Τη ψυχή μου ακούμπησα....(Παίζοντας με τις λέξεις #10 )

Ήταν απόβροχο θυμάμαι εκείνη την ημέρα

Τη μέρα που σαν νύχτα την ένιωθες

Λες και ο κόσμος που ξέρουμε έφθανε 

Στην έσχατη ώρα του

Μα κανείς μας δεν δυσφόρησε 

Για την υγρασία και τις αστραπές 

Που σποραδικά συνέχιζαν 

Να σκίζουν τον ουρανό

Κρύωνα πολύ θυμάμαι

Μα σαν γητευτής ήρθες 

Κι απάλυνες τους φόβους μου 

Με έκλεισες με τρυφερότητα

Στην άλκιμη δύναμή των χεριών σου
Κι ασφάλεια ένιωσα

Γεμάτο νιότη ήταν το κορμί σου

Και μύριζε άνοιξη 

Κοιτούσα γύρω μου σαστισμένη

Το θεό μήπως δω με τα μάτια μου

Που παραφύλαγε θαρρείς 

Κάπου ήσυχα

Στις συστάδες των θάμνων 

Για χάρη μου

Γλυκό φιλί μου έδωσες

Κι έδιωξες τα σύννεφα

Η φασαρία του ανέμου 

Και τα αστραπόβροντα

Σαν μελωδία έφθαναν ως εμάς

Και συνόδευαν τα βαλς μας

Στην αίθουσα του θρόνου

Μήνυμα μου έστελνε η αγκαλιά σου

Πώς σαν παιδί θα με φροντίζεις στο εξής

Κι εγώ ακούμπησα 

Δειλά τη ψυχή μου στις παλάμες σου
Θαρρείς πως γαλήνεψα για πάντα

🔰

Ήταν απόβροχο θυμάμαι εκείνη τη μέρα 

Όταν άνοιξες την πόρτα

Και χάθηκες

Τα ποδοβολητά του φευγιού σου 

Τη ψυχή μου χάραξαν βαθιά
Δεν ήταν αλεξίσφαιρη 
Ούτε προετοιμασμένη
Να αντέξει την κακοκαιρία της θλίψης 
Και την υπερβολή του πόνου
από το ξενύχιασμα της ζωής μου
Η υποθερμία του άδειου σπιτιού
Με πέθαινε
Μα εγώ δεν τύλιξα με σάβανο τη ζωή
Δεν παραιτήθηκα
Δεν έγραψα σπαραξικάρδια 
Ραβασάκια στο θεό
Δεν ζήτησα λύτρωση 
Από την τρικυμία
Στάθηκα στο κατάρτι
Ορθόστητα
Και πάλεψα με όλα τα στοιχειά 
Χτυπήθηκα στα ίσια
Κι όταν κουράστηκε η ταραχή 
Να με χτυπάει
Κάποια στιγμή ξαστέρωσε 
Σε απάνεμο λιμάνι βγήκα
Και άπλωσα στον ήλιο τις πληγές μου
Με τόλμη τότε τη ψυχή μου στις παλάμες μου
Μέσα ακούμπησα 
Και θαρρώ πως γαλήνεψα

@

Είναι κάτι φορές που θες να χαρείς, μα τα γεγονότα δεν σε αφήνουν.
Έτσι η χαρά της διάκρισης πέρασε και δεν με ακούμπησε.
Αυτή ήταν η πρώτη από τις δύο συμμετοχές μου στο 
Παίζοντας με τις λέξεις #10 
που ακούραστα και με αγάπη περισσή διοργανώνει η 
Μεμαρία μας στο mytripsonblog,
παίρνοντας τη σκυτάλη του Παιχνιδιού από τη Φλώρα και 
το ΤEXNIS STORIES.
Ευχαριστώ πολύ όσους το ξεχώρισαν είτε ψηφίζοντάς το, είτε 
με τα υπέροχα λόγια τους.

