ευλογία

φωτό αρχείου

Και μετά το κρύο ήρθε ο πολυπόθητος ήλιος κι έλουσε τα πάντα!

Ευλογία!

Και θυμήθηκα έτσι πόσο λατρεύω τον ήλιο

τις παγωμένες μέρες του Γενάρη κυρίως.

Μετά τα Χριστούγεννα, ο ήλιος έπειτα από καταιγίδες και κρύο,
και οι αλκυονίδες μέρες είναι για μένα

όλα όσα αξίζει αυτή η εποχή... που κατά τ' άλλα με κάνει να μαζεύομαι

και να πέφτω σε χειμερία νάρκη.

Δεν έχω σημερινή φωτογραφία, γιατί στο νου είχα

να εκμεταλλευτώ την ευλογημένη λιακάδα.

Σαν καλή νοικοκυρούλα έβγαλα τα πάντα έξω να λιαστούν

να αναπνεύσουν, να χάσουν την υγρασία που κουβαλούσαν τόσες μέρες!

Άνοιξα παντού να μπει η ζέστη, αφού μέσα είχε ακόμα 7-8 βαθμούς.

Όταν το απόγευμα τα έκλεισα όλα το θερμόμετρο έδειχνε 14!

Χλιδή! ☺ 

Κατά τ' άλλα είμαι σε .... απόσυρση.
Περνάω στιγμές περισυλλογής και επαναπροσδιορισμού....
Αυτό χρειάζεται αποκοπή από την πολλή συνάφεια (του κόσμου), οπότε 
μην ανησυχείτε, δεν είμαι χαμένη στη μετάφραση,
αλλά στον μοναχικό, μα καθόλου έρημο κόσμο μου!

σας φιλώ
@ριστέα

It's just bad days... not a bad life!

Όταν κάνεις σχέδια κάποιος εκεί ψηλά πρέπει να χαμογελά

τρελά!

Δεν εξηγείται διαφορετικά!

Πέφτει η βροχή, 

περνούν ανεμοστρόβιλοι...

Τι άλλο να περιμένω άραγε;

Κι εγώ που σχεδίαζα τώρα που όλα τελείωσαν 

και μπορώ επιτέλους να δω τη θάλασσα και

να κάνω μπάνια (στο ένα είμαι ακόμα!)

μένω με την απογοήτευση παραμάσχαλα!

Όχι!

Δεν θα το βάλω κάτω!

Θα'ρθουν και καλύτερες μέρες! 

@

Για το νέο μας δρώμενο πιάσαμε τα μολύβια 

ή σας έριξε η αλλαγή του καιρού;

Απόψε έχει

Οικογενειακές [εμπριμέ] ιστορίες, 

Από τη maria kanellaki, 

στο Απάγκιο της

♥

Σπάστα!

Όταν όλα έναν κύκλο κάνουν γύρω σου και σε κλείνουν μέσα
Όταν νιώθεις ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις και πνίγεσαι
κι όλο μέσα στα ίδια γυρίζεις
Όταν νιώθεις ότι τίποτα δεν αλλάζει
μα και τίποτα δεν μπορείς να κάνεις 
Δεν έχεις δίκιο
Σπάσε τον κύκλο.

Αέρας να μπει!
Κάτι να αλλάξει 
κι όλα μπορεί να γυρίσουν αλλιώς!

@

ΥΓ Σε αυτήν την ιδέα στηρίζεται η συστημική προσέγγιση 
στην αντιμετώπιση προβλημάτων:
άλλαξε κάτι στο σύστημα, αν θες να αλλάξει το σύστημα.

Αυτό μπορεί να έχει άπειρες εφαρμογές στη ζωή μας.
Κουράστηκα να ακούω να παραπονιούνται γύρω μου 
ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει στη ζωή τους!
Τα πάντα μπορούν να αλλάξουν.
Ξεκίνα απλά να χτυπάς τις φτερούγες πεταλούδα μου ....

Μεγάλες στιγμές...

...ζω αγαπητοί φίλοι τις μέρες αυτές!

Έχω και τα φωτογραφικά ντοκουμέντα βεβαίως βεβαίως:

Θερμοκρασία σαλονιού!
Συντηρώ άνετα τα τρόφιμα του ψυγείου 
και βγάζω το ψυγείο από την πρίζα!

Θερμοκρασία κουζίνας!

Α, Κουζίνα θα καθίσω λοιπόν!

Εδώ είναι Χαβάη 9-0!

