Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Μ' ένα όνειρο τρελό....

πηγή

Ήταν τότε, στο σχολείο που κάναμε Αγωγή του Πολίτη
που μου είχε καρφωθεί μία απορία. 
Μεγαλώνοντας ποτέ δεν την (ξ)έχασα.

Μα γιατί έχει ανάγκη μια κυβέρνηση από τόσα Υπουργεία
και τόσους πολλούς παρατρεχάμενους 
-αναπληρωτές κι Υφυπουργούς;

Ένα όνειρο είχα κάποτε λοιπόν.
Να δω μια κυβέρνηση με 10 άντε 15 άτομα το πολύ!
Καλά ...Ξέρω!
Όνειρο τρελό!
Κι όμως να, που το παιχνίδι του Ανταίου 

Virtual Revolution

μου δίνει μια ευκαιρία!

Το Παιχνίδι έχει όρους και το σχήμα που ακολουθεί ζητάει 
να το γεμίσω με  αποδείξεις κι ονόματα.
Να κάμω κυβέρνηση, μα τον εαυτούλη να αφήσω απέξω!
Αλλά εγώ πάλι μπάχαλο θα τα κάνω, να μου το θυμηθείτε!

Το σωστό είναι αυτό:

Πρωθυπουργός:
Αντιπρόεδρος :

Υπουργείο Εξωτερικών
Υπουργός & Υφυπουργός
Υπουργείο Οικονομικών
Υπουργός & Υφυπουργός 
Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Υπουργός & Υφυπουργός
Υπουργείο Εσωτερικών 
Υπουργός & Αναπληρωτής Υπουργός 
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας
Υπουργός & Αναπληρωτής Υπουργός & Υφυπουργός
(κανένας άλλος ωρέ παιδιά;)
Υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας 
Υπουργός & Υφυπουργός & Υφυπουργός
(για να βολέψουμε όλους τους δικούς μας)

Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

Υπουργός Υφυπουργός
Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής
Υπουργός &Αναπληρωτής Υπουργός:
Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων
Υπουργός & Υφυπουργός & Υφυπουργός
Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
Υπουργός &  Υφυπουργός & Υφυπουργός Αθλητισμού:  
Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας
Υπουργός & Υφυπουργός 
Υπουργείο Υγείας
Υπουργός & Υφυπουργός & Υφυπουργός
(μην τα ξαναλέμε ... είναι πολλοί που περιμένουν 
χαρτοφυλάκιο για να φάνε)
Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Υπουργός & Αναπληρωτής Υπουργός
Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Υπουργός & Υφυπουργός
Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη
Υπουργός & Υφυπουργός
Υπουργείο Τουρισμού
Υπουργός& Υφυπουργός
Υπουργείο Ναυτιλίας 
Υπουργός
Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης 

Υπουργός
Υπουργός Επικρατείας 
Υφυπουργός Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης 
Αναπληρωτής
Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος 

Αν μέτρησα καλά τα κεφάλια, 45 τα έβγαλα - ζωή να έχουν!

Υπήρχε περίπτωση όμως να ακολουθούσα πιστά τους όρους του παιχνιδιού; 
Και να έφτιαχνα κυβέρνηση με όλο αυτό το συρφετό,
υπουργούς, υφυπουργούς & αναπληρωτές; 
Όχι πείτε μου!

Ανταίε μου , τα παράπονα σου στη me(maria) 
που μου ανέθεσε την εντολή να σχηματίσω κυβέρνηση.
Εγώ είχα ένα όνειρο, ελάλησα πρωτύτερα.
Να κάμω νέες θέσεις κι Υπουργεία.
Συμπυκνωμένα.
2 σε 1
Εδώ βγήκαν από σαμπουάν έως bb κρέμες προσώπου 2 σε 1 !
Γιατί όχι και τα υπουργεία μου μέσα;

Το δικό μου σχήμα είναι αυτό:

