Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Ενημερωτικό σημείωμα


Προς όσους απογοητεύτηκαν...
χτες που ήταν η Παγκόσμια μέρα Ποίησης.
Το 23ο Συμπόσιο Ποίησης θα αργήσει λίγο-πολύ λίγο- ακόμα...

Έξω συμβαίνει άνοιξη και Ποίηση!
Πού να τα προλάβω όλα!

Προτίμησα λοιπόν να απολαύσω τον ήλιο 
και να διαβάσω επιλεγμένα ποιήματα,
αλλά και κάποια άρθρα σχετικά, όπως 
εδώ, εδώ, εδώ, κι εδώ.

Το 23ο Συμπόσιο ετοιμάζεται, με θέμα που θα καίει!
Και με κάποια μικρή αλλαγή που δεν ξέρω πώς θα σας φανεί!

Οσονούπω λοιπόν!
@




Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Anti social !

Έχεις 2,5 λεπτά να δεις ένα βίντεο;
Η ωμή πραγματικότητα δοσμένη μέσα από το βρετανικό χιούμορ!
Αξίζει τον κόπο να προβληματιστούμε!


Σαν χτες,12/03, ο Παγκόσμιος Ιστός είχε γενέθλια.
Έκλεισε τα 30!
Βέβαια στο κοινό δόθηκε λίγο αργότερα (Αύγουστος του 1991)


Για τα γενέθλια, ο άνθρωπος που έβαλε το θεμέλιο λίθο το 1989,
ο Βρετανός Σερ Τιμ Μπέρνερς-Λι, θέλησε να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου 
για το μέλλον του δημιουργήματός του, για το οποίο ανησυχεί έντονα.
Ο Τιμ Μπέρνερς Λι μιλώντας σε δημοσιογράφους στο 
Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών 
ανέφερε ότι δεν βρίσκει «και τόσο ωραίο» τον Ιστό σήμερα πια 
και ότι πολλοί συνειδητοποιούν ότι «δεν εξυπηρετεί την ανθρωπότητα πολύ καλά». 

Όπως είπε «φαίνεται πως διαρκώς πηγαίνουμε από την μια καταστροφή 
της ιδιωτικότητας στην επόμενη», 
παραπέμποντας επίσης στις εντεινόμενες ανησυχίες κατά πόσο 
τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υποστηρίζουν τη δημοκρατία.

Μιλώντας στο βρετανικό ειδησεογραφικό δίκτυο BBC ο Λι είπε ότι 
απαιτείται παγκόσμια δράση για να σταματήσει 
«η καθοδική βουτιά προς ένα δυσλειτουργικό μέλλον», 
ιδίως όσον αφορά την εμπορευματοποίηση, 
την υποκλοπή και τη χειραγώγηση των προσωπικών δεδομένων των χρηστών, 
την συστηματική εξάπλωση της επιθετικότητας και της παραπληροφόρησης, 
την ολοένα μεγαλύτερη πόλωση των απόψεων κ.α. 

«Πρέπει να έχετε τον πλήρη έλεγχο των δεδομένων σας.
Δεν πρόκειται για πετρέλαιο. Δεν είναι εμπόρευμα. 
Δεν πρέπει να μπορείτε να τα πουλάτε για να βγάλετε χρήματα»,
μας προειδοποιεί....

Ολόκληρο το άρθρο το βρίσκεις εδώ:  Protagon.gr


Ακολουθούν εικόνες, επίσης, για προβληματισμό...

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Επικαιρότητα....


...δεν είναι ότι σήμερα είναι η  Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. 
Επικαιρότητα είναι οι βιασμοί, 
η ψυχολογική και σωματική βία που εξακολουθούν να δέχονται 
μικρές και μεγάλες γυναίκεςπαντού στον κόσμο,
οι γυναικοκτονίες που διαβάζουμε καθημερινά στις ειδήσεις, 
παρέα με τον καιρό και τα άστρα
και το γεγονός, τέλος, ότι δεν μας εντυπωσιάζουν πια.
Άντε να πούμε το κατιτίς μας, να κουνήσουμε το κεφάλι,
να χαρούμε που δεν ήμασταν εμείς στην θέση της "ατυχήσασας"
και ...................
συνεχίζουμε με βιάση στο πρόγραμμα της ημέρας.

