Λόγω του χρώματος των σταχοχώραφων...

Κι έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να 'ρθει η ώρα του αποχωρισμού:- Αχ! είπε η αλεπού... Θα κλάψω.- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν θα σου ευχόμουν ποτέ τίποτα κακό, αλλά εσύ θέλησες να σε εξημερώσω.- Ναι, έτσι είναι, είπε η αλεπού.- Μα συ θα βάλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.- Και βέβαια, είπε η αλεπού.- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε!- Κερδίζω, είπε η αλεπού, λόγω του χρώματος του σταριού.

Για σένα γράφω σήμερα. Εσένα, που φοβάσαι την αγάπη. Που έχεις αποκηρύξει τους δεσμούς, που η σαπίλα των ημερών και το εφήμερο πολλών σχέσεων σε έχει ταμπουρώσει στη μοναξιά σου .... 

Σε καταλαβαίνω.... Οι σχέσεις εκτός από ομορφιές, κρύβουν πολλές φορές πόνο και απογοήτευση. Κάπου είχα διαβάσει ότι "σύντροφος είναι αυτός που επιλέγουμε για να μας απογοητεύει". Αλλά γίνεται να βγει ζωή χωρίς μοίρασμα; Τι κι αν κινδυνεύει κάτι με τέλος; Δεν αγαπάς για να έχεις για πάντα τον άλλον στη ζωή σου. Κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί αυτό το "για πάντα". Αγαπάς γιατί κερδίζεις μέσα από αυτή τη διαδικασία. Ακόμα κι αν μείνεις μόνος μετά. Πάντα κάτι μένει....

Να αφήσω τη Βαμβουνάκη να μιλήσει μέσα από ένα απόσπασμα που λάτρεψα (από το "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα")

Το "τέλος" ή το "συνεχίζεται" δεν έχουν να κάνουν με γεγονότα όσο με μνήμη, με διαρκή εσωτερική βίωση κι αναβίωση.Με την επίδρασή τους στο μέλλον σου. Είναι σαν να συλλογίζεται κάποιος: Καλύτερα να μην πάω ποτέ ταξίδι στο Παρίσι, γιατί έτσι κι αλλιώς σε μια εβδομάδα θα φύγω και θα 'ρθω πάλι πίσω. Ή Καλύτερα να μη διαβάσω το Έγκλημα και τιμωρία, αφού μετά την τελευταία σελίδα του θα το κλείσω και θα έχει τελειώσει το βιβλίο. Μα μετά το Παρίσι, μετά το Έγκλημα και Τιμωρία, εσύ πια δεν θα είσαι ποτέ ίδιος. Πόσο μάλλον ύστερα από μια αγάπη, ύστερα από έναν Έρωτα μεγάλο, ύστερα από μια φιλία, μια συνάντηση με κάποιον που μετά πέθανε ή έφυγε μακριά και χαθήκατε, ύστερα από έναν πόνο χωρισμού φριχτό. Το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές, το θάνατο το φοβούνται λιγότερο όσοι έζησαν ζωή γεμάτη.

Όσο κι αν πόνεσα θα συνεχίζω να επιθυμώ να τσακίζω τα γόνατα. Αυτό με κάνει να αισθάνομαι ζωντανή.

Όσο κι αν υπάρχει ο φόβος μιας ακόμα τελειωμένης ιστορίας, πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα μιας πετυχημένης ιστορίας.Αλλά ακόμα κι αν μια ιστορία τελειώσει, το χρώμα των σταχοχώραφων μπορεί πάντα να σου θυμίζει τα ξανθά μαλλιά του αγαπημένου σου.

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα. Να μιλήσω για το ρίσκο. Να πω για τον Κολόμβο και το τολμηρό του σχέδιο να ξανοιχτεί στο άγνωστο, γνωρίζοντας έτσι παραδεισένιους τόπους και νέους ανθρώπους.. Αλλά προτιμώ το χρώμα των σταχοχώραφων σαν το καλύτερο από όλα μου τα επιχειρήματα..... Αλήθεια, σε έπεισα;

Καλή σας μέρα
Καλή εβδομάδα
@ριστέα

Βότσαλα στη λίμνη!

πηγή

Ο τίτλος σήμερα  σχεδόν δανεικός!

Για να μιλήσω για ένα θέμα μου αγαπημένο. 

Μέσα από δύο -ας τα πούμε- ποιήματα.

Το ένα παλιό.

Το άλλο χθεσινό.

Η νύχτα δεν με αφήνει άυπνη στο μαξιλάρι μου!

Κάποιες φορές σκέφτομαι , και κάποιες φορές φέρομαι ανόητα.

Κάποιες φορές  εμπιστεύομαι και την πατάω....

Κάποιες φορές δίνω και όμως δεν παίρνω, ούτε το ελάχιστο.

Κάποιες φορές χαμογελάω και κάποιες δακρύζω

Υπάρχουν φορές που λυγίζω κι άλλες τόσες που πεισμώνω και 

προσπαθώ περισσότερο.

Δεν είμαι διχασμένη.

Είμαι ανθρώπινη. 

Με πολλές αδυναμίες.

Τολμώ να δείχνω αυτό που είμαι

γιατί δεν έχω να κερδίσω παρουσιάζοντας μια άλλη ανύπαρκτη.

Απογοητεύομαι, μα συνεχίζω.

Δεν οπισθοχωρώ και

δεν κοιτάζω ποτέ πίσω,

ούτε το βάζω στα πόδια.

Τολμώ να δείχνω την ανοησία μου και να γίνομαι ευάλωτη.

Είμαι ανθρώπινη, απλά.

Δεν με νοιάζει η γνώμη σου!

Η νύχτα δεν με αφήνει άυπνη στο μαξιλάρι μου, 

να ξέρεις.

Καληνύχτα!

Και ακολουθεί το "συμπληρωματικό" του !

πηγή

Λουλούδια γέμισες!

