Ιερή αποστολή ~ 14ο Παίζοντας με τις λέξεις ~ Συμμετοχή 2 από 2

Όχι, δεν σας κάνω πλάκα!
Δεν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα.
Έχω ανάρτηση!
Όχι, ψέμα. Έχω δύο αναρτήσεις!
Εδώ, η άλλη!

Δεν χρειάστηκε καν να ρίξουν νόμισμα.

Ήξερε ότι ήταν κάτι που έπρεπε να το κάνει. Όχι, δεν ήταν καθήκον. Ήταν ανάγκη. Όσο δύσκολο κι αν της ήταν.

Σίγουρα, οι δικοί της ήθελαν να μιλήσουν κι αυτοί. Όμως κι αυτή δικός της άνθρωπος δεν ήταν; Παραστάτισσα η μία στην άλλη και στα καλά και στα άσχημα, μια ζωή ολόκαιρη, είχαν κάθε λόγο να νιώθουν οικογένεια! Στιγμές, χαρές, ρούχα, παπούτσια, συνταγές, μυστικά, γέλια, δάκρυα, πόνοι, χωρισμοί, αρρώστιες, επιτυχίες, ... όλα τα είχαν μοιραστεί. Εκτός από άνδρα, φυσικά. Όχι! Αυτή δεν ήταν μία απλή φιλία. Ήταν σχέση ζωής. 

Κάνει μια φευγαλέα αναδρομή στο παρελθόν τους... Πόσα χρόνια, θεέ μου! Πόσες αναμνήσεις. Τα μάτια της βουρκώνουν ξανά."Τι πράγμα κι αυτό με τα δάκρυα; Μα δεν στερεύουν καθόλου οι βρύσες", γκρίνιαξε σαν μικρό,παραπονιάρικο κοριτσάκι!  

Ήξερε ότι θα ερχόταν αυτή η αναπόδραστη ώρα." Έτσι είναι η ζωή!" Το επαναλαμβάνει διαρκώς εδώ και καιρό, μπας και πειστεί, μπας και ανακουφιστεί λίγο! Μάταια!  Είχε προσπαθήσει να προετοιμάσει τον εαυτό της. Άδικος κόπος. "Ματαιοπονεί όποιος πιστεύει ότι είναι προετοιμασμένος για το θάνατο των ανθρώπων που αγαπάει", φώναξε δυνατά και τρόμαξε και η ίδια από το ηχόχρωμα της φωνή της. Σπάραζε πια... Πώς να αποχαιρετήσει τη φίλη που μαζί έζησαν πενήντα-πέντε ολόκληρα χρόνια; Θυμάται σαν χτες την πεντηκοστή τους επέτειο. Πόσο τις πείραζαν όλοι που γιόρταζαν τη φιλία τους και δη στα γεράματα! Αχ αυτός ο αλήτης ο χρόνος, ποτέ δεν είναι αρκετός!

Τι να πρωτοθυμηθεί; Τι να κρατήσει και τι να αφήσει από το λόγο της; Γράφει, σβήνει εδώ και ώρες. Αμάν! Θα έρθει η στιγμή και δεν θα είναι έτοιμη. 

Να γράψει αστείες τους στιγμές; Ίσα για να σπάσει και το βαρύ κλίμα; Μπα! Δεν της πάει. Αυτό δεν ήταν το δικό της στοιχείο εξάλλου. Να μιλήσει για τις αγκαλιές σε δύσκολες ώρες; Ποιον ενδιαφέρουν αυτά τα τόσο προσωπικά σημεία;  Να μιλήσει για την καλή, διασκεδαστική, γενναιόδωρη και χαμογελαστή γυναίκα, ως είθισται; Σιγά!  Αυτά είναι τα γνωστά. Και ίσως τα ασήμαντα! 

Αλήθεια πώς αποχαιρετάς έναν αγαπημένο σου; 

Σαν έρθει εκείνη, η ζοφερή ώρα, δεν νιώθει τα πόδια της, δεν ελέγχει τα δάκρυα, δεν ανασαίνει καλά καλά.

