29ο Συμπόσιο Ποίησης ~Οι συμμετοχές, Μέρος 1ο ~9th anniversary! 🎅

Φίλοι μου αγαπημένοι.

Να 'μαστε πάλι εδώ για να γιορτάσουμε την ποίηση

~μες στην καρδιά των Χριστουγέννων!

Για 29η φορά!

Με το που μπήκε ο Δεκέμβρης σας κάλεσα σε φαγοπότι!

Έστρωσα τραπέζι, έβγαλα την καλή πορσελάνη μου και 

τα κρυστάλλινα ποτήρια μου και ζήτησα να μου κάνετε παρέα.

Και εσείς, βάλατε τα επίσημά σας και με κέφι... συγκεντρωθήκατε!

Ποιος το περίμενε ότι θα είχαμε σήμερα το πιο όμορφο τραπέζι 

γεμάτο λογιών λογιών εδέσματα,

όχι στρογγανόφ και σουφλέδες, 

αλλά στίχους, εικόνες, συναισθήματα;

Εγώ το περίμενα, το είχα ονειρευτεί και διάβασα όλα όσα ήθελα

να διαβάσω από σας!

Είμαι βαθιά συγκινημένη!

🎅

21 φίλοι του Συμποσίου στείλατε 26 υπέροχες συμμετοχές 

(υπάρχουν πέντε διπλές συμμετοχές, καθώς δεν το απέκλεια)

κάνοντας κι αυτό το Συμπόσιο να ξεχωρίζει!

Γιορτάζοντας την 9η του επέτειο!

Σας έδωσα αυτή τη φορά, λοιπόν, τη λέξη

Τραπέζι

και σας ζήτησα να το απογειώσετε!

Το τραπέζι όλο τον χρόνο, αλλά ειδικά τις γιορτινές αυτές μέρες 

άλλοτε στολισμένο με μεγαλοπρέπεια και λαμπερό 

άλλοτε σκοτεινό και μοναχικό, γεμάτο αγάπη ή πόνο, πλουσιοπάροχο ή λιτό,

έχει κεντρικό ρόλο σε ένα σπιτικό.

Ήσασταν, όπως πάντα, ελεύθεροι, να κινηθείτε κατά βούληση,

όπου σας πήγαινε η έμπνευση,

σε έμμετρο ή ελεύθερο στίχο, ή χαϊκού,

με ή χωρίς άρωμα Χριστουγέννων.

Και το κάνατε κι αυτή τη φορά με το καλύτερο τρόπο!

Θα διαπιστώσετε κι εσείς ότι υπάρχει πολλή συγκίνηση, 

αρκετή θλίψη και μελαγχολία,

αγάπη, αλλά και μοναξιά,

παραμύθι και πραγματικότητα

επικαιρότητα και διαπιστώσεις.

Και, (τι καλά!) αρκετό χριστουγεννιάτικο κλίμα. 

Τώρα θέλω από σας, όπως πάντα, να:

➤Νιώστε τον πόνο του ποιητή
καθώς αγωνιζόταν να ταιριάξει τις λέξεις του...
➤Ψηφίστε όπως πάντα με τα δικά σας κριτήρια. Δεν πειράζει.
Δεν είναι κάποιος πανελλήνιος διαγωνισμός.
Ένα δρώμενο είναι για να περνάμε όμορφα.
Να διαβάζουμε δυνατές στιγμές φίλων!
➤Πάρτε ανάσες.

Ευχαριστώ ΘΕΡΜΟΤΑΤΑ τους φίλους 
που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, αλλά και όλους
όσοι θα διαβάσετε και θα μπείτε στη διαδικασία να ψηφίσετε.
Το Συμπόσιο είστε εσείς! 

Είναι δικό σας!

◙
Τα 26 ποιήματα τα μοίρασα σε 3 αναρτήσεις. 

Η μετάβαση σε κάθε μία διευκολύνεται με συνδέσμους! 
Μια φωτογραφία, όπως πάντα, συνοδεύει κάθε ποίημα.
Όσες φωτογραφίες έχουν συνδέσμους, αυτοί φαίνονται με το 
πέρασμα του ποντικιού πάνω στην κάθε μία.

Οι υπόλοιπες είναι από το διαδίκτυο.
◙

Για τη σειρά "εμφάνισης" των συμμετοχών, όπως έχει καθιερωθεί,
πραγματοποιήθηκε κλήρωση,
μετά το πέρας της προθεσμίας, με τη βοήθεια του
RANDOM.ORG (List Randomizer)
και τα αποτελέσματα μου έδωσαν την παρακάτω σειρά:

                                       

Οι όροι της βαθμολόγησης:

Αν είσαι φίλος του μπλογκ μπορείς να ψηφίσεις.

Άγνωστοι και πρωτοεμφανιζόμενοι δεν θα γίνουν δεκτοί!