Υπάρχουν αυτοί που σου θα σου πουν : 

"Κουμπώσου!

Οι άνθρωποι είναι κακοί.

Κανείς δεν αγαπά πραγματικά

μον΄το συμφέρον του κοιτά!

Αν ανοιχτείς θα πληγωθείς!

Για αυτό κουμπώσου!

Μπάζει πολύ όταν ανοίγεσαι!

Και θα αρρωστήσεις"!

Μα εσύ δεν έμαθες να κλείνεις 

κι ας πούντιασες πολλάκις!

Είναι που εκεί που είχες ανοιχτά 

μπήκε ένα λουλούδι που σου έστειλε ο βοριάς.

Στα χέρια σου τρεμάμενη το πήρες 

Κι ήταν ό,τι πιο όμορφο 

είχες ως τότε αντικρύσει

Τι μυρωδιές ξεχείλισαν πάνω στα χέρια σου

Σε τύλιξαν έπειτα σαν ύφασμα απαλό,

σατέν, γυαλιστερό!

Γλυκό βερικοκί το χρώμα 

Ζεστό, πολύ ζεστό  στο σώμα...

Κι αν άρπαξες και δυο και τρεις αρρώστιες

κι αν εκινδύνεψες κάποιες φορές

την πόρτα έμαθες να μην την κλείνεις!

Λουλούδια γέμισες 

τα βάζα της ψυχής σου!

Και κέρδισες 

τα χρώματα!

Ναι κέρδισες!

Τα "βότσαλα στη λίμνη" είναι μια παρέα.

Που δημιουργήθηκε μέσα από τα μπλογκ μας

Και σιγά σιγά δένεται.

Και πιθανόν να αυξηθεί.

Γέμισε λουλούδια ...

Δεν έχασε...

Μονάχα κέρδισε.....

Ανοίξτε τις καρδιές σας!

Μοιραστείτε.- Πολλαπλασιάστε!

Καλή σας μέρα

@ριστέα

Ανοίγοντας το συρτάρι...# 4 : Το χάσαμε το πλοίο μητέρα

Το χάσαμε το πλοίο μητέρα.

Δεν ήταν από ξύλο.

Μήτε από μέταλλο.

Από γυαλί ήταν μητέρα!

Σαν τα σχέδια που έκανες!

Και το γυαλί σπάζει εύκολα.

Και τα κομμάτια μπαίνουν βαθιά στα χέρια. 

Μα η καρδιά πονά- όχι τα χέρια!

Και τα μάτια δακρύζουν το αίμα!

Το χάσαμε το πλοίο μητέρα.

Ήταν γυάλινο βλέπεις 
και δεν το ξεχώριζες εύκολα στον ορίζοντα!

Να'ταν το μόνο λάθος που έκανες!

Πίκρα στην καρδιά

16-8-1989

Καιρό είχα να ανοίξω το συρτάρι. Και το έκανα με ένα από τα πρώτα μου. Δεκαεννιά χρονώ, κοριτσόπουλο. Λίγο μετά την εφηβεία. Τότε που συσσωρεύονται παράπονα, απογοητεύσεις, πόνοι, δάκρυα, καημοί. Και τα έβγαζα με το μολύβι μου, στο χαρτί μου! Δεν είχα άλλο τρόπο για να κρατώ τις ισορροπίες μου!

Κάποια στιγμή τσαλάκωσα τη σχέση μου με τη μητέρα μου. Τη γκρέμισα και την έχτισα από την αρχή. Κι ήταν μια λυτρωτική διαδικασία και για τις δύο.

Όταν καταφέραμε και συγχωρέσαμε μέσα μας, όταν αδειάσαμε όλες τις κακές στιγμές, κάναμε χώρο για τα όμορφα! 
Ωριμάσαμε παρέα! 
(Ωρίμανση!Η απαραίτητη διαδικασία για υγιείς σχέσεις. Όλων των ειδών).

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η μητέρα μου έκανε ότι καλύτερο μπορούσε και ήξερε.  Είχε μεγαλώσει μέσα σε μια πατριαρχική οικογένεια,πολύ αυστηρά, όπου ο πατέρας αποφάσιζε και διέταζε. Συνέβαινε στο παρελθόν. Συμβαίνει συχνά πυκνά. Για αυτό και δίνω μεγάλη σημασία στο να εκπαιδεύονται οι γονείς, να διαβάζουν, να ενημερώνονται, να συμμετέχουν σε Σχολές Γονέων. 
Βεβαίως κι η αγάπη είναι πάντα το ζητούμενο.

Αλλά σκεφτείτε κάτι...

Θέλει να γίνει κάποιος  ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων. Πηγαίνει σε μία σχολή κι έπειτα εκπαιδεύεται κοντά σε κάποιον άλλον, έμπειρο τεχνίτη. Δεν ανοίγει το καπώ και προσπαθεί από ένστικτο να φτιάξει τη μηχανή του αυτοκινήτου. Ούτε κι εσύ θα εμπιστευτείς το αυτοκίνητό σου σε ένα μαστορόπουλο άπειρο. 

Το ίδιο γίνεται με όλα τα εξειδικευμένα επαγγέλματα.

Για να γίνεις γονιός χρειάζεται μόνο το ένστικτο; Πού έμαθες αλήθεια για τη ψυχολογία του παιδιού; Πού μαθήτευσες για τις συμπεριφορές, τους τρόπους επικοινωνίας , την αντιμετώπιση κρίσεων;

Κι όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν, κακοποιούν ή σκοτώνουν τα παιδιά τους τι το έκαναν το ρημάδι το ένστικτο;
Για να γίνεις γονιός χρειάζεται να είσαι ολοκληρωμένος και συγκροτημένος άνθρωπος, που με ευθύνη και συναίσθηση αναλαμβάνεις το δύσκολο έργο να προσφέρεις στην κοινωνία μια μέρα ευτυχισμένους και συγκροτημένους ενήλικες.

