Ξυπνήματα 🌷 σε 200 λέξεις! : Η υπόσχεση

Η πόρτα του κήπου άνοιξε με ένα ελαφρύ τρίξιμο, μια υπόσχεση πως ο χειμώνας είχε επιτέλους υποχωρήσει. Το κορίτσι στάθηκε για μια στιγμή, νιώθοντας την πρωινή ψύχρα να χαϊδεύει το πρόσωπό της. Στα χέρια της κρατούσε μια κούπα ζεστό τσάι. Η αίσθηση του ατμού, που ανακατευόταν με τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, ήταν το πρώτο δώρο της ημέρας.

Κοίταξε τις τριανταφυλλιές που είχε φροντίσει με τόση υπομονή. Τα πρώτα μπουμπούκια ετοιμάζονταν για το δικό τους άνοιγμα, μια αθόρυβη έκρηξη χρώματος που θα γέμιζε σύντομα τις γωνιές του κόσμου της. Δεν υπήρχε βιασύνη πια. Κάθε της κίνηση ήταν μετρημένη, γεμάτη επίγνωση και μια νέα, ήρεμη αυτοπεποίθηση.

Περπάτησε αργά προς το πέτρινο πεζούλι, εκεί όπου το φως έπεφτε πιο έντονα,  διαπερνώντας τις φυλλωσιές του πλατάνου. Καθώς οι πρώτες αχτίνες την άγγιξαν, ένιωσε τη ζεστασιά να απλώνεται βαθιά, σαν να γέμιζε κάθε σπιθαμή της ύπαρξής της.  Ήταν μια στιγμή απόλυτης διαύγειας, σ’ έναν κόσμο πιο ελπιδοφόρο, που έμοιαζε να τον περίμενε αιώνες. 

Κοιτάζοντας τα ρόδα ένιωθε ακόμα πιο σίγουρη. Όλη της η ζωή χωρούσε μέσα σε αυτή τη μέρα. Τα μύρισε και τους υποσχέθηκε ότι θα τη ζούσε σαν να ήταν μοναδική.

Αύριο, αν όλα πήγαιναν καλά, θα επαναλάμβανε την υπόσχεση…

Ήταν η συμμετοχή μου στο νέο μας διαδικτυακό δρώμενο " 200 Λέξεις" ,
που διοργάνωσε η αγαπημένη μας Μαρία Νικολάου, στο Κείμενο 
και παράλληλα μία ακόμα συμμετοχή μου (στα δικά μου) Ξυπνήματα.

Η υπόσχεση αυτή μόνο φανταστική δεν ήταν!
Το κείμενο γράφτηκε με μια ανάσα τη μέρα που βρήκα βοήθεια,

έστω και μικρή, για να τα βγάλω πέρα με τους δικούς μου.
Μετά από 5,5, σχεδόν, μήνες ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα ότι κάτι επιτέλους 

θα αλλάξει! 

Υπάρχει ελπίδα!

Δεν άλλαξαν πολλά, καθώς η σωματική και ψυχική κατάρρευση 5 μηνών

απαιτεί ισάξιο χρόνο ανάρρωσης, κάτι που εκ των πραγμάτων είναι αδύνατον!
Ακόμα επουλώνω και κλείνω ανοιχτούς λογαριασμούς.

Κι ενόσω η πορεία προς την κάθοδο συνεχίζει ακάθεκτα.

Όμως, δεν εγκαταλείπω.

Δεν κλαίγομαι! Για κάποιο λόγο μου έλαχε αυτός ο δρόμος!
Και τον περπατώ. Με δυσκολίες κι απρόοπτα, δεν σταματώ!

Πασχίζω να βλέπω την κάθε μέρα σαν νέα.

Να διαγράφω τα κακά συμβάντα, να μην τα κουβαλάω!

Και κάποιες μέρες να γελάω με τη ψυχή μου!

Κάπως έτσι συνεχίζω, αδέρφια!

Γιατί η υγεία, είτε σωματική, είτε ψυχική είναι το παν!

Και ευτυχώς, σε αυτό το κομμάτι, σκόντο δεν κάνω με την καμία!

Είναι η δική μου υπόσχεση, που την τηρώ ευλαβικά!

Σας φιλώ

Αριστέα 

υγ: Εμ σαμπού, εμ κοντίσιονερ -σε 400 λέξεις!