φορά. 

Στόχος μου είναι να είμαι παρών και στους Ολυμπιακούς του Τόκιο. 

Δεν πιστεύω πως η ηλικία θα με εμποδίσει. 

Η θέληση μου είναι πιο ισχυρή. 

Ήταν ένα εκπληκτικό ταξίδι όλα αυτά τα χρόνια. 

Μετά από τόσα χρόνια επέστρεψα στους αγώνες και 

κατέκτησα το χρυσό στο Ρίο. Ποιος θα το πίστευε; Κανείς. 

Μόνο εγώ και η οικογένεια μου, που με στήριξε τόσο πολύ. 

Τώρα θα ξεκουραστώ και θα δω την οικογένεια μου. 

Θα δω επιτέλους την κόρη μου. 

Για τρεις μήνες θα ξεκουραστώ και μετά θα επιστρέψω στις προπονήσεις 

με το βλέμμα στο Τόκιο."

"Οι άνθρωποι δε στερούνται δυνάμεως, αλλά θελήσεως"

γράφει ο Βίκτορ Ουγκό στην πρώτη σελίδα του βιβλίου του "Οι Άθλιοι".

Το πιο ισχυρό όπλο στη ζωή των ανθρώπων που ξεχωρίζουν

είναι η θέληση.

Κι έπειτα όλα τα άλλα:

στοχοπροσήλωση, υπομονή, επιμονή, κουράγιο, αντοχή. 

Χωρίς ισχυρή θέληση όμως τίποτα δεν είναι δυνατόν.

Δεν ξέρω αν θα δούμε τον Έρβιν στο Τόκιο, να συνεχίζει 

στα 39 του το ακατόρθωτο.

Μου αρκεί αυτό που μου έδωσε εμένα προσωπικά χτες

με την ιστορία του και το παράδειγμά του.

Εύχομαι και σε σας!

Καλά να περνάτε

@

Όταν έχεις τις μαύρες σου!

Δύο βίντεο / μία σκέψη 
για σήμερα:

Βγάλε φτερά! 
Μπορείς!
♥

Σε τηλεοπτική εκπομπή ταλέντων στην Ινδία 

μια κοπέλα με τσαγανό και κέφι απίστευτο,

χορεύει ισορροπώντας στο ένα της πόδι!

(πατήστε κάτω δεξιά στο you-tube για να το δείτε εκεί

Στο μπλογκ δεν "παίζει"

Προσπερνώ τις όποιες αντιρρήσεις μου επί του θέματος 

εκπομπή, θέαμα, ακόμα και το χορό τύπου "Μπόλλυγουντ" κλπ κλπ

και στέκομαι μόνο στην τόλμη και στην υπερ-προσπάθεια της κοπελιάς!

Κι εδώ ένας μικρός πρωταθλητής!

Ο Kayden γεννήθηκε με επιπλοκές και οι γιατροί 

προέβησαν σε ακρωτηριασμό του ενός ποδιού του.

Στο βίντεο τα πρώτα του βήματα με το προσθετικό μέλος.
Κάποια στιγμή ακούγεται η φωνούλα του που λέει:
"Το'χω!"
 (I' ve got it) ♥

Όταν έχεις τις μαύρες σου,
όταν όλα σου πάνε στραβά,
όταν αφήνεις το χρόνο να τρέχει χωρίς εσένα,
όταν δεν δοκιμάζεσαι, δεν εξελίσσεσαι,
όταν δεν πας τον εαυτό σου μέχρι εκεί που δεν μπορεί....
να θυμάσαι 
πως άλλοι παλεύουν με κύματα 
και όμως δεν πνίγονται!

Γιατί βγάζουν φτερά και πετούν!

Ακολούθησε την ετικέτα
θέληση
και δες κι άλλες περιπτώσεις θαυμαστών ανθρώπων που ξεπέρασαν
τις δυσκολίες τους κι γίνονται παραδείγματα (αλήθεια, γίνονται;)
για όλους εμάς τους αρτιμελείς!

Καλή σας μέρα!
καλό Σαββατοκύριακο!

@ριστέα 

Κάτι τέτοιες στιγμές θυμώνω με μένα, που δεν έμαθα ... κιθάρα!

Τον λένε Cao Huishen.

Ένα ατύχημα του στέρησε τα χέρια στην τρυφερή ηλικία των οκτώ ετών.

Κάνει τα πάντα με τα πόδια, αφού αυτά μόνο διαθέτει,

Σήμερα είναι φοιτητής στο Software Engineering Institute 

στην πόλη Wuhan στην Κίνα, και σπουδάζει Τεχνολογία Υπολογιστών.

Από φτωχή οικογένεια, έπρεπε να εργαστεί 
ακόμα και για τα δίδακτρα της σχολής του.

Έμαθε ποδήλατο λοιπόν και μοίραζε εφημερίδες...

Μουσική, ποδήλατο, γυμναστική, διάβασμα, γράψιμο

τίποτα δεν τον σταματά αν αποφασίσει ότι θέλει να το κάνει κι αυτό!

"Τίποτα δεν σου χαρίζεται. 

Η ζωή θέλει αγώνα και εγώ έμαθα να αγωνίζομαι στα δύσκολα!"