Δεν θέλω να αγχώσω κανέναν γονιό που με διαβάζει αυτή τη στιγμή και να αρχίσει να αναρωτιέται αν είναι σωστός με το παιδί του. Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη. Ακόμα κι αυτοί που παίζουν τη ψυχολογία στα δάχτυλα. (Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες).

Σημασία έχει να αναγνωρίζουμε πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι, να προσπαθούμε διαρκώς και να έχουμε πάντα γνώμονα την αγάπη!

Το παρακάτω ποίημα του R. Russel είναι εξαιρετικό κι αφορά τις ενοχές των γονιών.

Το να είσαι γονιός, 

δε σημαίνει να είσαι ένας τέλειος άνθρωπος. 

Δεν σημαίνει καν να επιβάλεις αυτό που νομίζεις 

πως ξέρεις…

Σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου, 

ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα του, γύρω του, 

μ’ όλα αυτά που γύρω μας αλλάζουν, 

μ’ όλα αυτά που με τα χρόνια φωτίζονται διαφορετικά. 

Γιατί, αυτό έχει νόημα. 

Και γιατί οι ανάγκες μας, παιδιών και γονιών, εκεί οδηγούν. 

Συνταγές δεν υπάρχουν, 

γιατί δεν υπάρχει μοναδική αλήθεια! 

Την αλήθεια τη φτιάχνουμε όλοι. 

Και κυρίως, όλοι μαζί.

Συνταγές δεν υπάρχουν.

Μονάχα η επιθυμία να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο!

Καλή σας μέρα!

@ριστέα

Ρίψασπις!

Στα δύσκολα φαίνεται η αξία σου.

Στα εύκολα όλοι περνάνε με άριστα, χαρά μου.

Στα δύσκολα! Τότε είναι που οι λιπόψυχοι το βάζουν στα πόδια...

Κι όποιος γυρίζει τα νώτα του και τρέχει, είναι αυτός που την τρώει πισώπλατα να ξέρεις.

Τον ρίψασπις ουδείς δεν τον θέλησε ποτέ στο πλάι του, συμπολεμιστή του...

από αρχαιοτάτων χρόνων!

Καλό σας μεσημέρι

@ριστέα

Πόλεις-χιόνι

Τα παιδιά τολμούν να είναι ευάλωτα. Δεν ντρέπονται, δεν φοβούνται

Υπάρχει μια φράση στο βιβλίο του Μπουσκάλια,  "Η αγάπη" που μου αρέσει πολύ! Για την ακρίβεια έτσι κλείνει το βιβλίο του.

"αλλά αυτό το "ευάλωτό" μας είναι το μόνο πράγμα που μπορούμε να δώσουμε στους άλλους ανθρώπους".

Με αυτό το "ευάλωτο κομμάτι" καταπιάνομαι σήμερα!

Ανοίγομαι και σου δείχνω τις βαθύτερες σκέψεις μου! Εσύ μπορείς να το εκτιμήσεις και να ανταποδώσεις με πολλούς τρόπους. Μπορείς πάλι να το εκμεταλλευτείς και να με πληγώσεις!
Έτσι γίνομαι ευάλωτος ! Μπορώ να πληγωθώ! Αλλά για μένα είναι η μόνη ευκαιρία να με μάθεις, να με πλησιάσεις, να με αγαπήσεις! Και να έρθουμε κοντά. Και να αγαπηθούμε!
Σε τελευταία ανάλυση αυτό το κομμάτι έχω μόνο να σου δώσω ! Την αλήθεια μου!
Κι εσύ επίσης πρέπει να γίνεις ευάλωτος.
Και να ανοιχτείς!
Έτσι χτίζονται οι σχέσεις...
Αλλιώς είναι παρέα ! 
Διασκεδάζω μαζί σου! Γελάω μαζί σου! Περνάω κάποιο χρόνο μαζί σου!
Αλλά δεν μοιράζομαι τίποτα περισσότερο από το χρόνο μου.
Και χάνεις την ευκαιρία να γνωρίσεις το κομμάτι που έχω μέσα μου ....
Κι εγώ το δικό σου !

Να γιατί πάσχουν οι καιροί μας από σχέσεις, από μοναξιές, από κρύο...πολύ κρύο... Πόλεις χιόνι! Καταντήσαμε να έχουμε πολλές τέτοιες...
Γιατί κρατάμε πολλά για μας! Γιατί φοβόμαστε!
Μας έμαθαν να φοβόμαστε! Να κρυβόμαστε! Να μην έχουμε το θάρρος της γνώμης μας!
Τολμήστε να γίνετε ευάλωτοι....

Κουράστηκα να ακούω να μου λένε να κρατάω πράγματα μέσα μου .....
Όχι, δεν κουράστηκα να τρώω τα μούτρα μου! 
Όταν τα τρώω, που λέτε, ξέρω ότι ΖΩ!


Καλή σας ημέρα.
Χαρούμενη, ζεστή εβδομάδα! airis

Θα είμαστε φίλοι; ( Μέρος 1ο)

Η αγαπητή φίλη misoagnosti πρόσφατα μου είχε αφιερώσει κάποιους στίχους από ένα ποίημα  που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο για τη φιλία κι εγώ θυμήθηκα ότι υπάρχει ολόκληρο σε κάποιο από τα βιβλία μου! Η γλυκύτατη Luriel ζήτησε αν μπορούσα να το βρω και να το μοιραστώ μαζί σας!Το ποίημα είναι μεγάλο γι' αυτό όσοι θελήσετε να το διαβάσετε οπλιστείτε με υπομονή και όρεξη! Αξίζει όμως τον κόπο!