ΠΡΟΣΟΧΗ

Κι αυτή τη φορά, κρατάμε την ίδια βαθμολόγηση:

Έχετε λοιπόν τους βαθμούς 3,2,1,1,1 στα χέρια σας.

Χρησιμοποιήστε τους με σύνεση.

Υποχρεωτικά και τις 5 βαθμολογίες.

Το 3 στο ποίημα που σας γοήτευσε περισσότερο 

το 2 στο επόμενο ποίημα που σας άρεσε και τους τρεις άσους 

στις επόμενες αγαπημένες σας επιλογές.

Από αυτή τη στιγμή, έως και την 
Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου, στις 8 το βράδυ, 

διαβάζουμε, σχολιάζουμε, βαθμολογούμε.

🎅

Παρασκευή 30/12

θα έχουμε τη γιορτή λήξης 

και την ανακοίνωση του μεγάλου νικητή ,

ο οποίος παίρνει όπως πάντα ένα δωράκι από τα χεράκια μου.

Όλοι όσοι συμμετέχουν βαθμολογούν,
χωρίς όμως να μπορούν να ψηφίσουν τη δική τους συμμετοχή.

Οι δημιουργοί χαίρονται με κάθε μικρό ή μεγάλο σχόλιο,
ακόμα κι αν δεν πάρουν βαθμολογία. Ο βαθμός δεν είναι ο στόχος.

Ελπίζω να μην έχασα καμία συμμετοχή, 

αλλά και να μην μετέφερα κάτι λάθος.

Θυμίζω:

Το Συμπόσιο δεν είναι επίσημος διαγωνισμός.

Είναι ένα διαδικτυακό μας δρώμενο.

Δημιουργήθηκε για τα blogs (ή τους άστεγους φίλους) με τα οποία/ους

έρχομαι σε αλληλεπίδραση. 

Οι περισσότεροι μεταξύ μας πια γνωριζόμαστε

(αρκετοί γνωριστήκαμε μέσα από το Παιχνίδι των λέξεων

του TEXNIS STORIES, πάνω στο οποίο κι αρχικά πάτησα).

Καθώς πλέον σας γνωρίζω όλους,

μπορώ να διασφαλίζω και τη διαφάνεια.

Συμμετέχουν πάντα, είτε στη δημιουργία, είτε στη βαθμολόγηση, 

μόνο φίλοι αναγνώστες.

Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

🎅 

Ολόψυχα σας εύχομαι

Καλά Χριστούγεννα!

☆⛄★ 🎅 ★⛄☆

Merry Christmas

☆★ 🎅 ★☆

Καλή σας ανάγνωση!

@ριστέα

1.Το κοριτσάκι με τα σπίρτα

Γυμνό κορίτσι

μέσα στη νύχτα

μόνο γυρνάς.

Πέφτει το χιόνι

στα χέρια σπίρτα

και τα πουλάς.

Κανείς δεν παίρνει,

άπραγη σπίτι

πώς να γυρίσεις;

Βαρύ το κρύο,

πολύ το ξύλο

και θα λυγίσεις.

Το σάλι σφίξε

γύρω στους ώμους

να τυλιχτείς.

Άναψε σπίρτο

σε μια γωνίτσα

να ζεσταθείς.

Μα, ξάφνου κοίτα!

Τραπέζι φέγγει

στη φλόγα μέσα.

Με γαλοπούλα,

γλυκά και φρούτα

και μπουγιαμπέσσα.

Θέ μου τι γλύκα!

Το χέρι απλώνεις

να δοκιμάσεις.

Σβήνει το σπίρτο,

χάθηκαν όλα-

δε θα χορτάσεις.

Άναψε κι άλλο!

Κοίτα, ένα δέντρο

γεμάτο φώτα!

Στο παραθύρι

λάμπει το τζάκι

κι αγάπης χνώτα.

Και στο επόμενο

να σου μια σόμπα

να σε ζεστάνει.

Μα το χεράκι σου

μικρό κι αδύνατο,

αχ δεν την φτάνει!

Αναψ'τα όλα,

σκόρπισ'τα γύρω σου!

Μην τα λυπάσαι!

Άκου! Η γιαγιούλα σου

σου ψιθυρίζει

να μη φοβάσαι.

Μες στην αγκάλη της

γλυκά σε κλείνει

όλο στοργή.

Ψηλά στα αστέρια

μαζί να ανέβετε

πάνω απ'τη γη.

Κορμάκι άψυχο

πάνω στο χιόνι

έχεις πια πέσει.

Για σένα ο κόσμος μας

αχ, στο τραπέζι του

δεν είχε θέση.

Τώρα υποκρίνονται

τάχα πως νοιάζονται,

για σένα κλαίνε.

Αχ, το κακόμοιρο,

κρίμα που πέθανε,

με λύπη λένε.

Μα ένα χαμόγελο

εσύ στα χείλη σου

έχεις ζεστό.

Γιατί Χριστούγεννα

θα κάνεις άγγελος,

με το Χριστό.

