Μεγαλώσαμε και πάψαμε να πιστεύουμε..

Μεγαλώσαμε και πάψαμε να πιστεύουμε στον φανταστικό μας φίλο, στις μαγικές στιγμές, σε νεράιδες, αγγέλους!
Κι όμως κάποτε ...που' μασταν παιδιά όλα ήταν τόσο μαγικά....
Να αφήσω τον Κοέλο να μας τα πει;

"Όποιος αποφασίσει να μιλήσει με τους αγγέλους του θα ανακαλύψει ότι δεν είναι η πρώτη φορά.
Όλα τα παιδιά μιλούσαν με το φύλακα άγγελό τους, μέχρι που ερχόταν η περίφημη μέρα που οι γονείς τους πρόσεχαν ότι το παιδί τους μιλούσε με κάποιον που "δεν υπήρχε". Τότε έδειχναν ενδιαφέρον, κατηγορούσαν την υπερβολική παιδική φαντασία, κατέφευγαν σε παιδαγωγούς και ψυχολόγους και κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι το παιδί τους έπρεπε να σταματήσει αυτή τη συμπεριφορά. Οι  γονείς πάντα επέμεναν να λένε στα παιδιά τους ότι δεν υπήρχαν αόρατοι φίλοι, ίσως επειδή οι ίδιοι είχαν ξεχάσει ότι κι αυτοί κάποτε μιλούσαν με αγγέλους. Ή ποιος ξέρει, ίσως να πίστευαν ότι ζούσαν σ' έναν κόσμο στον οποίο δεν υπήρχε πια θέση για τους αγγέλους.  

Ας ανακαλύψουμε δυνάμεις που είχαμε όταν ήμαστε παιδιά. Ποιες ήταν αυτές: Είχαμε πείσμα, χαμογελούσαμε, δεν χρειαζόμασταν πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι, παίζαμε, είχαμε πλούσια φαντασία, τρελαινόμασταν για τα Χριστούγεννα.
Πιστεύαμε στον ΄Αγιο Βασίλη με θέρμη και η πίστη αυτή μας έδινε απίστευτη χαρά κι όρεξη για τις γιορτές....
Νεράιδες, άγγελοι, Αγιο Βασίληδες υπάρχουν όσο κρατάμε το παιδί μέσα μας ζωντανό!

Ένα κομμάτι που λατρεύω πολύ.

Ξυπνήστε όσοι κοιμάστε. Συνεχίστε όσοι ονειρεύεστε! 

Να έχετε μια υπέροχη μέρα.

Καλή εβδομάδα!

airis

Mείνε όσο περισσότερο μπορείς, αυτό μόνο !

Δεν μπορείς να πεις για την άνοιξη "Μακάρι να έρθει σύντομα και να κρατήσει πολύ. Μπορείς μόνο να πεις"΄Ελα, ευλόγησέ με , με την ελπίδα σου και μείνε όσο περισσότερο μπορείς!
Κοέλο, Μπρίντα

Κλείσε κάτω τον player για ν' ακούσεις, αν θες ....

Αν κυνηγάς το σίγουρο, την εξασφάλιση......Αν αναλώνεσαι στο πώς θα κρατήσεις την ευτυχία για πάντα, σφιχτά μέσα στα χέρια σου, να σου θυμίσω;
Έτσι που την κρατάς, μάτια μου, πού να τη δεις και πώς να τη ζήσεις;
Κι όταν τη χάσεις - γιατί θα τη χάσεις, είναι ο πιο βέβαιος δρόμος- τι θα'χει άραγε απομείνει; 

Βροχερός καιρός,παγωμένος.
Σας στέλνω όμως ένα ζεστό χαμόγελο.
Καλημέρα.

airis

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου- είναι πολύ σύντομη η ημέρα για να είσαι εγωιστής. Γ. Ρίτσος

" Αυτή η ιστορία με το κοίταγμα Πάουλο...."
Την περίμενε να συνεχίσει. Ήξερε ότι φοβόταν μήπως πει καμιά ανοησία, μήπως προσπαθήσει να εφεύρει εσωτεριστικά νοήματα, όπως έκαναν πολλοί άνθρωποι που ασχολούνταν με τον αποκρυφισμό.
" Μου φαίνεται....δεν ξέρω πώς να στο πω... πως έχει μεγαλώσει η ψυχή μου".