αναφέρει με αφοπλιστική ειλικρίνεια!

"Δεν είμαι άχρηστος και δεν αισθάνθηκα ποτέ έτσι. Θέλω να είμαι ένας καλός πολίτης, να μορφωθώ και να διασφαλίσω ότι θα έχω μια πραγματική συμβολή στην κοινωνία που ζω. Επιθυμώ να μεταφέρω την εμπειρία μου και στους άλλους… Να γνωρίσουν και την άλλη πλευρά της ζωής, τη δύσκολη καθημερινότητα αλλά και την ελπίδα που υπάρχει στο βάθος του τούνελ…"

αρχική πηγή

Ντροπή για όλους εμάς που έχουμε τα χέρια μας

να κάνουμε λιγότερα πράγματα!

Δεν νομίζετε;

Όταν συναντώ τέτοιες ιστορίες πάντα στέκομαι με θαυμασμό. 

Ποτέ με οίκτο!

Κι έπειτα για μέρες στροβιλίζει γύρω από το κεφάλι μου:

αν μπορεί αυτός, γιατί όχι κι εγώ!

Και κάτι τέτοιες στιγμές θυμώνω με μένα που δεν έμαθα ... κιθάρα!

Σήμερα κάνουμε κάτι παραπάνω από αυτά που μπορούμε!

(Βασικά κάθε μέρα πρέπει...)

Σας φιλώ!

Καλή σας μέρα

@ριστέα

Υπάρχει ένα χαμόγελο....

(Επειδή το βίντεο κάτω χαμηλά παίζει -δυστυχώς- αυτόματα, κλείστο αν θες
κι άνοιξέ αφού διαβάσεις την ιστορία)

Τον λένε Michael Stolzenberg κι είναι μόλις δεκατριών χρόνων. Ζει στη Φλόριντα της Αμερικής. Ένα πανέμορφο καστανόξανθο αγόρι. Χαμογελά. Σου κάνει εντύπωση αυτό το χαμόγελο. Περπατά με τη σχολική τσάντα στους ώμους και μια κάμερα τον κινηματογραφεί. "Τι ξεχωριστό έχει;" αναρωτιέσαι κι είσαι έτοιμος να πας στην επόμενη ιστορία. Δεν έχεις χρόνο για χάσιμο εξάλλου.

Στάσου... Η κάμερα εστιάζει. Ο Michael δεν έχει χέρια από τους αγκώνες και κάτω ενώ ταυτόχρονα ισορροπεί πάνω στα δυο προσθετικά του μέλη αντί για πόδια και βαδίζει χαρούμενος. Σου κάνει και πάλι εντύπωση αυτό το χαμόγελο.

"Ωραία, θες λοιπόν να μας συγκινήσεις;" μονολογείς εκνευρισμένα.

Η ιστορία του  Michael  όμως δεν είναι από αυτές που προκαλούν οίκτο. Στην τρυφερή ηλικία των οκτώ, μια βακτηριακή ασθένεια τον έριξε σε κώμα και βρέθηκε μια σταγόνα πριν από το θάνατο. Προκειμένου να του σώσουν τη ζωή, οι γιατροί αναγκάστηκαν να ακρωτηριάσουν χέρια και πόδια. Ο μικρός Michael δεν λύγισε. Συνέχισε τη ζωή του, τον αθλητισμό κι είναι ένα χαρούμενο αγόρι, σαν όλα τα δεκατριάχρονα. Δεν νομίζει ότι είναι διαφορετικός και δεν θέλει να αντιμετωπίζεται έτσι.

Η ιστορία θα μπορούσε να τελειώσει εδώ. Κι εσύ να μειδιάσεις "Το' ξερα! Άδικα έχασα το χρόνο μου!"

Σε σένα που έμεινες, θα σου μιλήσω για αυτό το χαμόγελο. Για το δυναμισμό αυτού του παιδιού. Για το δύσκολο εγχείρημα που ανέλαβε. 

Θα σε αφήσω να δεις τον Michael με τη φαντασία σου. Να τον ακούσεις να μιλάει στη κάμερα. Αυτή, που τον κινηματογραφεί. Γιατί αυτό το αγόρι δεν είναι απλά ένα παιδί που έχασε τα άκρα του. Αυτό το αγόρι δημιούργησε έναν Οργανισμό. Ένα Ίδρυμα, με μοναδικό σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα και να δοθούν σε αυτούς που τον περασμένο Απρίλη, έχασαν κάποια από τα άκρα τους στο μακελειό του Μαραθώνιου της Βοστώνης.

Σε αφήνω να τον ακούσεις. Βάλσαμο τα λόγια του...

"Στην αρχή θα νιώθουν πολύ άσχημα. Θα έχουν χάσει κάτι, που ποτέ δεν θα πάρουν πίσω κι αυτό είναι τρομακτικό. Κι εγώ φοβήθηκα. Αλλά μόλις συνειδητοποιήσεις ότι μπορείς να κάνεις πολύ περισσότερα από το να σκέφτεσαι την αυτοκτονία, ότι μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο, να μυρίσεις το γρασίδι, να χαμογελάσεις στους δικούς σου και να σου ανταποδώσουν το δικό τους χαμόγελο, θα σταματήσεις να φοβάσαι!