2.Κοντράστ

Λευκά όλα  

το τραπεζομάντηλο  

το σερβίτσιο  

το κρασί  

τα τριαντάφυλλα  

το φόρεμά σου  

παρόντες όλοι στο τραπέζι  

εκείνος  

τα παιδιά  

τ’ αδέρφια  

κάτι απολιθώματα φίλων  

λευκά χνουδάκια όλοι τους

τριγύρω  

κι αυτή η κάργια μοναξιά εκεί

ακάλεστη κι ανέκφραστη  

πιάνει στασίδι αντίκρυ σου

μαυρίζουν την ψυχή σου  

τα μαρμάρινα λόγια της:  

“Να θυμάσαι το χτες  

να ντρέπεσαι το σήμερα

να φοβάσαι το αύριο”.  

Σηκώνεις την άδεια ψυχή σου:  

Βαρέθηκα ν’ αλληλοτρωγόμαστε 

ας τραβήξει καθεμιά το δρόμο της

κανέναν δεν φοβάμαι πια  

μ’ όλες τις ασχήμιες συμβιβάστηκα

εβίβα, γλυκιά μου!  

Αμφίρροπος ο αγώνας.

Μαύρο με λευκό  

ποτέ δεν έβγαλαν νικητή. 

3.Νύχτα Χριστουγέννων

Απόψε 

πού οι μάγοι φέρνουν τα δώρα τους

και ο χορός των αστεριών 

φωτίζει τον παγερό ουρανό

Να 'ρθεις 

μαζί με τα όνειρά μου 

να καθίσουμε μαζί 

μπροστά στο αναμμένο τζάκι!

Να τραγουδήσουμε παράφωνα

σαν να είμαστε παιδιά.

Εσύ να κρυφτείς

μέσα στις χούφτες μου

κι εγώ να κουρνιάσω 

στην ανάσα σου!

Στο τραπέζι μόνο δύο κεριά

και δυο ποτήρια

κρασί κόκκινο!

Τίποτα άλλο

δεν χρειάζεται 

μια τέτοια νύχτα!

Τη νύχτα των ονείρων!

4.Ομοτράπεζοι

Κοινό τραπέζι

Και μια παρέα φίλων

Ευδαιμονία.

Πιασμένα χέρια

Και δυο καρδιές στο χιόνι

Ουράνιο Σέλας.

Δάκρυα στα μάτια

Για τον αλλότριο πόνο

Αδελφοσύνη.

Χέρι απλωμένο

Σε κίνηση που δίνει

Φως ανατέλλει... 

5.Απόκοσμοι γόοι

Το παλιό μεγάλο τραπέζι
το κατεβάσαμε στο κατώι.
Είχε έρθει η εποχή να το αλλάξουμε.
Σαρακοφαγωμένο και στα δύο του
πόδια, χόλωνε σαν τον κουτσό που
ξέχασε την μαγκούρα του στο καφενείο
δίπλα στην μαντεμένια ξυλόσομπα και
τώρα αδυνατεί να περπατήσει πάνω
στον χαλικόδρομο και πως να γυρίσει
πίσω που έπεσε αντάρα κι ομίχλη γύρω.
Το τραπέζι αυτό πόσες δεν γνώρισε δόξες.
Τραπεζώματα των Κυριακών, των γιορτών,
των πρωινών, των δραμάτων και άλλα 
ξεστρωμένα της ελεημοσύνης γεύματα.
Πάντα μια νηστική τσιγγάνα θα ερχόταν
την παλάμη να διαβάσει 
Πάντα ένας ωραίος τρελός θα έφτανε
με τα πριονισμένα ποιήματα να γευματίσει
πρόχειρα ουρανό.
Κι άλλοτε πάλι ένας λαχανιασμένος οδοιπόρος 
με άδειο το ντρίλινο του ταγάρι
Έβγαινε καλοσυνάτα το χοιρομέρι, οι σπαστές ελιές, 
το γίδινο τυρί και το
ζυμωμένο με δάκρυα και μόχθο ψωμί.
Προικιό της γιαγιάς ήταν μαζί με τις 
ψάθινες καρέκλες στο ίδιο σκούρο χρώμα.
Ξύλο βαρύ, καρυδένιο που το πλάνισμα
το φίλησε και λείανε τις ακίδες του.
Κράτησε στην πλάτη του γεγονότα πολλά
Είδε πολέμους, μισεμούς, νόστους, 
αρραβωνιάσματα και ξόδια μικράτων.
Άντεξε, σε πολλά μικρά και μεγάλα νέα.
Έσφιξε δόντια σε αποχωρισμούς.
Δεν λύγισε σε αποκοτιές κι αλισβερίσια.
Ώσπου από μέσα τραύματα ένιωσε πολλά
Άλλωστε γνωστό είναι πως από μέσα
πέφτει η πόλη.
Το σαράκι ύπουλα το ξεγέλασε κι άνοιξε
την κλειδαριά της καρδιάς του και μπήκε.
Το κατάφαγε όπως η γη τρώει το σώμα 
αργά συντριπτικά και σταθερά.
Νομίζω πως η γιαγιά θα θρηνεί στα 
περιβόλια που ζει κι αν δεν λαθεύουν τα
αφτιά μου ως εδώ φτάνει τις νύχτες
ο λυγμός της πνιχτός στα δάκρυα. 

