Μαμά

Πώς να απαλύνω τους φόβους σου μαμά μου;

Πέρασαν τα χρόνια μητέρα.

Μεγάλωσες 

Μαζί σου μέστωσα κι εγώ.

Μαζί, σαν δύο φυτά στην ίδια γλάστρα

Τον ήλιο νιώσαμε ζεστά να μας τυλίγει 

Σαν ένα χάδι απαλό και φανελένιο

Εσύ, ένα λουλούδι στη δύση του

Ξερός ο μίσχος, κιτρινισμένα τα πέταλα 

Κάποιες καφετιές αποχρώσεις στις άκριες του

Λίγο ξεραμένες. Ζαρωμένες

Να αντέχει ακόμα τους αέρηδες και τον πάγο τον Χειμώνα

Λες και οι ρίζες βαθιά στο χώμα ακόμα τρέχουν

Λες και βαθύτερα μπήγουν τα θεμέλια

Κι έπειτα είμαι κι εγώ

Φευ! Όχι μπουμπούκι πια

Ένα μεγάλο, ώριμο λουλούδι μοναχά

Βαθύ το χρώμα, έντονο

Ακόμα γύρω όμως το άρωμα διαχέεται περήφανα

Δεν περιμένει κάποιο έμπειρο χέρι να το επιλέξει
Δεν περιμένει να στολίσει κάποια σάλα

Μα λίγη ομορφιά ακόμα σκορπίζει εκεί που μένει

Πέρασαν τα χρόνια μητέρα
Και τα λουλούδια στην ίδια γλάστρα ακόμα γειτονεύουν 
Σαν φιλενάδες πια που πίνουν τον καφέ τους
Και λεν τον πόνο τους, γυρεύουν μία πλάτη
Σε εκείνα τα ειρηνικά τα απογεύματα 
Με το φλιτζάνι του καφέ κι ένα κέντημα για πρόφαση

Νιώθω την αγωνία σου για τον προσδόκιμο χρόνο

Που όλο και μειώνεται

Ακούω την καρδιά σου σαν τρέμει για το αύριο
Για σένα και για μένα

Είναι η μοίρα προδιαγεγραμμένη μανούλα μου γλυκιά

Να νοιάζεσαι και να καρδιοχτυπάς

Για αυτόν που αγαπάς

Εσύ για μένα: -Τι θα απογίνεις όταν πια δεν θα υπάρχω;
Εγώ για σένα: -Πώς να απαλύνω τους φόβους σου μαμά μου;

Πέρασαν τα χρόνια 
Μεγαλώσαμε μητέρα 
Βρήκαμε και το πλοίο που κάποτε χάσαμε -Θυμάσαι;
Τα εμπόδια προσπελάσαμε
Και για όσα μας χώριζαν, γέφυρες χτίσαμε
Και ναι, επιτέλους, συναντηθήκαμε μητέρα! 

@ριστέα



Ανασύρω από παλιότερα,
από τη γιορτή της μητέρας του 2017 για την ακρίβεια,
ξαναζεσταμένο στο φουλ όμως!

Η μία εκδοχή είναι ότι όταν έχεις γράψει κάτι από τη ψυχή σου, 
είναι διαχρονικό. Και για σένα Ιερό!
Η άλλη εκδοχή, "άντε να με ξεπεράσω τώρα και να γράψω κάτι καλύτερο!"
Οπότε, σαν τον Παπαγάλο, του Ζαχαρία Παπαντωνίου
βήχω, ξεροβήχω, ανασύρω για χάρη της μανούλας,
και (της) ξαναδιαβάζω τους ίδιους στίχους!

(Εδώ που τα λέμε, δεν έχει αλλάξει κάτι...
Ίσως αυξήθηκαν "εκείνα τα ειρηνικά τα απογεύματα",
αφού δεν θέλω με τίποτα να πω μια μέρα, 
"γιατί δεν σε χόρτασα περισσότερο όταν μπορούσα μαμά μου!")

Χρόνια πολλά στις μανούλες που αγαπούν κι αγαπάτε!

