Ας αφήσουμε τα παιδιά να είναι παιδιά !

Μένουμε στο φάκελο "Παιδί" και μοιράζομαι μαζί σας 

κάτι που διάβασα πρόσφατα και με έκανε να ψάχνω στο διαδίκτυο

για περισσότερες πληροφορίες... μα και να ζηλέψω λίγο.

Μη σας πω ότι δάκρυσα κιόλας!

Αν διαβάσετε το εκπαιδευτικό σύστημα της Φιλανδίας

(και το συγκρίνετε με το ελληνικό)

θα με νιώσετε, είμαι σίγουρη!

πάτησε πάνω στην εικόνα 

του Ουίλιαμ Ντόιλ

Η Φινλανδία έρχεται επί σειρά ετών πρώτη στον δυτικό κόσμο σε ό,τι αφορά το εκπαιδευτικό της σύστημα, ενώ σημειώνει και πολλές ακόμα επιτυχίες στον τομέα αυτόν.
Έχει ένα εξαιρετικό και χωρίς άγχος, σχολικό σύστημα.

Στη χώρα αυτή, τα παιδιά δεν κάνουν πραγματικά μάθημα μέχρι τα επτά τους χρόνια. Μαθαίνουν μέσα από το παιχνίδι, το τραγούδι και τη συζήτηση. Τα περισσότερα πηγαίνουν στο σχολείο με τα πόδια ή με ποδήλατο. Οι σχολικές ώρες είναι λίγες, όπως και η εργασία για το σπίτι.

Αντίθετα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου πολλά σχολεία μειώνουν τα διαλείμματα, τα παιδιά στη Φινλανδία κάνουν υποχρεωτικά ένα 15λεπτο διάλειμμα σε εξωτερικό χώρο κάθε ώρα. Ο καθαρός αέρας, η φύση και η τακτική σωματική δραστηριότητα θεωρούνται συστατικά στοιχεία της μάθησης. Σύμφωνα με ένα φινλανδικό ρητό, «Δεν υπάρχει κακός καιρός. Μόνο ακατάλληλα ρούχα».
Ένα απόγευμα ρώτησα τον γιο μου τι είχαν κάνει εκείνη την ημέρα την ώρα της γυμναστικής. «Μας έστειλαν στο δάσος με ένα χάρτη και μια πυξίδα και έπρεπε να βρούμε τον δρόμο της επιστροφής» μου απάντησε.

Η Φινλανδία δεν χάνει χρόνο και χρήμα σε τυποποιημένα διαγωνίσματα χαμηλής ποιότητας. Αντ' αυτού, τα παιδιά αξιολογούνται κάθε μέρα, μέσα από την άμεση παρατήρηση και τα κουίζ που επινοεί το υψηλότερης ποιότητας μηχάνημα που έχει κατασκευαστεί ποτέ - οι δάσκαλοι με σάρκα και οστά.

Στην τάξη, τα παιδιά μπορούν να κάνουν πλάκα, να χαχανίζουν ή να ονειροπολούν. Το σύνθημα των δασκάλων τους είναι «Ας αφήσουμε τα παιδιά να είναι παιδιά». Και πεποίθησή τους, ότι ο καλύτερος τρόπος να μαθαίνουν τα παιδιά είναι μέσα από το παιχνίδι.

Το περιβάλλον στην τάξη είναι ζεστό, ασφαλές, υποστηρικτικό προς τον μαθητή και γεμάτο σεβασμό. Κανείς δεν τους ζητά να στοιχίζονται πριν μπουν στην τάξη ή να κάθονται με όρθια την πλάτη. Αντίθετα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου χιλιάδες θέσεις δασκάλων καλύπτονται από συμβασιούχους με έξι ή επτά εβδομάδες θερινής εκπαίδευσης, εδώ οι δάσκαλοι είναι οι πιο έμπιστοι και αξιοσέβαστοι επαγγελματίες μετά τους γιατρούς. Κι αυτό, επειδή είναι απαραίτητο να έχουν master στην εκπαίδευση, με ειδίκευση στην έρευνα και την παρουσία στην τάξη.