6... και δειπνήσαμε αγάπη 

Έχτιζα ολονυχτίς με τα χέρια γυμνά 

στην κεντρική πλατεία της γης. 

Βιαζόμουν να προλάβω να τελειώσω 

πριν τη γέννηση Εκείνου. 

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ακούω 

το νιογέννητο κλάμα Του 

και κάθε άνοιξη τον λυγμό Του. 

Κι όμως Εκείνος επιμένει να γεννιέται

κάθε χρόνο στην καρδιά του Χειμώνα 

κι ας είναι πάντα πέντε τα καρφιά 

που τον σκοτώνουν κάθε Απρίλη. 

Πριν το ξημέρωμα είχα τελειώσει το χτίσιμο του τραπεζιού. 

Το έστρωσα με τα ρούχα των προσφύγων,

τα αποφόρια των φτωχών,

τους επιδέσμους των πληγωμένων, 

τις ποδιές των γυναικών. 

Κάτσαμε όλοι γύρω του βουβοί 

προσμένοντας να γεννηθεί η αγάπη. 

Ένα φως έσκυψε πάνω μας. 

Ένα φως μας αγκάλιασε όλους...

και δειπνήσαμε ελπίδα και συγχώρεση. 

Θεέ μου... Θεέ τους... και δειπνήσαμε αγάπη.

7.Λυγμός

Εκείνο το σκοτεινό βράδυ

το βροχερό

Που δίχως ρυθμό και μέτρο

όλα ανάσαιναν βαριά

Με παρέα το χύμα κρασί

στο μεγάλο τραπέζι

Τράβηξα στου λογισμού το δρόμο

σκεπτικός

Είδα την ωμή πραγματικότητα

να γυμνώνεται

Και μέτρησα τα βαριά βήματα

της απογοήτευσης

Για κείνους, που πριόνισαν

και ζήτησαν

να λυγούν τα γόνατά μου

Για κείνους, που περιόρισαν

τα όνειρα μου

Για το άδικο, στη Κοινωνία,

στη ζωή

Για όλους τους καλούς

και κακούς Άγιους

Για όλους τους άθεους,

ηθικούς και ανήθικους

Για το δικό μου ναι

και το δικό τους όχι

Σκιές,

Στο λαβύρινθο του αδιέξοδου

δεν θα περπατήσω

Μηδέ θα αντιπαρατεθώ

με πολεμικές ιαχές

Η ηχώ του σκότους

δεν θα με πλανέψει

Το παρεξηγημένο

γρήγορο πέρασμα

αφήνω να με παρασύρει

Σκιές,

μείνε μακριά μου..

Εδώ τελείωσαν οι πρώτες 7 συμμετοχές.

Για τις συμμετοχές 8-17 πάτησε ►εδώ

Για τις συμμετοχές 18-26 πάτησε ►εδώ

29ο Συμπόσιο Ποίησης ~Οι συμμετοχές, Μέρος 2ο ~9th anniversary! 🎅

8.Μάταιη προσδοκία

Κάθισαν σιωπηλοί σ’ ένα τραπέζι,

μετρώντας για άλλη μια φορά

τα όνειρα που είχαν ναυαγήσει.

Το ‘ξερε πως βρίσκεται

στη δίνη μιας μεγάλης καταιγίδας.

Ωστόσο είχε αναλάβει την υποχρέωση,

να φέρει πιο κοντά την οικογένεια,

σ’ ένα γιορτινό Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Μια θυσία ακόμη στο βωμό της συμφιλίωσης.

Χειραψίες, ασπασμοί, φιλοφρονήσεις.

Μια ψεύτικη βιτρίνα, ανάμεσα σ’ έναν Ισκαριώτη,

 έναν υποκριτή Φαρισαίο, έναν επαίτη της δεκάρας,

 κι ένα νάρκισσο που το ‘παιζε σπουδαίος,

 προσπαθώντας να επιβάλλει τους κανόνες

 μιας αψεγάδιαστης ευδαιμονίας.

 Άχρωμοι, άοσμοι, ιδιοτελείς,

 σαν στημένη ασπρόμαυρη φωτογραφία.

 Ακούστηκαν πικρές αλήθειες.

 Ανούσιες υπεκφυγές.

 Τα μαχαίρια ακονίστηκαν

 με ζοφερές οικογενειακές αποκαλύψεις.

 Η ένταση κορυφώθηκε επικίνδυνα.