Τον πρώτο καιρό, θα βλέπουν τη ζωή τους κλεισμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους. Η μικρή που στεκόταν στα κάγκελα τη στιγμή της έκρηξης κι έχασε το πόδι της θα σκέφτεται ότι δεν μπορεί να γίνει μπαλαρίνα. Το παλικάρι που έχασε και τα δύο του πόδια θα σκέφτεται ότι δεν μπορεί να τρέξει ξανά. Θα βλέπει το κενό εκεί που κάποτε ήταν τα πόδια του και πιθανόν να κλαίει. Αλλά θέλω να του πω, θέλω να τους πω ότι όλα θα πάνε καλά....

Θα πάρουμε προσθετικά μέλη και θα τους μάθω να τρέχουν.....

Θα είναι καλά, απλά ακόμα δεν το ξέρουν....

Κοιτάζει στην κάμερα και χαμογελά. Τόσο γλυκά. Τόσο γαλήνια.

Οι τελευταίες λέξεις που πατώ στα πλήκτρα, μου αφήνουν κι εμένα το ίδιο χαμόγελο.   Μπορείς να συνεχίσεις στην επόμενη ιστορία σου. Δεν θα ξεχάσεις όμως ποτέ αυτό το χαμόγελο.

Σημείωση: Ο Michael, ο 17χρονος αδελφός του Harris (που από το Σεπτέμβριο θα φοιτά στο ΜΙΤ ) κι ακόμη ένας φίλος τους, σχεδίασαν μια ιστοσελίδα, το mikeysrun, για να συγκεντρώσουν χρήματα και να υποστηρίξουν με κάθε δυνατό τρόπο όσους ακρωτηριάστηκαν στις επιθέσεις.  

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 12ο Παιχνίδι με τις Λέξεις, στο μπλογκ TEXNIS STORIES της αγαπημένης μας Φλώρας.

Κι αυτό το ένα από τα δύο βραβεία μου:

Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσοι με τίμησαν με τη ψήφο τους. Στην ουσία έδωσαν ψήφο αγάπης σε αυτό το μικρό αγγελούδι! Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να καταγράψω την ιστορία του και να σας τη μεταφέρω.

Όταν έγραψα ένα βράδυ την ιστορία μου, την έστειλα όπως έκανα κάθε φορά στην κολλητούλα μου να τη διαβάσει πρώτη. (Φυσικά και δεν ψηφίζει!) 

Μου είπε ότι η γνώμη της ήταν πως μπορούσα να γράψω καλύτερα. Πως τις προηγούμενες φορές της άρεσα περισσότερο.

Δεν ήθελα να γράψω καλύτερα. Δεν ξέρω αν μπορώ να γράψω καλύτερα. Δεν πίστευα ότι η ιστορία μου θα ψηφιστεί. Δεν με ενδιέφερε αυτό. Κι όμως την έστειλα! Γιατί ήθελα πολύ καιρό να μοιραστώ την ιστορία αυτού του παιδιού, να το δείτε έπειτα εδώ στο χώρο μου, στο βίντεο να μιλάει και να θυμάστε αυτό το χαμόγελο, όταν όλα σας πηγαίνουν στραβά!

Όταν μια μέρα δεν σας πετύχει το φαγητό ή το μαλλί, όταν ένα πρωί τσακωθείς με το σύντροφό σου για ασήμαντο αφορμή, όταν δεν σου περισσέψουν χρήματα για διακοπές, όταν δεν θα πάρεις καν άδεια για διακοπές......όταν όλα σου πάνε στραβά, ή νομίζεις ότι η τύχη έχει τσακωθεί μαζί σου....όταν... όταν...όταν... σε παρακαλώ στάσου εκείνες τις στιγμές σε ένα καθρέφτη, κάνε μια στροφή και κοιτάξου, έπειτα μέτρησε τα άκρα σου, βγες έξω και πάρε βαθιές ανάσες, τρέξε στη φύση,γύρνα πίσω και πλύνε τα πιάτα, γράψε ένα γράμμα, πάρε ένα τηλέφωνο, ράψε τη ξηλωμένη σου φούστα,πιάσε τα ζάρια στα χέρια και ρίξε τις εξάρες σου στο τάβλι, κάνε απλά πράγματα που τα θεωρείς δεδομένα κι απόλαυσε τα απλά καθημερινά σου δώρα!

Είσαι τυχερός! Πολύ τυχερός! Αλήθεια το ξέρεις;

Καλή σας μέρα
Με χαμόγελο

@ριστέα

24 Days Challenge, Set 2 # 8

Θ
Θέληση

Θα σας μιλήσω για τη Qian Hongyan που στα τρία της, μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα, έχασε και τα δύο της πόδια, αλλά χάρη στη θέλησή της για τη ζωή, ξεπέρασε τις δυσκολίες της, κινούμενη μέσα σε μία μπάλα του μπάσκετ.

