Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: Οι δύσκολοι χειμώνες της ζωής μου

Που λέτε, το χιούμορ πάντα με έσωζε εμένα, με έναν μαγικό τρόπο!

Ακόμα και τους πιο δύσκολες χειμώνες της ζωής μου τους άντεξα 
χάρη στο χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό. 

Τι να μου πει κανείς για κρύο, όταν έχω δει αυτό μέσα στο σπίτι μου

(και δεν μένω δα και στην Γροιλανδία 🤣)

Αν δεν φοράς γυαλιά, σε βοηθάω εγώ, 5 γράφει!
Μέσα στο σπίτι, ε;

Η αντίδρασή μου; 

"Μήπως τσάμπα καίω το ψυγείο;
Μήπως, μέχρι να επανέλθει σε μια φυσιολογική τιμή η θερμοκρασία

να το βγάλω από την πρίζα, όχι τίποτα άλλο, 

μπας κι εξοικονομήσω στην τελική κάποια χρήματα!"

Μιλάμε για την σκληρή πραγματικότητα της κρίσης, 

ένα σπίτι χωρίς μόνωση τότε, χωρίς ενισχυμένα κουφώματα και τζάμια

 και με πολλά άλλα προβλήματα.

Κι όμως άντεξα!

Πχ Να μου έρχεται το ταβάνι στο κεφάλι

(από την υγρασία αυτό):

ή να έχω στολίσει χριστουγεννιάτικα -τίγκα στο στολισμό η δικιά σου, btw-

και να έχω λεκανίτσες και ταψάκια στο τραπέζι και στο πάτωμα,
 και φυσικά, ζωντανά εφέ βροχής μέσα στην κουζίνα μου.

"Οι σταλακτίτες της Αριστέας" είχα ονομάσει το θέαμα και σκεφτόμουν 

μήπως να έκοβα και εισιτήριο, να εξοικονομούσα κανά φράγκο κι από κει!😜

 "Πού θα πάει, δεν θα με λυπηθεί ο Άγιος Βασίλης!"

μονολογούσα, για να παίρνω κουράγιο.

Το 'βαλα ποτέ κάτω; Ζαμέ!

Και να ξεμείνω εκείνες τις δύσκολες εποχές της κρίσης 

με μια σομπίτσα, γιατί πώς να βάλω και πετρέλαιο, τρελή δεν ήμουν,

πτωχή ήμουν 

και να την πηγαίνω από δωμάτιο σε δωμάτιο -με σύνεση και μέτρο, φυσικά!

Να και τα πειστήρια, με το αρχηγόπουλο να καμαρώνει,

αφού είχε ερωτική σχέση με τη σόμπα, τω καιρώ εκείνω!

Τελικά ο Άγιος Βασίλης υπάρχει!
Το σπίτι αναβαθμίστηκε κι έγινε ενεργειακό,

και τώρα εγώ νομίζω ότι ζω στις Μαλδίβες! 

❄

Για κάποιο περίεργο λόγο τίποτα δεν με τρόμαζε!

Έκανα υπομονή. Βαθιά μέσα μου πίστευα πώς όλα θα φτιάξουν!

Δεν μπορεί να είναι για πάντα έτσι!

Κι αν έσταζε το ταβάνι, με εμπόδισε εμένα να στολίσω και να γιορτάσω 

με την ψυχή μου τα Χριστούγεννα;

(Εδώ δε με σταμάτησαν οι χημειοθεραπείες...)

Και δεν ήταν οι μόνοι δύσκολοι χειμώνες, αλλά ας κρατήσω και μερικά 

πράγματα για μένα! 
(Έχω κι ένα όριο λέξεων που με κατατρέχει!)

Εκείνο που πιότερο έχει σημασία είναι ότι οι δύσκολοι χειμώνες της ζωής μου 

ήταν για μένα μεγάλο σχολείο!

Ήρθαν για κάποιο λόγο, τους έζησα, τους χόρτασα, μπούχτισα, τους ξέρασα!

Κι όμως, τους αγάπησα και δεν τους ξεχνώ!

Βοήθησαν κι αυτοί κι όλα όσα πέρασα για να είμαι σήμερα,

αυτή που είμαι, τέλος πάντων! 
Και μπράβο μου που άντεξα! 