Πρωθυπουργός
(Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε άλλωστεν)
Αντικαταστάτης πρωθυπουργού
( ε χρειάζεται ...σε περίπτωση κοψίματος, 
σκωληκοειδίτιδας κι άλλες κρίσεις πχ πανικού)
Υπουργείο Εσωτερικών, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης
(εδώ έχουμε 3 σε 1, γιατί  εμείς το μπορούμε)
Υπουργείο Εξωτερικών, Τουρισμού κι Άμυνας
(ισχύει η κλισέ ατάκα του προηγούμενου Υπουργειου)
Υπουργείο Εργασίας κι Ανεργίας μαζί
(πάνε πακέτο αυτά)
Υπουργείο Αγροτιάς κ Αναβάθμισης της Ελληνικής Επαρχίας
(μπας κι ενδιαφερθεί κανείς για την παραγκωνισμένη επαρχία
που έβγαζε τόσα χρόνια κυβερνήσεις για αυτό και στις εκλογές τη θυμόντουσαν)
Υπουργείο Πολιτισμού
(σταθερή αξία)
Υπουργείο Παιδείας
(σταθερή αξία δις)
Υπουργείο Υγείας κι Αθλητισμού
(χεράκι-χεράκι πάνε στο μυαλό μου αυτά τα δύο-Πέτρα μ'ακούς;)
Υπουργείο καλής οικονομίας και νοικοκυριού
(πρώην Εθνικής Οικονομίας κι Οικονομικών)
Υπουργείο Φτωχών, εξαθλιωμένων & αδύναμων 
κοινωνικά, οικονομικά και σωματικά ανθρώπων ή ομάδων
(με σημαντικό έργο στις μέρες μας)
Κυβερνητικός στυλίστας
(με κύριο μέλημα την εμφάνιση των κυριών της κυβέρνησης
ώστε να αποφύγουμε τα κλισέ ταγεράκια
λαχούρια υποκάμισα
και σκαλπ κομμωτηρίου)

Νομίζω πως όλα τα άλλα Υπουργεία είναι περιττά.
Το σχήμα αυτό προβλέπει 10 Υπουργούς & 10 αναπληρωτές 
(σε περίπτωση κοψίματος, 
σκωληκοειδίτιδας κι άλλες κρίσεις πχ πανικού)
συν δύο, η Πρωθυπουργάρα με την ορντινάτσα της.
Μια χαρά ε;
Ευέλικτο και χορευτικό το σχήμα μου!
Αν θα λειτουργούσε;
Δεν ξέρω.
Αλλά πείτε και το άλλο, το σωστό, με τα 45 νούμερα λειτουργεί;
Τουλάχιστον το δικό μου δεν βαραίνει τον κρατικό προϋπολογισμό
και δεν θα παρείχε (το τονίζω)
αυτοκίνητα- διόδια κι εισιτήρια δωρεάν για τα στελέχη μου!

Όχι!
Δεν έδωσα ονόματα.
Γιατί τα ονόματα δεν κάνουν την κυβέρνηση τελικά!
Εξάλλου έχουμε ήδη επιτυχημένη κυβέρνηση στης Πέτρας.

Εγώ έδωσα ιδέες.
Κυβερνήσεις δε κάμω!
Ένα απλό ταπεινό χαμομηλάκι είμαι εξάλλου.
Αλλά δίνω εντολή σε τρεις φίλους να συνεχίσουν τη ροή του παιχνιδιού
και να συνεχίσει το γέλιο- που τόσο έχουμε ανάγκη!
Κατερίνα (Βερίγκα), Lysippe,Miranta
θέλετε να κάνετε κυβέρνηση καλές μου;

Όπως και να'χει...
Καλή σας μέρα
@ριστέα

ΥΓ: αγνοείστε γραμματοσειρές κι άλλα λαθάκια - ο blogger δεν μου καθόταν με τίποτα
χτες βράδυ!

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Είπαν κάποτε για μένα....

αρχική πηγή
μόλις είδα τη φωτό, τη λάτρεψα

Είπαν κάποτε για μένα πως χαμαιλέοντας είμαι.
Και πώς όποια κι αν είναι η πραγματικότητα τη φέρνω Εγώ στα μέτρα μου.
Γιατί δεν γίνεται αλλιώς να βγει ζωή...
Ό,τι κι αν μου τύχει,
 βρίσκω λόγους να τ'αγαπήσω...
Και εγκλιματίζομαι!
.............
Και συνεχίζω!
.........................
(Πόσο καλά με ήξερες!)


