Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: Συνθήκη

Χειμώνας εδώ

Βαρύς κι αδυσώπητος
Άτεγκτος, αμείλικτος, αδωροδόκητος

Δυσανάλογος για το ανάστημά μου

Βαστά καιρό, περισσότερο από όσο αντέχει το σκαρί μου

Να σκάβει, να παλεύει, να κρατάει τα αναχώματα

Το κορμί δεν έχει την άδεια να πέσει

Ούτε και να λυγίσει του επιτρέπεται

Πρέπει να υπομείνει την παρατεταμένη κακοκαιρία

Να δεχτεί τις καταιγίδες και τους βοριάδες που μισεί

Να προσεύχεται να μην το χτυπήσει κεραυνός

Να μην το κάψει

Έχει καθήκον να αντέχει

Χωρίς ερωτήσεις και εξηγήσεις πολλές

Περιμένει μια άνοιξη κι αυτό, να ανθίσει σαν δέντρο

Να γίνει ίσκιος για τη λάβρα του καλοκαιριού

Να μπουμπουκιάσει, όπως του αξίζει

Πουλάκια τότε θα ξαποστάσουν στα κλαδιά του
Φερμένα από τις χώρες του νότου 

Όχι για τραγούδια και χαρές, αλλά για μια ανάσα 

Να φτιάξουν ίσως ένα σπιτικό γεμάτο αγάπη 

Με ό,τι περίσσεψε κι από ό,τι άντεξε

Να ερωτευτούν χωρίς εγγυήσεις, μα με εμπιστοσύνη

Αυτή που δίνει η νομοτέλεια της φύσης

Κι ο ήλιος! (Πάντα ένας ήλιος θα με σώζει, στο 'χα πει!)

Ο ήλιος θα αλλάξει το τοπίο ολότελα

Και έτσι να θυμηθώ κι εγώ πως η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους

Ακόμα κι όταν όλα παγώνουν και πεθαίνουν

(Απ' αυτή τη συνθήκη πιανόμαστε όλοι!)

Ήταν μια ακόμα συμμετοχή μου στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 

και συγκεκριμένα στο "Ένα Ποίημα για το χειμώνα"

Σας φιλώ

Αριστέα