Σηκώνεται όμως, λες και τη σπρώχνει μια αόρατη δύναμη. Όλων τα βλέμματα είναι αναπόφευκτα στραμμένα πάνω της. Κάποιοι σαν να συμμερίζονταν το πόνο της. Κρατάει στο ροζιασμένο, από τα χρόνια, χέρι της το χαρτί, μουσκεμένο, έτοιμο να γίνει κομματάκια, από την πολλή υγρασία. Δεν πειράζει όμως. Δεν το χρειάζεται. 

"Είχα γράψει κάποια λόγια. Θα προτιμήσω να μην σας τα διαβάσω τελικά..."

Παίρνει βαθιά ανάσα.

Κοιτάζει εκείνην, επίμονα και διαπεραστικά, μα τόσο γλυκά ταυτόχρονα. Νιώθει ότι της χαμογελά. Είναι τόσο γαλήνια, τόσο ζωντανή...Το ροδοκόκκινο χρώμα στα μάγουλά της για λίγο, την ξεγελά. Νομίζει ότι θα σηκωθεί και θα φωνάξει ότι ήταν ένα ακόμα αστείο της!

"Ο άνθρωπος πεθαίνει όταν τον ξεχάσει και ο τελευταίος άνθρωπος που τον γνώριζε" μου είχες πει κάποτε, αδερφή μου εσύ, σε μια ανύποπτη στιγμή. Όσο ζω, όσο σε θυμόμαστε όλοι όσοι σε αγαπήσαμε, θα ζεις κι εσύ!"

Γύρισε στη θέση της. "Θα είσαι περήφανη για μένα λιακάδα μου" της είπε κοιτώντας νοερά κάπου στον ουρανό. 

Η Ιερή αποστολή, η δεύτερη από τις δύο συμμετοχές μου

πήρε μέρος στο 14ο Παίζοντας με τις λέξεις, 
(ποιου γύρου ακριβώς δεν θυμάμαι πια ☺- από το 2012
κρατάει τούτη η υπέροχη ιστορία)

που διοργανώνει και φιλοξενεί με επιτυχία

η φίλη Μεμαρία, στο mytripsonblog.

Θερμά ευχαριστώ τη Μαρία για τη ζεστή, όπως πάντα, φιλοξενία της, 

τους φίλους που με ευγενή άμιλλα συμμετέχουμε 
(ορισμένοι με πάθος και πολλή αγάπη, από το 2012) 

και όσους την ξεχώρισαν.

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα δρώμενα και επιστρέφω για λίγο,
σαν τον δολοφόνο, στον τόπο του εγκλήματος!

Για την ιστορία...

Η "Ιερή αποστολή", φανταστική μεν ιστορία, με υπαρκτές ηρωίδες δε,
γράφτηκε με τη σκέψη πως νεκρή είμαι εγώ, (ω, ναι!)
με την αγαπημένη μου φίλη, (τι φίλη.... αδερφή πείτε καλύτερα) 
μετά από 55 χρόνια φιλίας,
να αναλαμβάνει το χρέος του επικήδειου λόγου.

Το κείμενο εδώ παρουσιάζεται στην αρχική του μορφή.
Για λόγους τήρησης της ανωνυμίας αφαιρέθηκε το κομμάτι 
του εορτασμού της επετείου φιλίας,
που εύκολα θα με πρόδιδε (ε, κανελλάκι μου; ☺) στους φίλους που
γνωρίζουν ότι πράγματι γιορτάζουμε κάθε χρόνο επέτειο φιλίας
με τη γλυκιά μου φιλενάδα!

Τέλος να πω, 
πως εύχομαι ολόψυχα έτσι ακριβώς να γίνουν τα πράγματα,
όταν με το καλό έρθει η ευλογημένη ώρα και πεθάνω:
να περάσουμε τον μισό αιώνα αδερφικής φιλίας
και το Αφούλι μου να αντέξει και να πει δυο λόγια,
αλλά, αν γίνεται... ας μην φύγω τόσο νωρίς,  στα ενενήντα μου.
Τι δηλαδή; Τσάμπα θα πάει τόση υγιεινή ζωή; ☺ Ε;

Πληζ... δεν θα αντέξω προκαταλήψεις 
περί του θέματος.
Δεν παίζω με τον θάνατο. 
Κι εγώ προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω με αυτή την 
προσέγγιση που έχω, χρόνια τώρα! ☺

Ευχαριστώ!
@ριστέα

Καλό μήνα και καλό Μεγαλοβδόμαδο.
Με γαλήνη!

