Είσαι, μα δεν είσαι εκεί

 

Το πούσι βαθύ έχει πέσει για εσένα
Και έτσι δεν βλέπεις τα βήματα εμπρός σου

Μα ούτε και πίσω βλέπεις πια το ίδιο 

Χαμένες οι μνήμες στην υγρασία 

Πασχίζεις να θυμηθείς ποια είσαι 

τι ευχόσουν, 

ή ίσως τι αγαπούσες 

Κρυμμένα όλα μες στην αχλή της νύχτας 

Που ήρθε απροσδόκητα

Βίαια

Τσακίστηκε η αξιοπρέπεια κι έπεσε νεκρή

(Αχ να μπορούσες να με νιώσεις όταν σου λέω

"Δεν πειράζει"

"Δεν φταις εσύ")

Μπερδεμένες κλωστές στην τσέπη σου 

τα ονόματα, οι μέρες, τα γεγονότα

Πονάμε εμείς, οι άλλοι, για σένα 

Και εσύ 

είσαι, μα δεν είσαι εκεί, 

για να το μάθεις

(μητέρα)

Αριστέα

Έγραψα για τη Μίνι σκυτάλη από τη Γήινη ματιά,

επιλέγοντας μία από τις εικόνες που μας έδωσε 

για έμπνευση η αγαπητή μας Μαίρη.

Η γραμματοσειρά που επέλεξα για το κείμενό μου 

είναι η γραφή του Καβάφη, που ψηφιοποίησε και έδωσε τη χρήση του στο κοινό,

από το 2014, το Ίδρυμα Ωνάση.

υγ: Μαίρη μου, σε ευχαριστώ για την πρόκληση!

Δεν ξέρεις, πόσο πολύ σε ευχαριστώ!

@

Ο " υπνοκυνηγός" ~ φωτοσυγγραφική σκυτάλη #3

φωτό: Θάνος Τσάκαλος

Με τις παντούφλες του

τις ξεφτισμένες

και την εφημερίδα του

υπομάλης,

στου καναπέ τη βολή

ο Α θρονιάζεται,

τα νέα της ημέρας

να απολαύσει,

ικανοποιημένος

που στη θέση

των λαβωμένων,

των σκοτωμένων,

των εξαφανισμένων,

δεν βρίσκεται αυτός.

Με το κομπιουτεράκι της τιβή

αριστερά του

και την αριθμομηχανή του

δεξιά του,

ο Α βολεύεται.
Υπνωτίζεται και λογαριάζει.
Εναλλάξ.

Έχει πράξεις πολλές να κάνει.

Τι έδωσε, τι έλαβε,

αν αύξησε τα φράγκα του μετρά.

Στης δουλειάς τα τεφτέρια ολημερίς

τριγυρνά...

-Τι νόμιζες αλήθεια;

(Πώς θα τολμήσει

στα πεπραγμένα της ζωής

να κάνει ταμείο;)

Με τις παντούφλες του

τις ξεσκισμένες,

τι όνειρα να κυνηγήσει πια;

Τούτος εδώ

(εσύ, εγώ...

ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη

καλού-κακού)

την ευτυχία, μέσω του ύπνου,

-μια πρόγευση θανάτου-

το πολύ-πολύ να κυνηγά.
Πιο πέρα δεν δύναται να φθάσει!

Αριστέα

~//~
Ήταν η συμμετοχή μου στη Φωτο-συγγραφική σκυτάλη #3
που διοργανώνει η marypertax στη Γήινη Ματιά,
εμπνεόμενη από την υπέροχη φωτογραφία και τη λέξη που μου έδωσε 
η Κανελλένια μας
(αχ πολύ με ενθουσίασαν οι παντοφλίτσες του Θάνου Τσάκαλου!) 
~//~

Επιλέγω για τη Μία μας την επόμενη σκυτάλη...

Misty morning
by George Christakis

και η λέξη-κλειδί λαχτάρα 
ελπίζω να τη βγάλει σε όμορφα μονοπάτια.

~//~ 

Θερμές ευχαριστίες στη Μαίρη που για μια ακόμα φορά 
μου έδωσε "το καρότο" που χρειαζόμουν για να κινηθώ μπροστά....

Τέλος, να πω ότι τούτο ποίημα μπορεί να θεωρηθεί
η εκτός συναγωνισμού, όπως πάντα, συμμετοχή μου 
στο 23ο Συμπόσιο Ποίησης, που τρέχει.
Το νου σας!