 Η συζήτηση πήρε τον κατήφορο,

 πάνω που είχε στρώσει μια ψεύτικη ελπίδα

 Περάσανε άλλο ένα βράδυ,

 ξαναγυρίζοντας στα ίδια και στα ίδια.

 Μια πλάνη, μια μάταιη προσδοκία,

 χωρίς σκοπό.

9.Χαρίζεται

Ροτόντα ξύλινη, μασίφ

με τέσσερις καρέκλες σε άριστη κατάσταση.

Δωρίζω την ιστορία μας, τα νιάτα και το σπιτικό σας

με την παιδικότητά μου μαζί.

Συγνώμη μαμά. Συγνώμη μπαμπά.

Δε με ακούτε, το ξέρω - μα τη χρωστάω ακόμη και χωρίς ακροατή.

….. Να ήμουν οχτώ; να ήμουν δέκα;

Κάθε Χριστούγεννα που γιόρταζες μπαμπά

αυτή τη μόνη φορά άνοιγε το σπίτι, άνοιγε κι η καρδιά  μου

στο μικρόκοσμό μας.

Ξεσκόνιζα την τραπεζαρία μας τρυφερά

για τους επισκέπτες μας το βράδυ.

Γυάλιζες τα κρυστάλλινα μαμά εσύ, φυλαγμένα ένα χρόνο στο μπουφέ

και χαρούμενη εγώ τα γέμιζα καλούδια.

Εδώ τα φιστίκια, εκεί οι σοκολατένιες μαργαρίτες.

Δίπλα τα αμύγδαλα και στο μεγάλο μεγάλο μπολ

τα λιγοστά, τα ακριβά με βύσσινο σοκολατάκια μέσα.

Τα αγαπημένα μας αυτά που τρέχαν στο πηγούνι άσπρο πηχτό λικέρ

και ρουφάγαμε ηδονικά μη στάξουν

-αλλά σπάνια έτρωγα μαμά. Αν περίσσευαν τα άφηνα για σένα.

Πάντα ήξερα πόσα λίγα χάρηκες μέχρι τα βαθιά σου γηρατειά.

Το  δέντρο με παλιά στολίδια, δύσκολα τα χρόνια, μετρημένα τα λεφτά.

Δυο ουίσκι, φτηνό κονιάκ  κι ένα λικέρ.

Όλα στη ροτόντα πάνω σε δαντελένιο, άσπρο πετσετάκι

από τη γιαγιά μου προίκα βελονιά.

Κι αυτό το μόνο βράδυ Χριστουγέννων από όλη τη χρονιά

άνοιγε το σαλόνι, αστράφταν τα γυαλάκια στα φωτιστικά

και γεμίζαμε κοστούμια, μίνι στρας τσαντάκια και κραγιόν

που με σημάδευαν στα μάγουλα σαν καρδιά επιβράβευσης από τη δασκάλα.

Οι άντρες να σιγοπίνουν στο τραπέζι,

οι γυναίκες σα σε στασίδι εκκλησίας στον καναπέ

και να κερνάω εγώ μετρώντας με αγωνία, τελειώνουν τα σοκολατάκια βύσσινο,

όλο και λιγότερα τα όρθια κοτσάνια, ουφ, έχουμε ακόμη μαργαρίτες.

Κι αθόρυβα σε σκαμπό να σκιαγραφώ  τα πρόσωπα

να χαρτογραφώ τις λέξεις, να απαντάω πού και πού  

" ναι, είμαι καλή μαθήτρια, - μπράβο- ευχαριστώ " .

....................

Περάσανε τα  χρόνια, φτιάξαμε τα δικά μας σπιτικά,

γερνούσες μαμά, δε στόλιζες δέντρο πια "για ποιον; έλεγες, στολίστε εσείς  για τα παιδιά σας"

Γερνούσες κι εσύ μπαμπά μα πάντα Χριστούγεννα ερχόμασταν με τα δώρα μας,

παπούτσια, πουλόβερ και μπουφάν με τα χρόνια γίνονταν κάλτσες, παντόφλες, φανελάκια

- πού να βγεις και πού να πας-

ολοένα και λιγόστευαν τα κοστούμια και οι φούστες,

τα μάγουλά μου καθαρά  πια από τα ανεξίτηλα τριανταφυλλί κραγιόν

- αποδημούσαν όλοι με τα χρόνια μα η ροτόντα, το τραπέζι μας

γέμιζε πια με τα δικά μας τα γκουρμέ τα φαγητά ,

τα  παιδιά μας κελαρύζαν κακόφωνα τα κάλαντα

κι έτσι τρεις γενιές ανασταίναμε τη μέρα με φουσκωτές κοιλιές, γέλια, βαχ

και στις τσέπες χαρτζιλίκια.