(Κάμερα σε μένα!😁 )

❄

Γιατί χειμώνας δεν είναι μόνο τα όμορφα χιονισμένα τοπία, 

τα χιονοδρομικά κέντρα, τα τζάκια που καίνε ολημερίς, 

και δύο κορμιά που κυλιούνται μπροστά σε ένα πέτρινο τζάκι

ανέμελα και ζεστά.

Η ζωή δεν είναι ιλουστρασιόν διαφήμιση! 

Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, πολύ χειρότερα μάλιστα!

Ας έχουμε κατά νου πάντα μήπως χρειάζεται κάποιος, κάτι.

Τον χειμώνα η βοήθειά μας είναι ακόμα πιο σημαντική! 😉

Ας το θυμόμαστε μέσα στην θαλπωρή του δικού μας κόσμου!

Άντεξα τους χειμώνες μου, γιατί -εκτός από το χιούμορ- με ζέσταινε η αγάπη!

Σας φιλώ

Αριστέα

Ήταν η συμμετοχή μου στο δικό μου δρώμενο 😜: 

Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 

αφιερωμένη στην Αφροδίτη μου (ξέρει αυτή!) 

Χειμωνιάτικα Αποτυπώματα, Τάσος Κάβουρας (φιλοξενία)

Σήμερα έχω τη χαρά να φιλοξενώ τον "άστεγο" φίλο μας, Τάσο Κάβουρα, 

σταθερό συμποσιούχο μας, χρόνια τώρα.
Παίρνει μέρος στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματά μας με μια ιστορία αληθινή,

που διαδραματίζεται παραμονή Πρωτοχρονιάς, στον καφενέ του χωριού.

Ο μπάρμπα Φίλιππας, ο καθηγητής της πρέφας..

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, στη δύση του ήλιου, την ώρα που έκλεινε την αυλόπορτα φώναξε στη γυναίκα του την Καλλιόπη
-Φεύγω..
Καθημερινά το ίδιο έλεγε την ίδια ώρα με το ίδιο ύψος φωνής..
Στρίβοντας στη γωνία άκουσε το παράπονό της.
-Μα και σήμερα ρε Φίλιππα..

Εκεί ο Φίλιππας, και σήμερα και χθες και αύριο και πάντα. Πήγαινε στα χωράφια με το μικρό του κοπάδι πρόβατα, καμιά πενηνταριά, και στο γιόμα της ημέρας τα έφερνε και ίσια που προλάβαινε να τα βάλει μέσα στην αυλή, έκλεινε την αυλόπορτα, φώναζε στη Καλλιόπη και έφευγε για το γειτονικό καφενείο του χωριού. Έπαιζε πρέφα μέχρι αργά το βράδυ. Δεν γινόταν να στηθεί κομάρι δίχως τον Φίλιππα. Την τέχνη της πρέφας την είχε αναγάγει σε επιστήμη. Πολύ σκέψη, συνδυασμοί, ακόμα και τη θεωρία της εις άτοπον απαγωγής χρησιμοποιούσε..
- Αν χθες βράδυ ανέβαινα στα επτά - δύο, θα την κέρδιζα την παρτίδα τον άκουγες να μονολογεί την επομένη το πρωί όταν σκάριζε τα πρόβατα..
- Μαθηματικός έπρεπε να σπουδάσεις, του έλεγαν οι συμπαίκτες του. Με τέτοιο μυαλό που έχεις.. Διδακτορικό θα είχες..

Στο σπίτι η Καλλιόπη μαγείρευε, σκούπιζε, έπλενε, άρμεγε τα πρόβατα, πήγαινε το γάλα στον έμπορο. Και μεγάλωνε και τα τρία παιδιά τους.
- Ο Γιώργος θα γίνει μαθηματικός.. Το έλεγε και το ξαναέλεγε ο Φίλιππας. Ξέρεις πόσες φορές έχει έρθει δίπλα μου και με ορμηνεύει τι να παίξω.. Μαθηματικό μυαλό έχει.. Εμένα μοιάζει..
Πες, πες ο Φίλιππας το παιδί πράγματι έγινε μαθηματικός, πήγε στην Αμερική, πρόκοψε. Πήρε και διδακτορικό, έγινε καθηγητής Πανεπιστημίου..

