Δεν είναι ένας μακρινός, μαγικός γαλαξίας...

Υπάρχουν και εδώ στη γη μας

πραγματικές εικόνες και αληθινές ιστορίες ευτυχισμένων Ανθρώπων.

Ευτυχισμένοι κι ας έχουν ελάχιστα.

Α και πάντα μπορούμε να γίνουμε κι εμείς.

Ας μην το ξεχνάμε σας παρακαλώ...

Στον ίδιο τόνο λοιπόν με τη χθεσινή ανάρτηση,

συντονισμένοι στα ίδια κύματα ανθρωπιάς,

συνεχίζουμε και σήμερα.

*

Με μια εικόνα ευτυχίας

Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα δένδρο, σχοινί 

και μια κουρελού για να κάθεσαι. 

 Στην φωτογραφία δυο παιδιά παίζουν στο San Salvador. 

AFP PHOTO / MARVIN RECINOS

*

Με ένα βίντεο

Σε μια φαβέλα της Παραγουάης, παιδιά παίζουν Μπαχ 

με έγχορδα φτιαγμένα από σκουπίδια THE TUBE LiFO

*

Με μία πραγματική ιστορία που είδε πριν λίγο καιρό 
τα φώτα της δημοσιότητας

Ένα ζευγάρι, που ήδη είχε δύο κόρες, υιοθέτησε τις τέσσερις κόρες 
της καλύτερης φίλης της συζύγου, όταν αυτή έφυγε νικημένη από τον καρκίνο.

Πέρυσι το καλοκαίρι η Elizabeth Diamond διαγνώσθηκε 
με καρκίνο τελικού σταδίου στον εγκέφαλο.
Τον περασμένο Απρίλιο έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας τα τέσσερα 
διαμάντια πίσω της, ηλικίας από 5 έως 12 ετών.
Πριν φύγει είχε ζητήσει από την καλύτερη της φίλη, Laura,
πως αν της συμβεί το κακό να προσέχει τα κορίτσια της.
Και το ζευγάρι όχι απλά κράτησε το λόγο του, αλλά προχώρησε 
ακόμα περισσότερο υιοθετώντας τα κοριτσάκια 
και δίνοντας μια τεράστια αγκαλιά αγάπης και ασφάλειας!

*

και bonus ένα πολύ παλιό ποίημα μου

Μια φορά κι έναν καιρό 

Μια φορά κι έναν καιρό 

η γη ήταν τετράγωνη κι ακίνητη.

Οι άνθρωποι με τομάρια ζώων ενδύονταν

κι αγωνιούσαν για το πιάτο της ημέρας.

Μα μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά 

λέγοντας ιστορίες

και χαμογελούσαν.

Μια φορά κι έναν καιρό 

οι άνθρωποι έτρωγαν σε πέτρινα πιάτα 

το χώμα δούλευαν σκληρά

και τα χέρια τους εγέμιζαν ρόζους.

Μα ευγνωμονούσαν Ουρανό και Γη

γιατί έπαιρναν ό,τι χρειάζονταν

και χαμογελούσαν.

Μια φορά κι έναν καιρό 

τα παιδιά κλωτσούσαν αυτοσχέδιες μπάλες,

για κούκλες ξόανα είχαν,

και τους αρκούσε το τρέξιμο και το κρυφτό.

Μα τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπά τους 

χαμογελούσαν.

Πέρασαν χρόνοι πολλοί κι οι καιροί άλλαξαν, πολύ.

Η φωτιά, κινούμενη εικόνα, 
μέσα σε κουτί μπήκε.

Ο κύκλος απέκτησε γωνίες
και πολυτελέστατος έγινε καναπές

Μα σιωπηρός μένει, χωρίς ψυχές.

Οι μπάλες δεν φτάνουν για να χορτάσουν 

τις παιδικές, καινούργιες ανάγκες

και η ευγνωμοσύνη 

δεν είναι στο πρόγραμμα της ημέρας.