Το Τζάκι άδειο από ξύλα, ξεστολισμένο πια,

μα κράτησα μια σειρά φωτάκια

για την εύκολη μετάβαση!

*

Όχι τίποτα απ' όλα αυτά δεν μου προκαλεί θλίψη!

Η διάθεση, από την πρώτη μέρα του χρόνου διατηρείται ψηλά,

σε σημείο να ψάχνομαι η γυναίκα...

Δεν μπορεί... Και σήμερα θα μου πέσει,

αύριο θα μου πέσει...

Αλλά χαμογελώ!

*

Μπορείς να επιλέξεις

να κλαίγεσαι,

να μεμψιμοιρείς,

να οργίζεσαι,

να κατσουφιάζεις,

να καταθλίβεσαι,

να πέφτεις στα πατώματα,

να γονατίζεις και να μπαίνεις όλο και πιο βαθιά....

...αλλά μπορείς πάλι

να ελπίζεις,

να χαμογελάς

να λες ευχαριστώ που τα κατάφερα και τούτη τη μέρα,

να μοιράζεσαι,

να βοηθάς ακόμα κι από τα ελάχιστα που έχεις,

να έρχεσαι πιο κοντά με όσους αγαπάς,

να ανοίγεσαι αντί να κλείνεσαι,

να νιώθεις ευτυχής και μόνο που αναπνέεις 

και είσαι υγιής!

*

Αλλά μάθαμε στα πολλά,

στα υλικά,

στα χειροπιαστά!

Και δεν μας αρκεί η υγεία, η αγάπη, η φιλία.

Ναι, δεν χορταίνει το κορμί με αυτά.

Αλλά, πες μου ....

θυμάσαι να χαμογελάς εσύ που έχεις;

α, έτσι είναι πιο ζεστό! ☺

Βέβαια, πάντα υπάρχουν λόγοι θλίψης και θυμού και απογοήτευσης.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο.

γύρω μας, στην άθλια πολιτική μας σκηνή...

Και είμαι σίγουρη πως δεν θα είμαι πάντα ευδιάθετη.

Όλοι κάποτε λυγίζουν!

*

Αλλά βρε αδερφέ

μην παραπονιέσαι χωρίς λόγο!

Μην γίνεσαι μουρτζούφλης γιατί δεν σου πέτυχε

το γλυκό, το φαγητό, η φράντζα!

Μην παριστάνεις ότι λυπάσαι όσους δεν έχουν ...

Μην παριστάνεις ότι συμπονάς.

Κάνε κάτι έμπρακτα!

Όχι άλλα λόγια!

*

Από τις υπέροχες δροσερές θερμοκρασίες του σπιτιού μου

σας στέλνω πολλά ζεστά χαμόγελα!

Καλή σας μέρα

@

ΥΓ: Και ετοιμαστείτε ποιητές μου και ποιήτριες μου!

Σκάει Συμπόσιο οσονούπω

για να μεθύσουμε και να ζεσταθούμε  από Ποίηση!

Όταν έχεις τις μαύρες σου!

Δύο βίντεο / μία σκέψη 
για σήμερα:

Βγάλε φτερά! 
Μπορείς!
♥

Σε τηλεοπτική εκπομπή ταλέντων στην Ινδία 

μια κοπέλα με τσαγανό και κέφι απίστευτο,

χορεύει ισορροπώντας στο ένα της πόδι!

(πατήστε κάτω δεξιά στο you-tube για να το δείτε εκεί

Στο μπλογκ δεν "παίζει"

Προσπερνώ τις όποιες αντιρρήσεις μου επί του θέματος 

εκπομπή, θέαμα, ακόμα και το χορό τύπου "Μπόλλυγουντ" κλπ κλπ

και στέκομαι μόνο στην τόλμη και στην υπερ-προσπάθεια της κοπελιάς!

Κι εδώ ένας μικρός πρωταθλητής!

Ο Kayden γεννήθηκε με επιπλοκές και οι γιατροί 

προέβησαν σε ακρωτηριασμό του ενός ποδιού του.

Στο βίντεο τα πρώτα του βήματα με το προσθετικό μέλος.
Κάποια στιγμή ακούγεται η φωνούλα του που λέει:
"Το'χω!"
 (I' ve got it) ♥

Όταν έχεις τις μαύρες σου,
όταν όλα σου πάνε στραβά,
όταν αφήνεις το χρόνο να τρέχει χωρίς εσένα,
όταν δεν δοκιμάζεσαι, δεν εξελίσσεσαι,
όταν δεν πας τον εαυτό σου μέχρι εκεί που δεν μπορεί....
να θυμάσαι 
πως άλλοι παλεύουν με κύματα 
και όμως δεν πνίγονται!