Να, όπως έκανα εγώ μόλις!
Καλή σας ημέρα.
@ριστέα



Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Ποιος είναι αυτός; Δεν τον γνωρίζω! (Μια κριτική στους επικριτικούς!)


Κυκλοφόρησε βιβλίο ο «Ντάνος». Ένας παίκτης ριάλιτι παιχνιδιού που έχει εγείρει από τη νίκη του σε αυτό και δώθε πολλές συζητήσεις και θύελλες. Και τώρα, λένε, και συγγραφέας. Κι άρχισαν οι παραφιλολογίες- αν έχει δικαίωμα να ονομάζεται συγγραφέας ή όχι κλπ κλπ ( πέρυσι κάτι αντίστοιχο έγινε, αν μπορεί να υπάρξει στο χώρο ως ηθοποιός, και βετεράνοι και μη ηθοποιοί τον έκραζαν ή τον κορόιδευαν – "ποιος είναι αυτός; Δεν τον γνωρίζω!" ) και πάει λέγοντας τελικά….

Ο άνθρωπος έγραψε ένα πόνημα για τη ζωή του. Μάλλον το σωστό, του έγραψαν κάτι που βασίζεται στις διηγήσεις του για τη ζωή του. Δεν νομίζω ότι είπε ή ότι θέλει να περνιέται για συγγραφέας. Και στην τελική,  άλλος συγγραφέας κι άλλο λογοτέχνης! Ξέρετε πόσοι έχουν βγάλει βιβλία; Όλοι θέλουν να γίνουν συγγραφείς στην σύγχρονη  Ελλάδα .. Αυτή την εντύπωση έχω δηλαδή... Συγγνώμη κιόλας αν κάνω λάθος εκτίμηση.

Η ουσία είναι ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να τον διαβάσω, να τον αποδεχτώ, να, να, να… Αλλά δεν θα τον χλευάσω. Ούτε τη Δημουλίδου, τη Μαντά και όλους τους ανώνυμους και μη συνέλληνες που θέλουν να εκδώσουν τις σκέψεις τους θα χλευάσω. Όλοι έχουν χώρο και λόγο ύπαρξης. Δεν μου αρέσει- δεν τον αγοράζω. Δεν τον διαβάζω. Νομίζω ότι αυτό μου υποδεικνύει η όποια υπευθυνότητα με διακρίνει. (Θα ήθελα να είχα περισσότερη η αλήθεια είναι.)

Ο καθένας έχει το κοινό που του αξίζει.

Δεν κινδυνεύει η παιδεία μας, η κοινωνία μας, τα ελληνικά γράμματα  από τους Ντάνους που κυκλοφορούν γύρω μας. Περισσότερο κινδυνεύει από αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους πιο σπουδαίους!
Η ταπεινότητα που ζητάμε από τους άλλους ας ξεκινά από μας….. 

ps: Μέρος των εσόδων θα δοθεί σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ακόμα κι αν είναι στα πλαίσια του μάρκετινγκ, εγώ το χειροκροτώ. Ας το έκαναν κι άλλοι για μάρκετινγκ στην τελική! Έλεος πια! Για αυτό δεν πάμε μπροστά. Όχι γιατί κάποιοι απέκτησαν πρόσκαιρη δημοσιότητα (και την εκταμιεύουν προτού περάσει η μπογιά τους) χάρη στην αμεσότητα της τρας τιβή. Αλλά γιατί κοιτάμε πώς να την πούμε στους άλλους. Ας γίνουμε ΕΜΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΡΕ ΑΔΕΡΦΕ! 

