Η συμμετοχή μου στο 20ο Παίζοντας με τις λέξεις και μερικές σκέψεις για τα διαδικτυακά μας δρώμενα.

Κλέφτες των ονείρων μας

όλοι εκείνοι που έρχονται προς εμάς κρατώντας (ή κραδαίνοντας άραγε;) εμφατικά τον κλάδο της ελιάς τους και τα παχιά τους λόγια καλά ζυγισμένα. Ζητάνε την έγκριση και την αποδοχή μας. Κι αυτοί σε αντάλλαγμα -λένε και μας τάζουνε- ΘΑ μας βοηθήσουν!
Μα τι χρειάζεται ο λαός, αλήθεια ξέρουν;  Όχι πες μου τι χρειάζεται, πέρα από λίγη ντομπροσύνη και λίγη απλότητα; Όχι, όχι δεν είπα λιτότητα. Πάλι παράκουσες; Για απλότητα και αυθεντικότητα μιλάω!
Μα δεν υπάρχει στις τσέπες τους ρε φίλε, (σύντροφε καλέ μου) ούτε δράμι περηφάνιας και φιλότιμο. Δεν είναι ότι έχουν καβούρια. Είναι που τά 'κλεψαν κι έπειτα σαν γνήσιοι κλέφτες, τα πούλησαν όλα... Τούτοι εδώ, οι δικοί μας κλέφτες, είναι οι χειρότεροι όλων. 
Έχουν τα γένια, μα όχι τα χτένια. Τα ξεπούλησαν κι αυτά! 
Κι έτσι απομείναμε εγώ κι εσύ και ο παράλλος να γράφουμε για τη μοίρα μας, να την κάνουμε στιχάκια, να την μοιρολογάμε.
Εγώ όμως έγκωσα στα μοιρολόγια.
Δεν βολεύομαι στα μαύρα άλλο.
Και έχω διαβάσει και Καζαντζάκη και τον πιστεύω.
Εγώ είμαι το φως. Εγώ και το σκοτάδι μου!

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 20ο Παίζοντας με τις λέξεις, 
άγνωστο ποιου γύρου,

αφού το αγαπημένο μας διαδικτυακό παιχνίδι κρατά από το 2012,

ξεκινώντας από τo TEXNIS STORIES, πέρασε μια φορά το κατώφλι μου,

κι άλλαξε χέρια στην πορεία φθάνοντας στην άξια Μεμαρία μας.

Από την πρώτη στιγμή που πήρα μέρος, έως και σήμερα δηλώνω ευθαρσώς

τρελή φαν, χωρίς να έχω χάσει ούτε μία φορά συμμετοχή. 

Στόχος μου δεν είναι να κερδίσω- νομίζω ότι κανείς

δεν γράφει/στέλνει συμμετοχή με αυτό τον σκοπό.

Συμμετέχουμε πιστεύω για τη χαρά της συμμετοχής.
Για το Παιχνίδι!

Όπως γίνεται θέλω να πιστεύω σε κάθε διαγωνιστική διοργάνωση

-εκτός κι αν είσαι επαγγελματίας

αθλητής ή γραφιάς. Εκεί πιστεύω ότι έχεις μια κάποια αγωνία

για τη διάκριση.

Εμείς οι απλοί θνητοί, όμως, που δεν κυνηγάμε έπαθλα και διακρίσεις 

σκεφτόμαστε αλλιώς:

Ποιος είναι πίσω από κάθε συμμετοχή;

Τα πήγα καλύτερα από άλλες φορές;
Εξελίχθηκα; Τους μπέρδεψα;

Με ξεχώρισε κάποιος και κυρίως ποιος; 

Προσωπικά αγωνιώ μόνο όταν γράφω. Θέλω να δίνω

ένα κείμενο που να έχει βγάλει κάτι από μένα.

Να είναι καλά γραμμένο. Σε σωστά ελληνικά.
Να παίξω έξυπνα με τις λέξεις-κλειδιά.

 Να συμμετέχω με κάτι "αξιοπρεπές",

όπως συνηθίζω να λέω και όχι να πει κάποιος:

"Έδωσε το απόλυτο τίποτα!"
(που μπορεί και να είναι και δεν τρέχει και πράμα.
Ό,τι μπορούμε κάνουμε στην τελική!)

Όσοι συμμετείχαμε είδαμε αυτή τη φορά μια προσπάθεια απαξίωσης
-ευτυχώς ήταν μεμονωμένο περιστατικό.
Κάτι ανάλογο έχει γίνει και στο Συμπόσιο στο παρελθόν. 
Οι παλιοί θα θυμάστε, δεν ήταν όλα ρόδινα πάντα και 
οι περισσότεροι σίγουρα δεν γνωρίζετε ότι υπάρχει κατά καιρούς...
παρασκήνιο! 