ΥΓ: Εδώ και λίγο καιρό έχουν γίνει αρκετές αλλαγές στη ζωή μου!
Κι από άλλο πόστο σας καλημερίζω κάθε μέρα. Περισσότερο τρέξιμο, λιγότερος δικός μου χρόνος, σχεδόν όλη μέρα απουσιάζω από το διαδίκτυο.... μα δε σας ξεχνώ. 
Έστω κι έτσι, όλα θα τα καταφέρω!

Το μυστικό δεν είναι καθόλου μυστικό: εγκλιματίζομαι- βρίσκω λόγους να χαμογελώ! 

Καλή σας μέρα
@ριστέα

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

24: Τέλος εποχής!


Το 24 , η ιδέα που είχε το Δελφινάκι 
έφτασε στο τέλος του.
Το Ω είχε απομείνει  μόνο του να περιμένει...

Πολλοί θεωρούν το Ω ως το τέλος.
Για μένα κάθε τέλος είναι η ευκαιρία για μια νέα αρχή.
Κι η αλλαγή της Ώρας μπορεί να σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής
αλλά δες το κι αλλιώς....
Η αλλαγή είναι το καύσιμο της ζωής....
Θα αλλάξει ξανά η ώρα
κι η ζωή από φως θα λάμψει και πάλι....


Ώρα
έξι, απογευματινή. 
Έχει ήδη σουρουπώσει.
Τα φώτα του κήπου μου έχουν ανάψει.
Κι εκεί που είχες όλο το φως 
κι ένιωθες τη μέρα όλη δική σου, 
τώρα μαζεύεσαι στο σπίτι νωρίς.

Η αλλαγή της ώρας μπορεί να σου φέρνει μελαγχολία...
Ίσως να βλέπεις μονάχα τη μαυρίλα.
Εγώ πάλι απόλαυσα τη σιωπή του δειλινού....

Λίγο νωρίτερα είχα τελειώσει 
το καθιερωμένο στρώσιμο του σπιτιού για το χειμώνα 
Μη το βλέπετε μέσα στα ζεστά του χρώματα.
Έχει να φάει κρύο σε λίγο καιρό....
Το καλοριφέρ στο βάθος είναι πλέον διακοσμητικό!

Υπομονή.
Ένας χειμώνας είναι αυτός!
Θα περάσει!

Καλημέραααα
@ριστέα



Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

- Ποιοι ήταν πατέρα οι νικηταί και ποιοι οι ηττημένοι; - Στον πόλεμο, παιδί μου, υπάρχουν μόνο σκοτωμένοι…


Στίχοι από το ποίημα του Θωμά Γκόρπα
ο τίτλος μου σήμερα

Θυμάμαι στο σχολείο που Ιστορία δεν μας δίδασκαν σωστά 
κι επιγραμματικά όλα τα κάναμε.
Έτσι μαθαίναμε για το έπος του '40
για το ΟΧΙ και το "Αέραααααα"
Βάζαμε και τη Βέμπο να παίζει 
"Παιδιά της Ελλάδος παιδιά"
και φουσκώναμε από περηφάνια.


Γιε μου, μονάκριβε μου, 
σε μαρμαρώσανε 
σε μια μικρή πλατεία 
σαν σε σκοτώσανε. 
Και γράψανε στην πλάκα 
με τόση υποκρισία: 
"έπεσε πολεμώντας 
για την Ελευθερία". 

Μα εγώ, μικρό μου αγόρι, 
που σε μεγάλωσα,
σε φύλαξα απ' το ξεροβόρι
και σ' ανάστησα, 
σου δίνω την ευχή μου 
και τη συμβουλή μου 
να λες σ' αυτούς που σε κοιτάνε 
με λυπημένα βλέμματα 
πως βρίσκεσαι εκεί, γιατί σου είπαν ψέματα.



