Στο σεντούκι μου κλείνω στιγμές....

Σβήνω, γράφω, ξανασβήνω...

Όχι γιατί δεν μου αρέσουν όσα γράφω.

Όχι γιατί ανησυχώ τι γνώμη θα σχηματίσουν τα γραφτά μου.

Αλλά πώς να βάλεις στο χαρτί,

τόσες στιγμές, 
ζεστά χαμόγελα, τρυφερές αγκαλιές, 
συγκίνηση, χαρά, 

φωνούλες, χωρατά, γέλια, πολλά γέλια και πάλι συγκίνηση.
Δεν είναι φτωχή η γλώσσα.
Αλλά να, ακόμα και οι φωτογραφίες, πόσο στατικές είναι, 
σκέφτομαι καθώς τις κοιτάζω...
Συλλαμβάνουν ένα χαμόγελο. Ένα άγγιγμα χεριών.
Μια αστεία πόζα με το καπέλο.
Κλείνω τα μάτια και τότε όλα περνούν ολάκερα μπροστά μου.

Ήχοι, εικόνες, συναισθήματα....

Να τα κρατήσω όλα ζωντανά θέλω...

Να με κρατήσουν κι αυτά στις μέρες τις δύσκολες που θα έρθουν
-πάντα έρχονται!

Στη χειμερία μου νάρκη να με νανουρίζουν γλυκά.
Και να προσμένω...
Την επόμενη φορά!

Στο σεντούκι της καρδιάς μου θα τις φυλάξω,
πολύτιμο θησαυρό.....
Πουθενά δεν θα τις χαρίσω.

Στιγμές που μοιράστηκα με Ανθρώπους όμορφους στη ψυχή.
Ανθρώπους.... που δεν σου κόβουν μέτρα, δεν σε κρίνουν,
ούτε σε περνούν από τεστ αξιολόγησης....
Ανοίγουν αγκαλιές,
ανοίγουν το σπίτι τους,
ανοίγουν την καρδιά τους
και γίνεστε για λίγες μέρες, όλοι, μια οικογένεια.
Άνθρωποι από μακριά, που πριν λίγα χρόνια σου ήταν άγνωστοι.
Και σιγά σιγά έγιναν παρεάκι.
Το καθημερινό σου παρεάκι!
Εξημερώθηκαν και σε εξημέρωσαν.
Γιατί ταιριάξανε τα χνώτα σας.
Γιατί είπες μέσα σου... μου κάνουν!
Γιατί είδες μέσα τους κι ας μην είχες δει τα μάτια τους πρώτα.

Αυτούς τους ανθρώπους εξάλλου έμαθα να αγαπώ:
τους αληθινούς, τους ζεστούς, που είναι σαν να τους ξέρω χρόνια.
Μια σόμπα στα κρύα, μια ανάσα το καλοκαίρι!
Που είναι εκεί για σένα, με όλο τους το είναι.
(Κι ας είναι μακριά σου τον περισσότερο χρόνο - στο χάρτη μόνο!)
Που δεν θέλουν να πάρουν από σένα, αλλά να δώσουν!
Που σε νιώθουν.

Άνθρωποι Ευγενείς.
Άνθρωποι μεταξωτοί στο λόγο τους και στη ψυχή τους.
Άνθρωποι Ωραίοι!

Μέσα στο βάθος σαν σημαδούρες... μικρά κεφαλάκια

μεγάλες καρδιές!

Οι μεταξωτοί μου άνθρωποι, άνθρωποι απλοί,
της διπλανής πόρτας ήρθαν στη ζωή μου τυχαία κάποτε,
(γιατί ήταν τύχη για μένα!)
μα δεν είναι τυχαίοι!
Μαζί με τα υπέροχα συντρόφια τους,
είναι από κείνη την πάστα ανθρώπων που δεν κυκλοφορεί 
εύκολα, εκεί έξω. Όταν τη βρίσκεις αισθάνεσαι ευλογία,
μα και μια μικρή στενοχώρια...
"Γιατί να μην τους έχω πιο συχνά, πιο κοντά;"

Του χρόνου πάλι, θα πω, 
μα μέσα μου θα εύχομαι διαρκώς
να υπάρξει πιο γρήγορα μια ακόμα ευκαιρία!

Πετρή (& ΣΙΑ Ο.Ε. να τα λέμε κι αυτά) και Μαρία,
σας ευχαριστώ!
♥

@ριστέα

-----------------------------------------------------

Στην όμορφη συντροφιά μας, χάρη στην κινητή εφεύρεση,
εντελώς απρόσμενα προστέθηκαν και δυο ακόμα ψυχές από μακριά:
Η Σμαραγδένια Ρούλα από την Κρήτη, η οποία φιλοξενούσε 
τη Μαρία-Νικόλ από την Αθήνα
τηλεφώνησε σε μένα, που δεν βρισκόμουν στον Πύργο,
μα στον Πέτρο, αλλά όχι στην πόλη του,
και μαζί μας η Μαρία μας από Αθήνα, γίναμε όλοι μια παρέα!
Μια στιγμή ακόμα στο σεντούκι της μνήμης κι αυτή
καλά θα φυλαχτεί!