Οι άνθρωποι και σήμερα όπως Τότε,
ακόμα για το πιάτο της ημέρας αγωνιούν.

Μα δεν χαμογελούν πια πολύ.

Κι η γη είναι στρογγυλή.
Καθόλου επίπεδη.
Και κινείται. 

Κινείται πολύ....

Μα ακίνητα είναι τα πρόσωπα 
που δεν χαμογελούν πια.
@

*

Ας κάνουμε το δικό μας γαλαξία μαγικό!
Μπορούμε!

Καλή σας μέρα
@ριστέα

@iris speaking : Άνθρωποι και ανθρωπάκια !

Αυτό που βλέπω και γιγαντώνεται με γεωμετρική πρόοδο τελευταία

στο διαδίκτυο με ξεπερνάει.

Κι ενώ στο πρόσφατο κατά γενική ομολογία πραξικόπημα 

με το #Thisisacoup 

έδρασαν οι έχοντες λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα με τέτοια ομοψυχία 

που όλοι μιλήσαμε με θαυμασμό για τη συντονισμένη διαμαρτυρία,

δεν μπορώ να πω το ίδιο για κάθε ξέσκισμα που γίνεται 

σε κάθε έναν που δημόσια θα κάνει το ατόπημα του.

Δεν εξετάζω πόσο μεγάλο ή μικρό ήταν.

Δεν εξετάζω αν κι εγώ μέσα μου απογοητεύτηκα από πολλούς.

Εστιάζω στο φαινόμενο "διαδικτυακό ξέσκισμα".

Μετά η όποια συγγνώμη πέφτει στο βρόντο.

Ο λεκές μένει για πάντα ανεξίτηλος.

Αναρωτιέμαι για όσους παραβγάζονται για την καλύτερη ατάκα,

για την καλύτερη εξυπνάδα με ή χωρίς οπτικοακουστικό υλικό, 

αν εξαντλούν την όποια εξυπνάδα τους ως εκεί!

Νομίζω ότι ο Αρκάς (που τον λατρεύω)

μας έκανε όλους να θέλουμε να γίνουμε Αρκάς στη θέση του Αρκά.

Και ναι εντάξει, η σάτιρα είναι στο αίμα μας,

με τίποτα δεν τα βάζω με τη σάτιρα.

Με εντυπωσιάζει όμως το φαινόμενο και με κάνει να ανησυχώ 

λίγο για τις διαστάσεις του.

Τι μας ωθεί να αναλώνουμε χρόνο και φαιά ουσία 

στην παραγωγή και αναπαραγωγή τέτοιων ευφυολογημάτων; 

Όλο αυτό το ξόδεμα δεν θα ήταν πιο καλά 

να γίνεται σε άλλους τομείς;

Και από την άλλη εγώ σήμερα θέλω να σας μιλήσω 

για μια γυναίκα από τη μακρινή Αυστραλία.

Γιατί όλο το παραπάνω ήταν απλά η εισαγωγή μου!

Τυχαία, έπεσα πρόσφατα πάνω σε αυτό το βίντεο

Εντύπωση δεν μου έκανε ο διαγωνιζόμενος τόσο, όσο η ιστορία του

και κυρίως η ξανθιά μητέρα του που με συγκίνηση τον καμάρωνε.

Έτσι με μόνο στοιχείο το όνομα του διαγωνιζόμενου έψαξα στο διαδίκτυο

 και βρήκα τα εξής:

Η ξανθιά μαμά ονομάζεται Moira Kelly.

Είναι Ιρλανδή, που όμως γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αυστραλία, το 1964,

και υπήρξε μαθήτρια της Μητέρας Τερέζας.

Έχει βραβευτεί αρκετές φορές για το ανθρωπιστικό της έργο.

Η Moira έχει αφιερώσει τη ζωή της στα παιδιά που υποφέρουν,

ανεξαρτήτως εθνικότητας. 