Στο σχολείο χαιρόμασταν πολύ.
Χάναμε δύο ημέρες μάθημα.
Αυτό είναι στα μαθητικά χρόνια το έπος του '40:
Δύο ημέρες ανάπαυλα!

Γονείς διαβάστε Ιστορία μαζί με τα παιδιά σας!
Πίσω από τις γραμμές.
Δόξα τω θεώ υπάρχει υλικό, υπάρχει και το διαδίκτυο.
Εγώ έπρεπε να περιμένω πολύ....


Καλή σας μέρα
@ριστέα


Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι.....


Πρόσφατα ένα βραβείο που ξεκίνησε από το all4blogs,πέρασε από χέρι σε χέρι κι έφτασε σε πολλές φίλες και φίλους αναγνώστες μου! Όπως όλα τα βραβεία με τα οποία τα μπλογκς αλληλοβραβεύονται μεταξύ τους και σέβονται την ιδιότητά τους και την τιμούν και με το παραπάνω, συνοδευόταν από ερωτήσεις.
Μία από αυτές ήταν και μία υπέροχη για μένα ερώτηση και μπράβο τους στο all4blogs που τη σκέφτηκαν:

Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;

Η απάντηση που έδινε ο κάθε blogger από μας κάθε φορά, για μένα είχε μεγάλο ενδιαφέρον.
Τόσο που συγκέντρωσα σήμερα όσες κατάφερα να εντοπίσω και να σας τις παρουσιάσω μαζεμένες. Κουράστηκα λίγο η δόλια αλλά νομίζω ότι άξιζε!


Και ξεκινώ από τη δική μου απάντηση (γιατί δικιά μου ήταν η ιδέα να τα συγκεντρώσω ντάξει;)
Έχει μια γοητεία το blogging, δε βρίσκεις; Αν ήταν παιδικό παιχνίδι θα ήταν σίγουρα ένα από τα αγαπημένα μου ομαδικά παιχνίδια. Δεν έχει σημασία αν ήταν τα μήλα. το κρυφτό, το κυνηγητό. Σημασία έχει ότι χωρίς τους συμπαίκτες σου δεν έχει γούστο να παίζεις μόνος σου! Το blogging αποκτάει βαρύτητα μέσα από την αλληλεπίδραση. Μέσα από το μοίρασμα. Είναι η αγάπη που μας κάνει να γινόμαστε ομάδα. Κι η ομάδα είναι καλύτερη από τη μονάδα.
Το όνομα κάθε φίλου-ης παραπέμπει στην αντίστοιχη δημοσίευση του. Η σειρά είναι εντελώς τυχαία.

Lysippe
 Tetris το φαντάζομαι.
Είμαστε αντικείμενα με διάφορα χρώματα και διαφορετικό σχήμα. Με τον τρόπο μας καλύπτουμε τυχόν κενά, τα οποία συναντούμε, κι έτσι φτιάχνουμε ολοκληρωμένες και πλήρεις γραμμές. Κι αυτό γιατί είμαστε περιπατητές στο σοκάκι της ζωής. Πότε πότε καθόμαστε σε μιαν ακρούλα, να ξεκουραστούμε, κι αφουγκραζόμαστε. Τα "σινιάλα" που τυχόν πιάσουμε, μιλούν στην ψυχή και την καρδιά μας, δίνοντάς μας εφόδια και δύναμη να συνεχίσουμε, πιο ανάλαφροι.