Γιατί βγάζουν φτερά και πετούν!

Ακολούθησε την ετικέτα
θέληση
και δες κι άλλες περιπτώσεις θαυμαστών ανθρώπων που ξεπέρασαν
τις δυσκολίες τους κι γίνονται παραδείγματα (αλήθεια, γίνονται;)
για όλους εμάς τους αρτιμελείς!

Καλή σας μέρα!
καλό Σαββατοκύριακο!

@ριστέα 

Στο καρνάγιο

Να περνάνε οι θαλασσοταραχές

και να κοιτάζεις τον ιστό σου...

Κι αυτός να στέκεται κοντάρι ορθό.

Έστω κι αν το σκαρί ξεφλούδισε.

Έστω κι αν τα στεγανά έμπασαν.

Καμάρι.

"Τα κατάφερα και τούτη τη φορά".

Μα μην επαναπαύεσαι.

Στο καρνάγιο δίχως άλλο να πας...

Πιάσε την πίσσα'

Πιάσε το σφυρί και τα καρφιά.

Την ξύστρα,

και το χαμόγελο παραμάσχαλα -τραβάει πιο εύκολα έτσι η δουλειά.

Έχεις ανακατασκευή να κάμεις.

Τρύπες και πάλι να κλείσεις....

Χειμώνας μπροστά σου...

Τι να σου κάνει μια μονάχα νηνεμία.

(Δεν είναι να εμπιστεύεσαι τη θάλασσα

κι ας την απόλαυσες κάποτε πολύ).

Ξέρεις πια πώς όλοι οι καιροί στο δρόμο σου είναι...

Κι έχεις πολλά ακόμα να ζήσεις και να πάθεις.

Και ποιο το επιμύθιο ετούτη τη φορά;

Δεν σταματάει η ζωή αν δεν χαθεί!

@ριστέα

Καλή σας μέρα 

και καλό Σαββατοκύριακο

Οι αλλαγές/ Των αλλαγών/ Ω αλλαγές !

Τις αλλαγές πάντα στη ζωή μου τις φοβόμουν 
αλλά στο τέλος πάντα κατέληγα να τις καλωσορίζω!

Στην αρχή δυσανασχετείς. 
Αλλάζει μια κατάσταση.
Κι αυτό που είχες ως γνωστό και δεδομένο ξαφνικά χάνεται.
Το άγχος χτυπάει κόκκινο σε αυτές τις περιπτώσεις..
Τι καινούργιο θα συναντήσεις;
Θα προσαρμοστείς άραγε;
Θα περπατήσει η νέα κατάσταση;

Αγωνία...
Απροσδιόριστα συναισθήματα.
Αναμονή.
Και πάλι αγωνία.
Φτερουγίσματα της καρδιάς.
Άγχος -όχι φόβος.
Σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο....
Σαν την πρώτη μέρα στη νέα σου δουλειά...

Έτσι και με τον καιρό..
Από κει που ήσουν κεφάτος και στις θάλασσες χαλάρωνες
μαζεύεσαι πίσω, στην σκληρή πραγματικότητα που τρέχει ...

Μισοάδειο:
Το καλοκαίρι που χάθηκε!

Κάθε Φθινόπωρο θα υποστούμε όλες τις αλλαγές
που η φύση μας έχει υποσχεθεί ως δώρο 
μα πολλοί βλέπουν μόνο τη μία πλευρά, αυτή που πονάει:

τη ψύχρα που σε κάνει να αναριγείς 
τη μέρα που χάνεται όλο και πιο νωρίς
τις βροχές που πυκνώνουν και σου χαλούν τη μέρα
το κλείσιμο από νωρίς στο σπίτι
τις δουλειές που επιβάλλονται να γίνουν λόγω όλων των 
παραπάνω αλλαγών...

και περισσότερη κούραση
λιγότερη χαλάρωση
περισσότερες ευθύνες

Μισογεμάτο:
Η αναγέννηση που θα έρθει

Από την άλλη.....
Το ξερό θα γίνει πράσινο.
Και το πράσινο θα γίνει και πάλι ξερό για να αναστηθεί!
Κι από τις στάχτες του το κάθε τι μπορεί
ξαναγεννηθεί!