Πώς να απαλύνω τους φόβους σου μαμά μου;

Πέρασαν τα χρόνια μητέρα.

Μεγάλωσες 

Μαζί σου μέστωσα κι εγώ.

Μαζί, σαν δύο φυτά στην ίδια γλάστρα

Τον ήλιο νιώσαμε ζεστά να μας τυλίγει 

Σαν ένα χάδι απαλό και φανελένιο

Εσύ, ένα λουλούδι στη δύση του

Ξερός ο μίσχος, κιτρινισμένα τα πέταλα 

Κάποιες καφετιές αποχρώσεις στις άκριες του

Λίγο ξεραμένες. Ζαρωμένες

Να αντέχει ακόμα τους αέρηδες και τον πάγο τον Χειμώνα

Λες και οι ρίζες βαθιά στο χώμα ακόμα τρέχουν

Λες και βαθύτερα μπήγουν τα θεμέλια

Κι έπειτα είμαι κι εγώ

Φευ! Όχι μπουμπούκι πια

Ένα μεγάλο, ώριμο λουλούδι μοναχά

Βαθύ το χρώμα, έντονο

Ακόμα γύρω όμως το άρωμα διαχέεται περήφανα

Δεν περιμένει κάποιο έμπειρο χέρι να το επιλέξει
Δεν περιμένει να στολίσει κάποια σάλα

Μα λίγη ομορφιά ακόμα σκορπίζει εκεί που μένει

Πέρασαν τα χρόνια μητέρα
Και τα λουλούδια στην ίδια γλάστρα ακόμα γειτονεύουν 
Σαν φιλενάδες πια που πίνουν τον καφέ τους
Και λεν τον πόνο τους, γυρεύουν μία πλάτη
Σε εκείνα τα ειρηνικά τα απογεύματα 
Με το φλιτζάνι του καφέ κι ένα κέντημα για πρόφαση

Νιώθω την αγωνία σου για τον προσδόκιμο χρόνο

Που όλο και μειώνεται

Ακούω την καρδιά σου σαν τρέμει για το αύριο
Για σένα και για μένα

Είναι η μοίρα προδιαγεγραμμένη μανούλα μου γλυκιά

Να νοιάζεσαι και να καρδιοχτυπάς

Για αυτόν που αγαπάς

Εσύ για μένα: -Τι θα απογίνεις όταν πια δεν θα υπάρχω;
Εγώ για σένα: -Πώς να απαλύνω τους φόβους σου μαμά μου;

Πέρασαν τα χρόνια 
Μεγαλώσαμε μητέρα 
Βρήκαμε και το πλοίο που κάποτε χάσαμε -Θυμάσαι;
Τα εμπόδια προσπελάσαμε
Και για όσα μας χώριζαν, γέφυρες χτίσαμε
Και ναι, επιτέλους, συναντηθήκαμε μητέρα! 

@ριστέα

Το ποίημα αυτό είναι συνέχεια δύο άλλων
που είχα γράψει στα νιάτα μου!
Το ένα το έχω ανεβάσει στο παρελθόν εδώ ► Πίκρα στην καρδιά 
Είναι η δική μου, εκτός συναγωνισμού φυσικά, συμμετοχή στο Συμπόσιο 
που έρχεται.....

Πέντε και σήμερα λοιπόν για το 16ο Συμπόσιο Ποίησης
με το μαμαδίστικο άρωμα !
Το νου σας!

Μαζί με τον καφέ # 31: mom!

πίνακας του Gustav Klimt

Έχει την τιμητική της σήμερα.

Κι όσο κι αν απεχθανόμαστε τις παγκόσμιες ημέρες,

στα μπλογκς ένας εορταστικός πανικός γίνεται!

Κάθε χρόνο!

Γιατί όλοι, είτε την έχουμε, είτε την χάσαμε,

είτε μεγαλώσαμε με την αγάπη της, είτε με την αυστηρότητά της,

με την παρουσία της ή την απουσία της,

την έχουμε σημείο αναφοράς στη ζωή μας,

και κατά πάσα πιθανότητα διαμορφώσαμε χαρακτήρα 

μέσα από όλο αυτό που ζήσαμε ή όχι μαζί της.