Το βρήκα σε δύο συνέχειες , μέσα σε δύο βιβλία του ψυχολόγου Πιντέρη. Η μετάφραση είναι δική του , σε ελεύθερη μορφή.
Δημιουργός είναι ο James Kavanaugh και ο τίτλος του ποιήματος: "Θα είμαστε φίλοι":
Το ποίημα είναι ο πρόλογος μιας ομώνυμης ποιητικής συλλογής του. Παρ' όλο  που εντυπωσιάζει με την περιεκτικότητα και την απλότητά του δεν λέει όλη την ιστορία. Έτσι στον επίλογο  της συλλογής το ποίημα εμφανίζεται ξανά με τον ίδιο μεν τίτλο, αλλά με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Αν το δεύτερο διαβαστεί σαν συνέχεια του πρώτου, τα δύο μαζί λένε όλη την ιστορία. ( Όπως και τα δύο βιβλία του ψυχολόγου... στοιχεία θα παραθέσω στο τέλος) 

Σημείωση: Θα κάνω δύο δημοσιεύσεις -μία για κάθε ποίημα- για να μην σας κουράσω, (είμαι κι αργή στο πληκτρολόγιο, εδώ που τα λέμε και χρειάζομαι χρόνο για την αντιγραφή του δεύτερου) και τέλος γιατί θέλει το καθένα τη δουλειά του στο μυαλό ..... και στη ψυχή!

Θα είμαστε φίλοι; 

Ποιος είμαι; Δεν το ξέρω.
Κάποτε ήμουν ο τάφος για ένα κουνελάκι, ένα καλάθι του μπάσκετ
στο γκαράζ, ένα λαχανί μπάλωμα, θάμνοι και δέντρα πασχαλιάς
που τα σκαρφάλωναν μυρμήγκια.
Ήμουν βραχόσκαλες και μια τεράστια στέρνα,
φωτιές από ξερόχορτα,
ήμουν νεροπόλεμος και πινγκ-πόνγκ στο υπόγειο.
Ήμουν μικρούλης, άσπρος φράχτης, ένα κρεβάτι και μια σιφονιέρα σφένδαμο 
που μοιραζόμουνα μ' αδέρφια, μια σκυλίτσα που την λέγαν Σάντυ και χόρευε. 
Φίλους ήταν εύκολο να βρεις.
Σκαρφαλώναμε δέντρα, χτίζαμε χορτοκάλυβα, κυνηγούσαμε φίδια- και ονειρευόμαστε πολύ.
         Θα είμαστε φίλοι; Πέρα από χρόνια παιδικά.

Ποιος είμαι; Δεν το ξέρω.
Κάποτε ήμουν εύκολος να με προβλέψεις. Ήμουνα μορφωμένος, εκπαιδευμένος, μ' αγαπούσαν- όχι όπως ήμουνα, μα όπως έδειχνα να είμαι. Ο ρόλος μου ήταν ο ασφαλής μου τρόπος για να κρύβομαι. Δεν είχα λόγο ν' αλλάξω!
Με παραδεχόντουσαν. Τους ευχαριστούσα.
Τότε άξαφνα σχεδόν άλλαξα.
Τώρα είμαι λιγότερο σίγουρος , πιότερο ο εαυτός μου.
Ο ρόλος μου σχεδόν εξαφανίστηκε.
Οι ρίζες μου δεν είν' στην εκκλησιά μου, τη δουλειά μου, την πόλη μου'
ούτε καν στον κόσμο μου
Είναι μέσα μου.
Φίλους δεν είναι εύκολο να βρεις- και ονειρεύομαι πολύ.
       Θα είμαστε φίλοι; Πέρα από ρόλους.

Ποιος είμαι; Δεν το ξέρω.
Είμαι πιο μόνος από πριν. Κομμάτι ζώον, μα όχι προστατευόμενο από ένστικτα ούτε περιορισμένο από την όρασή του και μόνο.
Είμαι και κομμάτι πνεύμα, όμως σπάνια ελεύθερο,
περιορισμένο από τη γεύση, την αφή, το χρόνο-
με μια λαχτάρα για τη ζωή ολάκαιρη.
Δεν υπάρχει ασφάλεια. Η ασφάλεια είναι επανάληψη και φόβος, 
η αναβολή της ζωής. Η ασφάλεια είναι προσδοκίες και δεσμεύσεις και πρώιμος θάνατος.
Με την αβεβαιότητά μου ζω. Υπάρχουνε μπροστά  βουνά να σκαρφαλώσω, σύγνεφα να καβαλήσω, αστέρια να εξερευνήσω
και φίλοι για να βρω.
Υπάρχω μόνο εγώ - και ονειρεύομαι πολύ.
        Θα είμαστε φίλοι; Πέρα από ασφάλεια.

Ποιος είμαι; Δεν το ξέρω. 
Δεν ψάχνω μέσα στην ανάγκη, στο κενό, 
μα σ'έναν πόθο που όλο μεγαλώνει.
Το κενό ψάχνει για οποιαδήποτε φωνή για να γεμίσει, 
για οποιαδήποτε μορφή να διώξει το σκοτάδι. Το κενό μας φέρνει πλήθη και σκιες
που αναπληρώνονται εύκολα. Η ολοκλήρωση μας φέρνει έναν φίλο, μοναδικό,
α-ναν-τι-κα-τά-στα-το. Δεν είμαι τόσο άδειος όσο πριν.
Έχω τη θάλασσα, τον άνεμο, τη μουσική και τα βιβλία,
τη δύναμη και τις χαρές του μέσα, και τη νύχτα.
Δεν είναι ανάγκη η φιλία πια, αλλά πανηγύρι.
Δεν είναι ιεροτελεστία, αλλά πραγματικότητα.
Δεν είναι απαίτηση, αλλά προτίμηση.
Η φιλία είναι εσύ κι εγώ- και ονειρεύομαι πολύ.
        Θα είμαστε φίλοι; Πέρα από ανάγκη.

