Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2018

Ενημερωτικό σημείωμα


Μήνας δίχως ανάρτηση, μετά από πολλά χρόνια υπήρξε 
για μένα ο Αύγουστος. 
Συνήθως λένε ότι ο Αύγουστος δεν έχει ειδήσεις.
Κι αυτό γιατί είναι μήνας διακοπών.
Αντιθέτως, για μένα υπήρξε ένας πολυσχιδής μήνας,
απαιτητικός, σε χρόνο και δυνάμεις,
μα πιθανόν θα μείνει εγγεγραμένος για χρόνια 
στη μνήμη μου, ως ο μήνας που με έμαθε να μην παραπονιέμαι 
με το παραμικρό.

Θα πω ψέματα, αν πω ότι μου έλειψε η παρουσία μου στο χώρο.
Η έλλειψη πνευματικής δημιουργίας είναι το μόνο που 
καταγράφω, αν όχι σαν αρνητικό, σαν γεγονός σίγουρα.

Η απουσία μου από τα διαδικτυακά πεπραγμένα 
της μπλογκογειτονιάς μας πιθανόν να παγιωθεί. 
Πιθανόν κι όχι.
Για την ώρα, δεν έχω απάντηση.
[Αυτή είναι η μόνη δυνατή απάντηση που έχω να δώσω
στις ερωτήσεις φίλων του μπλογκ.]

Επιστροφή θα υπάρξει σίγουρα για το Συμπόσιο Ποίησης, στο χώρο μου
και στα πιθανά διαδικτυακά δρώμενα που πάντα θα προσπαθώ 
να τιμώ!

Καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν κάνετε.

Και κάπως έτσι αποχαιρετώ τυπικά το καλοκαίρι αυτό,
για το οποίο δεν έχω να παραπονεθώ για κάτι,
παρ' όλο που θα μπορούσα... ☺ 

Αριστέα

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Απροσπέλαστο δάσος ~ 2ο Δρώμενο Χαϊκού


Πνίγουν οι σκέψεις
Απροσπέλαστο δάσος
Πουθενά το φως

Νανουρίζοντας
τις ζοφερές μου νύχτες
Ματαιοπονώ



Ήταν η συμμετοχή μου στο 
2ο Δρώμενο Χαϊκού
που διοργάνωσε η Μαρία Νικολάου, στο Κείμενομε μεγάλη επιτυχία. 
Ομολογώ πως το Χαϊκού, ως είδος ποίησης, δεν είναι το φόρτε μου, 
προσπαθώ όμως και χαίρομαι πολύ και μόνο που καταφέρνω 
να συμμετέχω!

Σας φιλώ
@ριστέα

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Παρεμπιπτόντως, μεγάλωσα κι άλλο μαμά!


(...) η ζωή μας δεν είναι η ζωή μας,
αλλά μόνο η ιστορία που είπαμε γι'αυτήν.
Η ιστορία που είπαμε στους άλλους,
κυρίως όμως στον εαυτό μας.

Τζούλιαν Μπαρνς
"Ένα κάποιο τέλος"

Αφηγήματα και εορτασμοί...

Από το ωραίο (λέμε τώρα) αφήγημα της 27ης Ιουνίου 2017 ως σήμερα, 
κύλησε ένας ολόκληρος χρόνος. 
Ήταν ομολογουμένως ένα ωραίο, (ξαναλέμε για χάρην εμπλουτισμού του κειμένου) ρομαντικό αφήγημα, 
που διαβάζοντάς το, λίγο πριν αρχίσω το γράψιμο, με έκανε να χαμογελάσω.
Όχι ότι δεν πίστευα κάθε λέξη που έγραφα τότε.
Αλλά να, είναι που μόλις φέτος έμαθα να μετράω λίγο τις αφηγήσεις μου.
Να τις ζυγίζω. Να τις πετσοκόβω.



Έμαθα ότι διαρκώς πρέπει να παρατηρείς, να αμφισβητείς, να αναζητάς.
Πίσω σου, γύρω σου, μέσα σου.
Στο τώρα, στο χτες.
Χωρίς φόβο. Με περιέργεια όμως.
Δεν χωράει η διακριτικότητα μέσα μας!
Κυρίως όμως να μην παραμυθιαζόμαστε.
Αυταπατώμεθα οι περισσότεροι βλέπετε από τις διηγήσεις μας...

Έμαθα κάμποσα λοιπόν κι αυτόν τον χρόνο.
Κυρίως όμως επιβεβαιώθηκαν οι υποψίες μου: 
το Σύμπαν σου επιστρέφει χαρές και δυσκολίες ως πληρωμή,
για όσα κάνεις, καλά ή άσχημα,
ανάλογα με το τι χρειάζεται η ψυχή σου για να εξελιχθεί.
Το αν θα πας παρακάτω ή θα μείνεις μετεξεταστέος,
εξαρτάται αποκλειστικά από σένα.
Από το βαθμό ωριμότητας.
Κι ανακάλυψα με έκπληξη πόση ανωριμότητα κουβαλάμε 
οι περισσότεροι.
Μεγαλώνουμε, μα δεν ωριμάζουμε.
Γεμίζουμε ρυτίδες, αλλά όχι σοφία.
Αν ήταν αλλιώς, ο κόσμος μας δεν θα μύριζε σαπίλα.
Θα ήταν ένας όμορφος κόσμος!