Πόση δύναμη ψυχής και θέλησης χρειάζεται για να καταφέρεις να κινηθείς έτσι; 

Κοιτάξτε το πρόσωπό της! Βλέπετε θλίψη;

Βλέπετε υποψία μελαγχολίας; Οργής; Παραίτησης;

Η οικογένειά της δεν είχε χρήματα για προσθετικά μέλη, έτσι το κορίτσι με το μισό μιας μπάλας του μπάσκετ και δυο βούρτσες πλυσίματος στο χέρι έμαθε να κινείται! Η Qian Hongyan πήρε μέρος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012! 

Ως κολυμβήτρια ! Τη θαυμάζω απίστευτα!

Δεν μπορώ να μιλήσω για θέληση χωρίς να αναφέρω πάντα ένα περιστατικό παραπληγίας, απίστευτου θάρρους και δυναμισμού!

Θέληση και θέλω!

Έχουν την ίδια ρίζα.

Φτάνει το θέλω τελικά για να πετύχεις ;

Χωρίς προσπάθεια και κόπο όσο και να λες θέλω, τίποτα δεν γίνεται!

Κάντο πράξη λέω εγώ!

Έχω ξαναγράψει για ξεχωριστούς ανθρώπους 

Θυμάσαι Το θαύμα της θέλησης;

Και πιο παλιά εδώ και εδώ για τον Νικ Βόγιετζικ.

Πραγματικά όταν διαβάζω για τέτοια παραδείγματα θέλησης 

ντρέπομαι 

που είμαι Ελληνίδα!

Πού είναι η δική μας θέληση;

Οι συνειρμοί που κάνω ....δικοί σας!

Καλημέρα σας

@ριστέα

Το θαύμα της θέλησης

Από μικρή θαύμαζα τους δυνατούς ανθρώπους. Όχι αυτούς που τραβούσαν αυτοκίνητα με τα δόντια ή έσκιζαν τηλεφωνικούς καταλόγους λες κι ήταν τσιγαρόχαρτα. Θαύμαζα αυτούς που η φύση δεν τους προίκισε με τίποτα από τα απλά φυσιολογικά που μου έδωσε εμένα κι εσένα. Που τους στέρησε πολλά κι όμως αυτοί όχι απλά βρήκαν το δρόμο τους, μα έκαναν στο τέλος θαυμαστά πράγματα.

Όταν με ρωτούσαν αν έχω πρότυπο και ποιο, εγώ από μικρή έδινα μία και μόνη απάντηση: Έλεν Κέλλερ. Προτού καν ακόμα δω την ταινία με τη ζωή της, πριν αρχίσω να ρουφώ σαν σφουγγάρι οτιδήποτε είχε σχέση με τη ζωή της.
Η ιστορία της σε πολλούς πιθανόν να είναι γνωστή: Όταν ήταν 19 μηνών η γεννημένη στα 1880, Αμερικανίδα (Γερμανίδα στην καταγωγή) Helen Keller πιθανότατα από μηνιγγίτιδα ή οστρακιά, μένει κωφή και τυφλή και κατά συνέπεια άλαλη! Θα γίνει διάσημη αργότερα, αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Φανταστείτε ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα κόσμο σκοτεινό, άχρωμο,άηχο.
Δεν έχει δει ποτέ το πρόσωπο της μητέρας του.
Δεν έχει δει τον ήλιο, δεν γνωρίζει την ομορφιά της άνοιξης και την λάμψη του καλοκαιριού. 
Δεν την έχει νανουρίσει η γλυκιά φωνή της μανούλας. Δεν έχει γαληνέψει με το θρόισμα των φύλλων. Δεν έχει ποτέ μαγευτεί με τα κελαηδήματα των πουλιών. Ποτέ !

Σκεφτείτε μαρτύριο. 
Να διψά και να μην μπορεί να το ζητήσει.
Να πεινά και να μην υπάρχει τρόπος να ικανοποιήσει την πείνα της.
Να είναι βουβή μέσα σε απέραντους σκοτεινούς θαλάμους. 

Μα μέσα σε όλη αυτή την ατυχία ( ; -φτάνει η λέξη για να περιγράψεις ένα δράμα;) να που η ζωή της έχει στείλει μια οικογένεια που έχει περίσσια αγάπη κι ενδιαφέρον. Όταν ήταν στα έξι της, η μητέρα που αγωνιούσε για το σπλάχνο της κι έψαχνε  να βοηθήσει ή έστω να ελπίσει, παίρνοντας θάρρος κι έμπνευση  από μια αφήγηση του Κάρολου Ντίκενς,για την εκπαίδευση ενός άλλου τυφλού και κωφάλαλου παιδιού (μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στα 1886 περίπου, τι ενημέρωση να υπήρχε τότε;) αρχίζει να αναζητά τρόπους. Ο πατέρας θα πάρει τη μικρή Έλεν και θα πάει σε μια άλλη πόλη αναζητώντας ιατρική αρχικά βοήθεια και κατεύθυνση. Εκεί θα του προταθεί μια δασκάλα κωφών, μόλις 20 ετών να αναλάβει το δύσκολο έργο να επικοινωνήσει με το σιωπηλό παιδί. Το όνομα αυτής: Αν Σάλλιβαν.