Ποιος είμαι; Δεν το ξέρω. 
Ποιος είσαι; Θέλω να το μάθω.
Δεν είπαμε τα κάλαντα μαζί, δεν πήγαμε στο ίδιο σχολείο.
Δεν είμαστε από την ίδια πόλη, τον ίδιο θεό ούτε καν τον ίδιο κόσμο.
Δεν υπάρχει ρόλος να παίξουμε,
ασφάλεια να προσφέρουμε,
δέσμευση να κάνουμε.
Δεν περιμένω απάντηση καμία
έξω από την παρουσία σου
τα μάτια σου,
εσένα.
Η φιλία είναι λεύτερη 
κυλάει
είναι σπάνια.
Δεν θέλει ερεθισμούς, 
είναι ερεθισμός η ίδια.
Εμπιστεύεται, καταλαβαίνει,
αναπτύσσεται, εξερευνά,
χαμογελάει και κλαίει.
Δεν κρεμιέται, ούτε εξουθενώνει,
δεν περιμένει, ούτε απαιτεί.
Είναι -κι αυτό είναι αρκετό-
και ονειρεύεται πολύ
Θα είμαστε φίλοι; 

( Το ποίημα αυτό το βρήκα στο βιβλίο "Συντροφικότητα κι αυτονομία, εκδ. Θυμάρι, του Γ. Πιντέρη)

Αφιερώνεται σε όλους όσοι πιστεύουν στη φιλία πέρα από χρόνια παιδικά, πέρα από ρόλους, πέρα από ασφάλεια, πέρα από ανάγκη...σε όλους όσοι πιστεύουν στη φιλία και την φροντίζουν σαν πολύτιμο λουλούδι!

Καλό Σαββατοκύριακο!
airis

Συνεχίζεται....

Αnd they lived happily ever after ?

Με έπιασε μια όρεξη να τα βάλω με τα παραμύθια σήμερα. Κι άλλο γνωστό μου ζευγάρι χωρίζει και αυτό με προβλημάτισε.

Μου αρέσει η μαγεία και την αποζητώ συχνά πυκνά. Μα έμαθα να βλέπω τα πράγματα κι από τη ρεαλιστική τους πλευρά.

Αλήθεια , έχετε αναρωτηθεί γιατί δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε μετά από το " και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα"  ;

Μια χαρά ήταν τα παραμύθια καθώς μεγαλώναμε! Αλλά τι μας άφησαν και κυρίως τι μας έμαθαν; 

Ποιο ήταν το πρότυπο με το οποίο μεγάλωσα εγώ, η Μαρία, η Κατερίνα,η Σοφία, η Λένα, η Παρασκευή, η Αλέκα και τόσα άλλα κοριτσόπουλα;

Να, αυτό το μοτίβο είχαν σχεδόν τα περισσότερα: Όλα τα εμπόδια στο τέλος υπερνικούνται. Το καλό επικρατεί του κακού ! Ο πρίγκιπας εμφανίζεται από το πουθενά, παίρνει το κορίτσι (φτωχό πλην τίμιο) αγκαλιά και το στέφει πριγκίπισσα της καρδιά του!

Κλείνει η πόρτα, μετά τους βασιλικούς γάμους και ....ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Και; Τι γίνεται όταν η σταχτοπούτα ξυπνά με δύο κουτσούβελα αγκαλιά -τα άλλα δύο διασκορπισμένα στο σπίτι ...έτοιμα να το γκρεμίσουν, το ένα έκλαιγε ολονυχτίς ... της είχε τσακίσει τα νεύρα! , ο σύζυγος να γκρινιάζει:  -θέλω καφέ! -Πού είναι οι μπότες μου ;. Φύγε από μπροστά, χάνω το ματς.....θα σε στείλω πίσω στη μάνα σου αν δεν τα έχεις όλα σε 2' ! και τόσες άλλες "ομορφιές" ....

Α ρε ζημιά που έκαναν τα παραμύθια! Πιστέψαμε στο τέλειο....στο ιδανικό!

Και φυσικά όπως γνωρίζουμε ή άντε υποπτευόμαστε ...απλά δεν υπάρχει!

Σόρρυ ανύπαντρα κορίτσια μου αλλά αν παντρεύεστε για να ζήσετε τη μαγεία θα σας το χαλάσω!  Όσοι φτάνουν σε αυτό το βήμα θα πρέπει να ξέρουν ότι θέλει δουλειά, υπομονή και  .........δουλειά!  Και πάνω απ' όλα σεβασμός.Τίποτα δεν χαρίζεται έτσι! 

Όταν κλείνεις την πόρτα πίσω σου, λίγο μετά τα πανηγύρια και τα βεγγαλικά ... θα πρέπει να κρατάς τη μαγεία μεν, αλλά να είσαι και γειωμένη με την πραγματικότητα !

"Οι μεγάλες προσδοκίες φέρνουν τις μεγάλες απογοητεύσεις " έλεγε ο Βούδας...Φτιάξε το δικό σου παραμύθι .... θα πω εγώ! Ανέτρεψε τα κακώς κείμενα! Κι επειδή πάντα είμαι αισιόδοξη και θετική .....πάντα ελπίζω στα θαύματα! 

Και χαίρομαι να τα βλέπω! Θαύματα ε; Όχι παραμύθια!

ΥΓ: Κι επειδή πολλές μπλογκο-φίλες είναι παντρεμένες ...περιμένω την άποψή τους! 

Φιλιά!

Το πιο συναρπαστικό ταξίδι της ζωής.....

"Έτσι λοιπόν κι εγώ άλλαξα. Δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος που μπήκε εδώ μέσα το πρωί. Είμαι κάτι καινούργιο, γιατί έζησα κάτι καινούργιο μαζί σας. Γι' αυτό είναι τόσο συναρπαστικό πράγμα η μάθηση και δε θα'πρεπε ποτέ να γίνει αγγαρεία. Κάθε βιβλίο σε οδηγεί σε καινούργια βιβλία. Κάθε φορά που ακούς ένα μουσικό κομμάτι, γνωρίζεις χίλια νέα κομμάτια— ακούς μια σονάτα του Μπετόβεν και χάνεσαι!

Διαβάζεις ένα βιβλίο με ποίηση και χάνεσαι!

Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα να διαβάσεις, να δεις, να κάνεις, ν' αγγίξεις, να νιώσεις. Το καθένα τους σε κάνει διαφορετικό άνθρωπο. Ποιος είσαι λοιπόν πραγματικά, αυτός που είσαι ή αυτό που μαθαίνεις ή αυτό που σου είπαν για χρόνια οι άλλοι ότι είσαι;

Η κουβέντα του Σαιντ Εξυπερύ για την επιστροφή στον εαυτό σου είναι πολύ ωραία, αλλά για να οδηγηθείς ξανά πίσω στον εαυτό σου πρέπει να αποφασίσεις, σε κάποιο βαθμό, ποιος αισθάνεσαι ότι πρέπει να γίνεις. Σου υπόσχομαι πως, αν αφοσιωθείς πραγματικά στην προσπάθεια ν' ανακαλύψεις ποιος πραγματικά είσαι, θα είναι το πιο συναρπαστικό ταξίδι της ζωής σου. Δεν είσαι άσχημος. Δεν είσαι κακός. Είσαι μια χαρά..........."

Λ.Μπουσκάλια, Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις

Δεν θέλω να γράψω τίποτα πάνω σε αυτό. Τα έχει πει τόσο μοναδικά ο Μπουσκάλια. 

Θέλω να μιλήσω για τη φιλοσοφία του και τον ίδιο τον Άθρωπο Μπουσκάλια.

Τον είπαν κάποτε υποτιμητικά  mr αγκαλίτσα, άκουσα ότι "καλός είναι, αλλά κουραστικός, επαναλαμβάνεται διαρκώς, υπερτιμημένος ίσως".... και τι δεν άκουσα! Εγώ πάλι ξέρω ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ , έχουμε ανάγκη από τέτοιους τρελούς, φωτισμένους ανθρώπους! Από ανθρώπους που τα λένε απλά, όχι περίτεχνα! Καθηγητής πανεπιστημίου ήταν ο Μπουσκάλια...Τα βιβλία του όμως διαβάζονται και κυρίως κατανοούνται από όλους μας, ασχέτως αν τελειώσαμε πανεπιστήμιο ή όχι! 

Το απλό έχει μια ομορφιά που όλα τα περίτεχνα και φαντασμένα του κόσμου δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουν....

Ας αφοσιωθούμε λοιπόν στην προσπάθειά μας να ανακαλύψουμε ό,τι όμορφο κρύβουμε μέσα μας! Με απλό τρόπο. Όχι περίτεχνο.

Καλημέρα σας

airis

Χρειάζεται να μάθεις την αγάπη.....

Η λέξη “Αγάπη” στα κινεζικά, περιέχει τρεις λέξεις: Ανάσα, Καρδιά και Κίνηση!
Η Αγάπη φυσά Ζωή στην Καρδιά και έτσι Χαρίζει Χάρη και Κίνηση στο Σώμα.

Κάποτε έγραψα για τους Ωραίους Ανθρώπους. Μου άρεσε αυτή η ανάρτηση πολύ. Γέμισα με πολύ όμορφα συναισθήματα γράφοντας για κάτι τόσο όμορφο που για μένα προσωπικά αποτελεί κίνητρο, στόχος , όνειρο, πείτε το όπως θέλετε! Σήμερα θέλω να γράψω για κάτι το αντίθετο. Δεν ξέρω αν έχουν ονομασία. Αν θα τους πω μίζερους, μικρούς, ή ελάχιστους, ξέρω μόνο πως θα ήθελα να αναφερθώ σε μια κατηγορία ανθρώπων διαφορετική.Να μιλήσω για αυτούς που είναι γεμάτοι θυμό, οργή, αρνητισμό.Που πιστεύουν ότι όλα τους πάνε στραβά, πως η ζωή τους χρωστάει, που διαρκώς τα βάζουν με την τύχη τους. Δεν είμαι σίγουρη ότι αυτά που γράφω είναι έτσι. Είναι η δική μου ταπεινή άποψη. Δεν είναι επιστημονικό κείμενο θέλω να πω, δεν βασίζομαι παρά μόνο στην προσωπική μου θεώρηση.
Για μένα δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που προξενούν μεγάλο κακό στη ζωή τους ή μάλλον στις ζωές άλλων ανθρώπων. Οι φυλακές έχουν μέσα αυτούς που παραβιάζουν νόμους ή αφαιρούν ζωές και για όλους μας θεωρούνται πολύ κακοί άνθρωποι. Δεν είμαι βέβαιη ότι αυτοί οι έγκλειστοι θα μπορούσαν να μπουν σε ένα τσουβάλι με την ονομασία "κακοί"! Εδώ, έξω, στην ελεύθερη κοινωνία μας, κυκλοφορούν ίσως πολύ χειρότεροι. Όμως θεωρώ ότι ακόμα και αυτοί, οι χειρότεροι, έχουν μέσα τους κάτι καλό. Υπάρχει γύρω τους κάποιο σύστημα υποστήριξης κι αποδοχής. Έχουν φίλους, οικογένεια, ίσως σύντροφο, κάποιος τους αγαπάει, για κάποιον ίσως είναι σημαντικοί!
Μετά από πολύ ψάξιμο και με την εμπειρία μου στο χώρο της υποστηρικτικής συμβουλευτικής, έχω καταλήξει να πιστεύω ότι οι άνθρωποι βγάζουν έξω αυτό που τους βοηθάμε εμείς να βγάλουν προς τα έξω. Αν για παράδειγμα πιστεύω σε σένα και σε αποδέχομαι με αγάπη, θα κάνεις τα πάντα για να δείξεις ότι αναγνωρίζεις την πίστη μου αυτή. Αν εγώ σου φερθώ σκάρτα, ανάλογη θα είναι και η συμπεριφορά σου προς εμένα. Από την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνώρισαν τι είναι αγάπη , δεν αγαπήθηκαν από την τρυφερή τους ηλικία , υπάρχουν άνθρωποι που γνώρισαν από νωρίς την απόρριψη , τη βία και τον πόνο. Πόσο εύκολο είναι σε αυτούς τους ανθρώπους να δείξουν κάτι το οποίο δεν γνωρίζουν; Αυτοί μεγαλώνοντας πώς θα βοηθηθούν να ωριμάσουν; Η διαρκής  απόρριψη σε γεμίζει αρνητικά συναισθήματα, σε γεμίζει φθόνο για το διπλανό σου που χαμογελάει, που ίσως στα δικά σου μάτια φαντάζει να ευημερεί. 
Χρειάζεται να μάθεις την αγάπη. Να τη διαδαχτείς. Όχι σαν μάθημα με βιβλία, τετράδια, ασκήσεις. Αν και η αγάπη χρειάζεται άσκηση. Και μάλιστα δ ι α ρ κ ή ς άσκηση. Χρειάζεται να δώσεις, να ανοίξεις διάπλατα τη ψυχή σου, χρειάζεται να πονέσεις κι όμως να μην το βάλεις κάτω, χρειάζεται να πιστέψεις , να εμπιστευτείς. Να μην περιμένεις από τους άλλους!
Αυτό "το περιμένω πρώτα τον αδερφό να πράξει και εγώ τότε θα συμμετέχω " είναι η αιτία πολλών δεινών! Πρώτα από όλα είναι η ανημπόρια που νιώθεις! Εξαρτάσαι από τις κινήσεις του άλλου, σημαίνει ότι δεν έχεις την ευθύνη σου, άρα βυθίζεσαι στην απραξία και στο τ έ λ μ α! Μην απορείς έπειτα γιατί η ζωή σου δεν προχωράει, γιατί η ζωή σου δεν λάμπει, γιατί οι άλλοι πάντα χαμογελούν ακόμα κι όταν τσακίζονται!
Δεν καταλήγω κάπου. Αυτές είναι οι δικές μου απόψεις! Θα χαρώ πολύ να δω κι άλλες απόψεις . 
Εκείνο που θέλω να πω κλείνοντας είναι μην αποκλείετε ανθρώπους από τη ζωή σας με το πρώτο τους ατόπημα. Δώστε αγάπη γύρω σας, πιστέψτε στον άνθρωπο. Είναι ικανός για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο. Αν παρ' ελπίδα δίνετε αγάπη και σας επιστρέφεται "όχι αγάπη", θα ξέρετε ότι εσείς προσπαθήσατε. Δεν αλλάζουν όλοι. Σημασία έχει η προσπάθεια! 