Η τραπεζαρία  σιώπησε - πότε; δε θυμάμαι πια

όμως θυμάμαι μαμά με πόση στοργή γριούλα πια, 

σε μια παλιοκουβέρτα πέρασες λάστιχο

να την τυλίξεις, τρυφερά, προστατευτικά  

κι όταν έφυγες κι εσύ

με τις τέσσερις καρέκλες της χώθηκε σε αποθήκη σκοτεινή.

Κάθε πρόσωπο μια κόκκινη γραμμή.

Πότε φτάσαμε στα ίδια τα σημεία σας μαμά, μπαμπά;

Μια ζωή σα να 'ταν χτες, μια ζωή φλας, μια ζωή στιγμές

ένα αύριο που όλο κατηφορίζει.

Μέρες τώρα νοερά φτιάχνω το μενού,

τα παιδιά με το όνομά σου πατέρα μου γιορτάζουν!

Μα σήμερα πενθώ.  Η ιστορία μας σκόνη γεμάτη, αξίζει μιας δικής μου μέρας σιωπή.

"Χαρίζεται  ροτόντα........"

Πατήστε Δημοσίευση. Κλικ. Η αγγελία σας δημοσιεύτηκε επιτυχώς. 

10.Σε κάποια ευτυχία 

Κουστουμάτα κουφάρια, με άδειες ψυχές και μεγάλες τσέπες,

κάθονται στο μεγάλο τραπέζι και αποφασίζουν για το μέλλον μας.

Πάντα μετά ακολουθεί τσιμπούσι, στην "υγειά των κορόιδων".

Μια υγεία αμφίβολη, σε νοσοκομεία ετοιμοθάνατα,

μα σάμπως ο θάνατος δεν κάνει σεργιάνι γενικότερα;

Φωτιές στα δάση, δεν έσβησαν ποτέ,

μα σβήνουν όνειρα απ' τις ψυχές του κόσμου, με άνεση.Στολίζουν έλατα ψηλά και κάνουν μεγαλόπρεπες γιορτές,και ξεγελούν τον κόσμο, τάζοντας τους γεμάτα καλάθια.

Μα αν ένα πράγμα μας έμαθε η Κοκκινοσκουφίτσα με το καλαθάκι της,

είναι να προσέχουμε τον κακό τον λύκο.

Δε δώσαμε όμως βάση στα παραμύθια και έτσι τους λύκους

τους καπελωθήκαμε για χρόνια.

Γεμίζουν τους λογαριασμούς τους και για το τραπέζι σου,

ποιος νοιάζεται!

Νερό να πίνεις και να βλέπεις ειδήσεις,

όλο και κάποιο σκάνδαλο θα σε βοηθήσει για να ξεχάσεις την πείνα σου.

Βία παντού, ψυχές πονεμένες

και ο κόσμος χαμένος σε ένα ταραγμένο χάος.

Μια κρίση που όλο αλλάζει επίθετο,

οικονομική, κοινωνική, ενεργειακή.

Μα ο κόσμος δεν αλλάζει και δεν τον αλλάζουμε.

Στωικά, σκυθρωπά, βαδίζουμε με βήμα ταχύ,

κάπου να φτάσουμε.

Σε κάποια ευτυχία.

Μα ας σιωπήσω, να μη χαλάσω τη γιορτή.

Μια λακουβίτσα είμαι άλλωστε,

στους άφτιαχτους δρόμους του παρόντος.

Αγναντεύοντας μέσα απ' τη λάσπη, ένα μέλλον αβέβαιο.

Ας ανάψουμε το δέντρο, να κυνηγήσουν τα πολύχρωμα φώτα του,

το σκοτάδι που μας σκεπάζει.

Και ας ρίξουμε λίγη χρυσόσκονη, πάνω στους πόνους της στιγμής.

Και όταν θα έρθει ο χρόνος να σκουπίσει,

ας ευχηθούμε το πάτωμα μας, να 'χει μείνει καθαρό.

Κάτω απ' το δέντρο, τα δώρα τ' απαραίτητα.

Αγάπη, ελπίδα, υγεία, ειρήνη, ανθρωπιά,

με όποια σειρά τα τύλιξε η προσμονή.

Και μια ευχή,

να ζήσουμε με τρέλα, με λίγη αγάπη και αξιοπρέπεια,

πριν να τελέψει η άμμος απ' την κλεψύδρα.Καλά Χριστούγεννα

Με μέρες καλύτερες, ανθρώπινες, δικές μας.

11.Το τραπέζι πρώτη πίστα

Δεν θ' ανέβω στο τραπέζι

να χορέψω τσιφτετέλι

θα το στρώσω γιορτινό

τον Θεό να φχαριστώ

Στο τραπέζι πρώτη πίστα

δεν θα φάτε καμιά πίτσα

αλλά εδέσματα πολλά 

που μας δίνουν και χαρά

Με μια πίτα αγάπης πρώτα

θάναι όλα μες τα φώτα

και κρασί με καλοσύνη

της καρδιάς ευγνωμοσύνη 

12.Φως στο σκοτάδι

Αν υπάρχει Θεός,

ίσως είναι μαζί μου απόψε.