Δάσος κι ερημιά....

Ζωή και θάνατος!

Όλα είναι μέσα στη ζωή.

Άλλοι γλεντούν κι άλλοι κλαίνε την ίδια, ταυτόχρονη στιγμή.

Απ' τα παράδοξα της ζωής κι αυτό ...

Την ημέρα που εγώ που τραγουδούσα και χόρευα 

έσβηνε μια αγαπημένη φωνή.

Δάσος και ερημιά για μια στιγμή, που μου φάνηκε αιωνιότητα.

Ένιωσα περίεργα.
Άσχημα που εγώ γλεντούσα.

Κι αυτό καταθέτω,

Από το στόμα του λατρεμένου ανιψιού

που κι αυτός αγαπούσε την ιδιαίτερη φωνή του Θάνου, 
ήρθε το μαντάτο.

Και αμέσως πάγωσα.

Γιατί ρε γαμώτο να υπάρχουν τόσα άδικα σε αυτή τη ζωή;
Εύχομαι απλά να έφυγε χορτάτος. Ήρεμος.
Με αγάπη γύρω του....

 η ζωή είν' στιγμές,

κύμα που σκάει σ' ακτές,

κερί που λιώνει.

Καθυστερημένο αντίο...
@

υγ: Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τις όμορφες και πολύτιμες ευχές σας
στη χαρά του λατρεμένου ανιψιού μου....

Μαζί με τον καφέ # 25: Θανατικές σκέψεις!

Ο καφές ο σημερινός θα είναι της παρηγοριάς.
Σαν αυτόν που πίνουμε στα μνημόσυνα 
για να συγχωρεθεί ο πεθαμένος μας, 
να θυμηθούμε τα καλά του και μετά να συνεχίσουμε...

Για αυτό σου λέω. Κάνε κι εσύ έναν ελληνικό, 
να μου κάνεις παρέα στις σκέψεις μου,
να γλυκαθούμε λίγο!
Άντε πάρε κι ένα παξιμαδάκι! 



Ας ξεκινήσουμε με μία διαπίστωση:
Κοιμόμαστε 8 ώρες περίπου την ημέρα. Ναι;
Δηλαδή το 1/3 της κάθε ημέρας μας.
Δουλεύουμε επίσης 8 ώρες την ημέρα, άλλοι περισσότερο-άλλοι λιγότερο,
(τώρα θα μου πεις υπάρχουν τόσοι συνάνθρωποι μας που θέλουν 
αλλά δεν βρίσκουν να δουλέψουν, αλλά αυτό θέμα είναι για άλλη ανάρτηση)
άρα επίσης το 1/3 της ημέρας μας ξοδεύεται σε "καταναγκαστικά έργα"!

Και τι μας μένει;
Ένα σκάρτο 8ωρο 
που για πολλούς καταλήγει, με τούτα και με κείνα, 
ούτε ώρα ολόκληρη,
για να ζήσουμε!

Κι αν πάμε ως τα 80 μας, όσο και το προσδόκιμο στη χώρα μας
(αυτό μπορούμε να το βάλουμε στα παραμύθια μας σωστά;)
θα έχουμε περάσει τη μισή μας ζωή είτε δουλεύοντας,
είτε σε ... ύπνωση!

Αν τώρα ζήσουμε πολύ-πολύ λιγότερο,
τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σκούρα!



Εδώ όμως έρχονται οι σκέψεις μου οι θορυβώδεις 
να ταράξουν λίγο τα ήσυχα νερά:

Το να ζήσω ως τα 80 
δεν μου εξασφαλίζει ότι θα χορτάσω ζωή!

Άλλοι γεύονται τα πάντα σε ελάχιστο χρόνο 
και άλλοι και δεύτερη ζωή να είχαν, πάλι θα έφευγαν 
ανικανοποίητοι!