Όταν ερχόταν επισκέπτης τα καλοκαίρια στο χωριό μας θύμιζε..
- Ξέρεις που έχω μάθει πρέφα εγώ.. Στον μπάρμπα Φίλιππα.. ,και γελούσαμε..
Αναγνώριζε ότι εκείνος τον προέτρεψε να σπουδάσει μαθηματικός.
- Πάλι ρε Φίλιππα.
Κάθε βράδυ η Καλλιόπη όταν μαζευόταν στο σπίτι είχε και μια επί πλέον δουλειά. Έραβε το σακάκι του Φίλιππα. Τσέπες, μανίκια κουμπιά.. Ρεμάλι το καταντούσε ο Φίλιππας.
- Πάλι ρε Φίλιππα. Που ξεσκίστηκες..
- Άσε με ρε Καλλιόπη. Τι έπρεπε να αφήσω να με νικήσουν τα ρουπάκια..
Πιανόταν το σακάκι του και όχι να το ξεπιάσει, τράβαγε και σκιζόταν παντού.

-Μα και σήμερα ρε Φίλιππα.. Αύριο που είναι Πρωτοχρονιά..
Χριστός και Αη-Βασίλης, ρε Φίλιππα..

Κάθε βράδυ ο Φίλιππας γυρνούσε από το καφενείο με ένα λουκούμι στο χέρι.
- Το κέρδισα.. έλεγε με καμάρι.. και το έδινε στη Καλλιόπη..
Τρόπαιο για τον ίδιο αλλά και πράξη ευγνωμοσύνης για τη γυναίκα του που τόσο του παραστεκόταν..

Εκείνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς της πήγε ένα ολόκληρο κουτί λουκούμια..
Ποτέ δεν τον ρώτησε, αν τα κέρδισε στη πρέφα ή τα αγόρασε με δικά του χρήματα..
- Καλή χρονιά ευχήθηκαν.. και ξάπλωσαν για να έρθει ο καινούργιος χρόνος..

Τάσος Γ. Κάβουρας

Νέο δρώμενο στη γειτονιά! ❄❄❄

 

Αγαπημένοι μου φίλοι!

Ο χειμώνας είναι εδώ κι εμείς θα πάμε να τον ζήσουμε τους επόμενους μήνες, 

όπως ξέρουμε να κάνουμε όλες τις εποχές: γράφοντας!

Το μπάνερ ήδη σας προϊδέασε, ε;

Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 

Το νέο μας δρώμενο σας ζητάει να βουτήξετε στα κρύα,

να βάλετε γάντια, σκούφους και κασκόλ,

να πάτε σε παγωμένες λίμνες και σε χιονισμένα βουνά,

 να στηριχτείτε στην πραγματικότητά σας ή στη φαντασία σας, 

ανατρέχοντας για όλα αυτά σε βιώματα, αναμνήσεις, επιθυμίες,

ή στην τρέχουσα ψυχική σας κατάσταση,
κι έτσι να αποτυπώσετε συμβολικά με χειμωνιάτικο μουντ τη ψυχολογία σας, 

Όλα μπορούν "να παίξουν μπάλα" .

Με σοβαρότητα ή χιούμορ
(εξ ου και το "Στη Μόσχα, αδερφές μου! Στη Μόσχα!" της προηγούμενης ανάρτησης) 

το δρώμενο θα έχει δύο μέρη :

Α) Ένα Ποίημα για το χειμώνα

Β) Ένα κείμενο για το χειμώνα

και έτσι θα μπορούν να πάρουν μέρος ακόμα κι όσοι δεν μπορούν 

να εκφραστούν ποιητικά.

Θα πραγματοποιηθούν στο τέλος δύο διαφορετικές κληρώσεις, μία για κάθε 

σκέλος, με τα σχετικά δώρα! ☺

Το πρώτο μέρος, γνωστό, από το καλοκαίρι, θα κυλήσει όπως 

και τα δύο προηγούμενα δρώμενα.