«Η αποστολή μας είναι να προστατεύουμε τα παιδιά από τους πολιτικούς» μου είπε μια Φινλανδή δασκάλα. «Έχουμε επίσης ηθική υποχρέωση να κρατάμε τους επιχειρηματίες έξω από το σχολικό μας κτίριο». Οποιοσδήποτε πολίτης, βέβαια, μπορεί να επισκεφθεί όποιο σχολείο θέλει, όποτε θέλει. Το μήνυμα όμως είναι σαφές: Οι εκπαιδευτικοί αποτελούν την ανώτατη αρχή στην εκπαίδευση, όχι οι γραφειοκράτες, ούτε οι πωλητές τεχνολογίας.

Πολλοί θα πουν ότι το φινλανδικό μοντέλο δεν θα λειτουργούσε ποτέ στα σχολεία των υποβαθμισμένων περιοχών των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου χρειάζεται σιδηρά πειθαρχία, σταχανοβίτικα ωράρια και συνεχείς εξετάσεις. Κι αν είναι σωστό το αντίθετο; Κι αν οι μαθητές των υποβαθμισμένων περιοχών είναι εκείνοι ακριβώς που έχουν ανάγκη από τα προνόμια που παρέχει η Φινλανδία στα δημόσια σχολεία της;

Μια μέρα του περασμένου Νοεμβρίου, όταν έπεσαν τα πρώτα χιόνια, άκουσα φωνές έξω από το παράθυρο του γραφείου μου στο Πανεπιστήμιο, που βρίσκεται δίπλα στον χώρο όπου βγαίνουν για διάλειμμα τα παιδιά του σχολείου. Όταν βγήκα, είδα τα παιδιά να τρέχουν και να παίζουν με το χιόνι. Η φασαρία ήταν εκκωφαντική. «Ακούς;» με ρώτησε μια δασκάλα. «Αυτή είναι η φωνή της ευτυχίας».

πηγή

Ο Ουίλιαμ Ντόιλ είναι συγγραφέας και τηλεοπτικός παραγωγός. 

Αυτό το εξάμηνο διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας.

Περισσότερα μπορείς να διαβάσεις κι εδώ.

Δείτε σήμερα:
Της άνοιξης σκιρτήματα, 
Έλλη στο Funkey Monkey

ενώ από χτες έχουμε:

Τα διαβατάρικα, 

από τον Πέτρο Κ, στο Ακυβέρνητος

Εδώ

συμμετέχεις και παρακολουθείς τις

Μέρες Άνοιξης,

το νέο μας δρώμενο!

κι 
εδώ

μαθαίνεις για το 

11ο Συμπόσιο Ποίησης 

που τρέχει ήδη!

Η ζωή είναι υπέροχη για να την διορθώνουμε μ' ένα κόκκινο στυλό!

"Θυμάστε το όνομα της δασκάλας στο νηπιαγωγείο σας; Εγώ θυμάμαι το όνομα της δικής μου. Την έλεγαν κυρία Γουάιτ. Θυμάμαι επίσης ότι όποτε την έβλεπα μου θύμιζε την Χιονάτη, επειδή είχε τα ίδια φωτεινά μπλε μάτια, κοντά σκούρα μαλλιά, κόκκινα χείλη και ανοιχτόχρωμο δέρμα.

Δεν θυμάμαι πολλά από όσα μας δίδαξε στην τάξη της, αλλά η μητέρα μου μου είπε κάποτε ότι κάθε μέρα επέστρεφα σπίτι με γεμάτες σελίδες στο τετράδιο μου.

Κάποια μέρα λοιπόν έψαξα να βρω αυτά τα παλιά τετράδια. Και τα βρήκα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξη μου όταν τα άνοιξα και είδα όλα όσα είχα γράψει. Ήταν όντως πολλά, αλλά εντελώς ανορθόγραφα. Το πιο παράξενο ήταν ότι πουθενά δεν υπήρχαν διορθώσεις από την δασκάλα μου με κόκκινο στυλό. Αντίθετα, όλα ήταν βαθμολογημένα με αστέρι, ενώ υπήρχαν και κάποια από τα γραπτά μου που έγραφαν πάνω «Πολύ Καλά»!

Τότε άρχισα να τα θυμάμαι σιγά σιγά όλα. Θυμήθηκα πόσο χαρούμενος γυρνούσα σπίτι τα μεσημέρια για να δείξω με καμάρι τα αστέρια στη μητέρα μου. Θυμήθηκα όμως επίσης πως τα γραπτά μου με τα μη διορθωμένα λάθη, είχαν ανησυχήσει τότε τη μητέρα μου, που πήγε να βρει την κυρία Γουάιτ, για να την ρωτήσει γιατί δεν διορθώνει τα λάθη μου.