Πίνακας του Pierre Auguste Renoir

Έχει κάνει και η αφεντιά μου πολλά αφιερώματα 
στη μανούλα.

Συγκινητικά, στη δική μου μανούλα:

[Τα ξενύχτια της μάνας,

Πείτε σ'αγαπώ σήμερα, όχι αύριο

Ανοίγοντας το συρτάρι #4 (Το χάσαμε το πλοίο μητέρα)

Χρόνια πολλά μανούλα!]

ή αστεία 

(για όλες τις μανούλες)

Αλλά θα προτιμήσω σήμερα να σταθούμε σε δύο ποιήματα...

Πίνακας του Edouard Manet

Το να είσαι γονιός, 

δε σημαίνει να είσαι ένας τέλειος άνθρωπος. 

Δεν σημαίνει καν να επιβάλεις αυτό που νομίζεις 

πως ξέρεις…

Σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου, 

ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα του, γύρω του, 

μ’ όλα αυτά που γύρω μας αλλάζουν, 

μ’ όλα αυτά που με τα χρόνια φωτίζονται διαφορετικά. 

Γιατί, αυτό έχει νόημα. 

Και γιατί οι ανάγκες μας, παιδιών και γονιών, εκεί οδηγούν. 

Συνταγές δεν υπάρχουν, 

γιατί δεν υπάρχει μοναδική αλήθεια! 

Την αλήθεια τη φτιάχνουμε όλοι. 
Και κυρίως, όλοι μαζί.

[ R. Russel ]

Πίνακας του Claude Monet

Στο τέλος της ζωής μας δεν θα κριθούμε από το
πόσα πτυχία έχουμε πάρει,
πόσα χρήματα έχουμε μαζέψει,

πόσα σπουδαία πράγματα έχουμε κάνει !

Θα κριθούμε από το ....
Ήμουν πεινασμένη και μου έδωσες να φάω
ήμουν γυμνή και εσύ με έντυσες
ήμουν άστεγη και εσύ με πήρες μέσα.

Πεινασμένη όχι για ψωμί, αλλά για αγάπη.

Γυμνή όχι από ρούχα αλλά από αξιοπρέπεια και σεβασμό.
Άστεγη όχι από ένα δωμάτιο από τούβλα 
αλλά άστεγη εξ αιτίας της δικής σου απόρριψης.

[ Μητέρα Τερέζα ]

Η μανούλα μου-φωτό αρχείου

Αγάπη είναι να σε αφήνω να είσαι όπως είσαι.
Να σε δέχομαι ολόκληρο, χωρίς προϋποθέσεις!

Μακάρι να το θυμούνται όλες οι μανούλες.
Να είστε όλες ευλογημένες και να συνεχίζετε 
τον ιερό σας ρόλο, με αγάπη!
Χρόνια σας πολλά!

Καλή σας μέρα 
Σας γλυκοφιλώ

@ριστέα




Στο νέο μας δρώμενο 
στο χορό της αγάπης μπήκαν χτες:

Θα σε αγαπούσα όπως κι αν ήσουν! , 

από τη Γλαύκη, στο 

Στης Γλαύκης το...cafe'

& 

ένα υπέροχο

χαϊκού, 

από την Αριάδνη, στο only you 

◙

Στη γειτονιά μας συνεχίζουν το νέο τους γύρο

Το Παιχνίδι των λέξεων #8

&

οι 25 λέξεις #8

Τα πήρες είδηση;

Όσα δεν έπαιξαν χτες!

❤
Μετά τη χθεσινή συγκίνηση, σκέφτηκα να γελάσουμε λιγάκι σήμερα.
❤
Για την αθάνατη ελληνίδα μαμά το.... απάνθισμα!

Εξαιρετικά αφιερωμένη η ανάρτηση στην Πετρούλα
που βαλάντωσε στο κλάμα από τη συγκίνηση!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα
@ριστέα

Ιστορίες της νύχτας: " Τα ξενύχτια της μάνας"

Βράδυ.