Το δεύτερο μέρος διέπεται από όρους:

1) Το κείμενό μας θα μπορεί να είναι:

► σκέψεις για τον χειμώνα

► κάποια ανάμνηση

► μία μόνο σκηνή

► μια φανταστική ιστορία -πολύ μικρή

► βιώματα, ψυχική κατάσταση, μικρό χρονογράφημα

2) Παράκληση, αλλά και βασική προϋπόθεση συμμετοχής

Το δρώμενο βασίζεται στην αλληλεπίδραση.

Γράφουμε για να διαβαστούμε, να ανταλλάξουμε σκέψεις 

και έναν καλό λόγο.

Αυτό σημαίνει πως όταν κάποιος περνάει από το μπλογκ μας και μας σχολιάζει,

φροντίζουμε κι εμείς να επισκεφθούμε τις αναρτήσεις όσων συμμετέχουν.

Στα προηγούμενα δρώμενα παρατηρήθηκε το φαινόμενο κάποιοι να δημοσιεύουν,

αλλά να μην περνούν από τις αναρτήσεις των άλλων.

Αυτό δημιουργεί απογοήτευση και αίσθηση ανισορροπίας, 

κάτι που δεν ταιριάζει στο πνεύμα της συλλογικής συμμετοχής.

Μιλάμε για ΟΜΑΔΙΚΟ δρώμενο.

Ίσως χρειαστεί να επανεξετάσουμε τι σημαίνει ΟΜΑΔΑ!

Ως οικοδέσποινα, πάντα επισκέπτομαι όλες τις αναρτήσεις σε κάθε δρώμενο,

χωρίς να υπάρχει η ίδια ανταπόκριση, φυσικά!

Θα χαρώ πολύ να υπάρχει αντίστοιχη διάθεση από όλους.

Το δρώμενο λειτουργεί όταν υπάρχει παρουσία, όχι μόνο ανάρτηση.

3) Τέλος, προσοχή

Τονίζω το μικρό όριο στα κείμενά μας! 

Ο χρόνος όλων είναι πολύτιμος. Δεν μπορεί να έχει την απαίτηση κάποιος 

να διαβάζουμε την εξιστόρηση της ζωής του!

Μικρά κείμενα σημαίνει μικρά!
Και για να μην υπάρξει παρανόηση θα θέσω όριο λέξεων. 

Βάζω τις 500 κι ελπίζω να μην σας δυσκολέψει!

Γεύση χειμώνα θέλουμε, όχι φαγοπότι μέχρι πρωίας

Τι λέτε;

Πάμε να ξεχειμωνιάσουμε παρέα;

Έχουμε δύο μήνες καιρό (οκ περίπου), ως το τέλος του Φλεβάρη.

Δηλώστε συμμετοχή εδώ για να σας βάλω στο μέιλ,

και συνεχίζουμε με τον γνωστό τρόπο ενημέρωσης.

Η πρώτη πιστολιά πέφτει στις 10 του μηνός!

Σας φιλώ 

Αριστέα

υγ: Ως μπάνερ χρησιμοποιούμε το gifάκι ή την απλή φωτογραφία, ό,τι μας βολεύει.

υγ2: Η νέα χρονιά μπήκε με ακόμα περισσότερες δυσκολίες για μένα.

Θα προσπαθήσω να είμαι εδώ, κάνοντας το καλύτερο που μπορώ.

Το δρώμενο ίσως γίνεται και ως εργασιοθεραπεία... 

__________________________________________________

Οι συμμετοχές σας:

Α) Ένα Ποίημα για το χειμώνα

1.Μαρίνα Τσαρδακλή, Η ζεστασιά θα νικήσει το κρύο

Β) Ένα κείμενο για το χειμώνα

1. Μαρίνα Τσαρδακλή, Χειμωνιάτικες σκέψεις  

2.Γλαύκη "Είσαι τ' όνειρό μου κι η απάτη μου..." 

3. Μαρία Νικολάου, Χειμωνιάτικη μάχη 

4. Μαρία Κανελλάκη, Χιονίζει σ’ εσάς; 
5.Πίπη, Από πού πάνε για τη Μόσχα, οεο;

6. Τάσος Κάβουρας, Ο μπάρμπα Φίλιππας, ο καθηγητής της πρέφας.. 

7.Μαρία Πλατάκη, Απόψε τρώμε στης Σούλας... 

8. ANNA FLO, Πατημασιές στο χιόνι!