Makis Del
Σίγουρα θα ήταν τα...μήλα!
Ναι, ναι όπως το διαβάζετε.Η ανταλλαγή απόψεων, πληροφοριών μέσω του blogging μου θυμίζει το πέταμα της μπάλα στο αγαπημένο μας παιδικό παιχνίδι! Αυτός που...πιάνει την μπάλα και κερδίζει την ζωή είναι αυτός που πιάνει τα νοήματα των bloggers, προσπαθεί να μπει στην λογική τους, σχολιάζει πάντα καλοπροαίρετα και όχι μόνο απλά για να σχολιάσει, νιώθει, αφουγκράζεται, γίνεται ένα με μια "κοινωνία" ριγμένη και παρεξηγημένη ελέω...κάποιων φτηνιάρικων ιστολογίων. Αυτός τώρα που τον χτυπάει η μπάλα χωρίς να την πιάσει και... καίγεται είναι αυτός που θέλει να δημιουργεί αντιθέσεις απλά για να της δημιουργεί και εννοείται πως όσο "καλος" ή πονηρός και να είναι δεν υπάρχει χώρος για να κρυφτεί. Οι άνθρωποι που έχουν την μπάλα στα χέρια τους (στη συγκεκριμένη περίπτωση οι ...υγιείς bloggers) διακρίνουν πάντα τον παρείσακτο... Ως βάση, όπω και τα μήλα, το blogging είναι η ανταλλαγή  απόψεων και ιδεών με τον απέναντι αλλά και με τον ενδιάμεσο, δηλαδή με παλιούς και νέους φίλους...

Θα ήταν σαν εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε παιδιά με τα χάρτινα καραβάκια.
Οι αναρτήσεις μας, ίδια με εκείνα, κάνουν μικρά ή μεγάλα ταξίδια.Δεν έχει σημασία πόσο μακριά πάνε. Σημασία έχει η χαρά που μας δίνουν.Για να καταλάβετε τι λέω, πατήστε στο κίτρινο χάρτινο καραβάκι στα δεξιά!
Θα ήταν τουβλάκια ή πλαστελίνη για κατασκευή! 
Όλοι μας πλάθουμε κείμενα με το μυαλό και τα χέρια μας, χτίζουμε επαφές και σχέσεις και μετατρέπουμε τις λέξεις σε εικόνες! Έχουμε την δυνατότητα να φτιάξουμε τον κόσμο μας, όπως τον επιθυμούμε και να προσαρμόσουμε ανά πάσα στιγμή τα πάντα!

Θα ήταν οι Μπίλιες!! 
Γιατι η πολυχρωμία συμβολίζει την διαφορετικότητα των bloggers και ο τρόπος που χτυπάνε την αλληλεπίδραση μεταξύ τους..! (μέσω της ανταλλαγής ιδεών, εμπειριών, έμπνευσης κλπ)

Θα ήταν το κρυφτό. 
Όλοι έχουν πάντα και τους δυο ρόλους στο παιχνίδι, να κρυφτούν είτε να αποκαλύψουν. Μέσα από το παιχνίδι, όσο κι αν κρυφτείς στο τέλος πάντα αποκαλύπτεσαι. Μοιράζεσαι τη χαρά του μυστηρίου, ανακαλύπτεις κρυψώνες που δε φανταζόσουν, εφευρίσκεις, κουράζεις το μυαλό σου, χαίρεσαι να ψάχνεις, ανακαλύπτεις διάφορα μονοπάτια. Υπάρχει πάντα η χαρά, η συνεργασία, η αλληλοβοήθεια, αλλά και η προδοσία, το ψέμα. Όλα τα συναντάς στο κρυφτό. Έτσι κάπως είναι και το blogging. Καθένας κρύβεται, πίσω από μια οθόνη υπολογιστή. Εκφράζεται μέσα από το παιχνίδι αυτό, μοιράζεται συναισθήματα, ψάχνει, κουράζει το μυαλό του, ανακαλύπτει, αποκαλύπτεται..

Το ΄΄κρυφτό΄΄ , 
σαν παιδί δεν έπαιξα και με γοητεύει η σβελτάδα και η εξυπνάδα του παιχνιδιού!

Το "Η μικρή Ελένη"... 
ομαδικό, διασκεδαστικό παιχνίδι, χωρίς ανταγωνισμούς!

παζλ 
Οπως έχω ξαναπεί τα παζλ μου αρέσουν πολύ. Οπως τα παζλ κομμάτι κομμάτι φτιάχνεται κάτι όμορφο , μια όμορφη εικόνα (το θέμα του παζλ) έτσι και τα blogs, ο καθένας, η καθεμιά, κομμάτι κομμάτι με το blog του σχηματίζει την εικόνα της blogoγειτονιάς μας.

