Εγώ είχα μια γιαγιά, όπως όλοι....

πηγή

Του προφήτη Ηλία σήμερα, βοήθειά μας. Δεν θα με δείτε εύκολα να μιλώ για την πίστη μου, αλλά δεν το έχω και κρυφό ότι πιστεύω. Ίσως όχι όπως κάνουν οι πιστοί, αλλά να μου πεις και τι κάνω εγώ όπως πρέπει;

Να σας πω καταρχήν ότι εγώ πιστεύω στα θαύματα. Και σήμερα, του Προφήτη Ηλία επέλεξα να σας μιλήσω...... για τη γιαγιά μου, τη συνονόματη!

Εγώ είχα μια γιαγιά που δεν γνώρισα.Που πέθανε παραμονή Χριστουγέννων (έσβησε σαν πουλάκι) ενώ εγώ ήμουν στην κοιλίτσα της μανούλας μου. Κι όμως θα σας μιλήσω για κάποια που δεν γνώρισα. 

Μεγάλωσα με τόσες διηγήσεις από τη μαμά που είναι σαν να την έζησα. Κι αν η μαμά μου θεωρείται εντελώς υποκειμενική στην εικόνα που μου έχει παρουσιάσει, η γνώμη ξένων ανθρώπων που την γνώρισαν, αλλά και του μπαμπά μου ως γαμπρού-και ξέρετε δα τι λένε οι άντρες για την πεθερά τους- νομίζω ότι είναι αρκετά αντικειμενική.

Η γιαγιά μου η Αριστέα γεννήθηκε και μεγάλωσε σε δύσκολες εποχές. Σε ένα χωριουδάκι, κόρη μιας πολύτεκνης οικογένειας που δούλευε σκληρά στα χωράφια. Κάποια στιγμή της φέρνουν ως είθισται εκείνα τα χρόνια, προξενιό τον παππού μου, χήρο με τέσσερα παιδιά. Και τον παντρεύεται.Γιατί κάτι μέσα της έλεγε πως έτσι έπρεπε! Μαζί με τα τέσσερα "ξένα" παιδιά κάνει και τέσσερα  δικά της, ( ένα εκ των οποίων η μαμά μου, τα δύο τα έχασε λίγο μετά τη γέννα).  Μεγαλώνει όμως τα ξένα με περισσότερη φροντίδα κι αγάπη από τα δικά της. Το περισσότερο, το καλύτερο φαγητό στα άλλα. "Εκείνα δεν έχουν τη μανούλα τους. Εσείς με έχετε. Να μη ζηλεύετε"... έλεγε στα παράπονα των δικών της παιδιών. Δούλευε μεροκάματο. Κι όταν δεν δούλευε, φρόντιζε έναν γέροντα στη γειτονιά που ήταν σαν καλαμιά στον κάμπο, χωρίς συγγενείς κι άρρωστος. Στην ουσία αυτή τον έπλενε, του μαγείρευε και του φρόντιζε το σπίτι. 

Δυο γνωστές της που δούλευαν και δεν είχαν να αφήσουν κάπου τα μικρά τους μετά από δική της προτροπή τα άφηναν και κείνα στη γιαγιά μου. "Έξι έχω και δύο ακόμα, δεν πειράζει έλεγε. Έχει ο θεός. Και οι γνωστές της τα έβρισκαν και ταϊσμένα παρ'όλο που η οικογένεια με το ζόρι τα έβγαζε πέρα. Κι όλοι είχαν να πουν πόσο  φιλότιμη ήταν, πόσο έδινε διαρκώς με την καρδιά της,πόσο γλυκομίλητη κι ευγενική ήταν.

Κάποτε αρρώστησε βαριά. Φυματίωση. Του θανατά η γιαγιά. Οι γιατροί συστήνουν αλλαγή κλίματος κι άμεση απομάκρυνση από την οικογένεια μην κολλήσουν και τα παιδιά. 

Ο παππούς τη φορτώνει στο άλογο και την πάει στο βουνό του Προφήτη Ηλία, όπου στην κορυφή του είναι ακόμα και σήμερα το ομώνυμο εκκλησάκι του. Εκεί της φτιάχνει μια πρόχειρη καλύβα, με πόρτα μια κουρελού (!) της αφήνει μια κατσικούλα απέξω για να την αρμέγει και σε μια πρόχειρη περίφραξη με σύρμα δυο-τρεις κοτούλες να τρώει τα αυγουλάκια τους. Ανά τακτά διαστήματα της πήγαινε προμήθειες κι έβλεπε αν ζούσε!

(Να σας πω ότι εκείνα τα χρόνια ήταν το αντάρτικο και στα βουνά ήταν επικίνδυνο να μένεις).

