Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2013

Photo a Day Μέρα 6η

Photo a Day 6 January : mine

Κάτι δικό μου!  Να φωτογραφίσω κάτι δικό μου, ίσως κάτι για το οποίο αισθάνομαι υπερήφανη ή κάποιον που τον θεωρώ δικό μου! Οι επιλογές κι αυτή τη φορά άπειρες! Είμαι άνθρωπος που "δένεται" με τα πράγματά του ( κακώς - πάει κόντρα στις θεωρίες που πρεσβεύω) και χαίρομαι που είναι δικά μου και τα προσέχω και τα αγαπάω. Ακόμα και τον βραστήρα μου, το μαξιλάρι μου, το άρωμά μου..... και τόσα άλλα, από το πιο πεζό στα μάτια ενός ξένου, μέχρι το πιο λαμπερό και γουστόζικο πραγματάκι!
Και τι φωτογράφισε σήμερα η @ριστούλα;






Τι δείχνουν οι εικόνες; Τα ποιήματα μου, αρχή γενομένης από το 1987, όλα σε σελίδες Α4, ξεθωριασμένες, κιτρινισμένες,λιγάκι τσαλακωμένες...Είναι οι σκέψεις μου, τα όνειρά μου, ο Έρωτας (αχ αυτός ο έρωτας πόσες σελίδες γέμισε!) και σε μια ακρούλα το παιδικό μου διήγημα, δακτυλογραφημένο αυτό, αλλά ημιτελές... 
Είναι καταδικά μου και είμαι υπερήφανη για αυτά!

Πάει και η 6η μέρα της φωτογραφικής πρόκλησης!
Καλό σας βράδυ!
@ριστέα

Συνέχισε στο πνεύμα των Χριστουγέννων ......

Και μπήκαν όλα στη θέση τους ξανά!

Μια γιορτή τελείωσε...Τα φώτα έσβησαν, οι κορδέλες φαντάζουν παράταιρες, και το κόκκινο-πράσινο καρό εκτός μόδας! Αρχίζεις το μάζεμα, ξεστολίζεις το δέντρο, επαναφέρεις τα πάντα στην πρότερή τους  κατάσταση;
Τι; Μελαγχολείς; 
Ακόμα να το συνηθίσεις; Τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Να είσαι μονάχα ευτυχής που το έζησες. 
Θα ξανέρθει, θα το δεις, η μεγάλη γιορτή... Αν θες να κρατήσεις τη μαγεία, μπορείς .Πάντα μπορείς! Δεν χρειάζεσαι μπάλες, κορδέλες, δεντράκια....
Χρειάζεται να έχεις τη μαγεία μέσα σου, να φωτίζεις τη ψυχή σου με όσα αξίζουν, να συνεχίσεις την προσφορά αγάπης και ευχών στους γύρω σου ....
Συνέχισε στο πνεύμα των Χριστουγέννων ... μόνο που ο στολισμός θα είναι μέσα σου.
Και ξέρεις κάτι; Αυτός είναι και ο καλύτερος!

Φιλιά 
@ριστέα

ΥΓ: Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν και στη μανούλα μου.

Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2013

Καληνύχτα στο χτες!


Επιτέλους συμμετείχα  στο υπέροχο παιχνίδι με τις λέξεις, της αξιαγάπητης Φλώρας στο μπλογκ  TEXNIS STORIES, η οποία ιστορία δεν ξεχώρισε, αλλά καθόλου δεν με στενοχώρησε! Νιώθω μεγάλη χαρά για τη συμμετοχή μου και περιμένω πώς και πώς να ξεκινήσει το 6ο κατά σειρά παιχνίδι των λέξεων.
Με καμάρι σας παρουσιάζω την σύντομη ιστορία με την οποία συμμετείχα στο  παιχνίδι. Να θυμίσω ότι δίνονται πέντε συγκεκριμένες λέξεις που πρέπει να χρησιμοποιηθούν και οι πέντε ( σε οποιαδήποτε πτώση) και να μην υπερβαίνει το κείμενό μας τις 500 λέξεις.