Το πότε θα φύγουμε, δεν το ξέρουμε.
Ξέρουμε όμως ότι το πέρασμά μας θα πρέπει να είναι γεμάτο.
Να έχουμε γευτεί τα καλά της ζήσης 
και να φύγουμε χορτασμένοι!
Να φύγουμε αφού αφήσουμε κάτι πίσω μας.
Κάτι που θα έχει κάνει τον κόσμο μας καλύτερο!
Για μένα αυτά είναι :
Πράξεις αγάπης,
ουσιαστικές σχέσεις,
και προσφορά!



Όταν λοιπόν χάνουμε κάποιον δικό μας λογικό είναι να πονάμε.
Γιατί μας λείπει!
Όμως, όταν ξέρουμε ότι κάποιος δικός μας έφυγε χορτάτος 
να είμαστε μέσα μας καλά.
Να σκεφτόμαστε ότι τουλάχιστον έζησε!

Για μένα αυτό είναι πολύ ουσιαστικό για να απαλύνει λίγο τον πόνο μου.
Συνηθίζουμε να λέμε για τους μεγάλους ανθρώπους, 
ότι "εντάξει, την έζησαν τη ζωή τους" και να το ξεπερνάμε λίγο πιο εύκολα.
Και για τους νέους να βυθιζόμαστε στο απόλυτο πένθος, 
γιατί νιώθουμε ότι είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους!

Έχετε σκεφτεί ότι όλα αυτά μπορεί να είναι εντελώς υποκειμενικά;
Ότι βγάζουμε συμπεράσματα πάντα με τα δικά μας κριτήρια;
Και δεν λαμβάνουμε υπόψη ότι μπορεί τα πράγματα 
να μην είναι καθόλου έτσι τελικά;
Σκέψεις που ισχύουν για όλα στη ζωή κι όχι μόνο για το θάνατο.



Προσωπικά έχω δηλώσει ξανά εδώ, (αλλά κι εδώ) σε τούτη τη γωνιά,
πως είμαι καιρό τώρα εξοικειωμένη με το θέμα. 
Και μάλιστα από τότε που άρχισα 
να σκέφτομαι τον Θάνατο σε καθημερινή σχεδόν βάση,
άρχισα να γεύομαι καλύτερα και περισσότερο τη ζωή!
Την κάθε μου ημέρα!

Εξάλλου εδώ και καιρό το έχω πει και στους δικούς μου ανθρώπους
(και φυσικά με έχουν "κυνηγήσει" όλοι τους!) :
Αν φύγω από δω και πέρα απρόσμενα να μην θρηνήσουν πολύ.
Ξέρω πως δεν θα αποφύγουν τον πρώτο καιρό τη θλίψη 
γιατί θα τους λείπω 
(μεγάλη ιδέα έχω για το άτομό μου ☺)
Θέλω όμως να θυμούνται ότι νιώθω ήδη χορτασμένη!
Και νιώθω πολύ τυχερή και ευλογημένη!



Δεν είναι τα χρόνια που ζήσαμε το μέτρο σύγκρισης μιας γεμάτης ζωής!
Και όσο νιώθεις άτυχος, ανικανοποίητος και ότι η ζωή σου χρωστάει,
τόσο περισσότερο θα φοβάσαι τον θάνατο
τόσο περισσότερο θα ξεχνάς να ζεις!

Ζήσε σήμερα! 
Κάνε πράγματα που σε ευχαριστούν!
Να είσαι χαρούμενος και ευχαριστημένος με τα ελάχιστα,
ώστε κάθε τι περισσότερο να φαντάζει ως τεράστιο δώρο!

Δεν λέω τίποτα καινούργιο. κάτι που δεν έχει ειπωθεί ξανά!
Μια υπενθύμιση κάνω κι εγώ
από αυτή τη γωνιά.
Λέγε λέγε κάτι θα μείνει στο τέλος!

Χαμογέλα- είναι η ζωή μια τρέλα!
Μα μην τη χαραμίζεις άδικα.
Το "άδικα" το αφήνω στη διάθεσή σας!

Καλή σου μέρα
@ριστέα

Από χτες έχουμε τα παραμύθια

Η συλλογή των μπουκαλιών,
από την Αχτίδα, στο Έγινα 63! Ε, και;
&
Ο αγαθιάρης Τόμας,
από τη ♥ (Στέλλα), στο Με το το φεγγάρι αγκαλιά ♥

Τις υπόλοιπες συμμετοχές τις παρακολουθείς
εδώ!