Γράφτηκε με μια ανάσα, βασίστηκε σε πραγματικά γεγονότα,
και νομίζω ότι σκαρφάλωσε ψηλά στην καρδιά μου, για πάντα.
Χωρίς τη λέξη απόβροχο, που επέλεξε η Ελένη μας για το 10ο Παιχνίδι,
ποτέ δεν θα είχα διηγηθεί την ιστορία μου.

Σε άλλη περίπτωση, θα έκανα χιούμορ 
(να είστε σίγουροι ότι θα αυτοσαρκαζόμουν).
Σήμερα, μετά από όσα πέρασα, επί τρεις, πολύ δύσκολες, μέρες,
το αφιερώνω, με αμέριστη αγάπη,
σε έναν δικό μου άνθρωπο, που βιώνει μια απώλεια.
Ορθόστητα να σταθεί και να παλέψει...
Κάποια στιγμή, στον ήλιο θα βγάλει τις πληγές,
θα τις στεγνώσει,
και όλοι μαζί θα χαμογελάσουμε ξανά !

Σας φιλώ
@ριστέα

υγ: Το 14ο Συμπόσιο 

έχει ήδη αρχίσει να δέχεται εξαιρετικές συμμετοχές.

Με ένα ποτήρι κρασί: ..... κι ολίγην θεωρία!

 "(Αυτό ήταν) ένα μάθημα αντιμετώπισης ψυχικού πόνου. 

Αλλά πρέπει να έχω σπουδάσει ανώτατη καλλιτεχνική 

και να έχω και φίλη με δίδυμα... 

Γράψε και κάτι για εμάς, τις απλές και καθημερινές blogger.."

μου σχολιάζει στην προηγούμενη ανάρτησή μου η αγαπημένη μου 
Αλεξάνδρα-Woman in blogs

κι εγώ δίχως άλλο της αφιερώνω τη σημερινή ανάρτηση, γιατί υπήρξε το κίνητρο
και η έμπνευση μου!

Η δημιουργική απασχόληση και η καλή παρέα ήταν για μένα οι δικοί μου τρόποι
αντιμετώπισης της αγωνίας και του πόνου, τις πρώτες ώρες που πίστευα
ότι έχασα το ψυχουλίνι μου για πάντα!
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι οι μοναδικοί ή ότι έτσι μπορούμε
και πρέπει όλοι να αντιμετωπίζουμε παρόμοιες κρίσεις.



Αυτό που θέλησα να δείξω με την προηγούμενη ανάρτησή μου ήταν 
πως η γνώση μου από παλαιότερες εμπειρίες με έκανε να σκεφτώ 
π ρ ο λ η π τ ι κ ά. 
Ήξερα τι είχα να αντιμετωπίσω, 
οπότε έβαλα το μυαλό αμέσως στις 1600 στροφές...
Τι ακριβώς βιώνω τα πρώτα 24ωρα;
Πώς είχα δράσει σε παλαιότερες απώλειες; 

►Παρέα και μάλιστα καλή! Παρέα που δεν σου θυμίζει, 
δεν σε συμβουλεύει, δεν σε κρίνει.
Απλά σου δίνει ένα χάδι, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά.
(δεν έχω χειρότερο από το να μου λένε:
μην στενοχωριέσαι, μην κλαις, συμβαίνουν αυτά..και άλλα τινά)
►η προσφορά
Το να δίνεις  με την καρδιά σου
(το έχω πει άπειρες φορές από τούτο εδώ το χώρο)
σε γεμίζει ικανοποίηση και χαρά.
►Η δημιουργία
Απασχολεί τόσο χέρια όσο και το μυαλό, 
σε σημείο να ξεχνιέσαι και να γαληνεύεις, 

Αυτά για μένα! Στοπ.