@

"Αν είχαν οι καρδιές αμπάρες" (Φωτο-συγγραφική σκυτάλη ΙΙ)

Αν είχαν οι καρδιές αμπάρες 

Όλα θα ήταν πιο εύκολα

Όταν κάποιος μας συμπεριφερόταν άσχημα ή άπρεπα

-στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά, στη ζωή

Όταν κάποιος μας εγκατέλειπε

Όταν κάποιος αγαπημένος μας πέθαινε

Δεν θα πληγωνόμαστε

Δεν θα κλαίγαμε

Δεν θα υποφέραμε

Όλα θα ήταν πιο εύκολα

Σαφέστατα

Αν είχαν οι καρδιές αμπάρες

Σκέφτομαι πως ίσως δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ τον Έρωτα

Δεν θα είχα σκιρτήσει σε πρώτα φιλιά

Δεν θα είχα αναστηθεί σε στοργικές αγκαλιές

Δεν θα είχα ταξιδέψει στους ωκεανούς των αισθήσεων 

και των αισθημάτων

Αν είχαν οι καρδιές αμπάρες

(Εδώ που τα λέμε)

Δεν θα είχα νιώσει τίποτα στη ζωή μου

Δεν θα είχα έρθει ποτέ κοντά με τη φίλη μου

Τον φίλο μου

Τον σκύλο μου

Θα είχα στερηθεί την ηρεμία που σου δίνει ένα χάδι

Τη χαρά που σου δίνει μια παρουσία

Την ευτυχία να έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε νιώθουν

Που σε αποδέχονται όπως είσαι

Την ευκαιρία να νιώσεις την γλύκα της προσφοράς

Ανώτερη από κάθε άλλη γλυκιά γεύση

Μπορώ να κλειδώσω αν θέλω την καρδιά μου

Να αποκλείσω όλους τους πόνους 

Κι ας μην πουλιούνται στα καταστήματα

Αλυσίδες και κλειδαριές για καρδιές κι αισθήματα

Υπάρχει τρόπος

Πετρώνεις, σκληραίνεις

Γίνεσαι ρομπότ και δεν νιώθεις

Απλούστατα

Σκέφτομαι όμως ότι προτιμώ να ρισκάρω

Θέλω να γεμίζω από αγάπη κάθε μέρα

Να ζω ίσαμε το μεδούλι ό,τι έρχεται σε αυτή τη ζωή

Καλά και κακά, όλα να πέφτουν πάνω μου 

Και να τα σηκώνω

Ναι, θέλω να συνεχίσω να ρισκάρω

Ένεκα του χαδιού

Της μάνας, της φίλης, του ζώου

Του Έρωτα!

Κι όλων όσων απαρτίζουν αυτό που λέμε 

Ζωή

@ριστέα

Ήταν η συμμετοχή μου στη Φωτο-συγγραφική σκυτάλη ΙΙ

που διοργανώνει η marypertax στη Γήινη Ματιά για δεύτερη φορά,

εμπνεόμενη από τη φωτογραφία που μου έδωσε η Μαρία Νικολάου 

(και ήταν δική της).

Παραδίνω τη σκυτάλη μου στη Μαρία Κανελλάκη με την παρακάτω φωτογραφία,

ελπίζοντας να της αρέσει και να την εμπνεύσει να μας δώσει 

μια δυνατή συμμετοχή! 

Julie de waroquier photography

Γρίφοι

Παλεύω με τα τέρατα, σου είπα
Μα εσύ δεν είδες δράκους γύρω μου
Κι έτσι δεν κατάλαβες
-Κοίτα τις γραμμές στη σειρά
Σε κουτάκια στοίβαζα ως τώρα τη ζωή μου
Όλα στη σειρά. Όλα τακτοποιημένα
-Τις παραδόσεις τηρούσες θαρρώ
-Τις ισορροπίες μου φοβόμουνα μη χάσω
-Τι γλώσσα μιλάς; Όλο με γρίφους
Κοπιάζω στα λόγια σου να μπω
-Είναι που λύθηκε η ψυχή
Και στο άσπρο κολυμπάει
-Γιατί τα αναμοχλεύεις
Κάτσε να ξαποστάσεις
Της κούρασης τον ιδρώτα να μεταλάβεις
-Τα γρανάζια του νου είναι που τρέμω
Αυτοί είναι οι δράκοι! 

@ριστέα



Έπρεπε να γράψω με βάση την αρχική εικόνα, την οποία και παρέλαβα 
από το Κανελλάκι μου. Κείμενο θαρρώ.
Για τη φωτο-συγγραφική μας σκυτάλη!
Αλλά εγώ με άφησα ως συνήθως έρμαιο της έμπνευσης,
κι αυτό που μόλις διαβάσατε, κατάφερα στο χαρτί να αποτυπώσω.
Ελπίζω τη γλώσσα μου να κατάλαβαν κάποιοι
και οι γρίφοι να μην έμειναν μετέωροι!

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα διαδικτυακά μας δρώμενα 
κι επιστρέφω...
Το νου σας ... Ένα Συμπόσιο αδημονεί 
στο φως να βγει!

Επιλέγω για τη Μία μας την επόμενη σκυτάλη...

πηγή