Αν έχεις δύναμη μέσα σου 
τις αλλαγές θα αντέξεις...
και σαν άλλος χαμαιλέοντας θα προσαρμοστείς ξανά..
Και θα μάθεις να σου αρέσει.
Ή τουλάχιστον να κάνεις υπομονή!
Να σφίγγεις τα δόντια και να λες..
Μπορώ!
Αντέχω!
Και κάποτε θα έρθει η ανάσταση!

Καλή σας μέρα

@ριστέα

Υπάρχει ένα χαμόγελο....

(Επειδή το βίντεο κάτω χαμηλά παίζει -δυστυχώς- αυτόματα, κλείστο αν θες
κι άνοιξέ αφού διαβάσεις την ιστορία)

Τον λένε Michael Stolzenberg κι είναι μόλις δεκατριών χρόνων. Ζει στη Φλόριντα της Αμερικής. Ένα πανέμορφο καστανόξανθο αγόρι. Χαμογελά. Σου κάνει εντύπωση αυτό το χαμόγελο. Περπατά με τη σχολική τσάντα στους ώμους και μια κάμερα τον κινηματογραφεί. "Τι ξεχωριστό έχει;" αναρωτιέσαι κι είσαι έτοιμος να πας στην επόμενη ιστορία. Δεν έχεις χρόνο για χάσιμο εξάλλου.

Στάσου... Η κάμερα εστιάζει. Ο Michael δεν έχει χέρια από τους αγκώνες και κάτω ενώ ταυτόχρονα ισορροπεί πάνω στα δυο προσθετικά του μέλη αντί για πόδια και βαδίζει χαρούμενος. Σου κάνει και πάλι εντύπωση αυτό το χαμόγελο.

"Ωραία, θες λοιπόν να μας συγκινήσεις;" μονολογείς εκνευρισμένα.

Η ιστορία του  Michael  όμως δεν είναι από αυτές που προκαλούν οίκτο. Στην τρυφερή ηλικία των οκτώ, μια βακτηριακή ασθένεια τον έριξε σε κώμα και βρέθηκε μια σταγόνα πριν από το θάνατο. Προκειμένου να του σώσουν τη ζωή, οι γιατροί αναγκάστηκαν να ακρωτηριάσουν χέρια και πόδια. Ο μικρός Michael δεν λύγισε. Συνέχισε τη ζωή του, τον αθλητισμό κι είναι ένα χαρούμενο αγόρι, σαν όλα τα δεκατριάχρονα. Δεν νομίζει ότι είναι διαφορετικός και δεν θέλει να αντιμετωπίζεται έτσι.

Η ιστορία θα μπορούσε να τελειώσει εδώ. Κι εσύ να μειδιάσεις "Το' ξερα! Άδικα έχασα το χρόνο μου!"

Σε σένα που έμεινες, θα σου μιλήσω για αυτό το χαμόγελο. Για το δυναμισμό αυτού του παιδιού. Για το δύσκολο εγχείρημα που ανέλαβε. 

Θα σε αφήσω να δεις τον Michael με τη φαντασία σου. Να τον ακούσεις να μιλάει στη κάμερα. Αυτή, που τον κινηματογραφεί. Γιατί αυτό το αγόρι δεν είναι απλά ένα παιδί που έχασε τα άκρα του. Αυτό το αγόρι δημιούργησε έναν Οργανισμό. Ένα Ίδρυμα, με μοναδικό σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα και να δοθούν σε αυτούς που τον περασμένο Απρίλη, έχασαν κάποια από τα άκρα τους στο μακελειό του Μαραθώνιου της Βοστώνης.

Σε αφήνω να τον ακούσεις. Βάλσαμο τα λόγια του...

"Στην αρχή θα νιώθουν πολύ άσχημα. Θα έχουν χάσει κάτι, που ποτέ δεν θα πάρουν πίσω κι αυτό είναι τρομακτικό. Κι εγώ φοβήθηκα. Αλλά μόλις συνειδητοποιήσεις ότι μπορείς να κάνεις πολύ περισσότερα από το να σκέφτεσαι την αυτοκτονία, ότι μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο, να μυρίσεις το γρασίδι, να χαμογελάσεις στους δικούς σου και να σου ανταποδώσουν το δικό τους χαμόγελο, θα σταματήσεις να φοβάσαι!