Κι εγώ έχω "ακούσει" προσβολές στο Συμπόσιο Ποίησης, 
φράσεις όπως, "παίξτε το παιχνιδάκι σας" (ειρωνικά φυσικά)
στους "τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος", 
ότι έχουμε τη μεγάλη ιδέα πως "είμεθα σπουδαίοι λογοτέχνες" κι άλλα πολλά.

Έχω δεχτεί μέιλ με απίστευτες προτροπές ή πιέσεις για αλλαγές στο Συμπόσιο, 
όχι πάντα με καλοπροαίρετο τρόπο, 
αλλά και παράπονα,
(πχ γιατί δεν προτιμήθηκε η συμμετοχή του -αν είναι δυνατόν)
ξεχνώντας πως τα διαδικτυακά μας δρώμενα δεν είναι κάποιος
πανελλήνιος διαγωνισμός. Δεν αξιολογούν λογοτέχνες τα κείμενά μας.
Εμείς οι ίδιοι παίζουμε και βαθμολογούμε, ακολουθώντας τους κανόνες 
του διαχειριστή. 
Αν δεν μας αρέσουν οι κανόνες δεν τους αλλάζουμε κατηγορώντας 
για έλλειψη δημοκρατίας!
Έλλειψη Παιδείας μπορεί!
Γιατί ναι, είναι έλλειψη Παιδείας να προσβάλλεις τους άλλους συμμετέχοντες, 
απαξιώνοντάς τους 
ή σχολιάζοντας αρνητικά τις άλλες συμμετοχές!

Ακόμα κι αν το επίπεδο ήταν χαμηλό (που δεν είναι)
μπορείς πάντα να προσπεράσεις!

Έχω έρθει πρώτη, έχω έρθει και τελευταία
στο Παίζοντας με τις λέξεις,
κι αυτό είναι το ωραίο: Να συνεχίζεις με χαρά!

Πάμε δυνατά τώρα με το 25ο Συμπόσιο Ποίησης;

Αριστέα

Αέναη απορία ( Η συμμετοχή μου στο 19ο Παίζοντας με τις λέξεις)

Είτε γίνω στάχτες

είτε χώμα

Η ψυχή, αργά ή γρήγορα,

θα ταξιδέψει

Δεν έχω το χάρισμα να βλέπω τα μελλούμενα,

ούτε τα περασμένα

Κάτι όμως μέσα μου, βαθιά, φωνάζει

Άκου όσους πριν από σένα μίλησαν

Για πνεύμα

Και για ύλη

Για αέναες ιδέες

Στον κόσμο τούτο πρόσκαιρα

ευρέθης

Μια στάλα ύπαρξη

Μια κουκιδίτσα

Μα η ψυχή σου, κομμάτι δομικό

στο χτίσιμο του Σύμπαντος

'Εζησες τίμια;
Μην έσπειρες διχόνοιες;
Έδωσες χαρά;
Ή μήπως πόνο;
Έμαθες;
Ή έμεινες για πάντα στα σκοτάδια σου;
Έσωσες;
Ή εχάθης;

Εσύ θα δώσεις άφεση

Εσύ και τιμωρία

Κανείς άλλος δεν έχει την εξουσία

.......................................................

Κάτω στη γη, στο μεταξύ,

Κάντο εικόνα

Σαν βρέφη που είναι κατά βάθος οι περισσότεροι, 

θα κλαίνε

και θα μαλώνουν για τα παιχνίδια τους

Λίγο πιο πέρα, στο ίδιο κάδρο

Κάποια λουλούδια θα στολίζουνε την πλάση

Κάποια αγρίως θα τα κόβουν

Πολλοί θα τα στολίζουν στις σάλες τους

Λίγοι θα τα μυρίζουν

Και κάποιοι μοναδικοί θα ψάχνουν 

ποιος τα φύτεψε

Γιατί;



Ήταν η συμμετοχή μου στο 19ο Παίζοντας με τις λέξεις 

που ακούραστα και με μεράκι διοργανώνει η Μαρία μας

στο My trips on blog.

Ολόψυχα την ευχαριστώ για τη φιλοξενία

αλλά και για τις ευκαιρίες που συνεχίζει να μας δίνει.
Θερμές ευχαριστίες και σε όσους αγάπησαν....
τις φιλοσοφικές ανησυχίες μου.