Μου κρατάει το χέρι σφιχτά

και για αγάπη μιλά.

Στο τραπέζι κρασί,

αίμα, σώμα, το φόβο να διώξει.

Να το πιω με κερνάει γλυκά

και για αγάπη μιλά.

Είν' η αγάπη το μόνο

στον κόσμο γιατρικό.

Διώχνει πάντα τον πόνο

και ξορκίζει το κακό.

Στην καρδιά ένα σημάδι,

στα μαλλιά ένα χάδι,

ειν' η αγάπη το φως στο σκοτάδι.

Αν υπάρχει ψυχή

που τη βία και το ψέμμα γνωρίζει,

κάθε βράδυ κλαίει σιγανά

και για αγάπη διψά.

Μέσα από τη σιωπή

προσευχή μυστικά ψιθυρίζει,

που αργά στη φλέβα κυλά

και για αγάπη μιλά.

Είν' η αγάπη το μόνο

στον κόσμο γιατρικό.

Διώχνει πάντα τον πόνο

και ξορκίζει το κακό.

Στην καρδιά ένα σημάδι,

στα μαλλιά ένα χάδι,

ειν' η αγάπη το φως στο σκοτάδι.

13.Οι συνδαιτυμόνες

Πέντε καρέκλες. Και οι πέντε άδειες

Έμεινε μονάχο του το τραπέζι να στέκει

Ντυμένο με κεντήματα, κηροπήγια

και ασημιά μαχαιροπίρουνα

Γεμάτο γλυκά και ψητά της κατσαρόλας

Και οίνο που ευφραίνει τις καρδιές

Αλλά χωρίς συνδαιτυμόνες

Χωρίς παιδικές φωνές και τραγούδια.

Χωρίς ανέκδοτα και πολιτικές συζητήσεις

Ένα τραπέζι μόνο, ολομόναχο

Γεμάτο από καλούδια αλλά άδειο από ανθρώπους

"Γιορτή δεν είναι σήμερα; Με ξέχασαν;"

είπε και άφησε ένα βαθύ αναστεναγμό

Αυτό, το τραπέζι, είχε φωνή

Μα οι συνδαιτυμόνες, ούτε φωνή ούτε ακρόαση...

14.Παραμονή, Χριστούγεννα

Παραμονή, Χριστούγεννα. Το σπίτι ρημαγμένο.

Φως λιγοστό, το κάλυπτε η μοναξιά,

όπως και την ψυχή του.

Μονάχα η μνήμη, θολή κι αυτή.

Μια φορά κι έναν καιρό, αχ ψεύτικε κόσμε!

Όλα ένα παραμύθι πιο αληθινό κι απ’ τη ζωή.

Χριστούγεννα, παραμονή.

Άθλια γεράματα.

Γίνεται να σταματήσει απόψε ο χρόνος;

Ανάκατα όλα.

Μάζεψε τα κομμάτια της ψυχής, αναπολώντας

όσα του χάρισε η ζωή κι όσα του πήρε πίσω.

Σύρθηκε μέχρι το παλιό τραπέζι.

Ξύλινο, βαρύ, από μασίφ καρύδι.

Μπορεί και να ‘χαν την ίδια ηλικία.

Ψάχνουν τα μάτια το χρόνο να μετρήσουν.

Δεν ζορίζει όσα του φέρνει ο νους,

δε βιάζεται.

κι ας τρυπώνει ο πόνος στις χαραμάδες της ψυχής.

Μια μέρα ακόμα μοναξιάς, όπως και τόσες.

Όμως απόψε παραμονή Χριστούγεννα!

Ας ξημερώσει εδώ να,

στην κόχη αυτή του τραπεζιού,

που μέρες σαν αυτή ήταν πάντα γεμάτο.

Κλειστά κρατεί τα μάτια.

Κλειστά για να τους βλέπει όλους.

Εκείνη με φεγγαρένιο πρόσωπο,

το δειλινό τον περιμένει στο κατώφλι

Ξέχναγε τότε κούραση και φτώχεια.

Κέρναγε αγάπη μαζί με το ζεστό ψωμί.

Μονάχα φως κι αγάπη.

Βιάστηκε η ζωή να του την πάρει.

Τρία παιδιά, νιάτα γεμάτα πίκρα.

Σαν δυναμώσανε οι φτερούγες, πέταξαν.

Ήταν γλυκό φθινόπωρο, πριν πόσα χρόνια.

Δεν θυμάται.

Δεν είναι εύκολοι οι αποχαιρετισμοί σ’ αυτή την ηλικία.

Έρχονται βέβαια οι καρτ ποστάλ.

Εδώ σε τούτο το τραπέζι να γράφει γράμματα

Το χρόνο να γεμίσει.

Σκόρπιες λέξεις που κάνουν πιο σκληρή τη μοναξιά.