Οι λέξεις αυτή τη φορά ήταν : γυναίκα, πάθος, κέδρος, πορτατίφ, μεντεσές



Καληνύχτα στο χτες!

Άναψε το πορτατίφ κι ανακάθισε στο κρεβάτι της. Η καρδιά της χτυπούσε τρελά. Τι ήταν κι αυτό απόψε; Ένας δυνατός θόρυβος την είχε ξυπνήσει απότομα. Τα πορτοπαράθυρα από ξύλο κέδρου , το αγαπημένο της δέντρο -  σ' έναν κέδρο χάραξαν μαζί κάποτε το "θα σ'αγαπώ για πάντα"-  χτυπούσαν άγρια από τον αέρα.... άνοιγαν κι έκλειναν κι έκαναν το θόρυβο-τρόμο, στα μάτια της νεαρής γυναίκας.
Μισούσε το ξύλο απόψε. Μισούσε τον αέρα. Σηκώθηκε να ασφαλίσει το παράθυρο αλλά πρόσεξε ότι δεν μπορούσε. Ένας μεντεσές είχε λασκάρει στη μία του βίδα, είχε στραβώσει κι εμπόδιζε το κλείσιμο. Μια βρισιά ανέβηκε στο στόμα της, μα προσπάθησε να τη διώξει. Τι ωφελούσε να βρίζει; Μήπως με τις βρισιές θα έδιωχνε τον πόνο; Θα ξόρκιζε τον τρόμο; Αυτή, μια γυναίκα που ποτέ της δεν δείλιασε, που ήταν γεμάτη ζωή, γεμάτη πάθος, που ζούσε τρελά κι επικίνδυνα, απόψε έλιωνε από το φόβο της σαν κερί.
Μισούσε το φόβο απόψε. 

Την είχε κάνει δειλή λοιπόν! Και πόσο τον μισούσε κι αυτόν! Που την άφησε κι έφυγε. Που της πήρε τα χρόνια. Που της πήρε τη χαρά. Μα πάνω απ' όλα που της πήρε την πίστη στον εαυτό της!
Αυτή, μια γυναίκα που έκανε ορειβασία σε δυσκολοπρόσιτες βουνοπλαγιές, που δεν λύγισε κάνοντας παρά πέντε, που αντιμετώπισε έναν μασκοφορεμένο άντρα μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, όταν της επιτέθηκε- λιώμα θα τον είχε κάνει αν δεν το είχε βάλει στα πόδια - αυτή η ατρόμητη γυναίκα φοβόταν απόψε ένα χαλασμένο παράθυρο!
Ντράπηκε!
Κι η ντροπή έγινε θυμός!
Κι ο θυμός την ταρακούνησε!

Και να που μέσα σε λίγα λεπτά έγινε το κλικ! Μερικές φορές φτάνει ένα χαλασμένο παράθυρο για να σε ταρακουνήσει και  να δεις τη "χαλασμένη" σου ζωή. Μερικές φορές φτάνουν ελάχιστα λεπτά για να δεις τη ζωή σου όλη, σαν ταινία όπου κάποια άλλη πρωταγωνιστεί. Κι εσύ απλά θέλεις να της φωνάξεις τι να κάνει. Ποια απόφαση να πάρει!
Ανακάθισε στο κρεβάτι της. Έψαξε για το ημερολόγιό της, στο κομοδίνο. Είχε καιρό, μήνες να το συμπληρώσει. Δεν έβρισκε τίποτα καινούργιο να γράψει.
Πήρε το μολύβι με τρεμάμενα χέρια, από τον ενθουσιασμό που ξαφνικά την κυρίεψε κι έγραψε όσο πιο έντονα μπορούσε:  "Αύριο ξαναφτιάχνω τα χαλασμένα πράγματα στη ζωή μου!  Πρωί πρωί  στάση στου κυρ-Θωμά την κιγκαλερία : Να αγοράσω καινούργιο μεντεσέ. 

Καληνύχτα στο χτες! 