Καλό μήνα!
@ριστέα

Ποντάροντας στον ανήλιαγο χώρο της ψυχής! (Οι συμμετοχές μου στο Παίζοντας με τις λέξεις)

Το τείχος

Δεν βρίσκεις τη σωτηρία σε λαχνούς Άνθρωπε

Μήτε στα κατακάθια του καφέ 

Που εναγωνίως κοιτάζεις 

Μήπως και στα τοιχώματα του φλιτζανιού σου δεις

Καβαλάρη περήφανο να ιππεύει προς ανατολάς

Να ερμηνεύσεις έπειτα κατά πώς θες και σε βολεύει 

Δεν υπάρχει μήτε στα ευχολόγια που δίνονται αφειδώλευτα

Σε κάθε ευκαιρία γιορτής

Και ησυχάζουν τις συνειδήσεις, ένθεν κι ένθεν

Πηγή της ευτυχίας σου είσαι εσύ Άνθρωπε

Το μέσα σου όλο ένα τεράστιο, λαμπερό δώρο προς στην Ανθρωπότητα

Μπορείς να το στρώσεις σαν λεβαντοαρωματισμένο σεντόνι στο παλιό σου κρεβάτι

Και να ευφρανθεί η πολύπαθη ψυχούλα σου 

Μπορείς πάλι να το τυλίξεις ωσάν σάβανο γύρω σου

Και να μοιρολογήσεις τη ζωή που δεν έζησες

Θα έχεις καθησυχάσει τη συνείδησή σου

Πως δεν ήταν του χεριού σου, μα το γραμμένο των θεών

Και θα μπεις στο πάνθεον των απανταχού ανθρωπάκων

Υπάρχει όμως - ευτύχημα δίχως άλλο- κι η άλλη όχθη Άνθρωπε
Εκείνη που εσύ γίνεσαι αναζητητής της αλήθειας
Ήσυχα-ήσυχα, απλά κι αγαπημένα 
Τα λάθη ανασκαλεύεις και τα χαϊδεύεις με τρυφερότητα περισσή
Τόσο, που στο τέλος-τέλος θα τ'αγαπήσεις κι αυτά
Μαζί και τον πολύπαθο Άνθρωπο των παιδικών σου μνημών
Στοίχημα πάω πως θα ανοίξει τότε ένας νέος κόσμος μπροστά σου
Αυτός, που άφησες πίσω με τα χρόνια, ελλείψει επίγνωσης αναμφίβολα
Και το τείχος θα πέσει !

Πονταρισιά

Αποφασίζω να ψάξω την πηγή όλων των κακών. Για αυτό ποντάρω στο μόνο σίγουρο: Σε μένα. Ο ανήλιαγος χώρος της ψυχής είναι το ζητούμενο και ο μόνος στόχος. Ανοίγω να αεριστεί, να λιαστεί. Βγάζω τα σεντόνια και τα κλινοσκεπάσματα της ζωής μου και τα τινάζω. Θανατώνω έπειτα όλα τα ακάρεα που σιγοτρώγουν τα θεμέλια της ευτυχίας μου. Κακοφορμισμένα στοιχειά το σκάνε ανυπόταχτα και τρομακτικά φαντάσματα εξαερώνονται στη στιγμή. Κάθε τι οξειδωμένο τρίβεται, γυαλίζεται και κερώνεται με νέες ιδέες. Με ατέρμονη αγάπη κι εμπιστοσύνη. Νομίζω πως ο δρόμος για τη σωτηρία άνοιξε. Το στοίχημα κερδήθηκε. 

Χαιρετίζω τη νέα χρονιά με ένα φλιτζάνι καφέ στο χέρι κι ένα χαμόγελο!

Ήταν οι συμμετοχές μου στο 18ο Παίζοντας με τις λέξεις,

που ακούραστα και με μεράκι διοργανώνει η Μαρία μας

στο My trips on blog.

Θερμά την ευχαριστώ για τη φιλοξενία

και τις ευκαιρίες που μας δίνει.

Για μένα είναι προσωπικό στοίχημα να είμαι πάντα παρούσα.

Καλό μήνα!

@ριστέα

"Θεούληδες"

Κάνω το λάθος να σερφάρω σε λάθος ιστότοπους. Από κείνους που βρίθουν στην σκατοψυχιά, που η γλώσσα των σχολιαστών κάτω από τα άρθρα και τα βίντεο συνθλίβει την ανθρώπινη υπόσταση, από κείνους που σε κάνουν να νιώθεις ντροπή για το ανθρώπινο είδος, αγωνία για την πορεία μας...

Η είδηση των τελευταίων ημερών παίζει παντού: Ένας άνθρωπος που πριν ενάμιση χρόνο έχασε σύζυγο και παιδί σε ένα τρομακτικό ατύχημα, αποφασίζει να συνεχίσει τη ζωή του. Με μια νέα σύντροφο. Θέλει στον πόνο να φέρει χαρά. Τι πιο αισιόδοξο; Τι πιο φυσιολογικό όταν γνωρίζουμε ότι στη ζωή οι χαρές και οι λύπες εναλλάσσονται διαρκώς; Και στην τελική, κανένας δεν φοράει τα παπούτσια του άλλου για να γνωρίζει που τον χτυπούν και τι βιώνει. 