Κάποιο βράδυ, διηγιόταν αργότερα η γιαγιά που επέζησε από όλο αυτό, μέσα στο φτωχικό της καλυβάκι, η κουρελού άνοιξε στην άκρη κι ένας γέροντας με άσπρη μακριά  γενειάδα εμφανίστηκε. Η γιαγιά μου λογικό ήταν να τρόμαξε. "Μη φοβάσαι της είπε ο γέροντας. Ήρθα να σε δω και να σου πω ότι όλα θα πάνε καλά. Κι αν σου τύχει κάτι και κινδυνέψεις να φωνάξεις Ηλία , Ηλία κι εγώ θα τρέξω να σε βοηθήσω".

Στην επόμενη επίσκεψη του ο παππούς βρήκε τη γιαγιά καλά στην υγεία της. Τη φόρτωσε το λοιπόν να την φέρει στους γιατρούς. Κανείς δεν πίστευε στην ανέλπιστη πρόοδο της υγείας της. Το ονόμασαν θαύμα και για σένα που δεν πιστεύεις είναι εύκολο το όραμα να το εξηγήσεις με την ακατανίκητη επιθυμία της γιαγιάς να βοηθηθεί από την πίστη της. Εξάλλου "έχει ο θεός" έλεγε! 

Χρόνια αργότερα όμως η μαμά μου, ετοιμόγεννη στην αδερφή μου, και με σπασμένα τα νερά βασανιζόταν επί δύο μέρες καθώς δεν έκανε διαστολή με τίποτα η μήτρα κι οι γιατροί στην Αμερική εξαντλούσαν όλα τα περιθώρια πριν προβούν σε καισαρική. Η μαμά μου προσευχήθηκε με όλη τη δύναμη της ψυχής της στον Προφήτη Ηλία. Κι ευθύς αμέσως νιώθει  ένα χέρι ανθρώπινο μέσα της. Ανοίγει εκνευρισμένη τα μάτια να μαλώσει τον πατεράκο μου, ότι της βάζει χέρι μπροστά στις νοσοκόμες. Αλλά ο μπαμπάς την κοιτάζει και μονολογεί "πάει ξεκούτιανε από τους πόνους η γυναίκα μου" ! Σε χρόνο ντε τε η μήτρα είχε ανοίξει κι η μαμά είχε λυτρωθεί από όλη της την ταλαιπωρία!

Εσύ σκεπτικιστή αναγνώστη μου ας πούμε ότι το εμηνεύεις κι αυτό ως τυχαίο γεγονός. Μισό γιατί σου έχω κι ένα τελευταίο που ζητάει ερμηνεία, χρόνια τώρα.

Όταν πέθανε η γιαγιά μου, η μαμά ήταν στην Αμερική. Τότε επικοινωνία εύκολη δεν είχαν. Τα τηλέφωνα σπάνια. Η μαμά μου έχασε κηδεία και μνημόσυνα. Αλλά κι όλα τα σχετικά με το θέμα τα αγνοούσε.Ένα βράδυ ονειρεύτηκε τη πεθαμένη της μητέρα. Ήταν πολύ θλιμμένη. Στην ερώτηση της μαμάς μου γιατί ήταν έτσι η γιαγιά της είπε: 

-Στα κόλλυβα παιδάκι μου, δεν μου είχαν βάλει μαϊντανό. 

-Βρε μανούλα, δεν θα είχαν! 

-Και χάθηκε να κόψουν λίγο πράσινο από τη γη και να το βάλουν μέσα;

Όταν καιρό αργότερα η μαμά ήρθε στην Ελλάδα και θυμήθηκε το όνειρο το διηγήθηκε στην αδερφή της.

-Ναι, έχεις δίκιο. Το κόψαμε αλλά στην στενοχώρια μας ξεχάσαμε να το ρίξουμε! Έμεινε στο πιάτο!
Κάγκελο όλοι τους!

Μέχρι και συζητήσεις από το υπέρ πέραν σας είχα σήμερα!

Και μπορεί τελικά να μην ήταν θαύματα όλα αυτά, αλλά μεγάλες επιθυμίες που συνέπεσαν με την τυχαία πραγματοποίησή τους. Για μένα όμως αυτή η γιαγιά που δεν γνώρισα και πήρα το όνομά της, νομίζω ότι ήταν ένα θαύμα από μόνη της! Μου έδωσε πολλά.Και νομίζω ότι την αγάπη μου να προσφέρω της την οφείλω.

Για μένα είναι θαύμα που μέσα από διηγήσεις και μόνο εγώ τη λάτρεψα, εγώ διδάχτηκα, και θέλω να πιστεύω ότι κι εκεί ψηλά είναι άγγελος και μας προσέχει!

Καλή σας μέρα!
Καλό Σαββατοκύριακο!
Θα τα πούμε αργά καθώς η θάλασσα σήμερα έχει την τιμητική της!
@ριστέα