Προχωράμε δυνατά με ό,τι αξίζει σε αυτή τη ζωή!
Τα φιλιά μου και την καλημέρα σε όλα τα καλά φιλαράκια που περνάνε από τα μέρη μου!
@ριστέα

Ή αγάπη όλα τα μπορεί

Ο ακρογωνιαίος λίθος της ακατάλυτης ερωτικής ευτυχίας

"Εκείνο το Σαββατοκύριακο βρισκόμουν μακριά από το σπίτι μου κι ενώ ετοιμαζόμουν να πέσω για ύπνο στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου, κάποιος μου χτύπησε την πόρτα. Ήταν μια από τις κοπέλες που συμμετείχαν στα σεμινάρια μου. Την είχα προσέξει πολλές φορές κατά την διάρκεια των μαθημάτων και την είχα βρει ελκυστική. Αισθανόμουν πως υπήρχε μια έλξη ανάμεσά μας.
Μπήκε μέσα σιωπηλή, με κοίταξε στα μάτια και χωρίς να πει λέξη, κατέβασε το φερμουάρ της φούστας της και την άφησε στο πάτωμα. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό.
"Σε θέλω " ψιθύρισε. Το μυαλό μου άδειασε. Δεν ήξερα τι να πω. Το σώμα μου έτρεμε από αγαλλίαση, αλλά στο μυαλό μου επικρατούσε πανικός- στο κάτω κάτω, ο γάμος μου ήταν ευτυχισμένος και αγαπούσα πολύ τη γυναίκα μου.
(.....) Κάθε κύτταρο του κορμιού μου ζητούσε να υποκύψω. Τελικά, χωρίς ούτε κι εγώ να ξέρω πώς, κατάφερα να συγκρατηθώ και να μην κινηθώ προς το μέρος της. (...) Θυμήθηκα τη γυναίκα μου και τραβήχτηκα μακριά.
"Με συγχωρείς" της είπα, "αλλά είμαι παντρεμένος. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Και σαν να ήταν όλα μια τέλεια σκηνοθεσία, εκείνη απάντησε με εμπιστευτικό ύφος:"Δεν πειράζει, δεν το πω σε κανέναν".
"Η γυναίκα μου διαθέτει κεραίες" της εξήγησα ευγενικά. "Ξέρει τα πάντα- κάτι τέτοιο θα την πλήγωνε πολύ και θα έκανε κακό στη σχέση μας.Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να φύγεις.
Τελικά μετά από πολύ συζήτηση και εσωτερική πάλη της ζήτησα να φύγει. Κατάφερα να συγκρατήσω τον εαυτό μου, γιατί ήξερα ότι μια εξωσυζυγική περιπέτεια θα πλήγωνε τη γυναίκα μου. Ωστόσο, αν και ένιωθα ότι είχα κάνει το σωστό, εκείνο το βράδυ δεν κατάφερα να κοιμηθώ.
...Βαθιά μέσα μου αναρωτιόμουν αν η μονογαμία είναι απαραίτητη. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ήταν λάθος να κάνω έρωτα με μια κοπέλα που προσφερόταν τόσο πρόθυμα. Σκεφτόμουν ότι η μονογαμία είναι ίσως μια ξεπερασμένη παράδοση που έπρεπε να καταργηθεί. Άλλωστε ένας ευτυχισμένος γάμος δεν πρέπει να είναι φυλακή. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι να κάνουν αυτό που επιθυμούν. Γιατί δεν μπορούσα να κάνω κι εγώ λοιπόν αυτό που επιθυμούσε το σώμα μου;