58 παραμύθια ως τώρα
και 8 μέρες ακόμα!

Μαζί με τον καφέ #14: Για τον Κύριο με το δρέπανο ....

Τόσες μέρες κλειστά τα σχόλια....

Αράχνες πιάσαμε εδώ μέσα, νομίζεις δεν το βλέπω;

Αλλά δεν είναι ότι σου κλείνω την πόρτα κατάμουτρα.

Είναι που δεν προλαβαίνω καρντιά μου!
Εξάλλου, τι να λέμε; 
Τι ωραία είναι αυτά που φτιάχν'ς κυρά @ριστέα;
(ε, είδατε; Τα έχω δεδομένα τα κοπλιμέντα!)

*
Ο τίτλος θα σε μπέρδεψε, μη πω θα σε ανατρίχιασε λιγάκι.
Δουλεύω για το κανελλάκι μου εγώ.
Αν δεν ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάω πάτα στο σύνδεσμο και δες.
*

Άνοιξα που λες σήμερα να αερίσω εδώ μέσα λίγο, 
με τον καφέ μου τον ζεστό, 
βοηθούντος και του υπέροχου,δροσερού καιρού..
τι, δεν είναι;
για να μιλήσουμε για τον ... Θάνατο. 
Ή για τη Ζωή.
Και για τα δύο, μη σε ταλαιπωρώ, γιατί για μένα αυτά τα δύο
πάνε χεράκι χεράκι.



Με το που γεννιόμαστε, δεν ξέρω αν το έχεις βάλει στο νου σου ποτέ,
έχουμε ήδη δώσει ραντεβού με τον Κύριο με το δρεπάνι.
Τώρα νωρίς θα΄ναι, αργά θα'ναι, δεν έχει σημασία.
Ο χρόνος εξάλλου είναι σχετικός.
Πάντα λίγος θα είναι αν είσαι αχόρταγος,
αν δεν γεμίζεις το τσουβαλάκι σου με ωραίες στιγμές,
αν είσαι....μουρτζούφλης!

Για αυτό το πρωί που χουζούρευα και έμπαινε το δροσερό αεράκι
από το ανοιχτό παράθυρο, σκεφτόμουν 
κάποιους διαρκώς γκρινιάρηδες ανθρώπους.
Που δεν χαμογελούν ποτέ.
Που όταν αργεί η ζέστη γκρινιάζουν ότι το καλοκαίρι μας ξέχασε.
Κι όταν θα πιάσουν οι ζέστες θα γκρινιάζουν ότι σκάσαμε!
Όχι, δεν με ενοχλούν. Γρήγορα ...προσπερνώ.

Απλά αναρωτιόμουν σε τι ωφελεί να είσαι γεμάτος 
θυμούς, νεύρα, παράπονα.
Και εντάξει αν υπάρχει σοβαρός λόγος, το καταλαβαίνω.
Θυμάμαι δύσκολες δικές μου στιγμές
που αν μου έλεγε κανείς αυτά τα λόγια θα έπρεπε να τρέχει να κρυφτεί...
Για να γλιτώσει το κεφαλάκι του!

Απλά σκέφτομαι ότι αν καθημερινά θυμόμαστε ότι έχουμε εκείνο 
το ραντεβού που σου έλεγα στην αρχή 
και επειδή και δεν ξέρουμε και το πότε θα είναι,
δεν είναι καλύτερα να χαμογελάμε με κάθε τι μικρό;
Να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για το καθημερινό μας πιάτο,
για τους ανθρώπους που έχουμε στη ζωή μας,
για το ότι και σήμερα είμαστε ακόμα ζωντανοί;




Με αποκαλούν συχνά αιθεροβάμων, ονειροπόλα, 
εκτός πραγματικότητας, χαζοχαρούμενη.
Τιμή μου και καμάρι μου θα απαντήσω εγώ.
Σήμερα έχει μια υπέροχη φθινοπωρινή μέρα,
μεσοκαλόκαιρα
κι εγώ λέω να χαμογελάω όλη μέρα.
Θα με ακολουθήσεις;
Δεν θα πληρώσεις.