Για μένα δεν μπορείς να μνημονεύεις τη μία χωρίς να αναφέρεις την άλλη. Οι ζωές τους, συνυφασμένες. Η φιλία τους θα κρατήσει 49 χρόνια. Είναι ο θεόσταλτος άγγελος που θα εισβάλλει στα σκοτάδια της μικρής Έλεν και θα την οδηγήσει στο φως! Κι ας μην το είδε ποτέ της! Της χαρίζει μια κούκλα με το καλώς ήλθες και ταυτόχρονα της γράφει τη λέξη "κ-ο-ύ-κ-λ-α" γράμμα γράμμα μέσα στο χέρι. Θα περάσουν βδομάδες μέχρι να κατανοήσει η μικρή Έλεν πως κάθε πράγμα έχει το όνομά του.Στην αρχή είναι για αυτή ένα παιχνίδι μίμησης.
Αφού παιδέψει τη δασκάλα της πολύ, αφού σπάσει την άλλη κούκλα που θα της δώσει η δασκάλα της από το μπέρδεμα της γιατί χρησιμοποίησε τα ίδια γράμματα (κ-ο-υ-κ-λ-α) η δασκάλα της την πάει στην αντλία νερού για να της διδάξει το νερό κι εκεί θα αρχίσει σιγά σιγά να ανακαλύπτει την επικοινωνία, τη γλώσσα! Πράγματα για μας αυτονόητα και δεδομένα χρειάστηκαν τεράστια υπομονή κι επιμονή από τη δασκάλα Σάλλιβαν και τρομερή θέληση και κουράγιο από τη μικρή Έλεν. Εκείνη τη μέρα που έσπασε την κούκλα κι ένιωσε ότι όλα τα πράγματα είχαν ένα όνομα, ένιωσε πρώτη φορά μεταμέλεια.
Πόσο σημαντικό είναι να νιώθεις μεταμέλεια! Να αναγνωρίζεις ένα λάθος σου! Ακόμα και μέσα στους σιωπηρούς κόσμους υπάρχουν όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Εκείνο το βράδυ σκέφτομαι την ευτυχία της! Σχεδόν τη νιώθω! Κάποιος είχε μπει μέσα της και την είχε τραβήξει έξω! Κάποιος είχε το κουράγιο να πιστέψει σε αυτήν! Και να τη βοηθήσει! Δυνατό αίσθημα και για τις δύο! Προσπαθώ να μπω και στη θέση της δασκάλας. Παρακολουθεί το μικρό κορίτσι , ανέχεται τα καπρίτσια ενός δύσκολου παιδιού- και πώς να μην ήταν εξάλλου; Γιατί το κάνει; Ποια η ανταμοιβή; Αν έχεις διδάξει και βλέπεις έπειτα το πρόσωπο του παιδιού που δίδαξες, αν αγωνιάς μαζί του για κάθε γράμμα, για κάθε συλλαβή κι έπειτα βλέπεις να σχηματίζει τις λέξεις και να μαθαίνει και να μαθαίνει.... πετάς κι εσύ τότε μαζί του....Λάμπει το παιδί , λάμπεις κι εσύ... Και τότε και κούραση και κόποι όλα πάνε περίπατο!
Συγχωρέστε με. Μπήκα ξανά για λίγο στη θέση της δασκάλας.Αν εγώ το ένιωθα με δυσλεξικά παιδιά, αν εγώ το ένιωσα με κάθε παιδί που του δίδαξα προανάγνωση, φανταστείτε αυτή τη δασκάλα! Πόσο ευτυχισμένη θα ήταν σε όλη της τη ζωή! Κι ας αφοσιώθηκε μοναχά σε αυτό το κοριτσόπουλο στη ζωή της κι έμεινε ....δεσποινίς!
Φανταστείτε και τη μικρή Έλεν τώρα! Είχε μάθει να επικοινωνεί. Είχε μάθει ότι τα πάντα έχουν όνομα. Μπορούσε να διαβάζει έπειτα τα πρόσωπα των άλλων με τα χέρια της , το λαιμό τους, τα γράμματα που της έγραφαν μέσα στη χούφτα της!
Κι έγραφε κι αυτή .....'

Η συνέχεια είναι γνωστή: Μαθαίνει τη νοηματική,  το σύστημα τυφλών Μπράιγ,διδάσκεται φιλοσοφία, μαθηματικά, φιλολογία, καλές τέχνες, μαθαίνει όχι μία αλλά πέντε γλώσσες ( αγγλικά ,γερμανικά, γαλλικά, αρχαία ελληνικά και λατινικά) προεδρεύει σε ίδρυμα για τυφλούς για δεκαπέντε χρόνια, γνωρίζεται με  σπουδαίους ανθρώπους των γραμμάτων της εποχής εκείνης. ταξιδεύει σε πολλά μέρη της γης ( και στην πατρίδα μας ήρθε μία και μοναδική φορά μετά την κατοχή για τη δημιουργία του Φάρου Τυφλών) κάνει τόσα πολλά απίστευτα για ένα κορίτσι που ατύχησε τόσο πολύ στο ξεκίνημα της ζωής του!

