Πέρυσι τον Οκτώβρη έγραψα κάποια στιγμή το
Διαβάζοντας το σήμερα ξανά, και ακούγοντας αυτό
γαλήνεψα ...
Η πρώτη καταιγίδα
ξέσπασε χθες βράδυ....
Πώς μας βρίσκεις εντελώς απροετοίμαστους
τις περισσότερες φορές....
Το πρωί μετρούσα ζημιές
Και προσπαθούσα να μαζέψω τα κομμάτια ξανά...
Πίσω από το τζάμι στιγμές μελαγχολικές
Κάπως έτσι δεν γίνεται και με τις πληγές μας;
Ακόμα κι αυτές που φαντάζουν ανεμοστρόβιλοι
-οδοστρωτήρες στη ζωή μας...
Κι όμως το μόνο που θα ήθελα πραγματικά είναι
να νιώσω τη βροχή
και να γίνει γόνιμη και πάλι
Να γεμίσει χρώματα ο κήπος παρά την ξεραϊλα
και τη γύμνια των φυλλοβόλλων
Βλέπεις, κρατιέμαι απ' όλα τα μικρά
που υπάρχουν γύρω μου και δίνουν νόημα....
Ακόμα και στα σκόρπια φύλλα από τον άνεμο
υπάρχει μια άγρια ομορφιά....
Τις καταιγίδες θα αποδεχτώ
και όλα θα τα ξαναφτιάξω...
Και τις σπασμένες γλάστρες,
και τα σπασμένα αισθήματα.
Μελαγχολικός ο καιρός,
μα μια γλυκιά καλημέρα σου στέλνω
Σε ευχαριστώ που με συντροφεύεις και στα δύσκολα...
Την αγάπη μου!
@ριστέα
ΥΓ: Καλό μήνα!