Σύμφωνα με τη δέσμη σχολίων (της ίδιας πάνω-κάτω μορφής) που πετυχαίνω κάτω από το βίντεο μιας κουτσομπολίστικης εκπομπής, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα της ευτυχίας. Ο κόσμος του το απαγορεύει. Τα υβριστικά σχόλια εκαντοντάδες. Οι κατάρες πάνε κι έρχονται. Ο κόσμος αποφασίζει πόσο καιρό πρέπει να θρηνήσεις, πόσο καιρό πρέπει να πενθήσεις, πόσο να μείνεις ολομόναχος ...Ίσως και για πάντα. 

Έχουμε άποψη για όλα φίλε μου, για την αποκατάσταση του άλλου, τη ζωή του, τα πάντα του. Χωρίς αιδώ κρίνουμε και καταδικάζουμε...

Το στομάχι μου έχει γίνει ένα κουβάρι. Ο κόμπος στο λαιμό δεν μου επιτρέπει να καταπιώ όσα διαβάζω. Πνίγομαι. Η δύναμη του διαδικτύου είναι και η αδυναμία του. Μας έδωσε μια πλασματική εξουσία. Γίναμε "θεούληδες" και τιμωρούμε κατά βούληση. Και κάθε μέρα πάμε από το κακό στο χειρότερο. Ασχολούμαστε με τις ζωές των άλλων, αντί να κοιτάζουμε τα δικά μας χάλια! Στην πραγματικότητα, δεν θέλουμε να ασχοληθούμε με τη δική μας ζωή. Είναι πιο εύκολο να μας νοιάζει ένας άγνωστος, να έχουμε άποψη για τη ζωή του και τα λάθη του. Αποφεύγουμε βλέπετε τις δικές μας συναισθηματικές μάχες. 

Το ''λάθος" μου μου έδωσε τελικά τροφή για σκέψη. 
Σας αφήνω... Αρκετά ασχολήθηκα κι εγώ με τους "άλλους"!

Ήταν η συμμετοχή μου στο 

17ο Παίζοντας με τις λέξεις,
που λόγω ανωτέρας βίας δεν είχα ανεβάσει 
όταν έπρεπε!
☺

Άσκηση

-Πού με πας δάσκαλε;
-Εκεί που θες και δεν το γνωρίζεις.
-Είναι μακρύς ο δρόμος;
-Πολύ...
-Πότε θα φθάσω στο τέρμα;
-Δεν υπάρχει τέρμα. Μόνο δρόμος.
-Απελπισία.
-Ευκαιρία!
-Κι αν χαθώ στην ομίχλη;
-Θα υπάρχουν οδοδείκτες. Όσα έχεις μάθει, θα σε καθοδηγούν.
-Τι έχω να περιμένω;
-Ανατολές. Ξεκινήματα. Απογοητεύσεις. Σειρήνες. Ανακαλύψεις. 
 Αποτυχίες. Δημιουργία. Απώλειες. Φως. Σκοτάδι. Ζωή.
-Πρόκληση, ε;
-Πρόσκληση.
-Σε γιορτή;
-Σε γιορτή, σε εκδρομή, σε κηδεία
-Σε κηδεία;
-Κάθε αλλαγή συμπορεύεται με απώλειες.
-Θα χάσω κάτι δικό μου;
-Θα χάσεις το βόλεμα.
-Δεν ξέρω αν θέλω.
-Αξίζει το ρίσκο.
-Και τι βάζω ενέχυρο;
-Εσένα.
-Χάνω πολλά τότε. Δεν μου αρέσει να χάνω...
-Θα κερδίσεις όμως.
-Τι;
-Εσένα!

Η "άσκησή" μου αυτή πήρε μέρος στο 

''16o Παίζοντας με τις λέξεις'' της Μαρίας μας.
Για μένα ήταν μια πραγματική άσκηση.
(Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε! 😉 )
Για το λόγο αυτό περίμενε υπομονετικά για να βγει στον αέρα.
Καθόλου δεν βιάστηκε....

Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία για όλα. Πραγματικά!
Μετά από καιρό έπιασα χαρτί και μολύβι κι έγραψα.