Σκοπός μου δεν ήταν να κάνω ένα αφιέρωμα ή τη βιογραφία της Κέλλερ. Στο διαδίκτυο αν googlαρεις το λήμμα θα διαβάσεις πολύ περισσότερα και πιο τεκμηριωμένες πληροφορίες, ενώ στο you-tube θα βρεις με το όνομά της ακόμα και βίντεο με την ίδια και τη δασκάλα της. Μπορείς επίσης να βρεις σε συνέχειες την υπέροχη ταινία“The miracle worker”. Υπάρχουν δύο ταινίες, η μία του 1962 κι η άλλη του 2000).

Η περίφημη σκηνή του νερού! 

Είναι η σκηνή (από την ταινία του 1962 ) 

που η μικρή Έλεν αντιλαμβάνεται πως όλα τα πράγματα έχουν ένα όνομα

Σκεφτόμουν όλους εμάς, που έχουμε όλες μας τις αισθήσεις. Που βλέπουμε όλα τα χρώματα, ακούμε όλους τους ήχους, μιλάμε πολύ εύκολα στους άλλους κι ακούμε τι μας λένε.

Πόσο νιώθουμε ευγνωμοσύνη για όλα αυτά; Πόσο τα εκτιμούμε; Αλήθεια πόσο εκμεταλλευόμαστε όλες μας τις δυνατότητες; Πόσο αξιοποιούμε την όρασή μας και την ακοή μας για να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε; Για να γεμίσουμε γνώση; 

Η Έλεν τα στερήθηκε. Κι όμως έκανε όσα δεν θα κάνουμε εμείς σε μια ολόκληρη ζωή.

Φυσικά δεν εννοώ ότι θα έπρεπε να μάθουμε πέντε γλώσσες και να γυρίσουμε όλο τον κόσμο για να πούμε ότι αξίζουμε! Αλλά ας τη θυμόμαστε πού και πού όταν εύκολα εγκαταλείπουμε χωρίς να προσπαθήσουμε. Ας τη θυμόμαστε πού και πού όταν κοιτάζουμε τον ουρανό ή ένα λουλούδι. Ή όταν ακούμε το όνομά μας.....

Σας εύχομαι ένα υπέροχο βράδυ!

@ριστέα

Η δύναμη της θέλησης παρά τις αντίξοες συνθήκες!

Η Έλεν Κέλλερ είχε γεννηθεί στις 27 Ιουνίου. 

Ζωή χωρίς όρια

Αναδημοσίευση 

Από τις : Εν Πλω Εκδόσεις

Για τον Νικ Βόγιετζικ ( Nicholas James Vujicic ) είχα γράψει ξανά εδώ . 

Από τις εκδόσεις ΕΝ ΠΛΩ. στις 15 Νοεμβρίου 2012 παρουσιάζεται στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό το βιβλίο "ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ"  του Nicholas James Vujicic.

Από τον πρόλογο

"Το όνομά μου είναι Νικ Βούισιτς. Είμαι τριάντα χρονών. Γεννήθηκα χωρίς άκρα, αλλά τα δεδομένα της σωματικής μου διάπλασης δεν με περιορίζουν. Γυρίζω τον κόσμο ενθαρρύνοντας εκατομμύρια ανθρώπους να υπερβούν τις αντιξοότητες της ζωής τους με πίστη, ελπίδα, αγάπη και κουράγιο, ώστε να μπορέσουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Σ’ αυτό το βιβλίο θα μοιραστώ μαζί σου τις εμπειρίες μου όσον αφορά την αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων και των εμποδίων. Κάποια από αυτά τα εμπόδια είναι καθαρά προσωπικά. Τα περισσότερα όμως είναι οικουμενικά και αφορούν τους πάντες. Σκοπός μου είναι να σε ενθαρρύνω να ξεπεράσεις τις δικές σου προκλήσεις και δυσκολίες, ώστε να μπορέσεις να βρείς τον δικό σου σκοπό και το δικό σου μονοπάτι προς μια απίστευτα καλή ζωή".

Από το 1ο κεφάλαιο του βιβλίου
"Μιλώντας δυνατά"