Παιδιά-θύματα πολέμων, ανάπηρα παιδιά, 

παιδιά που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, 

παιδιά εγκαταλελειμμένα και ανήμπορα, 

όλα έχουν θέση στην αγκαλιά αυτής της μάνας.

Σήμερα, η Moira ζει στη Μελβούρνη, 

ταξιδεύει σ’ όλη τη γη προσφέροντας βοήθεια

και προεδρεύει της φιλανθρωπικής οργάνωσης Children First Foundation.

Στο σπίτι βέβαια, την περιμένουν πάντα να γυρίσει,

τα τέσσερα υιοθετημένα παιδιά της.

Οι σιαμαίες δίδυμες Trishna και Krishna,

δυο μικρούλες από το Μπαγκλαντές, που διαχωρίστηκαν το 2009

μετά από μία μαραθώνια χειρουργική επέμβαση 25 ωρών,

και οι έφηβοι αδερφοί Ahmed και Emmanuel από το Ιράκ,

που σε μικρή ηλικία παραμορφώθηκαν

και ακρωτηριάστηκαν στη διάρκεια του πολέμου, από χημικά.

O Emmanuel Kelly και ο αδερφός του Ahmed γεννήθηκαν στο Ιράκ 

κατά τη διάρκεια του χημικού πολέμου, που τους κόστισε την αρτιμέλειά τους.

Βρέθηκαν μέσα σε ένα κουτί και μεταφέρθηκαν στο ορφανοτροφείο.

Εκεί τα βρήκε η διευθύντρια της Οργάνωσης 

Children First Foundation, Moira Kelly και τα υιοθέτησε, 

κατάφερε μάλιστα να τα υποβάλει και σε χειρουργική επέμβαση, 

προκειμένου να βελτιωθεί η φυσική τους κατάσταση.

Όταν άκουσα τον Emmanuel Kelly να λέει ότι η μαμά του είναι ο ήρωας του

ήξερα ότι έπρεπε να μάθω για αυτήν άμεσα!

Δείτε φωτογραφίες της και θαυμάστε 

το χαμόγελο αλτρουιστικής αγάπης που έχει παντού!

Κι ύστερα μου λένε ότι γονιός είναι (μόνο;) αυτός που γεννάει.

Κι ύστερα μου λέτε ότι η ανάλωση σε ατάκες, σταυρώματα,

ευφυολογήματα και μπουρδολογίες είναι σάτιρα 

και υγεία!

Που μπορεί ως ένα βαθμό να είναι .

Κι εγώ γέλασα με μερικά.

Κι εγώ αναρωτήθηκα με τον κάθε επώνυμο που βγαίνει και 

πετάει τη σαχλαμάρα του και γκρεμίζει εικόνες και καριέρες.

Αλλά προτιμώ να σταθούμε στους Ανθρώπους.

Όχι στα κάθε λογής ανθρωπάκια.

Πάντα στο χέρι σου είναι τι θα επιλέξεις

ως πρότυπο!

Καλή σας μέρα

@ριστέα

Θα σας πω μια ιστορία ... φανταστική!

Ιανουάριος του 1821.

Βρισκόμαστε στη σκλαβωμένη από τους Τούρκους Ελλάδα.

Πολλοί Έλληνες είχαν αρχίσει να δυσανασχετούν όλο και περισσότερο 

τα τελευταία χρόνια από τη σκλαβιά των Τούρκων.

Ένιωθαν λοιπόν πως ήταν καιρός μετά από 368 χρόνια 

να κάνουν κάτι. Να ξεσηκωθούν, να διώξουν αυτούς 

που τους έπιναν το αίμα.

Να φτιάξουν μια πατρίδα από την αρχή. Δική τους.

Έστω κι αν ξεκινούσαν από το μηδέν.

Για τα παιδιά τους ρε γαμώτο!

Και για τα παιδιά των παιδιών τους!