Απλά σκάσε ένα τεράστιο☺χαμόγελο στη ζωή.

Καλημέρα.
@ριστέα 


Πέντε μέρες ακόμα για να αλλάξεις.
Όχι τη ζωή σου καλέ!
Για το διαγωνισμό λέω!

Η κηδεία μου!

Όταν με το καλό πεθάνω δεν θα είμαι εκεί να τα έχω φροντίσει εγώ η ίδια
με τα χεράκια μου!

"Και τι σε νοιάζει" θα αναρωτηθείς αναγνώστα μου,

αλλά εγώ να σου πω εδώ ότι όλες τις εκδηλώσεις της ζωής μου 

εκτός της βαφτίσεως φυσικά (κι έχω σκάσει γι' αυτό) 
τα φρόντιζα όλα, πάντα με επιμέλεια.

Τον γάμο μου τον ήθελα απλό, 
(να περάσει εκείνη η μέρα, όσο πιο γρήγορα)
κι έτσι τον έκανα χωρίς πολλά φρου φρου κι αρώματα,

Να μην βγάλω το άχτι μου στη τελευταία μου εκδήλωση;

Γι' αυτό χρόνια τώρα τους τρελαίνω τα αυτιά ...

Τι έχουν ακούσει αυτά τα ανίψια- η ψυχή τους το ξέρει!

Αλλά εγώ ως λίγο μεγαλύτερη (καλά πολύ μεγαλύτερη) θα φύγω πρώτη,

παιδιά/σκυλιά δεν θα αφήσω πίσω μου (κατά τα φαινόμενα),

δηλαδή σκυλιά μπορεί και να αφήσω, αλλά σου κάνει κηδεία ο σκύλος σου,

όσο και αν σε αγαπάει; Όχι πείτε μου!

Κι έτσι με το που έβαλε την ιδέα χτες η Πέτρα το και το ...

ποιο τραγούδι θέλετε να ακουστεί στην κηδεία σας, 

κι άλλες τεχνικές λεπτομέρειες για την αποφράδα εκείνη μέρα 

(παρακαλώ κυρία μου...αποφράδα για τους άλλους που θα με στερηθούν, 

για μένα μια χαρά θα είναι ...ξεκούραστη, θα κάνω από μια γωνιά χαβαλέ 

με τα μούτρα τους, που θα τους έχω ζητήσει μαζί με τούτη την ανάρτηση σήμερα

για 1.666 φορά να γελάνε κι αυτοί θα είναι μες στη μαυρίλα!)

με το που το διάβασα που λέτε την ιδέα ....άδραξα την ευκαιρία!

Το λοιπό ανίψια ... 

(κι ανιψιές- περισσότερη εμπιστοσύνη έχω σε σας κούκλες!)

Τούτη η ανάρτηση είναι για σας σήμερα!

Δεν ξέρω τι θα κάνετε, αποθηκεύστε την, εκτυπώστε την, αποστηθίστε την!

Μάλλιασε η γλώσσα μου να σας λέω τις τελευταίες μου επιθυμίες!

Όταν με το καλό πεθάνω ξέρω ένα σοκ στην αρχή θα το πάθετε!

Ο πιο ψύχραιμος ας τρέξει για τις βασικές λεπτομέρειες!
Αν δεν υπάρχει τι να πω; Βγάλτε τα..... ξέρετε α μπε μπα μπλομ....

Οι υπόλοιποι κάντε την καρδιά σας πέτρα, συγκεντρωθείτε γύρω απ' το τραπέζι,

κι αν δεν την έχετε εκτυπώσει την ανάρτηση,
πάρτε ένα λαπιτόπι μπροστά σας κι ανοίξτε τούτη τη σελίδα

/κηδεία/, η ετικέτα, (όλα τα έχω σκεφτεί για να σας διευκολύνω)
ένα κλικ θα σας πάει ντουγρού εδώ σε τούτη τη δημοσίευση!

Όταν με το καλό πεθάνω λοιπόν, θυμηθείτε και πράξετε αναλόγως:
Απαγορεύεται το μαύρο χρώμα!

Εκτός κι αν είσαι παχουλός/ή και θες λίγο να σε κόβει. Εκεί πάω πάσο!