"Βρήκα το δρόμο μου και τον σκοπό μου, πάνω στην προσπάθειά μου να πλησιάσω τους συμμαθητές μου. Αν σου έτυχε ποτέ να είσαι ο νεοφερμένος, που κάθεται μόνος του στη γωνία της τραπεζαρίας του σχολείου για να φάει το μεσημεριανό του, τότε είμαι βέβαιος ότι καταλαβαίνεις πόσο πιο δύσκολο είναι να είσαι ο νεοφερμένος, πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι. Οι μετακινήσεις μας από τη Μελβούρνη στη Brisbane κι από κει στις ΗΠΑ και πίσω πάλι στη Brisbane με ανάγκασαν σε προσαρμογές, που δυσκόλεψαν τα ήδη υπάρχοντα προβλήματά μου.
Οι καινούργιοι κάθε φορά συμμαθητές μου υπέθεταν ότι εκτός από σωματικά, είμαι και διανοητικά ανάπηρος. Συνήθως έμεναν σε απόσταση, εκτός κι αν επιστράτευα όσο κουράγιο είχα, ώστε να τους πιάσω κουβέντα στην τραπεζαρία ή στους διαδρόμους. Όσο περισσότερο το έκανα αυτό, τόσο περισσότερο αποδεχόντουσαν ότι δεν ήμουν τελικά ένας εξωγήινος που έπεσε ανάμεσά τους από τον ουρανό.
Βλέπεις, ο Θεός ενίοτε περιμένει κι από σένα να βάλεις ένα χεράκι στο σήκωμα του φορτίου. Μπορείς να εύχεσαι. Μπορεί να ονειρεύεσαι. Μπορεί να ελπίζεις. Αλλά θα πρέπει και να αναλάβεις δράση προς την κατεύθυνση αυτών των ευχών, των ονείρων και των ελπίδων. Θα πρέπει να τεντωθείς πέρα από το σημείο που είσαι, ώστε να μπορέσεις να φτάσεις στο σημείο που θα ήθελες να είσαι. Εγώ ήθελα οι άνθρωποι στο σχολείο μου να ξέρουν ότι είμαι εσωτερικά ακριβώς όπως κι αυτοί, αλλά έπρεπε να βγω έξω από το βόλεμά μου για να το πετύχω. Το εγχείρημα να τους πλησιάσω κατ’ αυτό τον τρόπο, με αποζημίωσε εκπληκτικά.
Με τον καιρό, όσο πύκνωναν αυτές οι συζητήσεις με τους συμμαθητές μου γύρω από το πώς μπορεί να τα βγάλει πέρα κάποιος σαν κι εμένα σε έναν κόσμο φτιαγμένο για χέρια και πόδια, τόσο συχνότερα με προσκαλούσαν να μιλήσω σε ομάδες σπουδαστών, νεανικές εκκλησιαστικές συνάξεις και άλλους οργανισμούς εφήβων. Υπάρχει μια υπέροχη αλήθεια, που έχει τόσο κεντρική θέση στη ζωή μας! Μου φαίνεται εξωφρενικό που δεν τη διδάσκουν στα σχολεία. Η πρωταρχική αυτή αλήθεια είναι η εξής: έχουμε όλοι κάποιο χάρισμα –ένα ταλέντο, μια δεξιότητα, μια μαστορική ή μια κλίση– που μάς δίνει ευχαρίστηση και μας κινητοποιεί· το μονοπάτι προς την ευτυχία μας βρίσκεται συχνά μέσα σ’ αυτό το δώρο.
Aν ακόμα ψάχνεις, αν ακόμα παλεύεις να ανακαλύψεις πού ανήκεις και τι είναι αυτό που σε γεμίζει, σου προτείνω να κάνεις μια αυτο-αξιολόγηση. Κάτσε κάτω με ένα μολύβι κι ένα χαρτί, ή σε έναν υπολογιστή, και κάνε μια λίστα των αγαπημένων σου ασχολιών. Τι είναι αυτό που σε τραβάει; Τι είναι αυτό που οι άλλοι βλέπουν σε σένα; Σε κολακεύουν για το οργανωτικό σου ταλέντο ή τις αναλυτικές δεξιότητές σου; Αν δεν είσαι πραγματικά σίγουρος για το τι βλέπουν οι άλλοι στο πρόσωπό σου, ρώτα την οικογένεια και τους φίλους σου σε τι πιστεύουν ότι είσαι πολύ καλός.
Αυτές είναι οι ενδείξεις για την εύρεση του δρόμου της ζωής σου, ενός δρόμου που βρίσκεται κρυμμένος μέσα σου. Καταφτάνουμε όλοι σ’ αυτή τη γη γυμνοί και γεμάτοι προσδοκία. Ερχόμαστε γεμάτοι δώρα, που περιμένουν να ανοιχθούν. Όταν βρεις κάτι που σε κινητοποιεί τόσο πολύ, ώστε θα το έκανες και αμισθί μέρα-νύχτα, τότε είσαι σε καλό δρόμο. Όταν βρεις και κάποιον, που είναι πρόθυμος να σε πληρώνει κιόλας γι’ αυτό, τότε έχεις ήδη μια καριέρα μπροστά σου.
Αρχικώς, οι απλές κουβέντες που είχα με άλλους νέους ανθρώπους αποτελούσαν έναν τρόπο να τους πλησιάσω και να τους δείξω ότι είμαι ακριβώς όπως κι αυτοί. Ήμουν εσωτερικά συγκεντρωμένος, ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να μοιραστώ τον κόσμο μου με τους άλλους και να κάνω επαφές. Ήξερα τι σήμαινε για μένα το να μιλάω, αλλά μού πήρε κάποιο χρόνο να συνειδητοποιήσω ότι όσα είχα να πω είχαν κάποιο αντίκτυπο και στους άλλους."

ΜΙΚΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Σέρβος στην καταγωγή, Νικ Βούισιτς (Nick Vujicic), γεννήθηκε στην Αυστραλία, με την σπάνια ασθένεια της τετρα-αμελίας. Δηλαδή γεννήθηκε χωρίς να έχει άκρα (χέρια και πόδια). Οι υπέρηχοι που έκανε η μητέρα του δεν μπόρεσαν να δείξουν ότι τα άκρα του δεν αναπτύσσονταν έτσι ο γιατρός και οι γονείς του ήταν εντελώς σοκαρισμένοι όταν γεννήθηκε. Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να προσφέρουν καμμία ιατρική εξήγηση για την κατάσταση του, η οποία επηρεάζει μόνο 15 άτομα παγκοσμίως, τα οποία έχει υπόψιν του ο ίδιος ο Βούισιτς.