Τον πρώτο καιρό, θα βλέπουν τη ζωή τους κλεισμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους. Η μικρή που στεκόταν στα κάγκελα τη στιγμή της έκρηξης κι έχασε το πόδι της θα σκέφτεται ότι δεν μπορεί να γίνει μπαλαρίνα. Το παλικάρι που έχασε και τα δύο του πόδια θα σκέφτεται ότι δεν μπορεί να τρέξει ξανά. Θα βλέπει το κενό εκεί που κάποτε ήταν τα πόδια του και πιθανόν να κλαίει. Αλλά θέλω να του πω, θέλω να τους πω ότι όλα θα πάνε καλά....

Θα πάρουμε προσθετικά μέλη και θα τους μάθω να τρέχουν.....

Θα είναι καλά, απλά ακόμα δεν το ξέρουν....

Κοιτάζει στην κάμερα και χαμογελά. Τόσο γλυκά. Τόσο γαλήνια.

Οι τελευταίες λέξεις που πατώ στα πλήκτρα, μου αφήνουν κι εμένα το ίδιο χαμόγελο.   Μπορείς να συνεχίσεις στην επόμενη ιστορία σου. Δεν θα ξεχάσεις όμως ποτέ αυτό το χαμόγελο.

Σημείωση: Ο Michael, ο 17χρονος αδελφός του Harris (που από το Σεπτέμβριο θα φοιτά στο ΜΙΤ ) κι ακόμη ένας φίλος τους, σχεδίασαν μια ιστοσελίδα, το mikeysrun, για να συγκεντρώσουν χρήματα και να υποστηρίξουν με κάθε δυνατό τρόπο όσους ακρωτηριάστηκαν στις επιθέσεις.  

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 12ο Παιχνίδι με τις Λέξεις, στο μπλογκ TEXNIS STORIES της αγαπημένης μας Φλώρας.

Κι αυτό το ένα από τα δύο βραβεία μου:

Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσοι με τίμησαν με τη ψήφο τους. Στην ουσία έδωσαν ψήφο αγάπης σε αυτό το μικρό αγγελούδι! Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να καταγράψω την ιστορία του και να σας τη μεταφέρω.

Όταν έγραψα ένα βράδυ την ιστορία μου, την έστειλα όπως έκανα κάθε φορά στην κολλητούλα μου να τη διαβάσει πρώτη. (Φυσικά και δεν ψηφίζει!) 

Μου είπε ότι η γνώμη της ήταν πως μπορούσα να γράψω καλύτερα. Πως τις προηγούμενες φορές της άρεσα περισσότερο.

Δεν ήθελα να γράψω καλύτερα. Δεν ξέρω αν μπορώ να γράψω καλύτερα. Δεν πίστευα ότι η ιστορία μου θα ψηφιστεί. Δεν με ενδιέφερε αυτό. Κι όμως την έστειλα! Γιατί ήθελα πολύ καιρό να μοιραστώ την ιστορία αυτού του παιδιού, να το δείτε έπειτα εδώ στο χώρο μου, στο βίντεο να μιλάει και να θυμάστε αυτό το χαμόγελο, όταν όλα σας πηγαίνουν στραβά!

Όταν μια μέρα δεν σας πετύχει το φαγητό ή το μαλλί, όταν ένα πρωί τσακωθείς με το σύντροφό σου για ασήμαντο αφορμή, όταν δεν σου περισσέψουν χρήματα για διακοπές, όταν δεν θα πάρεις καν άδεια για διακοπές......όταν όλα σου πάνε στραβά, ή νομίζεις ότι η τύχη έχει τσακωθεί μαζί σου....όταν... όταν...όταν... σε παρακαλώ στάσου εκείνες τις στιγμές σε ένα καθρέφτη, κάνε μια στροφή και κοιτάξου, έπειτα μέτρησε τα άκρα σου, βγες έξω και πάρε βαθιές ανάσες, τρέξε στη φύση,γύρνα πίσω και πλύνε τα πιάτα, γράψε ένα γράμμα, πάρε ένα τηλέφωνο, ράψε τη ξηλωμένη σου φούστα,πιάσε τα ζάρια στα χέρια και ρίξε τις εξάρες σου στο τάβλι, κάνε απλά πράγματα που τα θεωρείς δεδομένα κι απόλαυσε τα απλά καθημερινά σου δώρα!

Είσαι τυχερός! Πολύ τυχερός! Αλήθεια το ξέρεις;

Καλή σας μέρα
Με χαμόγελο

@ριστέα

Η ελπίδα που δεν χάνεται !

Έχω ένα κήπο

γεμάτο αμυγδαλιές, καρυδιές και βερικοκιές.

