Πού πήγαν αλήθεια ;

φωτό: Anka Zhuravleva

Πού πήγαν αλήθεια τα χρόνια της αθωότητας;

Είναι από εκείνες τις ημέρες που χάνεις την αισιοδοξία σου και την όρεξη για πολλά πολλά!
Ξέρω πως όλα είναι περαστικά , δεν βυθίζομαι στη θλίψη... Περιμένω να περάσει κι αυτό!
Τα χρόνια της αθωότητας όμως πέρασαν ανεπιστρεπτί; Ας μου πει κάποιος ;

Καλημέρα..

@iris

Έτσι έμαθα γράμματα εγώ!

Έτσι έμαθα γράμματα εγώ : τρία-τρία στα ξύλινα θρανία....

Με τις μπλε ποδιές, με κρύο και υγρασία το χειμώνα, φτωχικά πολύ. 
Τα ποντίκια περνούσαν δίπλα μας και εμείς συνεχίζαμε το μάθημα.
Με πολυτονικό και με δάσκαλο που είχε τη βέργα στην έδρα.
Αλλά !
Αλλά με πολλή αγάπη για τη μάθηση! 
Με χαμόγελα, πολύ παιχνίδι, πολλή συναναστροφή...
Με ασφάλεια αλλά όχι ανασφάλεια για το αύριο.
Χωρίς φροντιστήρια.

Σήμερα τι μένει στα παιδιά τελειώνοντας το σχολείο;
Πόση μόρφωση έχουν πραγματική και ποια είναι η παιδεία που κουβαλάνε;
Ποιο είναι το αύριο του τόπου αν δεν φροντίζουμε τα παιδιά μας;
Δεν θέλω να τα βλέπω μαύρα !
Μα δεν με αφήνουνε να βλέπω άλλα χρώματα....


Νοσταλγός μιας άλλης εποχής!
Μιας εποχής δύσκολης, αλλά αγνής, τόσο αληθινής Τότε.....

@iris

Νοσταλγίες

Παιδιά στις αλάνες, ομαδικά παιχνίδια
τα μήλα, ο γάιδαρος
κλέφτες κι αστυνόμοι, και φτου ξελευτερία για όλους!
Ασπρόμαυρες εικόνες.
Νοσταλγίες...εποχές που δεν γυρίζουν πίσω ....
Αθωότητα, όχι προβλήματα... Όχι προβλήματα....
Όχι προβλήματα... Κόλλησε η βελόνα , συγχωρέστε με!

@iris

Νοσταλγία

΄Οταν ήμουν μικρός κι έπεφτα και χτυπούσα τα γόνατα μου έλεγα πως πόνος σαν κι αυτόν δεν υπάρχει. Πόσο μου λείπουν εκείνες οι στιγμές..

Δημήτρης Καραβασίλης, εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Αναπολήσεις....

-Λοιπόν , θες να πάμε για πορτοκαλάδα;
-Αχ... ωραία αλλά καλύτερα θα ήταν για παγωτό ε;
Είναι γλυκούτσικο το παγωτό!-Καλά...θες και να τα φτιάξουμε;

Τα χρόνια της αθωότητας....

@iris