παζλ 
Το blogging λοιπόν θα ήταν ένα παζλ γιατί ο καθένας μας μέσα από τις αναρτήσεις , τα κείμενα, τα λόγια, τις λέξεις, τις σκέψεις ακόμα και από τις εικόνες και τα τραγούδια που αναρτεί, συνδέει-ενώνει κομμάτι κομμάτι, με αποτέλεσμα να σχηματίζονται εικόνες, και να αποκαλύπτεται σιγά σιγά η προσωπικότητα του αρθρογράφου

Σίγουρα θα ήταν ένα παιχνίδι ρόλων (RPG - Role Playing Game)
στον υπολογιστή στο οποίο οι συμμετέχοντες δημιουργούν ή παρακολουθούν ιστορίες (τις δικές τους απλές και καθημερινές στην περίπτωσή μας) και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους βασισμένοι συνήθως σε ένα σύστημα κανόνων και οδηγιών.Στο πλαίσιο των κανόνων, οι παίκτες μπορούν να αυτοσχεδιάσουν ελεύθερα ανάλογα με τις δεξιότητες και τα ταλέντα τους.Και όποιος αντέξει!

Περνά περνά η μέλισσα
γιατί η μπλοκογειτονιά μας είναι ένα χαρούμενο, ζωντανό πολύβουο μελίσσι...

Μα φυσικά το καλειδοσκόπιο
Το κάθε χρώμα του καλειδοσκοπίου είναι διαφορετικό,ξεχωριστό και καταλαμβάνει το δικό του χώρο.

ομαδικό παιχνίδι
Αν ήταν ένα παιδικό παιχνίδι, θα επέλεγα να ήταν ένα ομαδικό παιχνίδι, όπως είναι το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το handball.. Διότι όλοι μαζί εδώ προσπαθούμε για κάτι με τον τρόπο μας, μπορεί να μην κάνουν όλοι για playmaker αλλά σίγουρα όλοι μπορούν να προσφέρουν κάτι που να οδηγεί σε κάποιο στόχο και σίγουρα όλοι μπορούν να επιλέξουν μια ομάδα.. 
Παιχνίδι με τις κούκλες. 
Θυμάμαι που όταν ήμουν μικρή καθόμουν με τις φίλες μου και σκαρφιζόμασταν με τεράστια φαντασία ολόκληρες ιστορίες, που φυσικά τις υποδύονταν οι Barbie. Ιστορίες δεν λέμε κι εδώ; Ιστορίες που όμως πια δεν τις υποδύονται κάποιες κούκλες, αλλά εμείς οι ίδιοι...

Ζωγραφική
Αδιαμφισβήτητα και με το δικό μου σκεπτικό θα ήταν ζωγραφική. Τώρα θα μου πείτε η ζωγραφική είναι παιχνίδι; Όχι,περισσότερο χόμπι θα έλεγα.Όμως για θυμηθείτε λίγο στο νηπιαγωγείο τι κάναμε; Όλοι μαζί στα θρανία ζωγραφίζαμε, δημιουργούσαμε, ομορφαίναμε τις στιγμές μας.Ναι, με αυτή την οπτική γωνία το θεωρώ ομαδικό παιχνίδι δημιουργίας και έκφρασης.


Το ποδόσφαιρο. 
Ναι οι μπλόγκερς μοιάζουν με ομάδα ποδοσφαίρου.Και εξηγούμαι αμέσως: Κάθε παίχτης έχει συγκεκριμένη θέση στην ομάδα, ανάλογα με τα χαρίσματα του, τις ικανότητες και τις δυνατότητές του (...) Έτσι κι οι μπλόγκερς παίζουν το ρόλο που ξέρουν να επιδίδονται καλύτερα. Όλοι όμως συνεργάζονται με αρμονία, δίνουν πάσες μεταξύ τους. δηλαδή εναύσματα για σκέψη, και έχουν σκοπό να σκοράρουν κι αυτό σημαίνει πως έχουν σκοπό να μάθουν, να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους και κατ' επέκταση τον κόσμο!