Σε δική σου περίπτωση (ή κρίση) θα χρειαστεί να σκεφτείς:
►τι σου δίνει χαρά
►τι σε ηρεμεί
►τι σε κάνει να ξεχνιέσαι
►ποια παρέα σε κάνει να αισθάνεσαι όλα τα παραπάνω
Πολύ πιθανόν να μην χρειάζεσαι παρέα.
Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως ένας καλός φίλος είναι εξαιρετικό ίαμα.
Θα μπορούσε επίσης να είναι μια τηλεφωνική επικοινωνία
ή μια γραπτή αν δεν το θεωρείς εντελώς απρόσωπο αυτόν τον τρόπο.

Φυσικά εσύ μπορεί να έχεις ή να βρεις στην πορεία άλλο 
κουτί πρώτων βοηθειών.
Καλό είναι πάντως προληπτικά κάποια στιγμή να σκεφτείς ποιο μπορεί να είναι
κι αχρείαστο να'ναι! ☺



Η ζωή μας είναι γεμάτη απώλειες.
Δεν γίνεται διαφορετικά. Όλοι θα βιώσουμε την απώλεια στην πορεία μας.
Πολλές φορές μάλιστα.
Με διαφορετική ένταση.

Πηγαίνοντας κλιμακωτά...
Ένα αγαπημένο βιβλίο, 
ένα λατρεμένο υλικό αγαθό που χάνεται ή καταστρέφεται,
η απώλεια ενός αγαπημένου κατοικίδιου,
ένας χωρισμός,
ένας θάνατος!

Τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις;
Έχεις σκεφτεί πώς θα αντιμετωπίσεις σοβαρές κρίσεις στο μέλλον
ή το έχεις αφήσει στο περιθώριο έχοντας παρωπίδες
(πχ δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι!)



Έχω βιώσει στο παρελθόν μια σημαντικότατη απώλεια.
Είδα τον κόσμο μου να διαλύεται!
Τα όνειρα μου να ναυαγούν....
Για την οποία απώλεια, παρά τις ως τότε γνώσεις μου 
βρέθηκα εντελώς απροετοίμαστη.
Κάπως έτσι βίωσα και την κατάθλιψη...
Αυτό αποτέλεσε για μένα όμως τη βάση για να χτίσω άμυνες, 
βαλιτσάκια πρώτων βοηθειών, όλη την συναισθηματική μου οχύρωση!
Πλάνο - όχι αστεία!
Γιατί γνωρίζω!

Τον πόνο δεν μπορείς να τον αποφύγεις. Ούτε να ξεχάσεις γρήγορα και μόνιμα.
Κακά τα ψέματα. Όταν θρηνείς τίποτα δεν μπορεί να σε βοηθήσει
τον πρώτο καιρό σε βάθος. 
Γνωρίζω όμως ότι ο χρόνος είναι πραγματικά γιατρός.
Κι ότι αν έχεις θωρακιστεί μέσα σου έχοντας αντιμετωπίσει 
πολλά άλλα θεματάκια, όπως φόβους ανασφάλειες, εξαρτήσεις,
θα είσαι πιο καλά προετοιμασμένος σε ώρα ανάγκης!

Συναισθηματικά αυτάρκης!
Ό,τι πιο δύσκολο, μα όχι αδύνατο.
Απαραίτητο όμως δε, κατά τη δική μου ταπεινή άποψη.
Μιλάω ..εκ πείρας!



Ανακεφαλαιώνω ...
►Ο πόνος είναι πόνος.
►Δεν τον αποφεύγεις, ούτε λέω ότι είναι καλό να το αποφεύγεις 
(γιατί ίσως καταλήξεις σε παυσίπονα διαρκείας, συναισθηματικές πατερίτσες
κι άλλα χειρότερα)
►Ο καθένας μας έχει τους δικούς του ρυθμούς
►Δεν υπάρχει σωστό και λάθος
Υπάρχει προσπαθώ ή εγκαταλείπω!
►Η παρούσα ανάρτηση γράφτηκε με μια ανάσα 
κι ένα ποτήρι λευκό κρασί (νέα στήλη , βραδινή κι ας ήταν θεωρία)
οπότε αν διαφωνείτε να τα ρίξουμε στην κρασοκατάνυξη, ναι;

Σας φιλώ κατάμουτρα!
@ριστέα



ΥΓ1: Η παρούσα ανάρτηση επίσης, έχει τις πιο άσχετες φωτό 
(όλες από την google)

ΥΓ2: Δυο καλές μας φίλες έγραψαν ετεροχρονισμένα δύο υπέροχες 
χριστουγεννιάτικες ιστορίες
Μην τις χάσεις!