Ναι , σκέφτηκε ο Πάουλο. Βρίσκεται στο σωστό δρόμο.

"Πρώτα κοιτούσα μακριά και αυτό που έβλεπα ήταν στα αλήθεια "μακριά", καταλαβαίνεις; Δεν έμοιαζε να αποτελεί κομμάτι του κόσμου μου, γιατί πάντα κοιτούσα κοντά, κοιτούσα τα πράγματα γύρω μου.
Μέχρι που , πριν από δύο μέρες, συνήθισα να κοιτάζω μακριά, και αντιλήφθηκα πως εκτός από τραπέζια, καρέκλες και άλλα αντικείμενα, ο κόσμος μου περιλάμβανε βουνά, σύννεφα, ουρανό. Και η ψυχή μου, η ψυχή μου μοιάζει να χρησιμοποιεί τα μάτια μου  για να τα αγγίξει!"

Φοβερό! Το εξήγησε πολύ καλά! σκέφτηκε εκείνος.

"Θα έλεγα ότι μεγάλωσε η ψυχή μου", επέμεινε η Κρις.

Π. Κοέλο , Βαλκυρίες

Να κοιτάζεις και να μεγαλώνει η ψυχή σου ....Τι πιο όμορφο μήνυμα για να ξεκινήσει τούτη η εβδομάδα. Με έναν ήλιο να λάμπει , μια μέρα που δεν θυμίζει Νοέμβρη, με ένα παιδί μέσα μου να θέλει να φωνάξει : χαμογελάστε ! Πάντα θα υπάρχει ένας λόγος....

Καλημέρα στη γειτονιά,

Καλή εβδομάδα!

airis

Υπάρχει ο σωστός καιρός για όλα!

Υπάρχει καιρός να γεννηθείς και καιρός να πεθάνεις

Καιρός να φυτέψεις και καιρός να ξεριζώσεις

Καιρός να σκοτώσεις και καιρός να ιάσεις

Καιρός να γκρεμίσεις και καιρός να οικοδομήσεις

Καιρός να κλάψεις και καιρός να γελάσεις

Καιρός να θρηνήσεις και καιρός να χορέψεις

Καιρός να πετάξεις πέτρες και καιρός να μαζέψεις πέτρες

Καιρός να αγκαλιάσεις και καιρός να απομακρυνθείς

Καιρός να ζητήσεις και καιρός να απολέσεις

Καιρός να φυλάξεις και καιρός να πετάξεις

Καιρός να σκίσεις και καιρός να ράψεις

Καιρός να σιωπήσεις και καιρός να μιλήσεις

Καιρός να αγαπήσεις και καιρός να μισήσεις

Καιρός πόλεμου και καιρός Ειρήνης!

Π. Κοέλο, ( απόσπασμα από την Μπρίντα )

~

Υπάρχει ο σωστός καιρός για όλα!  
Αρκεί να έχουμε το ένστικτο, 

να διαβάζουμε τα σημάδια 

και την υπομονή να περιμένουμε τον κατάλληλο χρόνο...

Για μένα το να μπορώ να περιμένω είναι μεγάλη αρετή.

Σήμερα σας καλημερίζω λοιπόν
βάζοντας την υπομονή στην ημερήσια διάταξη....

airis

Τα μάτια ενός παιδιού.....

Εκείνη του έτεινε ένα γαλάζιο τετράδιο με λευκές σελίδες.
Γράψε: "Ένα πολεμιστής του φωτός δείχνει προσοχή στα μάτια ενός παιδιού. Γιατί αυτά τα μάτια ξέρουν να βλέπουν τον κόσμο χωρίς πικρία. Όταν επιθυμεί να μάθει αν αυτός που βρίσκεται στο πλευρό του είναι άξιος εμπιστοσύνης, προσπαθεί να δει τον τρόπο με τον οποίο θα τον κοίταζε ένα παιδί."