Αυτά από μένα! 
(Υποκειμενική είμαι κι εγώ-όσο και οι επικριτές. Δεν τρέχει κάτι. Αλλά ας υπάρξει κι ένας αντίλογος ...)

@ριστέα

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Άραγε πώς κρίνεται μια παρουσίαση βιβλίου επιτυχημένη;


Στον προηγούμενο τόνο σας άφησα σε αναμονή.
Κράτησε λίγο περισσότερο βέβαια απ΄όσο ήθελα και περίμενα, 
λόγω ανωτέρας βίας,
(ε, η ζέστη, τα λόγια του παπά.... βασικά ασθενώ μία βδομάδα)
αλλά να που επέστρεψα στον τόπο του εγκλήματος, 
για να προσθέσω και τη δική μου ματιά
στην παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου της αγαπημένης φίλης

που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24 Γράμματα.

Η πρώτη ματιά εδώ δοσμένη με πολύ χιούμορ κι αγάπη,
από την ίδια τη Μαρία.


Αλήθεια με ποια κριτήρια μπορεί να θεωρηθεί μια παρουσίαση 
πετυχημένη;

Πόσοι παραβρέθηκαν;
Ποιοι ήταν αυτοί;
Πόσα βιβλία πουλήθηκαν; 
Οι γνώμες και τα σχόλια που ειπώθηκαν κατόπιν;
Τα θετικά vibes στον αέρα και στις ματιές του ακροατηρίου;
Ο χώρος;
Κάποιο από αυτά τα κριτήρια;
Όλα μαζί ίσως;
Κάποιο που ίσως μου διαφεύγει; 


Προσωπικά κρατώ εικόνες, συναισθήματα 
αλλά και τις δονήσεις που πήρα τη βραδιά εκείνη 
πολύτιμο θησαυρό μέσα μου.
Μου είναι δύσκολο να τα βάλω σε λόγια σε μια ανάρτηση.
Κρατώ και ζυγίζω τη χαρά μου που φέραμε για μια ακόμα φορά την Μαρία μας
σε επαφή με το αναγνωστικό κοινό της πόλης μας,
που μιλήσαμε με τη ψυχή μας για ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί,
που ήμουν ειλικρινής και παρουσίασα κάτι που αγάπησα πολύ,
πέρα από την εκτίμηση και τη σχέση που έχω με την Μαρία.

Για το λόγο αυτό θέλω να αφήσω την άποψή μου για το βιβλίο, 
ως αναγνώστρια.

Το κουβάρι της ιστορίας ξεκινά από την γνωριμία δύο, όχι και τόσο νέων, ανθρώπων, σε έναν χώρο που θα περίμενες τελευταίο για μια τέτοια περίπτωση (μια προσκυνηματική εκδρομή)  και τη δημιουργία μιας σχέσης, με σοβαρό σκοπό, όπως θα έλεγαν με νόημα παλαιότερα κλείνοντας το ματάκι. Αρκετοί ίσως να υποθέσουν ότι πρόκειται για ερωτική νουβέλα. Το βιβλίο όμως δεν είναι ερωτικό μυθιστόρημα. Περισσότερο θα έλεγα ότι είναι κοινωνικό, στην πορεία όμως εξελίσσεται σε αστυνομικό θρίλερ, με την ανάλογη αγωνία να σε κρατά σε εγρήγορση, σε σημείο να μην θες να το αφήσεις από τα χέρια σου.