(...) Επιστρέφοντας σπίτι διηγήθηκα στην Μπόνι αυτό που μου συνέβει στο ταξίδι μου κι  ανέπτυξα τις νέες μου  θεωρίες περί μονογαμίας. Παρόλο που ήλπιζα ότι δεν θα την πείραζε αν είχα κάποιες περιστασιακές εξωσυζυγικές περιπέτειες, η αντίδρασή της δεν άλλαξε μόνο τις απόψεις μου, αλλά και ολόκληρη τη ζωή μου.
Ξεκίνησα την αλησμόνητη συζήτηση λέγοντας: "Δεν έκανα τίποτα με αυτή τη γυναίκα γιατί δεν θα ήθελα ποτέ να σε προδώσω. Θα μου άρεσε όμως πάρα πολύ αν μου έδινες την έγκρισή σουνα έχω κάποιες περιστασιακές σχέσεις. Αυτό δε σημαίνει ότι δε σε αγαπώ. Θα είναι απλώς μια διασκέδαση. και σου υπόσχομαι ότι θα είμαι πολύ διακριτικός και θα το κάνω μόνο όταν βρίσκομαι μακριά από την πόλη μας".
Πριν προλάβω να τελειώσω, η Μπόνι άρχισε να κλαίει. Παρ' όλη τη δυστυχία της, μίλησε με εκπληκτική σαφήνεια και δύναμη. Θα θυμάμαι πάντοτε τα λόγια της, γιατί με επηρέασαν βαθιά.
"Τζον" είπε, "ποτέ δε θα ήθελα να σου υποδείξω εγώ τι μπορείς να κάνεις και τι όχι. Δεν είμαι μητέρα σου κι ούτε θέλω να γίνω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου μεταφέρω τις εμπειρίες μου. Ήδη προσπαθώ σκληρά να είμαι ανοιχτή απέναντί σου και να σου δείχνω την εμπιστοσύνη που αξίζεις. Δεν θέλω να πάψω να σε αγαπώ. Εκείνο που θέλω είναι να ωριμάσω μέσα από την αγάπη μου και την εμπιστοσύνη μου για σένα. Με έχουν εγκαταλείψει και άλλοτε. Αν κάθε φορά που φεύγεις για τα σεμινάριά σου, σκέφτομαι ότι μπορεί να έχεις ερωτικές περιπέτειες, τότε θα αρχίσω να κλείνομαι στον εαυτό μου. Θα συγκρίνω πάντα τον εαυτό μου μ'αυτές τις γυναίκες και θα προσπαθώ να τις ανταγωνιστώ. Και δεν θα αισθάνομαι ποτέ αρκετά καλή".

Αφού έμεινε ένα διάστημα σιωπηλή, συνέχισε, "Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος. Αυτό που ξέρω είναι ότι θα δυσκολευτώ πολύ να κρατήσω ανοιχτή την επικοινωνία μαζί σου".

Εκείνη τη στιγμή όλα έγιναν ξεκάθαρα στο μυαλό μου, τα λογικά μου οικοδομήματα κατέρρευσαν και η καρδιά μου πλημμύρισε από αγάπη για τη γυναίκα μου, πιο βαθιά και πιο αφοσιωμένη από ποτέ. Ένιωθα ευγνωμοσύνη για τη Μπόνι, που μπορούσε να μου μιλάει για τα συναισθήματά της με έναν τόσο υπέροχο τρόπο. Μπορούσα να την ακούω χωρίς να χρειάζεται να πάρω αμυντική στάση. Δεν υπήρχε κριτική, μομφή ή κατηγορία στα λόγια της κι έτσι δεν αισθανόμουν ότι έπρεπε να απολογηθώ. Την άκουγα απλά να εκφράζει τις ανησυχίες της,  αναλογιζόμουν τα λόγια της κι ανταποκρινόμουν ελεύθερα.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι η Μπόνι με αγαπούσε πραγματικά και επιθυμούσε ειλικρινά την ευτυχία μου. Επίσης κατάλαβα ότι ανεξάρτητα από το αν μια εξωσυζυγική σχέση μπορούσε να είναι ηθικά αποδεκτή ή όχι, η Μπόνι χρειαζόταν τη μονογαμία σαν λίπασμα για την αγάπη της. Για να μπορεί να είναι ανοιχτή μαζί μου και να ανταποκρίνεται στην αγάπη μου , της ήταν απαραίτητο να αισθάνεται μοναδική. Κι αυτή η "μοναδικότητα" βασιζόταν στην ασφάλεια που της παρείχε η μονογαμία.
Όπως πολλοί άντρες (αλλά και μερικές γυναίκες) είχα φανταστεί ότι ένα περιστασιακό "στραβοπάτημα" δεν θα επηρέαζε καθόλου το γάμο μου. Όμως αυτό ήταν λάθος. Δεν είχα λάβει υπόψη μου την ιερότητα της ερωτικής πράξης και το γεγονός ότι μόνο η αγάπη, αλλά και η μονογαμία, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ακατάλυτης ευτυχίας, του πάθους και του έρωτα.
Κι αυτό είναι κάτι που ίσως δεν θα το είχα καταλάβει ποτέ, αν εκείνη τη βραδιά η Μπόνι κι εγώ δεν είχαμε μιλήσει ποτέ ανοιχτά για τα αισθήματά μας".


Το παραπάνω (υπέροχο κατά τη γνώμη μου ) απόσπασμα υπάρχει σ ένα  βιβλίο που είχα διαβάσει πριν από πολλά πολλά χρόνια. Είναι του John Gray, σύμβουλο οικογενειακών σχέσεων και συγγραφέα πολλών σχετικών βιβλίων. Τίτλος του βιβλίου : Άρης κι Αφροδίτη για πάντα μαζί. Είναι συνέχεια του βιβλίου : Άνδρες από τον Άρη , Γυναίκες από την Αφροδίτη.