Και δέντρα που ανθίζουν κόντρα στον καιρό.

Πόσο τυχερή κι ευλογημένη με έκανες θεέ μου 
να ανοίγω το παραθύρι και να αντικρύζω τον πιο όμορφο πίνακα 
αφημένο στα πόδια μου;

Μα πιο σπουδαία κι από την ομορφιά στα μάτια είναι το βάλσαμο στη ψυχή:

"Να δες κοριτσάκι!

Δεν φοβόμαστε. Στολιστήκαμε. 
Ο χειμώνας θα φύγει. 

Να δες την άνοιξη...

Καλπάζοντας έρχεται από μακριά, 

χαμογελαστή και γεμάτη από τα πιο όμορφα, τα πιο ακριβά σου δώρα!

Άρχισε να μετράς ανάποδα και να σβήνεις μέρες....

Έτσι να σβήνεις και τις λύπες καρδιά μου!" 

Αχ πόσο σοφές και πολύτιμες είναι οι αμυγδαλιές μου!

 Ουπς ! Να κι ένα παλιό σκουριασμένο ποδήλατο.

Αφημένο εκεί κάτω από τα δέντρα πόσο ταίριαξε;

Τι κι αν έζησε σε άλλες εποχές. 
Το ζητήσαμε και μας το έδωσαν ως άχρηστο πια.

Ε λοιπόν...Θα το ξύσω, θα το βάψω, θα το στολίσω

Θα αποκτήσει ξανά ζωή!

Ό,τι αφήνεται. σε αφήνει.

Ό,τι το τιμάς στο ανταποδίδει στο πολλαπλάσιο!

Η δημοσίευση αυτή είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στη γλυκιά μου Βαϊλί. 

Η οποία με δημοσίευση που είχε κάνει πριν λίγο καιρό εδώ , 

μας ζήτησε ως πρόκληση να αναρτήσουμε μια φωτογραφία, 

ένα ποιηματάκι, μια ιστοριούλα, μια κατασκευή (ζωγραφιά ή ό,τι άλλο)

που να δείχνει την ελπίδα που δεν χάνεται!!!

 Είμαι σίγουρη ότι θα λατρέψει τις φωτογραφίες το λαμπερό, μικρό Βαϊλί μου!

Καλή σας μέρα φίλοι!

Εύχομαι η Ελπίδα να δίνει δύναμη 

Να αντέξουμε όλα τα δύσκολα που είναι μπροστά μας!

@ριστέα

_______________________________________________________________________________

Ψιλά γράμματα: Όταν κάνω "ανάλαφρες" δημοσιεύσεις δεν είναι ότι είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Δεν είναι ότι δε συμμερίζομαι τα όσα συμβαίνουν σε Κύπρο κι Ελλάδα. Είναι που αρνούμαι να το βάλω κάτω! Κάποιοι δεν πρέπει με τίποτα να σταματήσουν να αισιοδοξούν!

Πρωινό δώρο

Πώς αλλιώς να ονομάσω αυτό το θαύμα της φύσης που σε συντροφεύει σε όλη τη διαδρομή σου προς τη δουλειά; Πρωινό δώρο λοιπόν. Από τα καλύτερα. Ευτυχώς πια, κουβαλάω τη φωτογραφική στη τσάντα. Το αυτοκίνητο έτρεχε κι εγώ για μια ακόμα φορά χαίρομαι που δεν οδηγώ και απολαμβάνω. Σήμερα ήταν καθαρό, "ζωντανό", διπλό κι ολόκληρος ο θόλος. Δεν ξέρω αν κατάφερα να το πιάσω με το φακό μου! Αλλά νιώθω τυχερή. Και το μοιράζομαι μαζί σας.

Την καλημέρα μου
@ριστέα

Ένα κομμάτι κάρβουνο !

" Ο Πικάσο σχεδιάζει"

Ο συμβολισμός στη δική μου σκέψη είναι προφανής:
Σχεδίασε τη ζωή σου όπως επιθυμεί η ψυχή σου.
Ακόμα κι αν σου τελειώσουν τα χρώματα και δεν έχεις χρήματα να πάρεις άλλα
φτάνει ένα κομμάτι κάρβουνο!
Ένα κομμάτι κάρβουνο και ξεκίνα....
Γραμμές, ημικύκλια, τεθλασμένες κι ακατανόητα σκίτσα...
Θα είναι όμως δικά σου σχέδια....

αυτό μετράει...

Καλημέρα
@ριστέα