Το παράδοξο είναι (και θέλω να το τονίσω αυτό) το μυθιστόρημα δεν ξεκινά με αυτές τις προδιαγραφές. Τίποτα δεν σε προϊδεάζει για το πώς θα εξελιχθεί η ιστορία. Μάλιστα στην αρχή διάβαζα και λίγο… μαγκωμένη θα πω. Μου φαινόταν λίγο αργή η εξέλιξή της ιστορίας, λίγο αδύναμο το πλέξιμο των επιμέρους ιστοριών. Έχοντας όμως σε καίρια σημεία δώσει δυνατές σκηνές, η Μαρία γραπώνει τον αναγνώστη της. Όπα! Εδώ είμαστε! αναφωνώ σε μια σκηνή στο Νοσοκομείο. Βλέπω τη σκηνή μπροστά μου σαν ταινία μάλιστα. Από κει κι ύστερα, με λύπη ομολογώ άφηνα το βιβλίο στην άκρη για να διεκπεραιώσω τα καθημερινά μου.

Νιώθω λοιπόν, σαν να ανέβηκα ένα βουνό. Στην αρχή αγκομαχούσα λίγο. Σταμάτησα να πάρω μερικές αναπνοές. Στην πορεία οι ανάσες και κυρίως το δέσιμο των ιστοριών μου έδωσαν δύναμη να συνεχίσω και κάποια στιγμή ομορφιές άρχισαν να απλώνονται μπροστά στα μάτια μου, φθάνοντας στην κορύφωση. Αισθήματα που δεν θα είχα νιώσει αν δεν είχα ξεκινήσει ποτέ τούτη την ανάβαση.

Διαβάζοντας λοιπόν τους Βίους Αγρίων κι Αδέσποτων Αγίων, βίωσα την κλιμάκωση που αριστοτεχνικά μας δίνει η Μαρία Κανελλάκη, παρέα με τους ήρωές της. Η ιστορία πλέκεται και περιπλέκεται σταδιακά, οι χαρακτήρες δένουν σιγά-σιγά, και τα συναισθήματα κλιμακώνονται, φθάνοντας λίγο πριν το τέλος στον υπέρτατο βαθμό. Έπειτα έρχεται η πολυπόθητη κάθαρση, το ησύχασμα που χρειάζεται κάθε ιστορία, για να κλείσεις έπειτα γλυκά και με χαμόγελο το βιβλίο.

Τολμώ να πω ότι η Μαρία πατάει στις αρχές της αρχαίας  τραγωδίας: υπάρχει Ύβρις, Νέμεσις, Τίσις. Και στο τέλος ακολουθεί και η αναμενόμενη κάθαρση. Η ψυχή του αναγνώστη  καθαίρεται, "αποτοξινώνεται" κατά κάποιον τρόπο από όλα τα φορτικά και δυσάρεστα που προηγήθηκαν και τη βάρυναν. Ο αναγνώστης ξαλαφρώνει κι ανακουφίζεται. Νιώθει κανείς όπως μετά την καταιγίδα, που ακολουθεί η ηρεμία, που μπορεί να χαμογελάσει ξανά, να κοιτάξει με αισιοδοξία πάλι μπροστά. Το τέλος δεν είναι του στυλ, και "ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" αλλά ένα τέλος ρεαλιστικό, εντελώς συνδεδεμένο με την πραγματική ζωή.

Η Μαρία μας είχε συνηθίσει ως τώρα στις μικρές φόρμες κειμένων. Ιστορίες μικρές, περιεκτικά δοσμένες, άλλοτε με την καυστική πένα της, άλλες πάλι φορές με πολύ γέλιο, ή αντιθέτως, με πολύ πόνο και  συναίσθημα, που ουδέποτε όμως έγινε μελό. Στο πρώτο μεγάλο της τόλμημα κέρδισε κατά τη γνώμη μου ένα πολύ μεγάλο στοίχημα, χωρίς να ξεφύγει εντελώς από τις μικρές ιστορίες που όλοι όσοι την διαβάζουμε στο Απάγκιο της, γνωρίζουμε. Ένα στοίχημα δύσκολο. Να κρατήσει τον αναγνώστη της μέχρι την τελευταία της λέξη.
Νομίζω πως όσοι τη διαβάσουν ίσως δεν με βρουν στο τέλος υποκειμενική....

Σας φιλώ
@ριστέα