Χειμωνιάτικα αποτυπώματα: Μια χειμωνιάτικη μέρα

Θέλω να ντυθώ με αδιάφορα χρώματα 
Με μια φούστα, ας πούμε μπλε 
Κι ένα πουκάμισο μαύρο
Γκρι μπότες και ένα μαντίλι καφέ
Παράταιρη ας είμαι και απαρατήρητη να γυρνώ
Με ένα χαμόγελο αλλιώτικο, ας πούμε της άγνοιας
Να περπατώ στη βροχή 
Να τρέχω κόντρα στον αέρα
Και να μην το αισθάνομαι
Τίποτα να μην αισθάνομαι
Να τσακωθώ με τις αισθήσεις 
Και να ξαπλώνω δίχως σκέψη
Δίχως τον πόνο στον ώμο, από το βάρος της μέρας
Μια μέρα που την κουβαλάω βδομάδες
Μήνες
Χρόνια
Μια ατελείωτη χειμωνιάτικη μέρα
Ένας αδιάκοπος χειμώνας 
Με πρόσκαιρες Αλκυονίδες 
Μία εδώ, μία μετά από ένα ολόγιομο φεγγάρι
Ίσα για να περιμένω και καλά την άνοιξη
Ή το καλοκαίρι
Ίσα για να αντέχω
Να μην θυμάμαι την εποχή που φοράω μόνο λευκά
Γιατί μου λείπει 
Και δεν αντέχω την έλλειψη άλλο

Θέλω να τριγυρνώ με το χαμόγελο της άγνοιας  
Με το χαμόγελο του τρελού
Ένας τρελός μόνο αντέχει για πάντα τον χειμώνα

Ήταν μια ακόμα συμμετοχή μου στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα 

και συγκεκριμένα στο "Ένα Ποίημα για το χειμώνα"

Σας φιλώ

Αριστέα