Στα πρώτα του χρόνια, αντιμετώπισε δυσκολίες και πρώτα απ’ όλα με το σχολείο, καθώς σύμφωνα με τον τότε αυστραλιανό νόμο, λόγω της σωματικής του αναπηρίας, δεν μπορούσε να παρακολουθήσει μαθήματα σε κανονικό σχολείο, αν και ο Βούισιτς δεν αντιμετώπιζε κάποιου είδους νοητική διαταραχή. Την εποχή εκείνη όμως, άλλαξε ο νόμος κι έτσι ο Βούισιτς ήταν απ’ τα πρώτα άτομα με αναπηρία που ενσωματώθηκαν στα γενικά σχολεία. Εκεί όμως, γνώρισε την απόρριψη κι απ’ την τρυφερή ηλικία των οχτώ ετών σκεφτόταν την αυτοκτονία. Είδε τον εαυτό του σαν βάρος για τους άλλους, απίθανο να πάει στο κολλέγιο, να έχει μια σύζυγο ή ακόμα να αγκαλιάσει τα παιδιά του. Μια φορά προσπάθησε να πνιγεί.

Αποφασιστικό σημείο καμπής στη ζωή του, στάθηκε η στιγμή που η μητέρα του, όταν ήταν δεκατριών ετών, τού έδειξε ένα άρθρο εφημερίδας με έναν άνθρωπο που είχε παρόμοια προβλήματα αναπηρίας και τα αντιμετώπιζε με θάρρος. Ο Βούισιτς τότε συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν ο μόνος που έδινε μια μεγάλη μάχη.

Αν και όπως προαναφέρθηκε, συχνά τον πείραζαν, τον απειλούσαν και τον απέρριπταν στο σχολείο, έμαθε να χρησιμοποιεί το πηγούνι του για να χειρίζεται αντικείμενα και το μικροσκοπικό του «πόδι» με τα δύο δάχτυλα για να περπατάει, να παίζει βόλους, να κολυμπάει, να κάνει πατίνι, να ξυρίζεται μόνος του, να βάζει ένα ποτήρι νερό, ν’ απαντά στο τηλέφωνο και να παίζει ποδόσφαιρο. Επίσης έμαθε να χρησιμοποιεί τα δάχτυλα των ποδιών του για να γράφει, να δαχτυλογραφεί και να οδηγεί το καροτσάκι του. Πολλές απ’ αυτές τις δεξιότητες που έχει αναπτύξει, τις παρουσιάζει και κατά την διάρκεια των ομιλιών του στο κοινό.

Ο Νικ Βούισιτς θεωρώντας τον Θεό και την πίστη του σ’ αυτόν, σύμμαχο στο πρόβλημά του και στον αγώνα που έδινε άρχισε να δίνει διαλέξεις σε θρησκευτικό κοινό και σιγά σιγά δημιούργησε την Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση «Ζωή χωρίς άκρα» (Life without limbs). Οι ομιλίες του έφερναν δάκρυα. Σύντομα, είχε πολλές προσκλήσεις και έτσι το περιορισμένο κοινό, που είχε αρχικά, επεκτάθηκε παγκοσμίως σε αρκετά εκατομμύρια ανθρώπων που παρακολούθησαν κι εξακολουθούν να παρακολουθούν τα μαθήματα ζωής που δίνει…

Ένας ξεχωριστός άνθρωπος,που μέσα από το βιβλίο του, τις ομιλίες του και την ίδια του τη ζωή εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο!

ΠΡΟΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΣΤΟ sales@enploeditions.gr

Επειδή αργούν τα θαύματα.....

-Τι ζητάω; Ζητάω πολλά ; Μια βοήθεια, μια κατανόηση, είναι κακό;

-Όχι , δεν είναι κακό. Ανθρώπινο είναι.

-Δεν την έχω λοιπόν. Από κανέναν . Πνίγομαι, το καταλαβαίνεις;

-Ναι, μπορώ να φανταστώ το συναίσθημα.

-Δεν με βοηθάς.

-Δεν μπορώ. Εννοώ πως μπορώ μερικές φορές, δεν μπορώ πάντα.

-Είσαι όλο φιλοσοφίες. Δεν με βοηθάνε οι φιλοσοφίες.

-Το γνωρίζω. Κι οι άγιοι δεν κάνουν κάθε μέρα θαύματα ξέρεις! Για αυτό μπρος κάνε κάτι. Το κάτι είναι σαφώς καλύτερο από το τίποτα. Μην επαφίεσαι στο θεό, σε αγίους, σε ξένες δυνάμεις! Όσο περιμένεις τους άλλους καθυστερείς... Κι νιώθεις ανήμπορος!

-Μα είμαι ανήμπορος!

-Όχι δεν νομίζω. Πήγαινε μια επίσκεψη σε ένα οποιοδήποτε ίδρυμα και έλα το βράδυ να κουβαντιάσουμε ξανά. Τότε θα δεχτώ την ανημπόρια σου

Φανταστικος διάλογος από το φανταστικό βιβλίο μου.

Καλή σας μέρα

Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε!

@ριστέα