Κάποιοι Έλληνες λοιπόν που ζούσαν στο εξωτερικό,

είχαν αρχίσει από καιρό τις διεργασίες και τις διαβουλεύσεις 

κι είχαν έρθει σε συνεννοήσεις με μερικά άξια παλικάρια 

πίσω στην σκλαβωμένη Πατρίδα, που το έλεγε η ψυχούλα τους!

Με τα πολλά αποφασίζουν να κάμουν μια συνέλευση, 
στη Βοστίτσα, που δεν είχε και πολλούς εχθρούς εκεί,

να βάλουν κάτω τα πράγματα, να σκεφτούν όλοι μαζί τι θα κάμουν!

Ο Παλαιοπατρωνγερμανάκης αναλαμβάνει τα σχετικά της μάζωξης:
φέιγβολάν, σημειώματα με την ημέρα, ώρα και τόπο συνάντησης,
υπονοούμενα στο καφενείο και κλείσιμο ματιού, 
έστειλε και τα παπαδοπαίδια από σπίτι σε σπίτι 
να πουν τα νέα: "Να μαζωχτείτε, σας θέλει ο παππούλης 
να σας πει δυο λογάκια και δεν σηκώνει κουβέντα.
Θα έρχεται στα σπίτια σας, ξεκινώντας από τις 9! 
Να είστε εκεί αλλιώς θα σας κόψει και την καλημέρα!"
Στους Τούρκους για να μην κινήσουν τις υποψίες έλεγαν 
ότι η συγκέντρωση αφορά δήθεν 
την επίλυση κτηματικών διαφορών μεταξύ μοναστηριών.

Και ήρθε η πολυπόθητη μέρα. (Βράδυ ήταν!)

-Παλικάρια μου είμαστε απόψε εδώ γιατί έχουμε σοβαρή συζήτηση!
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το Μεγάλο Ναι ή το Μεγάλο όχι να πούνε!
Φανερώνεται αμέσως όποιος τό ‘χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του.

-Πάρε πιρούνι και φάε γάλα! φώναξε ένα παλικάρι.

-Ποιος το'πε αυτό; τινάχτηκε πάνω ο Παλαιωνπατρωνγερμανάκης.

Τελικά μετά την πρόσκαιρη αναταραχή που ακολούθησε 
(-Όχι εγώ, αυτός, Μπα; Δεν ήμουν εγώ! Μήπως ήμουν εγώ;)
ο Πάτερ συνέχισε:

-368 χρόνια πόνταραν στον φόβο μας. 
Και κέρδιζαν. Κέρδιζαν ολοένα και περισσότερα.
Και μας έκαναν να φοβόμαστε να σηκώσουμε κεφάλι.
Ήρθε η ώρα λοιπόν να φανούμε αντάξιοι του Λεωνίδα!

-Πριτς! Ο Λεωνίδας σκοτώθηκε! 

Ο παπούλης αγριοκοίταξε στο σκοτάδι προς στη μεριά που 
ακούστηκε τούτη η σαχλαμάρα και συνέχισε:

-Εδώ οι τρεις φίλοι μας λένε πώς ήγγικεν η ώρα!

-Φιλικοί παππούλη μου! τον διόρθωσαν.

-Ενι γουέι. Τι φίλοι , τι φιλικοί, σημασία έχει ότι πρέπει να πάμε 
σε επανάσταση! Να πάρουμε τα όπλα και να πολεμήσουμε!
Για μια πατρίδα ελεύθερη!
Μια πατρίδα χωρίς κηδεμόνες κι αφεντάδες!