Και κάπως έτσι βρέθηκα στη γενέθλια μέρα μου
να μετράω ρυτίδες. Όχι σοφία.
Να σβήνω ήσυχα, ήσυχα κι απλά τα 48 κεριά μου 
και να πηδάω από τη μια χρονιά στην άλλη,
λίγο κουτσό - λίγο τσιγκολελέτα.
Με επισφαλή ισορροπία.
Θα τα καταφέρω;

[Μεγάλωσα κι άλλο μαμά!
Κι όλο περισσότερο σε φθάνω...]

@ριστέα

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Βασίλισσα ~ Φιλοξενία



Στάσου όρθια
Όρθια!
Ξανά και ξανά
σε ρίχνει διαγώνια
Αξιωματικός
η Μοίρα σου Αιώνια.
Χτυπάς τα πόδια
όπως ο Ίππος
για λίγο.
Πύργος
φράζει την αναπνοή
σκλάβα κλείνομαι η Ψυχή
στα ενδότερα.
Ένα βήμα μπρος, ένα πίσω
ένα αριστερά, ένα δεξιά
κλειστός η ζωή σου χορός.
Τετράγωνο στις γωνίες
το κεφάλι χτυπάς.
Βαλς
Χορεύεις μόνη
Στον Έρωτα έχεις ταχθεί Πιόνι. 



Ήταν η εξαιρετική συμμετοχή 
της άστεγης φίλης και συντοπίτισσας, Γιούλης,
Η ανάρτηση ανεβαίνει για τη μόνιμη στήλη της στο μπλογκ,
(μέχρι να αποκτήσει δικό της χώρο).

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα. 

🐦
Ευχαριστώ ολόψυχα όλους όσοι περνάτε 
πάντα από τις φιλοξενίες μου.
@

Μια καθυστερημένη φιλοξενία


Γάτος

Στους κάδους των απορριμάτων
προσμένει τον επιούσιο
Το κυνηγετικό ένστικτο ξυπνά
όταν σακούλες πετιούνται στον αέρα.
Τότε κι εκείνος σάλτο κάνει
να τις τσακώσει!
Μιζέρια της βρώμικης πόλης...
Κορίτσι
είχα μάθει απ'τον παππού πως Εκείνος
για όλα τα πλάσματα του Κόσμου μεριμνά.
Μα ίσως, παππού, κατοικεί πολύ ψηλά
στα μπαμπακένια σύννεφα
και δεν ακούει της κοιλιάς
γατιών κι ανθρώπων τα γουργουρητά.
Θεός υπάρχει;
Αναρωτιέμαι πλέον γυναίκα βλάσφημη.
Προσευχές, προσευχές, προσευχές
τάματα ασημένια και χρυσά
Τον γυρεύουν
Πού βρίσκεται;
...
Ένα αγοράκι δίνει το κουλούρι του
κρυφά στο γάτο.
Να Τος! 




Καθυστερημένα, κατά ένα Συμπόσιο Ποίησης κι έξι μήνες σχεδόν,
ανεβάζω τη συμμετοχή της άστεγης φίλης και συντοπίτισσας, Γιούλης,
για τη μόνιμη στήλη της στο μπλογκ, 
(μέχρι να αποκτήσει κάποτε τη δική της στέγη).

🐦
Ευχαριστώ ολόψυχα όλους όσοι περνάτε 
πάντα από τις φιλοξενίες μου,
παρά τη δική μου απόσταση από το μπλόκινγκ.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

🌸 “ Μαγική” φιλοξενία 🌸


Σήμερα με μεγάλη χαρά φιλοξενώ 
τις δύο συμμετοχές της Αννούλας μας 
(η οποία δεν χρειάζεται νομίζω πλέον συστάσεις)
στο 20ο Συμπόσιο ποίησης.

Από το καμίνι και τη φωτιά, στη μαγεία της λατρείας των γονιών 
για τα μικρά τους,
η Άννα έδωσε το στίγμα της για τη ψυχή,
μέσα από τις δυσκολίες και την αγάπη των γονιών.



Παίδες εν καμίνω 

Σκολιά μονοπάτια
Η ζωή μαστορεύει
Και ο πόνος χαλκεύει
Την ισχύ της ψυχής .

Το καμίνι του βίου
(Άμα δεν σε τελειώσει) 
Στη φωτιά θα σε λιώσει
Και ατσάλι θα βγεις.


Μαγεία

Δυο φτερουγίσματα, μόνα και ξένα
Σε τροχιά κάποτε σμίξαν κοινή
Σε χρόνια ηλιόλουστα ή συννεφιασμένα
Μαζί εχάραξαν πτήσης γραμμή.


Βοριάδες πάλεψαν και καταιγίδες
Μ' όνειρα χτίσανε ζεστή φωλιά.
Γέλια και δάκρυα, χίλιες παγίδες
Μα πάντα μ' έναν παλμό τα φτερά.

Γιατί είναι ανίκητη κείνη η μαγεία 
Που τιτιβίσματα εκπέμπουν γλυκά 
Σαν στην ψυχή των γονιών η λατρεία 
Δύναμη γίνεται κι όλα νικά..

Άννα, Πάρος


Αννούλα μου, από καρδιάς σε ευχαριστώ, για όλα!....