Ελπίζω να γράψω και για το 21ο Συμπόσιο Ποίησης που τρέχει.
Εσύ θα πάρεις μέρος;

Σας φιλώ
@ριστέα

Εγώ, η πουτάνα! ~ (Παίζοντας με τις λέξεις)

Θα μιλήσω. Κι ας μην με καταλάβεις.
Είμαι αυτή που διώκεται.. Η “άσπλαχνη” μάνα. Που γέννησε ολομόναχη, στο καμπινέ, ένα μεσημέρι, ένα βράδυ, δεν έχει σημασία, κι ύστερα, “αβασάνιστα” πέταξε το βρέφος από το φωταγωγό,  από το μπαλκόνι, δεν έχει σημασία ούτε αυτό. Στα σκουπίδια το 'στειλε..
Αυτό μετράει. Ο θάνατος! 

Δεν έχω όνομα. Είμαι μια Μαρία πες. Μια Ελένη. 
Δεν έχω ούτε ηλικία. Αν και συνήθως είμαι νεαρή και άμυαλη.
Είμαι κατάπτυστη. Από όλους σας. Τις μέρες που ακολούθησαν της αποκάλυψης, έζησα στιγμές Αποκάλυψης. Με είπαν πόρνη. Πουτάνα. Καριόλα!  Άξεστο, αμόρφωτο, άσχημο θηρίο, που αντί να κάνει το σταυρό του που βρέθηκε ένας χριστιανός και το πήδηξε, σκότωσε μια αθώα ψυχούλα.
Έλα, μην σοκάρεσαι με τις λέξεις. Όταν τις διάβασες στα σόσιαλ μίντια, όταν τις σκέφτηκες ίσως κι εσύ,  αλήθεια δεν κοκκίνισες;

Διάβασα κι άλλα. Στήθηκε πρόχειρα ένα λαϊκό δικαστήριο. Με καταδίκασαν δίχως ελαφρυντικό. Με καταράστηκαν να βγάλω καρκίνους, να λιώσω στην κόλαση, να με βιάσουν οι συγκρατούμενες! Να ψοφήσω, να χαθώ σε μια σκοτεινή άβυσσο!
"Αυτοκτόνα μωρή, αν έχεις τα κότσια!  Σκύλα.. Δεν έχεις τύψεις; Ισόβια στο πουτανάκι! "

Με σκοτώνουν αδυσώπητα, γιατί σκότωσα. Αυτοί μπορούν. Εγώ δεν έχω δικαιολογία καμία....
Γιατί δεν μιλούσα; Γιατί δεν το έδινα;  Πολλές οι ερωτήσεις. Πολλοί οι κατήγοροι. Σποραδικά και μια φωνή υπέρ μου. (Μπράβο τσαγανό!) 
Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει ποια ήμουν. Πώς μεγάλωσα. Τι ονειρευόμουν. Τι φοβόμουν. Κανείς δεν ρώτησε για τις μάχες που έδωσα σιωπηρά. Που δεν είχα κανέναν δικό μου άνθρωπο να μοιραστώ την αγωνία μου. Για τα σκοτάδια που πέρασα... Όλοι κατηγορούν εμένα. Τη φόνισσα! Την πουτάνα!  Κανείς δεν κατηγορεί εκείνον τον άντρα που έχυσε μέσα μου και ύστερα χάθηκε. Εκείνος δεν φταίει. Εκείνος πήδηξε, το φχαριστήθηκε και από δω πήγαν κι άλλοι! 
Το μετά το έζησα μόνη μου! 

Ναι, όλα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί αλλιώς...
Να έχω μεγαλώσει, όπως θα έπρεπε: Με ζεστασιά, τρυφερότητα, αγάπη. Να μην φοβάμαι να μιλήσω στους γονείς μου. Να είναι δίπλα μου συμπαραστάτες. Όχι κριτές. 
Να μην αναζητώ από τα δεκαπέντε την αγάπη σε ξένα σώματα. Να μην ξοδεύομαι σε κρεβάτια βρόμικα για να νιώσω αποδεκτή, έστω και για λίγο!

Τι να εξηγήσω και τι να καταλάβετε;
Το εύκολο είναι να με βρίσεις. Έλα κάντο για να ξεδώσεις κι εσύ. Τόσα μου έσουραν.  Μια ακόμα κατάρα τι θα αλλάξει; 
Δεν είμαι μάρτυρας,  ούτε ζητώ τον οίκτο σας. Ας τιμωρηθώ. Αν έτσι ορίζει η πολιτεία, ας πληρώσω. Ίσως κάποτε κάνω ένα παιδί και ίσως δώσω αγάπη. Και ίσως τότε να διορθώσω το κακό... 
Αλλά θα δώσω αγάπη; Πώς θα το κάνω, αφού κανείς δεν μου έμαθε; 

Φοβάμαι. 
Όχι εσάς. Όχι τον νόμο.
Φοβάμαι πώς δεν θα καταλάβατε. Κανείς δεν μπορεί να μπει στο μυαλό μου εκείνη τη δύσκολη ώρα. Κανείς δεν θα μου δώσει την παιδικότητα που μου αρνήθηκαν. Κανείς δεν ξέρει πως είναι να φοβάσαι να μιλήσεις, αν δεν το έχεις ζήσει. Πώς σαν παιδί δεν χρειάζεσαι προστάτες, αλλά ασφάλεια. Πώς δεν χρειάζεσαι πράγματα, αλλά στοργή.
Για όλους θα είμαι η άσπλαχνη μάνα. Η πουτάνα! 