Απαγορεύονται τα μοιρολόγια- Επιτρέπονται τα ανέκδοτα!

Επίσης, επιτρέπονται:

Οι αναπολήσεις! (Ήταν τρελή η συγχωρεμένη 

αλλά διασκεδάζαμε, δεν μπορείς να πεις...)

Η απαγγελία αποσπασμάτων από τη Λουκρητία του Αρκά!
(Καστράτος: Εγώ ξέρω ότι όλοι ανάβουν από ένα ερέθισμα,
μια εικόνα μια μυρωδιά, κάτι. Εσύ από τι ανάβεις
Λουκρητία: -Α, εγώ ανάβω .... από μικρή!)

Θα ζητούσα και απαγγελία ποιημάτων μου, αλλά ξέρω πως ζητάω πολλά,
δεν πρέπει, θα βάλετε τα κλάματα.... από τα νεύρα σας!

(Πάνω που είπατε πως γλιτώσατε τουλάχιστον από την ποίηση μου...

ε, όχι άλλο! ☺)

Απαγορεύονται:
τα συλλυπητήρια, ο πικρός καφές, τα παξιμάδια, το κονιάκ.

Επιτρέπονται 
το μπέιλις, το κρασί, τα λικέρ!
Α και σοκολατάκια (ειδικά για τη Νάσια, αλλιώς δεν θα έρθει!
Εξακριβωμένο αυτό!)

Δεν ξέρω πότε θα θυμηθείτε να παίξετε τα δυο τραγούδια 

που σας έχω βγάλει τη ψυχή να σας τα υπενθυμίζω,

αλλά το καλό που σας θέλω, μη και τα ξεχάσετε! Ουαί κι αλίμονο σας!

Ένα ξένο / ένα ελληνικό!

(πληθωρική ως το τέλος μου)

Αυτό παρακά

 (και ξέρω το έχουν κι άλλοι για τελευταίο συνοδευτικό τους,

αλλά όταν το είχα επιλέξει εγώ, άλλοι δεν ήξεραν καν ποιος ήταν ο Φράνκυ!)

κι αυτό παρακά

(ο λόγος είναι πολύ προσωπικός, τον ξέρουν μόνο οι αδυναμίες μου)

Εντάξει ...

εδώ μπορεί να φύγουν λίγα ζουμιά...

(εδώ έφυγαν σε εμένα χτες που το άκουσα ξανά)

Για όσο παίζει το τραγούδι, άντε, κλάψτε τη μακαρίτισσα...

Γιατί μετά, σας το τονίζω, δεν θα θα έχει άλλο!

Θα έχει απλά τραπέζι, απέναντι στον γείτονα,

(υπάρχει εστιατόριο☺)

κοψίδια,

κρασάκι άφθονο,

και χορό!

Τι έτσι θα πάω; 

Ούτε μια ζεϊμπεκιά;

Φάτε με τη ψυχή σας και πείτε κι ένα:

"και τι κατάλαβες που δεν έτρωγες καημένη";

Τελευταία τιπς:

Μη ξεχάσετε ... τη μοβ σκιά στα μάτια μου,

να μου φορέσετε τα μπλε που μου πάνε

και να μου βάλετε μέσα στο κουτί μου, (τι πιο κουτί;) 

μαζί μου το ...τσιμπιδάκι μου!

Αυτά!

Η Παναγιά μαζί σας και η ώρα η καλή!

@ριστέα

I am back!!!!!!! ♫ ♪ ♫

ΥΓ: Τώρα που τα κανόνισα κι αυτά επισήμως...

από αύριο μπορώ να συνεχίσω με τα ντεκουπάζ μου....

Το τρίξιμο του κόσμου..

Η ζωή είναι κύκλος.

Η αρχή της ζωής προδηλώνει έναν θάνατο 

και ο θάνατος την αναγέννηση.

Δεν με τρομάζει η αλλαγή του τοπίου...

Δεν με πονούν τα φύλλα που κιτρινίζουν και πέφτουν.

Θα ξαναγίνουν πράσινα.

Θα ξαναλάμψει η ψυχή μου.

Το μόνο που θέλω είναι να με αφήσουν να ακούσω το τρίξιμο του κόσμου έως τα σωθικά μου !

Καλό μήνα

@iris