Αμέσως επικράτησε αναταραχή!
Φωνές από παντού:
-Κούνια που σε κούναγε πάτερ. Είναι πολλοί και είμαστε λίγοι!
-Και αν σκοτωθώ; Ποιος θα θρέψει την οικογένεια μου; Μου λες;
Έχω οχτώ στόματα να θρέψω, συν την πεθερά που πιάνεται για τρία!
-Κουζουλάθηκες παππούλη; 
Ποιος είπε ότι μπορούμε να τα βάλουμε μαζί τους;
-Και πού ξέρουμε μετά τι μας περιμένει, ε;
-Τουλάχιστον έτσι έχουμε τη ζωή μας. 
-Αν πάμε σε επανάσταση τι μας περιμένει μετά;
Θα σβήσουμε από προσώπου γης!
-Θα επικρατήσει αναταραχή. Δεν θα έχουμε να φάμε. 
-Τα παιδιά μας δεν θα μπορούν να πάνε ούτε στο κρυφό σχολειό.
Τουλάχιστον έτσι, κουτσά στραβά τα βγάζουμε πέρα!

Ο Παλαιοπατρωνγερμανάκης ξερόβηξε.
-Αγαπητοί φίλοι.
Καταλαβαίνω τις ανησυχίες σας.
Όμως πρέπει να βάλουμε το εμείς πάνω από το Εγώ!
Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια 
σκλαβιά και φυλακή!



-Εγώ θα πω ναι στη σκλαβιά Πάτερ, ακούστηκε μια φωνή από το βάθος.
Ήταν ο Σάκης, η καλύτερη φωνή του χωριού.
-Γιατί πρέπει να είμαστε διχασμένοι;
Γιατί πρέπει να αποφασίσω με ένα Ναι ή με ένα Όχι;
Κι αν η άποψη μου είναι ναι στη σκλαβιά, αλλά όχι στην 
σκληρή και βάναυση μεταχείριση από τους Τούρκους;
Γιατί πρέπει να είμαστε πολωμένοι, αντί να είμαστε ενωμένοι
για το καλό αυτού του τόπου;
Οι Έλληνες πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε.
όχι για το σήμερα αλλά για το μέλλον μας.
Έχουμε θυμό, απογοήτευση, απελπισία.
Γιατί έχουμε υποφέρει πολύ τα τελευταία 368 χρόνια!
Με θυσίες που δεν απέδωσαν
Σήμερα, έχοντας αποκτήσει τρία παιδιά, 
μη σκεπτόμενος απλά και μόνο τον εαυτό μου,
και με το βλέμμα μου στραμμένο στο μέλλον,
έχοντας βαθιά ριζωμένο μέσα μου το ελληνικό πνεύμα
πιστεύω ότι πρέπει να μείνουμε σκλαβωμένοι.
Γιατί μέσα από τη σκλαβιά θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε τη δικαιοσύνη
και την αλληλεγγύη των άλλων λαών....

-Ρε τα θες αυτά που λες ή σου ξεφεύγουν;
είπε αγριεμένος ο Πάτερ.
Εσύ να κάτσεις στα αυγά σου!
Τραγουδάς στους προύχοντες και στους κοτσαμπάσηδες,
τρως κάθε μέρα σπίτι σου μακαρόνια με κιμά.
και ύστερα λες "υποφέραμε"!
Άσε και στα έχω καιρό μαζεμένα!



Το λοιπόν. 
Σηκώνουμε χεράκια και μετράμε:
Ναι στη σκλαβιά /  Όχι στη σκλαβιά.
Άντε γιατί αν συνεχίσουμε έτσι 
θα μείνουμε άλλα 368 χρόνια σκλαβωμένοι.
Αλλά το νου σας ρεμάλια:
Η ισχύς εν τη ενώσει.
Μόνο αν είμαστε ενωμένοι θα τα καταφέρει τούτος ο έρμος τόπος.
Γιατί αλλιώς και σε 200 χρόνια από σήμερα 
βλέπω πάλι τα ίδια να ζει τούτη η χώρα:
Παρτάκηδες, βολεψάκηδες, Σάκηδες,σκλαβιά!
Πόλωση, διχόνοιες,εμφύλιοι...
Θα το γράψει και ο Διονυσάκης, ο Σολωμός, κάποια στιγμή, 
να μου το θυμηθείτε:

"Η Διχόνοια που βαστάει
ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει
“πάρ’ το” λέγοντας “και σύ”.
Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει
έχει αλήθεια ωραία θωριά,
μην το πιάστε γιατί ρίχνει
εισέ δάκρυα θλιβερά".

