Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: Οι δύσκολοι χειμώνες της ζωής μου

Που λέτε, το χιούμορ πάντα με έσωζε εμένα, με έναν μαγικό τρόπο!

Ακόμα και τους πιο δύσκολες χειμώνες της ζωής μου τους άντεξα 
χάρη στο χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό. 

Τι να μου πει κανείς για κρύο, όταν έχω δει αυτό μέσα στο σπίτι μου

(και δεν μένω δα και στην Γροιλανδία 🤣)

Αν δεν φοράς γυαλιά, σε βοηθάω εγώ, 5 γράφει!
Μέσα στο σπίτι, ε;

Η αντίδρασή μου; 

"Μήπως τσάμπα καίω το ψυγείο;
Μήπως, μέχρι να επανέλθει σε μια φυσιολογική τιμή η θερμοκρασία

να το βγάλω από την πρίζα, όχι τίποτα άλλο, 

μπας κι εξοικονομήσω στην τελική κάποια χρήματα!"

Μιλάμε για την σκληρή πραγματικότητα της κρίσης, 

ένα σπίτι χωρίς μόνωση τότε, χωρίς ενισχυμένα κουφώματα και τζάμια

 και με πολλά άλλα προβλήματα.

Κι όμως άντεξα!

Πχ Να μου έρχεται το ταβάνι στο κεφάλι

(από την υγρασία αυτό):

ή να έχω στολίσει χριστουγεννιάτικα -τίγκα στο στολισμό η δικιά σου, btw-

και να έχω λεκανίτσες και ταψάκια στο τραπέζι και στο πάτωμα,
 και φυσικά, ζωντανά εφέ βροχής μέσα στην κουζίνα μου.

"Οι σταλακτίτες της Αριστέας" είχα ονομάσει το θέαμα και σκεφτόμουν 

μήπως να έκοβα και εισιτήριο, να εξοικονομούσα κανά φράγκο κι από κει!😜

 "Πού θα πάει, δεν θα με λυπηθεί ο Άγιος Βασίλης!"

μονολογούσα, για να παίρνω κουράγιο.

Το 'βαλα ποτέ κάτω; Ζαμέ!

Και να ξεμείνω εκείνες τις δύσκολες εποχές της κρίσης 

με μια σομπίτσα, γιατί πώς να βάλω και πετρέλαιο, τρελή δεν ήμουν,

πτωχή ήμουν 

και να την πηγαίνω από δωμάτιο σε δωμάτιο -με σύνεση και μέτρο, φυσικά!

Να και τα πειστήρια, με το αρχηγόπουλο να καμαρώνει,

αφού είχε ερωτική σχέση με τη σόμπα, τω καιρώ εκείνω!

Τελικά ο Άγιος Βασίλης υπάρχει!
Το σπίτι αναβαθμίστηκε κι έγινε ενεργειακό,

και τώρα εγώ νομίζω ότι ζω στις Μαλδίβες! 

❄

Για κάποιο περίεργο λόγο τίποτα δεν με τρόμαζε!

Έκανα υπομονή. Βαθιά μέσα μου πίστευα πώς όλα θα φτιάξουν!

Δεν μπορεί να είναι για πάντα έτσι!

Κι αν έσταζε το ταβάνι, με εμπόδισε εμένα να στολίσω και να γιορτάσω 

με την ψυχή μου τα Χριστούγεννα;

(Εδώ δε με σταμάτησαν οι χημειοθεραπείες...)

Και δεν ήταν οι μόνοι δύσκολοι χειμώνες, αλλά ας κρατήσω και μερικά 

πράγματα για μένα! 
(Έχω κι ένα όριο λέξεων που με κατατρέχει!)

Εκείνο που πιότερο έχει σημασία είναι ότι οι δύσκολοι χειμώνες της ζωής μου 

ήταν για μένα μεγάλο σχολείο!

Ήρθαν για κάποιο λόγο, τους έζησα, τους χόρτασα, μπούχτισα, τους ξέρασα!

Κι όμως, τους αγάπησα και δεν τους ξεχνώ!

Βοήθησαν κι αυτοί κι όλα όσα πέρασα για να είμαι σήμερα,

αυτή που είμαι, τέλος πάντων! 
Και μπράβο μου που άντεξα! 

(Κάμερα σε μένα!😁 )

❄

Γιατί χειμώνας δεν είναι μόνο τα όμορφα χιονισμένα τοπία, 

τα χιονοδρομικά κέντρα, τα τζάκια που καίνε ολημερίς, 

και δύο κορμιά που κυλιούνται μπροστά σε ένα πέτρινο τζάκι

ανέμελα και ζεστά.

Η ζωή δεν είναι ιλουστρασιόν διαφήμιση! 

Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, πολύ χειρότερα μάλιστα!

Ας έχουμε κατά νου πάντα μήπως χρειάζεται κάποιος, κάτι.

Τον χειμώνα η βοήθειά μας είναι ακόμα πιο σημαντική! 😉

Ας το θυμόμαστε μέσα στην θαλπωρή του δικού μας κόσμου!

Άντεξα τους χειμώνες μου, γιατί -εκτός από το χιούμορ- με ζέσταινε η αγάπη!

Σας φιλώ

Αριστέα

Ήταν η συμμετοχή μου στο δικό μου δρώμενο 😜: 

Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 

αφιερωμένη στην Αφροδίτη μου (ξέρει αυτή!)