"Τι είναι πολεμιστής του φωτός;"


"Πιστεύω πως εσύ ξέρεις". απάντησε εκείνη χαμογελώντας. "Αυτός που είναι ικανός να κατανοήσει το θαύμα της ζωής, να παλέψει μέχρις εσχάτων για κάτι που πιστεύει ' και τότε ακούει τις καμπάνες που η θάλασσα κάνει να αντηχήσουν στο κρεβάτι του"


Π.Κοέλο, απόσπασμα από Το Εγχειρίδιο του  Πολεμιστή του Φωτός

Κάθε πολεμιστής του Φωτός

Κάθε πολεμιστής του Φωτός φοβήθηκε όταν αντιμετώπισε μια μάχη.
Κάθε πολεμιστής του Φωτός πρόδωσε και είπε ψέμματα στο παρελθόν.
Κάθε πολεμιστής του Φωτός πήρε ένα δρόμο που δεν ήταν δικός του.
Κάθε πολεμιστής του Φωτός υπέφερε για πράγματα που στερούνταν σημασίας.
Κάθε πολεμιστής του Φωτός σκέφτηκε πως δεν είναι πολεμιστής του Φωτός.
Κάθε πολεμιστής του Φωτός αμέλησε τα πνευματικά καθήκοντά του.
Κάθε πολεμιστής του Φωτός πλήγωσε κάποιον που αγαπούσε.

Γι αυτό είναι πολεμιστής του φωτός: επειδή πέρασε αυτές τις εμπειρίες και δεν έχασε την ελπίδα ότι θα γίνει καλύτερος.

Paolo Coelho, από το Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός

Έτσι θα είναι ο γάμος.... κατά Κοέλο!

     "  Ένας άντρας και μια γυναίκα είναι δέκα χρόνια μαζί. Παλιά έκανα έρωτα κάθε μέρα, τώρα μόνο μια φορά την εβδομάδα, αλλά αυτό, στο κάτω κάτω της γραφής, δεν είναι και τόσο σημαντικό, υπάρχει δέσιμο, αλληλοϋποστήριξη, συντροφικότητα. Εκείνος στενοχωριέται όταν πρέπει να φάει μόνος του επειδή εκείνη χρειάστηκε να μείνει παραπάνω στη δουλειά της. Εκείνη λυπάται όταν εκείνος ταξιδεύει, αλλά καταλαβαίνει ότι είναι μέρος της δουλειάς του. Αισθάνονται ότι κάτι έχει αρχίσει να λείπει, αλλά είναι ενήλικοι, ώριμοι, ξέρουν πόσο σημαντικό είναι να έχουν μια σταθερή σχέση, έστω μονάχα για τα παιδιά τους.
    Αφοσιώνονται όλο και περισσότερο στη δουλειά και τα παιδιά τους, σκέφτονται όλο και λιγότερο το γάμο τους, που προφανώς πηγαίνει πολύ καλά, δεν υπάρχει άλλος άντρας ή άλλη γυναίκα.
   Προσέχουν ότι κάτι πάει στραβά. Δεν καταφέρνουν να εντοπίσουν το πρόβλημα. Με την πάροδο του χρόνου, εξαρτώνται όλο και περισσότερο ο ένας από τον άλλο, στο κάτω κάτω περνούν τα χρόνια και οι ευκαιρίες για μια καινούργια ζωή εξανεμίζονται. Προσπαθούν να βρουν όλο και περισσότερες ασχολίες, διάβασμα, κέντημα, τηλεόραση, φίλους, αλλά πάντα υπάρχει η συζήτηση στο βραδινό ή η συζήτηση μετά το βραδινό. Εκείνος εκνευρίζεται εύκολα, εκείνη σωπαίνει περισσότερο απ' ότι συνήθως. Ο ένας ξέρει ότι ο άλλος είναι όλο και πιο απόμακρος και δεν καταλαβαίνει γιατί.Καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι έτσι είναι ο γάμος, αλλά αρνούνται να το συζητήσουν με τους φίλους τους, δίνουν την εντύπωση ενός ευτυχισμένου ζευγαριού, με κοινά ενδιαφέροντα, που ο ένας συμπαραστέκεται στον άλλο. Εμφανίζεται ένας εραστής εδώ, μια ερωμένη εκεί, τίποτα το σοβαρό φυσικά.
Αυτό που έχει σημασία, που είναι απαραίτητο, καθοριστικό, είναι να συμπεριφέρονται σαν να μην συμβαίνει τίποτα, είναι πολύ αργά για αλλαγές. "


Π. Κοέλο  (απόσπασμα από το Ζαχίρ)


ΥΓ: Άραγε.. είναι αργά για αλλαγές;

Γράφω γιατί θέλω να με αγαπούν!