-Α, Πάτερ 61% βγήκε το "Όχι στη σκλαβιά"!
Μην μας τα χαλάς!
Πάμε να κάνομεν επανάσταση!

-Το δύσκολο παιδιά μου δεν είναι να αποφασίσομεν Επανάσταση.
Το δύσκολο δεν είναι να κάμομεν Επανάσταση.
Το δύσκολο είναι βγούμε ενωμένοι από αυτή.
Το νου σας ρεμάλια!
Το Εμείς πάνω από το Εγώ!

Μακρυγιάννη καλέ μου!
Μετά την Επανάσταση να μάθεις γραφή και ανάγνωση και να τα γράψεις 
αυτά μια μέρα, να αφήκουμε παρακαταθήκη
για τις μελλούμενες γενιές!
Capisce?

Η ιστορία επαναλαμβάνεται (;)

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.



Καλή σας μέρα σύντεκνοι!
Ξημέρωσε μια καινούργια μέρα.
Θα είναι μια καινούργια σελίδα στην ιστορία τούτου του τόπου;
Θα δείξει.

Περάστε στο μεταξύ από το 8ο Συμπόσιο Ποίησης 
να συμποσιαστείτε!
Απόμειναν 4 μέρες για να ψηφίσετε!

Καλή εβδομάδα να έχουμε!
@ριστέα

Street Stories

Ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα της Κατερίνας

να μιλήσουμε για ιστορίες του δρόμου.

Ιστορίες ή συζητήσεις που έχουν γίνει σε στάσεις λεωφορείων, τρένων,

σε ουρές ακόμα,

με αγνώστους,

που δεν τους συναντάς ξανά στη ζωή σου

αλλά που εκείνες τις στιγμές

μοιραστήκες πολύ περισσότερα από ένα βλέμμα, ή ένα τυχαίο χαμόγελο.

Θα σε πάω πολύ πίσω.

Ήταν Απρίλης του 1992.

Φοιτήτρια.

Μεγαλοβδόμαδο.

Ταξίδευα με το νυχτερινό τρένο από Αθήνα για Πύργο,

να κάνω Πάσχα με την οικογένεια μου.

Καθυστερημένα, Μεγάλη Πέμπτη βράδυ προς μεγάλη Παρασκευή

αφού τότε εργαζόμουν παράλληλα με τη σχολή μου

και μου έδωσαν ελάχιστη άδεια.

Έτσι πήρα το νυχτερινό τρένο για να εκμεταλλευτώ και το ελάχιστο

δυνατό χρόνο .

Τακτοποιούμαι.

Ένα ζευγάρι κάθεται απέναντι μου.

Ξέρετε...τυπικές καλησπέρες και καλό ταξίδι να έχουμε.

Περνάει ο ελεγκτής,

ανοίγω την τσάντα για το εισιτήριο μου...

Παγώνω!

Το πορτοφόλι μου είχε κάνει φτερά.
Όλα μου τα χρήματα, το δώρο του Πάσχα...

Προφανώς την ώρα που ανέβαινα στο τρένο επιτήδειοι 

είχαν κάνει τη δουλειά τους.

Δεν θυμάμαι αν χάθηκε και το εισιτήριο μου μαζί 
που συνήθιζα να το κρατώ μέσα στο πορτοφόλι

τι έγινε με τον ελεγκτή...

Μετά από τόσα χρόνια έχω απολέσει πολλές αναμνήσεις..

Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ το ζευγάρι που καθόταν απέναντι μου.