Το πρώτο βράδυ που είναι μόνη της, αλλά δεν νιώθει καθόλου μόνη.

Μια ψυχή δίπλα της εξαρτάται από αυτήν για να ζήσει.

Μακριά. Στην ξενιτιά. Μακριά από τη μάνα. Ένα μωρό δικό της την έκανε αυτή τώρα μάνα.

Και πρέπει να ξενυχτήσει. Να την προσέχει. 

Μόνη στην ξενιτιά. Μακριά από τη μάνα.

Το πρώτο από τα αμέτρητα βράδια της ζωής της που θα ακολουθήσουν.

Μακριά από τη μάνα. Χωρίς τη μάνα, κάποια στιγμή.

Ένα από τα επόμενα βράδια της ζωής της.
Βράδια με πυρετό, με εμετούς, με διάρροιες. Βράδια με αγωνία στην ξενιτιά. Βράδια με αγωνία έπειτα στην πατρίδα. Μόνη, χωρίς στήριγμα. 
Δυο παιδιά μόνη και πολλά βράδια αγωνίας και αγρύπνιας. Βράδια με εγχειρήσεις, νοσοκομεία, ξενύχτια.

Ακόμα κι όταν αυτά θα μεγαλώσουν. Ακόμα κι όταν θα φύγουν από τη φωλιά και θα κάνουν τη δική τους. 

Αυτή θα ξαγρυπνά. 

"Πώς είναι απόψε; Θα ξημερωθεί καλά; Θα αντέξει και αυτόν τον Γολγοθά; Θα τα καταφέρει μόνη της;"

Η μάνα θα έχει να μετρά βράδια αγωνίας για όλες τις μέρες χαράς που πήρε στη ζωή της.

Και δεν θα μετανιώσει ούτε για μια στιγμή για τις ώρες ύπνου που έχασε.

Φτάνει να είναι καλά τα παιδιά της.

"Άραγε σκεπάστηκε απόψε; Έκανε κρύο. Και δεν προσέχει. Ποτέ της δεν με ακούει!"

Άλλο ένα βράδυ που τη βρίσκει να ξαγρυπνά. 

"Θεέ μου, να τις έχεις καλά.

Αυτό μόνο"!

Μια μάνα πάντα ξαγρυπνά!

@ριστέα

Αφιερωμένο στη μανούλα μου.

Που έκανε λάθη πολλά, μεγαλώνοντας με. 
Όμως...
Έκανε και κάνει ό,τι καλύτερο ήξερε. 
Ό,τι μπορούσε.
Δεν αμφισβητώ ούτε στιγμή την αγάπη της.
Είναι η ζωή μου όλη!

Και τη λατρεύω!

Ένεκα της ημέρας, "ο Καφές της Κυριακής" ...μεταφέρεται, 

σε καθημερινή, προσεχώς!

Παρακολουθείτε τις Ιστορίες της Νύχτας


Διαβάστε σήμερα επίσης

την ιστορία του Πέτρου Κ.Μέσα από τις στάχτες
και 
της Νίκης (Λάχεσις) Ο στρατηγός

Εδώ βρίσκεις όλες τις Ιστορίες μας ως τώρα.

Πείτε σ'αγαπώ σήμερα, όχι αύριο!

Κάνω ένα διάλειμμα στην "πράσινη επανάσταση"

και τις δράσεις των μπλόγκερς για την αποτροπή της καταστροφής 

της Μεσογείου από τα χημικά όπλα της Συρίας

γιατί έχω λόγους.

Όχι γιατί είναι η γιορτή της μητέρας.

Αλλά γιατί είναι μια ευκαιρία να της κάνω όμορφη και τούτη την  ημέρα...

Της μανούλας της αρέσουν οι φιέστες και τα γλυκόλογα.

Της μανούλας της αρέσουν οι αγκαλιές και τα φιλιά.

Της μανούλας της αρέσει να ακούει το "αγαπώ".