Καλημέρα ζωή! "
@ριστέα

Photo a Day Μέρα 5η

Photo a Day 5 January : Movement

Εν κινήσει...μια λήψη ζαλισμένη την ώρα που τρέχεις, ή την ώρα που στροβιλίζεσαι! Μου αρέσει το ρήμα στροβιλίζομαι.... Με προδιαθέτει για μεγάλες συγκινήσεις. Στροβιλίζεσαι μέσα  σε ένα πάθος, σε μια φαντασίωση, σ' έναν έρωτα!
Τρέλα να κουβαλάς κι όλα μπορείς να τα βλέπεις έτσι : με αστεράκια , ζαλισμένα, θολά μεν, ποιητικά δε!  







Μερικές φορές αυτές οι φωτογραφίες οι κουνημένες, οι φευγάτες μπορεί να δίνουν καλύτερα κι εντυπωσιακότερα αποτελέσματα από την απλή πραγματικότητα!
Για αυτό να αφήνετε αυτούς που ονειρεύονται (ή και στροβιλίζονται) αν δεν έχετε να τους αντιπαραθέσετε κάτι καλύτερο!


Καλή σας μέρα
Καλό Σαββατοκύριακο
@ριστέα




Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2013

Photo a Day Μέρα 4η

Photo a Day 4January : the view from here

Η θέα από εκεί που βρίσκομαι! 
Αυτή είναι η δεύτερη ανάρτηση που έφτιαξα με το ίδιο θέμα. Η πρώτη διαγράφτηκε και πήγε κι άκλαφτη! Και δεν στεναχωρήθηκα καθόλου! Το θέμα είχε ξανά δουλευτεί στο Photo a Day του Νοεμβρίου... είχα βάλει τότε φωτογραφίες με θέα από τη δουλειά, τη διαδρομή κατά την επιστροφή μου κι έπειτα φθάνοντας σπίτι, από την αυλή μου! Δεν ήθελα να σας κουράσω.

Και η έμπνευση δεν άργησε να έρθει! Να'ναι καλά κάτι κατσίκες! Όχι δεν σας κάνω πλάκα καθόλου! Χτες σηκώνοντας κάποια στιγμή τα μάτια μου από την απογραφή μου και κοιτάζοντας έξω από τα τζάμια ( που δόξα τω θεώ τα έχουμε περίσσια) αντικρύζω ένα καταπληκτικό θέαμα: μας είχαν περικυκλώσει κατσικάκια! 
Συχνά πυκνά έβλεπα πρόβατα στα απέναντι χωράφια, είχε συνηθίσει το μάτι μου! Μα αυτά είχαν ανέβει κανονικά τις σκάλες και κόντεψαν να μου φάνε τις χριστουγεννιάτικες κορδέλες μου στην πόρτα, να μου γρατζουνίσουν τα τζάμια-καθρέφτες και να μπουκάρουν και μέσα τα αθεόφοβα! Χτυπούσαν τα κερατάκια τους στην πόρτα κι ήταν τόσο  αστείο το θέαμα! Το τι γέλια ρίξαμε δεν λέγεται! Με έβλεπαν να τα φωτογραφίζω από μέσα και δεν τρόμαζαν τα σκασμένα!
Η θεά λοιπόν από εκεί που βρίσκομαι περιλαμβάνει και τέτοια τυχερά! 

Πάρτε μια ιδέα: 


Ελάτε αδέρφια, έχει άπλα εδώ!

Τι βλέπεις μέσα ρέιιι! Έχει φαγί;


Άμα σπρώξουμε με δύναμη θα τα καταφέρουμε. 
Πάμε όλοι μαζί παιδιά! 
Η ισχύς εν τη ενώσει!


Τι'ν' τούτο; Τρώγεται;

Ωραία ανεβήκαμ'! Τώρα πώς πηδούνε ρέι παιδιά;

Ήταν μια ανάρτηση που την καταευχαριστήθηκα!
Εσείς;

Καλή σας ημέρα. @ριστέα