Life images # 18: Διακοπές

Τα τελευταία έντεκα χρόνια χρόνια δούλευα πάντα σερί, χωρίς άδεια. Ποτέ! Πέρυσι το καλοκαίρι μάλιστα θυμίζω ότι έκλαιγα τη μοίρα μου, κάπως ποιητικά, αλλά η μίρλα, μίρλα! Οπότε ο καλός θεούλης ☺ αποφάσισε να με ξεπληρώσει με το παραπάνω φέτος ☺! Όλο το φετινό καλοκαίρι είναι για μένα ξεκούραστο. Για αυτό για.... αλλαγή, τώρα που μπήκε ο Αύγουστος είπα να κάνω ακόμα πιο ουσιαστικές τις διακοπές μου!

Αραλίκι, καφεδάκι και δυο-δυο τα βιβλία!

Το ένα μάλιστα ήταν το δώρο της Μαρίας για τη νίκη μου στο τελευταίο Παιχνίδι με τις λέξεις (να την ευχαριστήσω κιόλας για το βιβλίο και την υπέροχη φωτογραφία της σε κάρτα, γιατί δεν είχα βρει ευκαιρία να το κάνω τόσο καιρό).

Παρέα μου, σε μόνιμες διακοπές κι αυτός, ο Μαξ!

Αυτό το πάνω-κάτω στις σκάλες μου είναι η μόνη του κούραση!

Και πιάνει στασίδι για να απολαύσει από ψηλά το πότισμα του κήπου...

....γιατί όσες φορές βρέθηκε στο γρασίδι τρόμαξε το δόλιο, από το αυτόματο πότισμα (κρίμα που δεν έχω συλλάβει σε φωτό το ύφος του)

Κι όταν βαρεθεί έξω έρχεται να μου κάνει παρέα στην αγαπημένη του θέση, απέναντι μου....

όπου, όταν δεν διαβάζω βιβλία ...τα ντεκουπάρω!

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στο καλοκαιρινό Life Images της Μαρίας. Να έχετε ένα όμορφο Αύγουστο! @ριστέα

υγ: η ανομοιομορφία στις αποστάσεις, ανάμεσα σε κείμενο και φωτό

οφείλεται σε τερτίπια του blogger.

Δεν μου καθόταν με τίποτα σήμερα ☺

Τα δικά μου" σταροχώραφα" .................................. Ps: I am back !

Είναι κάτι λέξεις που σου καρφώνονται στη μνήμη 

σαν ένα χρωματιστό post it.

Το μήνυμα τους μένει αναλλοίωτο στο χρόνο.

Ίσως μόνο το χαρτάκι μπορεί να ξεθωριάσει λίγο.

"Σταροχώραφα" διάβασα μόλις, 

και ο νους μου έτρεξε στον Μικρό Πρίγκιπα.

"Παρέα" είχε πιο κάτω και η μνήμη έκανε αναδρομή 

στα χρόνια τα γεμάτα με γέλια, χαρά, φωνές, 

στα χρόνια τα πλούσια!

"Εξημέρωση"!.
Και θυμήθηκα όλους όσους έχω (και με έχουν) εξημερώσει,
δίνοντας χρόνο από τη ζωή του ο καθένας, 
μοιράζοντας σκέψεις, πίνοντας ένα ποτήρι κρασί,
ξετυλίγοντας την ιστορία του...

Οι σημερινές μου σκέψεις τρέχουν στις προηγούμενες μέρες.
Ναι, ήταν λίγες. Αριθμητικά μόνο.
Αλλά ήταν και πολλές. Συναισθηματικά οπωσδήποτε!
Γύρισα πίσω έχοντας στο μπαουλάκι της καρδιάς μου
νέους φίλους, ζεστές αγκαλιές,
φροντίδα, αγάπη, γέλια,
αναμνήσεις.
Χαμόγελα!
Πολλά, όμορφα χαμόγελα!
Αληθινά!

Και μία υπόσχεση:
Του χρόνου, πάλι!

Πέτρο...
Σε ευχαριστώ! 
@

"Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. 

Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα απ’ τους εμπόρους. 

Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους

οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους".

Ετοιμάζω ταξίδι, μοναχά για πάρτη μου ♫ ♪ ♫ ♫ ♪ True story

Μαγιουδάκι -πετσέτα ... τσεκ! ✔

Αντιηλικά- γυαλιά ηλίου.... τσεκ ✔

Μαξιλάρι-τα ελάχιστα είδη μακιγιάζ-τσιμπιδάκι.... τσεκ ✔

Βιβλία - γυαλιά πρεσβυωπίας.... τσεκ ✔

Λίγα ρούχα ✔

Χαμόγελο, όρεξη, τη Χαζέα ✔

κι έφυγα!

Προορισμός;

Κάπου στο άγνωστο, με βάρκα τη φιλία.

Παρέα;

Η καλύτερη!

Μέρες; 

Θα δείξει!

Το μπλογκ μπαίνει στο αυτόματο πότισμα!

Να μου το προσέχετε, ναι;

Απαντήσεις ... όταν με το καλό επιστρέψω! 

♥Σας φιλώ αγάπες μου!♥

@