Στον απόηχο των Χριστουγέννων από την Κική μας, στο ΕΚΦΡΑΣΟΥ

 Μια χριστουγεννιάτικη Ιστορία( ετεροχρονισμένη), 

από την Evonita, στο Beloved ideas

Μαζί με τον καφέ # 21: Απλά μαθήματα αντιμετώπισης του πόνου

Έλα έκαμες καφέ;

Εγώ μόλις και τον απολαμβάνω γιατί τις επόμενες μέρες,

τους επόμενους μήνες θα τον χάνω τις καθημερινές.

Θα είμαι στο τρέξιμο, για αυτό.

Αλλά δεν σου γράφω για να σου πω τα εργασιακά μου.

Σήμερα θα μιλήσουμε για κάτι θετικό που βγήκε

πέρα από τα μαθήματα που πήρα όταν έχασα το ψυχουλίνι μου.

Τις πρώτες ώρες που περίμενα τον ατρόμητο Μαξ-μια σταλιά 30Χ30 cm

να επιστρέψει και δεν γυρνούσε κι εγώ βαλάντωνα στο κλάμα,

ζήτησα από τη τρομερή μάνα-μπλόγκερ Νάσια να μου στείλει 

τα διδυμάκια της για να απασχοληθώ και να ξεχαστώ.

Τώρα αυτά νόμιζαν ότι τους κάνω χάρη.

Πού να καταλάβαιναν πόση μεγάλη χαρά μου έδωσαν

και πόσο πολύτιμη ήταν η παρουσία τους.

Γιατί όση ώρα ήταν στο εργαστήριο και δημιουργούσαμε 

πήρα δυνάμεις, ξεχάστηκα, γέλασα ακόμα γιατί 

όσοι γνωρίζετε από τη Νάσια τι ατάκες λένε, θα ξέρετε ότι τα παιδιά αυτά 

έχουν ένα χάρισμα να πετούν τον πιο  ακατάλληλο λόγο 

την πιο κατάλληλη στιγμή 

και να λιώνεις στο γέλιο. Και λίγα λέω!

Έτσι ο τρόπος που διάλεξα να περάσω το πρώτο απόγευμα 

της αναμονής, της απουσίας και του πόνου,

είναι μιας πρώτης τάξης μάθημα 

για το κουτάκι πρώτων βοηθειών που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε

για την αντιμετώπιση του πόνου:

καλή παρεΐτσα, απασχόληση, δημιουργία.

Εγώ τα είχα και τα τρία!

Και να το αποτέλεσμα του δημιουργικού μας απογεύματος:

Με τη βοήθεια του powertex και του ανάγλυφου easy 3D flex φυσικά!
Χρησιμοποιήθηκαν επίσης: καμβάς, το πιστολάκι μαλλιών μου ☺
ακρυλικά χρώματα, σφουγγάρια, χρυσό για το καλδί
και potpourri για φύλλα!

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν, εγώ ξεχάστηκα
ο ατρόμητος Μαξ σώθηκε και μετά από την περιπέτειά του να σας πω ότι
 δεν φεύγει από τα πόδια μου 
κι όπου βρει σόμπα πάει μπροστά της και ρίχνει κάτι ξάπλες...
Μα κάτι ξάπλες!
Με ή χωρίς μαξιλαράκι!

Σκυλίσια ζωή σου λένε μετά! ☺

Φιλιά κατάμουτρα
@ριστέα & Μαξ