Σήμερα θέλω να της διαβάσω ξανά αυτό που έγραψα, πέρυσι τέτοια μέρα,

και δεν έχω λόγο να γράψω κάτι άλλο.

Είναι κατάθεση ψυχής και δεν αλλάζω ούτε τις τελείες!

Και να της πω πως και στα δύσκολα θα είμαι πάντα δίπλα της!
Όπως κάποτε έκανε ακούραστα κι αυτή για μένα!

Ευχαριστώ τη μαμά μου

Για όλα τα βράδια που ξενύχτησε στο προσκεφάλι μου

Που δεν της άρεσε το κρέας όταν μας μεγάλωνε σε χρόνια δύσκολα

Μονάχα τα κόκαλα

Που ενώ δεν ήξερε καλά αριθμητική 

καθόταν δίπλα μου και μάθαινε μαζί μου

Για όλα τα βιβλία που μου αγόραζε, 

γιατί έτσι έμαθα να αγαπάω το διάβασμα

Για τη μεγάλη βιβλιοθήκη που ζήτησε και μας έφτιαξαν

Αυτήν έχω ακόμα στο σπίτι μου.

Για το σπίτι που μένω.

Έγινε με απίστευτες στερήσεις.

Για το πόδι που παραλίγο να χάσει στο φρεζάρισμα του περιβολιού

Ναι, φρεζάριζε μόνη της

Είχε περιβόλι με ζαρζαβατικά,

λεμονιές, πορτοκαλιές που έπρεπε να τις ποτίζει τα καλοκαίρια 

με την αξίνα και το λάστιχο

Θέριζε με την αδερφή μου και με μένα, μόνους βοηθούς,

 το μεγάλο χωράφι με το καλαμπόκι

Και το ξεσπινούσαμε με τα χέρια έπειτα 

- χέρια που μάτωναν από το τρίψιμο, αυτό θυμάμαι.

Φρόντιζε τις κότες, τις γαλοπούλες,τα αρνάκια μας

Όσο ο πατέρας ήταν στην ξενιτιά και δούλευε

Ήταν μάνα και πατέρας μαζί

Μεγάλωσα δύσκολα

Ήταν αυστηρή πολύ! 

Μικρή είχα νιώσει και το ξύλο

Και λάθη έκανε

Μα τώρα ξέρω ότι προσπαθούσε!

Ό,τι έκανε αυτό που γνώριζε μονάχα και μπορούσε.

Μα δεν μου έλειψε η αγκαλιά, το παιχνίδι, η αγάπη...

Με μεγάλωσε με αρχές κι αξίες

Για όλα αυτά

Για όλες τις φωνές που έχει ανεχτεί

Για τις πόρτες που έχω βροντοχτυπήσει

Για όλες τις φορές που ίσως άθελά μου κι εγώ την πλήγωσα 

Για το ότι υπάρχει ακόμα στη ζωή μου, βοηθός πάντα

Για όλη την αγάπη που μου έχει δώσει

Για όλα την ευχαριστώ.

Πείτε το σ'αγαπώ σήμερα!

Μην το αναβάλλεται ποτέ για αύριο!

Καλή σας μέρα!

@ριστέα

*

Πάω να της φτιάξω το δωράκι της.

Καιρός δεν ήταν να έχει και κάτι ....σε ντεκουπάζ η μανούλα;

Αυτό, μαζί με ό,τι ετοιμάζω μέρες τώρα, θα τα δείτε προσεχώς.

Αύριο όλοι οι φίλοι συντονίζονται στην Πράσινη Επανάσταση!

Όποιος θέλει να συμμετέχει στην πράσινη επανάσταση και δεν έλαβε μέιλ μου

ας με ενοχλήσει στο tea_airis@yahoo.gr

Ανοίγοντας το συρτάρι...# 4 : Το χάσαμε το πλοίο μητέρα

Το χάσαμε το πλοίο μητέρα.

Δεν ήταν από ξύλο.

Μήτε από μέταλλο.

Από γυαλί ήταν μητέρα!

Σαν τα σχέδια που έκανες!