Που με συμπόνεσαν, που ένιωσαν τη φρίκη μου,
που σκούπισαν τα δάκρυα μου....

Θα έβγαινα ξημερώματα στην πόλη μου και δεν θα είχα χρήματα ούτε για ταξί, 

ούτε και για ένα τηλεφώνημα στους δικούς μου.

(κινητά τηλέφωνα... ούτε σαν ιδέα δεν υπήρχε)

Με ρωτούν πού μένω, ποιος θα με παραλάβει...

Λέμε τις ιστορίες μας....

Και τότε κάτι λένε μεταξύ τους 

και ο νεαρός άντρας βγάζει ένα χιλιάρικο (δραχμές τότε βλέπετε)

και μου το προσφέρει.

Στο κοκκίνισμα μου με παρακαλούν να το δεχτώ.

Να πάρω ένα ταξί, να φάω κάτι, να πιω...

Κάποτε βρέθηκαν αυτοί στη θέση μου.

Να έχουν ανάγκη και να μην τους βοηθάει κανείς.

Τους ζήτησα μια δ/νση, ένα τηλέφωνο

να ανταποδώσω την καλοσύνη τους.

Το μόνο που μου ζήτησαν ήταν να ανταποδώσω κάποτε εγώ 

σε κάποιον άλλον μια βοήθεια...

Η αλυσίδα της αγάπης εν έτη 1992.

Για αυτό μην τα χάνεις αν προσφέρω,

αν δίνω με τη ψυχή μου.

Μη με περνάς για τρελή.

Φτάσαμε το αυτονόητο να το κρίνουμε,

να ψάχνουμε να βρούμε τι κρύβεται από πίσω...

Κάποτε ένα ζευγάρι μοιράστηκε για ένα βράδυ μαζί μου 

κάτι περισσότερο από μια ιστορία

κι ένα χιλιάρικο!

Μοιράστηκε το μυστικό της Ανθρωπιάς!

Όπου κι αν είστε , 

δεν θυμάμαι ούτε τα ονόματα σας, ούτε τη φωνή σας

εγώ που δεν ξεχνώ ποτέ φωνές...

Ο Θεός να σας έχει καλά!

Κατερίνα μου σε ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες..

Ίσως να μην μοιραζόμουν ποτέ μαζί σας τούτη τη νυχτερινή μου
ταξιδιάρικη ιστορία!

@

όπως λέμε @γάπη!

You just don’t know what you don’t know, you know?

Πριν περίπου πέντε χρόνια είχα λάβει στο μέιλ μου

μια από τις όμορφες και διδακτικές ιστορίες ψυχολογικού χαρακτήρα

 που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο χωρίς λοιπά στοιχεία,
σε powerpoint, με υπέροχες εικόνες και μουσική.

Είναι γνωστή ως "Τα μπισκότα κι ο κλέφτης".

Εκείνο που δεν γνώριζα μέχρι σήμερα, 

ήταν ότι η ιστορία ήταν ελεύθερη μετάφραση ενός ποιήματος 

της Valerie Cox, και υπάρχει στο βιβλίο της 

” A matter of perspective”.

Σήμερα σας έχω το πρωτότυπο ποίημα και την ιστορία,

γιατί πολλά μπορεί να μας διδάξει!

The Cookie Thief

“A woman was waiting at an airport one night,

With several long hours before her flight.

She hunted for a book in the airport shops.

Bought a bag of cookies and found a place to drop.

She was engrossed in her book but happened to see,

That the man sitting beside her, as bold as could be.

Grabbed a cookie or two from the bag in between,

Which she tried to ignore to avoid a scene.

So she munched the cookies and watched the clock,

As the gutsy cookie thief diminished her stock.

She was getting more irritated as the minutes ticked by,

Thinking, “If I wasn’t so nice, I would blacken his eye.”

With each cookie she took, he took one too,

When only one was left, she wondered what he would do.