-Και γιατί γράφετε;
-Επειδή αυτό τον τρόπο έχω βρει για μοιράζομαι τα συναισθήματά μου με τους άλλους. (...)
-Γιατί γράφω;  Γράφω γιατί θέλω να με αγαπούν!
(...) Ένα ποίημα με έκανε να καταλάβω ότι γράφοντας, δείχνοντας τον αόρατο κόσμο μου, μπορούσα να ανταγωνιστώ επί ίσοις όροις τον ορατό κόσμο των φίλων μου: τη σωματική δύναμη , τα μοντέρνα ρούχα, τα αυτοκίνητα, την υπεροχή στα αθλήματα.


Π. Κοέλο, απόσπασμα από το Ζαχίρ

      ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το Ζαχίρ, είναι μια ιστορία αγάπης, απώλειας και τυραννικού πάθους. 
Ένας διάσημος συγγραφέας που, όπως και ο Πάουλο Κοέλο, γράφει για την πνευματικότητα και που επίσης έχει διανύσει το δρόμο τυ Αγίου Ιακώβου, ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του η Εστέρ, πολεμική ανταποκρίτρια, τον εγκατέλειψε χωρίς να αφήσει ίχνη. 
Στην αναζήτηση της Εστέρ, ο συγγραφέας αναγκάζεται να περιπλανηθεί σε πολλούς δρόμους ακολουθώντας διάφορα στοιχεία. Σαν σύγχρονος Οδυσσεάς, πρέπει να αντισταθεί σε πειρασμούς και να βρει τους ανέμους που θα τον οδηγήσουν στο θεμελιώδες κλειδί: την ξεκάθαρη ανακάλυψη του εσωτερικού του εγώ. 
Αφήγηση γεμάτη σχόλια και σκέψεις για το χρήμα, τη φήμη και το γάμο, το Ζαχίρ συνοδεύει το συγγραφέα, που βυθίζεται στην έμμονη ιδέα του, στο άγχος να βρει τους λόγους που ώθησαν την αγαπημένη του να τον εγκαταλείψει. 
Έργο με συναρπαστικούς παραλληλισμούς μεταξύ της ζωής του συγγραφέα Πάουλο Κοέλο και της ζωής του ήρωά του, που κάνουν την ανάγνωση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα το Ζαχίρ είναι εμπνευσμένο από την ισλαμική παράδοσηκαι το διήγημα ΤΟ ΑΛΕΦ του Μπόρχες.

Από εκεί πηγάζει και η έννοια του Ζαχίρ, αυτής της παρουσίας που καταλαμβάνει ολοκληρωτικά το πνεύμα και την ύπαρξη όσων ξέρουν ότι είναι αδύνατο να αντισταθεί κανείς στην αγάπη.

Το Χέρι που αφυπνίζει την Αγάπη......

"Στον κόσμο αυτό.. 
υπάρχει πάντα ένα άτομο
που περιμένει ένα άλλο..
είτε στη μέση μιας ερήμου..
είτε στη μέση μιας μεγάλης πόλης...
Κι όταν οι δύο αυτοί άνθρωποι διασταυρώνονται
και οι ματιές σμίγουν...
το παρελθόν και το μέλλον χάνουν τη σημασία τους...
και το μόνο πράγμα που υπάρχει είναι εκείνη η στιγμή..
μαζί με την απίστευτη βεβαιότητα ότι τα πάντα
κάτω από τον ήλιο είναι γραμμένα από το ίδιο Χέρι..
το Χέρι που αφυπνίζει την Αγάπη..."


Π. Κοέλο

Χτίστης ή κηπουρός;

Καθένας μας μπορεί να υιοθετήσει δύο στάσεις στη ζωή του: να Χτίζει ή να Φυτεύει.
Οι χτίστες μπορεί να χρειαστούν χρόνια για το έργο τους,
μια μέρα όμως τελειώνουν αυτό που έκαναν και περιορίζονται
από τους ίδιους τους τοίχους τους.
Οταν ολοκληρώνεται το χτίσιμο, η ζωή χάνει το νόημά της.
Εκείνοι που φυτεύουν μπορεί να υποφέρουν από τις καταιγίδες
και σπάνια ξεκουράζονται.
Ένας κήπος όμως δε σταματά ποτέ να αναπτύσσεται
και παρόλο που απαιτεί την προσοχή του κηπουρού,
του δίνει παράλληλα και τη δυνατότητα να ζήσει τη ζωή του σαν μια μεγάλη περιπέτεια.

( Από τη Μπρίντα του Π. Κοελο)