Και το γυαλί σπάζει εύκολα.

Και τα κομμάτια μπαίνουν βαθιά στα χέρια. 

Μα η καρδιά πονά- όχι τα χέρια!

Και τα μάτια δακρύζουν το αίμα!

Το χάσαμε το πλοίο μητέρα.

Ήταν γυάλινο βλέπεις 
και δεν το ξεχώριζες εύκολα στον ορίζοντα!

Να'ταν το μόνο λάθος που έκανες!

Πίκρα στην καρδιά

16-8-1989

Καιρό είχα να ανοίξω το συρτάρι. Και το έκανα με ένα από τα πρώτα μου. Δεκαεννιά χρονώ, κοριτσόπουλο. Λίγο μετά την εφηβεία. Τότε που συσσωρεύονται παράπονα, απογοητεύσεις, πόνοι, δάκρυα, καημοί. Και τα έβγαζα με το μολύβι μου, στο χαρτί μου! Δεν είχα άλλο τρόπο για να κρατώ τις ισορροπίες μου!

Κάποια στιγμή τσαλάκωσα τη σχέση μου με τη μητέρα μου. Τη γκρέμισα και την έχτισα από την αρχή. Κι ήταν μια λυτρωτική διαδικασία και για τις δύο.

Όταν καταφέραμε και συγχωρέσαμε μέσα μας, όταν αδειάσαμε όλες τις κακές στιγμές, κάναμε χώρο για τα όμορφα! 
Ωριμάσαμε παρέα! 
(Ωρίμανση!Η απαραίτητη διαδικασία για υγιείς σχέσεις. Όλων των ειδών).

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η μητέρα μου έκανε ότι καλύτερο μπορούσε και ήξερε.  Είχε μεγαλώσει μέσα σε μια πατριαρχική οικογένεια,πολύ αυστηρά, όπου ο πατέρας αποφάσιζε και διέταζε. Συνέβαινε στο παρελθόν. Συμβαίνει συχνά πυκνά. Για αυτό και δίνω μεγάλη σημασία στο να εκπαιδεύονται οι γονείς, να διαβάζουν, να ενημερώνονται, να συμμετέχουν σε Σχολές Γονέων. 
Βεβαίως κι η αγάπη είναι πάντα το ζητούμενο.

Αλλά σκεφτείτε κάτι...

Θέλει να γίνει κάποιος  ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων. Πηγαίνει σε μία σχολή κι έπειτα εκπαιδεύεται κοντά σε κάποιον άλλον, έμπειρο τεχνίτη. Δεν ανοίγει το καπώ και προσπαθεί από ένστικτο να φτιάξει τη μηχανή του αυτοκινήτου. Ούτε κι εσύ θα εμπιστευτείς το αυτοκίνητό σου σε ένα μαστορόπουλο άπειρο. 

Το ίδιο γίνεται με όλα τα εξειδικευμένα επαγγέλματα.

Για να γίνεις γονιός χρειάζεται μόνο το ένστικτο; Πού έμαθες αλήθεια για τη ψυχολογία του παιδιού; Πού μαθήτευσες για τις συμπεριφορές, τους τρόπους επικοινωνίας , την αντιμετώπιση κρίσεων;

Κι όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν, κακοποιούν ή σκοτώνουν τα παιδιά τους τι το έκαναν το ρημάδι το ένστικτο;
Για να γίνεις γονιός χρειάζεται να είσαι ολοκληρωμένος και συγκροτημένος άνθρωπος, που με ευθύνη και συναίσθηση αναλαμβάνεις το δύσκολο έργο να προσφέρεις στην κοινωνία μια μέρα ευτυχισμένους και συγκροτημένους ενήλικες.

Δεν θέλω να αγχώσω κανέναν γονιό που με διαβάζει αυτή τη στιγμή και να αρχίσει να αναρωτιέται αν είναι σωστός με το παιδί του. Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη. Ακόμα κι αυτοί που παίζουν τη ψυχολογία στα δάχτυλα. (Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες).