Παιχνίδι μεταμφιεσμένων
στα κανάλια της Βενετίας, και κυνηγητό με γόνδολες, ενώ μια ολόκληρη υπόγεια πόλη κρύβεται κάτω από το νερό

puzzle!
Μμμ!! Πολύ ωραία ερώτηση!Θα έλεγα ότι το blogging είναι σαν ένα όμορφο πολύχρωμο παιδικό puzzle!O κάθε blogger θα αποτελεί και ένα ξεχωριστό AYTONOMO κομμάτι αυτού του puzzle με διαφορετικό σχήμα...χρώματα και περιεχόμενο..που όμως θα ανήκει και θα είναι μέρος από κάτι το πολύ πιο μεγάλο...! (ιντερνετικός χώρος). Τώρα...όλα τα κομμάτια μαζί...θα δημιουργούν βέβαια και μία ενιαία συγκεκριμένη εικόνα που δεν θα είναι τίποτα άλλο από τον τρόπο που ανάλογα βέβαια και τον χωροχρόνο στον οποίο βρισκόμαστε θα αποτυπώνει και τον τρόπο που συγκροτούμε γενικά τον κόσμο μας! 


Το φιδάκι. 
Έχει πάνω/κάτω, ανέβα/κατέβα, ζαριές, αγωνία, ανατροπές, εκεί που κοντεύεις να φτάσεις κάπου κάτι θα γίνει και θα κατρακυλήσεις. Ακόμη κι αν κατακτήσεις την κορυφή πρέπει να επιστρέψεις στην αρχή. Και το ανέβα/κατέβα συνεχίζεται…
Παιχνίδι στην αλάνα
Οποιοδήποτε παιχνίδι στην αλάνα της γειτονιάς....για το αυθεντικό του θέματος!
agrimio
"Αν ήταν παιχνίδι.. θα'ταν από αυτά που καμώνουμε επά στο νησί μου τη Κρήτη! "Κεράσματα", "Καλέσματα" κλπ. Όπου ο κάθε σύντεκνος πρέπει να πει μια μαντινάδα, να κατεβάσει το σφηνάκι του κι ύστερα να αναφέρει το όνομα άλλου συντέκνου, ο οποίος θα πρέπει να ανταποκριθεί κατεβάζοντας καινούρια μαντινάδα (με την ίδια θεματολογία όοοολο το τραπέζι), να κατεβάσει το σφηνάκι του, να το γεμίσει και να το δώσει σε κάποιον άλλον..κάνοντας τον γύρο του τραπεζιού! Κι όποιος αντέξει...Μου θυμίζει λοιπόν τούτο το κρητικό παιχνιδάκι τις αναρτήσεις μας - δίνει ο ένας πάσα στον άλλο. Αλληλεπίδραση, έναυσμα για συζητήσεις, ε, έχει και μια δόση "μέθης" και "παραζάλης" όλο αυτό!Επίσης, είναι και το προσωπικό στοίχημα! Αυτό το "θα τα καταφέρω"! Ο εθισμός.. η ηδονή της συμμετοχής που είτε μέσω των αναρτήσεων, είτε μέσω των κερασμάτων, ε, δεν μπορείς ν'αρνηθείς! Όπως και στη ζωή, όσες πίκρες κι αν μας κερνά!
TEXNIS STORIES (Φλώρα)
Για μένα το blogging θα ήταν ένα βιβλίο, κάτι σαν λεύκωμα που θα άλλαζε χέρια καθημερινά, πολλά χέρια, όλα τα χέρια των φίλων μου θα το έπιαναν και θα άφηναν το αποτύπωμά τους. 
Πικροί ως άψινθος καρποί ( Βίκυ Δερμάνη)
για μένα είναι ένα παιχνίδι που το λένε "κάτσε να σου πω ένα παραμύθι και ύστερα έλα να το παίξουμε μαζί!"παραμύθι με νεράιδες και δράκους. με Πινόκιο και φασουλήδες, με βασιλιάδες και κοντορεβυθούληδες και κύκνους... 

Κλείνοντας να πω πως για μένα ήταν υπέροχη διαδικασία η σημερινή συρραφή, παρά την κούραση να τα μαζέψω και να αντιγράψω και  κάποιους που δεν επιτρέπουν το κλόπι (!) .
Σας ευχαριστώ που εν αγνοία σας με βοηθήσατε στο σημερινό μου θέμα. Ποσοστά και πνευματικά δικαιώματα μην μου ζητήσετε μόνο. Το "Ταμείο" είναι σαν της Ελλάδας!