With a smile on his face, and a nervous laugh,

He took the last cookie and broke it in half.

He offered her half, as he ate the other,

She snatched it from him and thought… oooh, brother.

This guy has some nerve and he’s also rude,

Why he didn’t even show any gratitude!

She had never known when she had been so galled,

And sighed with relief when her flight was called.

She gathered her belongings and headed to the gate,

Refusing to look back at the thieving ingrate.

She boarded the plane, and sank in her seat,

Then she sought her book, which was almost complete.

As she reached in her baggage, she gasped with surprise,

There was her bag of cookies, in front of her eyes.

If mine are here, she moaned in despair,

The others were his, and he tried to share.

Too late to apologize, she realized with grief,

That she was the rude one, the ingrate, the thief.”

πηγή

Ένα βράδυ, στο αεροδρόμιο, μια γυναίκα περίμενε την πτήση της, που ακόμη θα καθυστερούσε για αρκετές ώρες. Αγόρασε ένα βιβλίο για να περάσει την ώρα της και ένα κουτί μπισκότα.

Ήταν απορροφημένη με το βιβλίο της όταν παρατήρησε, ότι ο άνδρας που καθόταν δίπλα της, θρασύτητα της έπαιρνε ένα ή δύο μπισκότα από το κουτί που βρισκόταν ανάμεσα στα καθίσματα. Στην αρχή προσπάθησε να αδιαφορήσει για το γεγονός.

Έτσι παρατηρούσε λοξά το κουτί με τα μπισκότα αλλά και το ρολόι καθώς ο κλέφτης μείωνε τα μπισκότα. Όσο περνούσε η ώρα τόσο ο θυμός της γινόταν όλο και μεγαλύτερος, μέσα της σκεφτόταν, “ Αν δεν ήμουν τόσο καλή, θα του μαύριζα το μάτι.”

Με κάθε μπισκότο που έπαιρνε, εκείνος έπαιρνε ακόμα ένα, μέχρι που έμεινε ένα τελευταίο και αναρωτιόταν τι θα έκανε ο τύπος. Με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο εκείνος έκοψε το τελευταίο μπισκότο στα δύο.

Όλο χαρά της προσέφερε το μισό, τρώγοντας το άλλο μισό. Εκείνη το άρπαξε και σκέφθηκε… “ μην δίνεις σημασία, δεν αξίζει τον κόπο.” Ο τύπος είναι τόσο ανάγωγος και αγενής που δεν έδειξε μια στάλα ευγνωμοσύνη!

Δεν θυμόταν ποτέ να είναι τόσο ανακουφισμένη όταν άκουσε την αναγγελία της πτήσης της. Μάζεψε γρήγορα τα πράγματά της και έφυγε προς την πύλη εξόδου, αρνούμενη να ρίξει ούτε μια τελευταία ματιά στον ανάγωγο κλέφτη.

Επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο και κάθισε στην θέση της. Έβαλε το χέρι στην τσάντα της να πιάσει το βιβλίο που είχε αγοράσει νωρίτερα και σχεδόν είχε ολοκληρώσει. Καθώς το χέρι της έψαχνε την τσάντα, αναφώνηση με τεράστια έκπληξη, όταν έπιασε ένα γεμάτο κουτί με μπισκότα. Ήταν τα μπισκότα που είχε αγοράσει.

Αν τα δικά μου είναι εδώ, είπε όλο απογοήτευση, τα άλλα ήταν δικά του και προσπαθούσε να τα μοιραστεί μαζί μου. Όμως είναι πολύ αργά για συγνώμη. Εκείνη ήταν τελικά η ανάγωγη και κλέφτρα.

Valerie Cox – Aπόσπασμα από το βιβλίο ” A matter of perspective”

πηγή : Εναλλακτική δράση

The Cookie Thief from Una Love on Vimeo.

Τα λέμε αύριο με πολύ γέλιο...

Σας φιλώ

Καλημέρα σας!

@