Να την ρωτήσει γιατί ποτέ δεν μου επεσήμανε με ένα κόκκινο στυλό πως γράφονται σωστά οι λέξεις και ποια ήταν η σωστή γραμματική σύνταξη.

Η κυρία Γουάιτ τότε είχε απαντήσει στη μητέρα μου ότι «τα παιδιά τώρα αρχίζουν να ενθουσιάζονται με τη χρήση των λέξεων και με το να φτιάχνουν προτάσεις. Δεν θέλω να αμβλύνω αυτόν τον ενθουσιασμό με κόκκινο μελάνι. Η ορθογραφία και η γραμματική μπορούν να περιμένουν. Το θαύμα των λέξεων όμως όχι.»

Μπορεί τα λόγια της να μην ήταν ακριβώς αυτά. Όλα συνέβησαν πριν από παρά πολλά χρόνια και η μητέρα μου είπε την ουσία της συζήτησης και όχι ακριβώς τις λέξεις που ειπώθηκαν. Αλλά η πράξη της με βοήθησε να μάθω να χρησιμοποιώ τις λέξεις με αγάπη και εμπιστοσύνη.

Κοιτάζω πίσω στο παρελθόν σήμερα και πιστεύω ότι αν και χρησιμοποιώντας ασυνήθιστες μεθόδους, ήταν εξαιρετική εκπαιδευτικός. Έτσι κατάφερε να επιτρέψει τη χαρά, το θαυμασμό και τον ενθουσιασμό της έκφρασης. Γιατί ένα λουλούδι που ανθίζει είναι καλύτερο από ένα λουλούδι που δεν ανθίζει και ένα μάτι που ανοίγει είναι προτιμότερο από ένα μάτι που δεν ανοίγει ποτέ.

Βρήκα στα τετράδια μου πολλές λέξεις που είχα γράψει ανορθόγραφα. Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω που πρέπει να χρησιμοποιήσω το ι και που το η. Και αυτό εξόργιζε τον δάσκαλο μου αργότερα στο Δημοτικό. Σιγά σιγά όμως έμαθα.

Αυτό που έμαθα όμως από την κυρία Γουάιτ ήταν πιο σημαντικό. Με δίδαξε να γράφω ότι εννοώ, ακόμη και αν δεν το έκανα σωστά. Γιατί η ζωή δεν είναι απλά όμορφη. Είναι υπέροχη για να την διορθώνουμε με ένα κόκκινο στυλό!"

Κείμενο που κυκλοφορεί (ανώνυμα) στο διαδίκτυο.

Ένας άντρας δημοσίευσε στο Reddit γιατί η νηπιαγωγός του 

δεν διόρθωνε ποτέ τα ορθογραφικά λάθη των μαθητών της 

πηγή

Σπάνια αναδημοσιεύω κείμενα.
Αλλά αυτό μου έκλεψε την καρδιά.
Πώς θα γινόταν διαφορετικά;
Λατρεύω κάθε τι που ενισχύει την αγάπη για τη γνώση στα παιδιά
κι ας μην πετυχαίνει την τέλεια εικόνα που έχουν ορισμένοι στο μυαλό τους
για τη μάθηση και τις σχολικές επιδόσεις!

Σκέφτομαι όλους αυτούς τους εκπαιδευτικούς που μένουν 
μέσα στα στενά όρια του εκπαιδευτικού προγράμματος,
πόσο θα ανατρίχιαζαν και θα καταδίκαζαν
στο πυρ το εξώτερο αυτή τη δασκάλα και τις μεθόδους της.

Και θλίβομαι όταν σκέφτομαι πόσα παιδιά 
ακόμα θα χρειαστεί να κακοποιηθούν 
από το ηλίθιο εκπαιδευτικό μας σύστημα!

Καλή σας μέρα
και καλό (βροχερό) Σαββατοκύριακο

@ριστέα

υγ: συνεχίζεται αύριο μαζί με τον καφέ....
(σκέψεις γύρω από το εκπαιδευτικό μας σύστημα)



Σήμερα, στις Μέρες Άνοιξης
σας στέλνω στης Γλαύκης το καφέ..
Η Γλαύκη μας σερβίρει
Εαρινή παράκληση προς τον άνθρωπο...

◙

Εδώ
συμμετέχεις και παρακολουθείς 
το νέο μας δρώμενο!