Αν πρέπει να ψηφίσω την πιο ευφάνταστη απάντηση δεν βρίσκεται ανάμεσα σε αυτές αλλά σε σχόλιο στη δημοσίευση στου Πέτρου κι είναι του φίλου Μαζεστίξ: 
Αν ήταν παιδικό παιχνίδι, αδερφέ, δε θα ήταν το φιδάκι αλλά "ο γιατρός".Γιατί στα blogs πασπατεύουμε, πασπατεύουμε και νομίζουμε πως γ**άμε κιόλας!

Καλή Κυριακή να έχετε!
Πάω να πιω τον καφέ μου επιτέλους!
@ριστέα





Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Ψυχαναλύσου!


Καράβι τρελό κι ακυβέρνητο
είναι η ζωή σου.
Κι η τόλμη που απαιτούν οι συνθήκες
μεταμφιέστηκε
σε μόνιμη κριτική των πάντων.
Κι ύστερα;
Ύστερα βάζεις μια ταινία να δεις.
«Ψήσε και λίγο ποκ-κορν ρε γυναίκααα»
Στον μπλε τον καναπέ σου άπλωσες όλο τον κόσμο σου.
Σε ένα κλουβί στενό έκλεισες τα όνειρά σου
και τα ταΐζεις
καναβόσπορο.
Με το μέτρο!
Ίσα για να τα έχεις καλά
με τη συνείδηση.
Μια λέξη δεν τόλμησες να πεις.
Το ΟΧΙ σου να υποστηρίξεις όταν έπρεπε.
Κι ύστερα;
Ύστερα αγωνιάς για το παιδί σου.
Για το αύριο.
Που ποτέ δεν είναι αυτό που επιθυμείς.
Και πάντα θα κρίνεις τους άλλους.
Ποτέ εσένα!
Πότε θα καταλάβεις επιτέλους
Πως οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν
από μέσα μας;
Κι ότι ένα μεγάλο ταξίδι αρχίζει πάντα
με ένα μικρό πρώτο βήμα;
Αγαπητέ μου….
Ψυχαναλύσου!
Μην ψάχνεις εκεί έξω κι ας έχει φως.
Ψάξε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι σου!




Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 2ο Παιχνίδι με τις Λέξεις,του δεύτερου κύκλου, στο μπλογκ TEXNIS STORIES της αγαπημένης μας Φλώρας.
Το στοίχημα για μένα, να αλλάζω από παιχνίδι σε παιχνίδι δοκιμάζοντας διαφορετικές μορφές έκφρασης, (βασικά για να σας μπερδεύω το κάνω, χεχε) πιστεύω επιτεύχθηκε και πάλι.

Οι συμμετοχές αυτή τη φορά έφθασαν τις 31. Μεγάλος ο όγκος. Δύσκολο να διακριθείς χωρίς ένα πολύ δυνατό κείμενο.Παρ' όλα αυτά είμαι πολύ υπερήφανη για τη δική μου συμμετοχή. Ξέρω ότι δεν πέρασε απαρατήρητο.
Ευχαριστώ πολύ όσες φίλες-αναγνώστριες τίμησαν το ποίημα μου με τη ψήφο τους, αλλά και όσους είπαν την καλή τους την κουβέντα! (Με σκλαβώσατε! Ακόμα χοροπηδάω!)

Ελπίζω, έπειτα από την αλλαγή των όρων του παιχνιδιού, να προλαβαίνω να συμμετέχω κι εγώ σε μια γωνίτσα! Κι ως το 12ο παιχνίδι, πού θα πάει ρε παιδιά; Θα το πάρουμε το μετάλλιο σε χρώμα χρυσό, ασημί ή χάλκινο!



Προς το παρόν πήρα το κυπελλάκι  
της συμμετοχής!




Καλή σας μέρα
Καλό τριήμερο να έχουμε!

@ριστέα