Λιθοβολήστε με κι εσείς, οι αναμάρτητοι! 

Ήταν η δεύτερη από τις δυο συμμετοχές μου στο 

15ο Παίζοντας με τις λέξεις,
(εδώ, η άλλη)

που έδωσε πολλές εξαιρετικές συμμετοχές,

καθώς οι λέξεις (οι επισημασμένες με κόκκινο στο κείμενο)

ήταν αρκετά δυνατές!

Η ακούραστη Memaria συνεχίζει επάξια ένα διαδικτυακό, λογοτεχνικό 

δρώμενο που κρατάει από το 2012,
και μας δίνει ευκαιρίες έκφρασης, διασκέδασης και δημιουργίας!
Θερμά την ευχαριστώ!

Ευχαριστώ επίσης θερμά όλους όσοι με διάβασαν, είτε με ψήφισαν, είτε όχι.

Η διάκριση ήταν καθαρά θέμα τύχης, 

αφού ήταν πολλές οι δυνατές συμμετοχές!

Όπως έγραψα και στης Μαρίας,

δεν υποστηρίζω και δεν αποδέχομαι επουδενί τέτοιους είδους εγκλήματα,

πόσο μάλλον ενός βρέφους!
Ως επαγγελματίας όμως κοινωνικών επιστημών, είμαι με το άτομο και προσπαθώ να κατανοήσω πώς φθάνει κανείς στο έγκλημα. 
Υποστηρίζω το άτομο από την πλευρά της δίκαιης απόδοσης δικαιοσύνης. 
Υπάρχουν νόμοι και έτσι είναι το σύστημά μας! 
Μακριά λοιπόν από αυτοδικίες, βρισιές, κατάρες και άλλα τινά!
Αυτή είναι η πάγια θέση μου απέναντι ακόμα και στα χειρότερα εγκλήματα! 
Αυτό επιβάλλει η παιδεία μου και ο χαρακτήρας μου! 
Προσπαθώ να κατανοώ. Όχι να δικαιολογώ. 
Κατανοώ- δεν αποδέχομαι όμως! Έχει τεράστια διαφορά!

Μάθαμε να ξεσαλώνουμε στα σόσιαλ μίντια και να φερόμαστε άθλια, 
εμείς, οι αναμάρτητοι κριτές!
Μπράβο μας! 

Πονάω λοιπόν και για τα κορίτσια και για τον όχλο!

Αριστέα

Ζόρικα

Σκάβουν.

Όλοι σκάβουν
Άλλος για να θάψει
Άλλος για να βρει
Ο στόχος είναι το θέμα
Το κίνητρο που διαλέγει κανείς

Και κάνει ευαγγέλιο

Η φωνή που ακολουθεί

Για να αποφύγει την άβυσσο

Ή για να περάσει μέσα από αυτήν

Προκειμένου στην απέναντι όχθη να ελπίζει 

Πως θα βγει

Φοβούνται

Οι περισσότεροι λακίζουν

Την μάχη δίχως άλλο αποφεύγουν

Ποιος γίνεται μάρτυρας οικειοθελώς 

Στις μέρες αυτές τις δύσκολες

Τις άνυδρες μέρες

Τις μέρες της αδιαφορίας, της βολής και του ωχαδερφισμού

Ποιος πέφτει στα ζόρικα με τη θέλησή του

Ποιος τρέχει προς στη φωτιά για να τη σβήσει

Αφού μπορεί να τρέξει αντίθετα και το τομάρι του να σώσει

Προσδοκούν 
Με φρούδες ελπίδες χτίζουν τη ζωή τους
Κι όλα όσα ενοχλούν, στο χαλάκι από κάτω τα κρύβουν
Καθώς πρεσβεύουν πως ό,τι δεν φαίνεται, δεν υπάρχει.
Τι τα σκαλίζεις, σε ρωτούν 
Και για χαζό σε λογαριάζουν 
Εσέ που ψάχνεις! 
Μα έτσι που τα κατάφεραν
Και σε κονσερβοκούτια μέσα στοίβαξαν τα όνειρά τους
Από μικρούς φωταγωγούς παλεύουν να ανασάνουν

Φυτοζωούν! 