Σημασία έχει να αναγνωρίζουμε πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι, να προσπαθούμε διαρκώς και να έχουμε πάντα γνώμονα την αγάπη!

Το παρακάτω ποίημα του R. Russel είναι εξαιρετικό κι αφορά τις ενοχές των γονιών.

Το να είσαι γονιός, 

δε σημαίνει να είσαι ένας τέλειος άνθρωπος. 

Δεν σημαίνει καν να επιβάλεις αυτό που νομίζεις 

πως ξέρεις…

Σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου, 

ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα του, γύρω του, 

μ’ όλα αυτά που γύρω μας αλλάζουν, 

μ’ όλα αυτά που με τα χρόνια φωτίζονται διαφορετικά. 

Γιατί, αυτό έχει νόημα. 

Και γιατί οι ανάγκες μας, παιδιών και γονιών, εκεί οδηγούν. 

Συνταγές δεν υπάρχουν, 

γιατί δεν υπάρχει μοναδική αλήθεια! 

Την αλήθεια τη φτιάχνουμε όλοι. 

Και κυρίως, όλοι μαζί.

Συνταγές δεν υπάρχουν.

Μονάχα η επιθυμία να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο!

Καλή σας μέρα!

@ριστέα

Χρόνια πολλά, μανούλα !

Ευχαριστώ τη μαμά μου

Για όλα τα βράδια που ξενύχτησε στο προσκεφάλι μου

Που δεν της άρεσε το κρέας όταν μας μεγάλωνε σε χρόνια δύσκολα

Μονάχα τα κόκαλα

Που ενώ δεν ήξερε καλά αριθμητική 

καθόταν δίπλα μου και μάθαινε μαζί μου

Για όλα τα βιβλία που μου αγόραζε, 

γιατί έτσι έμαθα να αγαπάω το διάβασμα

Για τη μεγάλη βιβλιοθήκη που ζήτησε και μας έφτιαξαν

Αυτήν έχω ακόμα στο σπίτι μου.

Για το σπίτι που μένω.

Έγινε με απίστευτες στερήσεις.

Για το πόδι που παραλίγο να χάσει στο φρεζάρισμα του περιβολιού

Ναι, φρεζάριζε μόνη της

Είχε περιβόλι με ζαρζαβατικά,

λεμονιές, πορτοκαλιές που έπρεπε να τις ποτίζει τα καλοκαίρια 

με την αξίνα και το λάστιχο

Θέριζε με την αδερφή μου και με μένα, μόνους βοηθούς,

 το μεγάλο χωράφι με το καλαμπόκι

Και το ξεσπινούσαμε με τα χέρια έπειτα 

- χέρια που μάτωναν από το τρίψιμο, αυτό θυμάμαι.

Φρόντιζε τις κότες, τις γαλοπούλες,τα αρνάκια μας

Όσο ο πατέρας ήταν στην ξενιτιά και δούλευε

Ήταν μάνα και πατέρας μαζί

Μεγάλωσα δύσκολα

Ήταν αυστηρή πολύ! 
Μικρή είχα νιώσει και το ξύλο
Και λάθη έκανε

Μα τώρα ξέρω ότι προσπαθούσε!

Ότι έκανε αυτό που γνώριζε μονάχα και μπορούσε.
Μα δεν μου έλειψε η αγκαλιά, το παιχνίδι, η αγάπη...
Με μεγάλωσε με αρχές κι αξίες

Για όλα αυτά

Για όλες τις φωνές που έχει ανεχτεί

Για τις πόρτες που έχω βροντοχτυπήσει

Για όλες τις φορές που ίσως άθελά μου κι εγώ την πλήγωσα 

Για το ότι υπάρχει ακόμα στη ζωή μου, βοηθός πάντα
Για όλη την αγάπη που μου έχει δώσει

Για όλα την ευχαριστώ.

Υπήρξα τυχερή από κάθε άποψη!
Χρόνια πολλά Μανούλα !

Καλή Κυριακή σε όλους!
Χρόνια πολλά σε όλες τις φίλες-μανούλες!

@ριστέα