@ριστέα

Ήταν η μία από τις δυο συμμετοχές μου στο 

15ο Παίζοντας με τις λέξεις,

που έδωσε πολλές εξαιρετικές συμμετοχές,

καθώς και οι λέξεις (οι επισημασμένες με κόκκινο στο ποίημα)

ήταν αρκετά δυνατές, αλλά κι εμείς πιστεύω με τον καιρό...

εξελισσόμαστε!

Η ακούραστη Memaria συνεχίζει επάξια ένα διαδικτυακό, λογοτεχνικό 

δρώμενο που κρατάει από το 2012,

και μας δίνει ευκαιρίες έκφρασης, διασκέδασης και δημιουργίας!
Την ευχαριστούμε! 

ps: Ο σχολιασμός... στην επόμενη ανάρτηση 
και συμμετοχή μου! ☺

Ιερή αποστολή ~ 14ο Παίζοντας με τις λέξεις ~ Συμμετοχή 2 από 2

Όχι, δεν σας κάνω πλάκα!
Δεν είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα.
Έχω ανάρτηση!
Όχι, ψέμα. Έχω δύο αναρτήσεις!
Εδώ, η άλλη!

Δεν χρειάστηκε καν να ρίξουν νόμισμα.

Ήξερε ότι ήταν κάτι που έπρεπε να το κάνει. Όχι, δεν ήταν καθήκον. Ήταν ανάγκη. Όσο δύσκολο κι αν της ήταν.

Σίγουρα, οι δικοί της ήθελαν να μιλήσουν κι αυτοί. Όμως κι αυτή δικός της άνθρωπος δεν ήταν; Παραστάτισσα η μία στην άλλη και στα καλά και στα άσχημα, μια ζωή ολόκαιρη, είχαν κάθε λόγο να νιώθουν οικογένεια! Στιγμές, χαρές, ρούχα, παπούτσια, συνταγές, μυστικά, γέλια, δάκρυα, πόνοι, χωρισμοί, αρρώστιες, επιτυχίες, ... όλα τα είχαν μοιραστεί. Εκτός από άνδρα, φυσικά. Όχι! Αυτή δεν ήταν μία απλή φιλία. Ήταν σχέση ζωής. 

Κάνει μια φευγαλέα αναδρομή στο παρελθόν τους... Πόσα χρόνια, θεέ μου! Πόσες αναμνήσεις. Τα μάτια της βουρκώνουν ξανά."Τι πράγμα κι αυτό με τα δάκρυα; Μα δεν στερεύουν καθόλου οι βρύσες", γκρίνιαξε σαν μικρό,παραπονιάρικο κοριτσάκι!  

Ήξερε ότι θα ερχόταν αυτή η αναπόδραστη ώρα." Έτσι είναι η ζωή!" Το επαναλαμβάνει διαρκώς εδώ και καιρό, μπας και πειστεί, μπας και ανακουφιστεί λίγο! Μάταια!  Είχε προσπαθήσει να προετοιμάσει τον εαυτό της. Άδικος κόπος. "Ματαιοπονεί όποιος πιστεύει ότι είναι προετοιμασμένος για το θάνατο των ανθρώπων που αγαπάει", φώναξε δυνατά και τρόμαξε και η ίδια από το ηχόχρωμα της φωνή της. Σπάραζε πια... Πώς να αποχαιρετήσει τη φίλη που μαζί έζησαν πενήντα-πέντε ολόκληρα χρόνια; Θυμάται σαν χτες την πεντηκοστή τους επέτειο. Πόσο τις πείραζαν όλοι που γιόρταζαν τη φιλία τους και δη στα γεράματα! Αχ αυτός ο αλήτης ο χρόνος, ποτέ δεν είναι αρκετός!

Τι να πρωτοθυμηθεί; Τι να κρατήσει και τι να αφήσει από το λόγο της; Γράφει, σβήνει εδώ και ώρες. Αμάν! Θα έρθει η στιγμή και δεν θα είναι έτοιμη. 

Να γράψει αστείες τους στιγμές; Ίσα για να σπάσει και το βαρύ κλίμα; Μπα! Δεν της πάει. Αυτό δεν ήταν το δικό της στοιχείο εξάλλου. Να μιλήσει για τις αγκαλιές σε δύσκολες ώρες; Ποιον ενδιαφέρουν αυτά τα τόσο προσωπικά σημεία;  Να μιλήσει για την καλή, διασκεδαστική, γενναιόδωρη και χαμογελαστή γυναίκα, ως είθισται; Σιγά!  Αυτά είναι τα γνωστά. Και ίσως τα ασήμαντα! 

Αλήθεια πώς αποχαιρετάς έναν αγαπημένο σου; 

Σαν έρθει εκείνη, η ζοφερή ώρα, δεν νιώθει τα πόδια της, δεν ελέγχει τα δάκρυα, δεν ανασαίνει καλά καλά.

Σηκώνεται όμως, λες και τη σπρώχνει μια αόρατη δύναμη. Όλων τα βλέμματα είναι αναπόφευκτα στραμμένα πάνω της. Κάποιοι σαν να συμμερίζονταν το πόνο της. Κρατάει στο ροζιασμένο, από τα χρόνια, χέρι της το χαρτί, μουσκεμένο, έτοιμο να γίνει κομματάκια, από την πολλή υγρασία. Δεν πειράζει όμως. Δεν το χρειάζεται. 

"Είχα γράψει κάποια λόγια. Θα προτιμήσω να μην σας τα διαβάσω τελικά..."

Παίρνει βαθιά ανάσα.

Κοιτάζει εκείνην, επίμονα και διαπεραστικά, μα τόσο γλυκά ταυτόχρονα. Νιώθει ότι της χαμογελά. Είναι τόσο γαλήνια, τόσο ζωντανή...Το ροδοκόκκινο χρώμα στα μάγουλά της για λίγο, την ξεγελά. Νομίζει ότι θα σηκωθεί και θα φωνάξει ότι ήταν ένα ακόμα αστείο της!

"Ο άνθρωπος πεθαίνει όταν τον ξεχάσει και ο τελευταίος άνθρωπος που τον γνώριζε" μου είχες πει κάποτε, αδερφή μου εσύ, σε μια ανύποπτη στιγμή. Όσο ζω, όσο σε θυμόμαστε όλοι όσοι σε αγαπήσαμε, θα ζεις κι εσύ!"

Γύρισε στη θέση της. "Θα είσαι περήφανη για μένα λιακάδα μου" της είπε κοιτώντας νοερά κάπου στον ουρανό. 

Η Ιερή αποστολή, η δεύτερη από τις δύο συμμετοχές μου

πήρε μέρος στο 14ο Παίζοντας με τις λέξεις, 
(ποιου γύρου ακριβώς δεν θυμάμαι πια ☺- από το 2012
κρατάει τούτη η υπέροχη ιστορία)

που διοργανώνει και φιλοξενεί με επιτυχία

η φίλη Μεμαρία, στο mytripsonblog.

Θερμά ευχαριστώ τη Μαρία για τη ζεστή, όπως πάντα, φιλοξενία της, 

τους φίλους που με ευγενή άμιλλα συμμετέχουμε 
(ορισμένοι με πάθος και πολλή αγάπη, από το 2012) 

και όσους την ξεχώρισαν.

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα δρώμενα και επιστρέφω για λίγο,
σαν τον δολοφόνο, στον τόπο του εγκλήματος!

Για την ιστορία...

Η "Ιερή αποστολή", φανταστική μεν ιστορία, με υπαρκτές ηρωίδες δε,
γράφτηκε με τη σκέψη πως νεκρή είμαι εγώ, (ω, ναι!)
με την αγαπημένη μου φίλη, (τι φίλη.... αδερφή πείτε καλύτερα) 
μετά από 55 χρόνια φιλίας,
να αναλαμβάνει το χρέος του επικήδειου λόγου.

Το κείμενο εδώ παρουσιάζεται στην αρχική του μορφή.
Για λόγους τήρησης της ανωνυμίας αφαιρέθηκε το κομμάτι 
του εορτασμού της επετείου φιλίας,
που εύκολα θα με πρόδιδε (ε, κανελλάκι μου; ☺) στους φίλους που
γνωρίζουν ότι πράγματι γιορτάζουμε κάθε χρόνο επέτειο φιλίας
με τη γλυκιά μου φιλενάδα!

Τέλος να πω, 
πως εύχομαι ολόψυχα έτσι ακριβώς να γίνουν τα πράγματα,
όταν με το καλό έρθει η ευλογημένη ώρα και πεθάνω:
να περάσουμε τον μισό αιώνα αδερφικής φιλίας
και το Αφούλι μου να αντέξει και να πει δυο λόγια,
αλλά, αν γίνεται... ας μην φύγω τόσο νωρίς,  στα ενενήντα μου.
Τι δηλαδή; Τσάμπα θα πάει τόση υγιεινή ζωή; ☺ Ε;

Πληζ... δεν θα αντέξω προκαταλήψεις 
περί του θέματος.
Δεν παίζω με τον θάνατο. 
Κι εγώ προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω με αυτή την 
προσέγγιση που έχω, χρόνια τώρα! ☺

Ευχαριστώ!
@ριστέα

Καλό μήνα και καλό Μεγαλοβδόμαδο.
Με γαλήνη!