Ανεκπλήρωτα όνειρα,

ανείπωτα λόγια σκόρπια στον άνεμο.

"μας λείπεις, του χρόνου θ’ ανταμώσουμε"

Μας λείπεις! Ποιου χρόνου;

Στενεύει ο χρόνος τα περιθώριά του.

Πόσος πόνος ανάμεσα στις λέξεις.

Αχ ασύνορη καρδιά!

Έντεκα και σαράντα πέντε, κοντεύει μεσάνυχτα.

Έξω ακουγόταν ρυθμικά

μια σιγανή βροχή, διαβρωτική,

που αποκοιμίζει τις αναμνήσεις,

κάτω απ’ της μοναξιάς τα λευκά σεντόνια.

Ξέφυγε μια σταγόνα κύλησε απ’ τα βλέφαρα,

χαράκωσε το πρόσωπο κι έπεσε στα ροζιασμένα χέρια.

Τρεμόσβησε η φλόγα της ψυχής,

σαν να τη διαπέρασε μια ριπή παγωμένου αέρα.

Βάρυνε ξαφνικά το σώμα.

Έμεινε εκεί, δίχως σκοπό.

Μισοφαγωμένες πίκρες σ’ ένα άδειο τραπέζι.

Το ρολόι χτύπησε ρυθμικά, έξι π.μ

Με το ψιλόβροχο ξημέρωσε Χριστούγεννα.

Χτύπησαν πανηγυρικά οι καμπάνες.

Ο ήχος βάλσαμο στ’ αυτιά του.

Τον ύμνο υψώστε μελωδοί

"Χριστός γεννάται δοξάσατε…..¨

Έκανε το σταυρό του κι άναψε το καντήλι.

Κοίταξε με στοργή τις φωτογραφίες.

Χρόνια Πολλά παιδιά! 

15.Ανεκτίμητο δώρο 

Το σκαλιστό τραπέζι ήταν στρωμένο 

με το καλό λινό τραπεζομάντηλο χειροτέχνημα 

της γιαγιάς που έβγαινε αυστηρά και μόνο 

τις γιορτινές μέρες.

Κομψοτεχνήματα και τα δύο, των προγόνων

θυμητάρια ακριβά σαν τον έντιμο όρκο 

των μελλοθανάτων μπροστά στη μάντρα.

Ξακουστή κεντήστρα η γιαγιά είχε 

ξημεροβραδιάσει πολλές ώρες πάνω 

στο ύφασμα με τις μεταξωτές της κλωστές.

Ανεβατές οι βελονιές στους καφέ μίσχους 

και ψαροκόκαλο στα κίτρινα ανθάκια που

με πραγματικά ρόδα μαγιάτικα έμοιαζαν.

Κολλαρισμένο το είχε η μαμά κι αλέκιαστο

έμενε παρά τις τόσες χρήσεις του και πέρα 

ως πέρα υπερήφανο για τα χέρια που το 

υπηρέτησαν με μόχθο και υπομονή.

Πλημμυρισμένο πάντα μέσα στη λεπτή 

ευωδιά της λεβάντας καλοσυνάτα συνόδευε 

τις οικογενειακές συναντήσεις μας.

Έντυνε με χάρη το πανάκριβο ξύλο

του σκαλιστού τραπεζιού.

Μασίφ ξύλο τριανταφυλλιάς φερμένο 

απ' την μακρινή Λυών.

Ταξιδευτής ο παππούς σε ποντοπόρα 

πλοία πολλά έδωσε φράγκα δώρο 

να το κάνει στην καλή του μετά την 

συμπλήρωση δέκα συναπτών χρόνων 

γάμου. 

Γελούσαν κι έκλαιγαν κι οι δύο σαν το

απόκτησαν όπως τα παιδιά που 

κλωτσούν την μπάλα και βρίσκουν 

ίσα τα δίχτυα του αντιπάλου πριν τη λήξη.

Ένα τηλεγράφημα ήρθε και τα άλλαξε

όλα στο σπίτι.

Μαυροφορέθηκε η γιαγιά στην 

πληροφορία πως το πλοίο αύτανδρο 

βυθίστηκε στον ωκεανό δίπλα στα 

κοραλλιογενή νησιά.

Λόγια σκληρά σαν το ξεραμένο τομάρι  

στο τσιγκέλι της αποθήκης.

Δεν το χάρηκε ο παππούς το τραπέζι.

Δεν πέρασε το βλέμμα του όσο έπρεπε

κάτω απ' τα σκαλιστά με λεοντοκεφαλές πόδια.

Ο εγγονός, ο μικρός Μανώλης, συνεχώς

ρωτούσε για τον παππού τραβώντας

επίμονα την γιαγιά απ' το τσεμπέρι.

Απορούσε πως το στόμα ενός κύματος

μπόρεσε και τον κατάπιε. 

Μόνο τα κήτη καταπίνουν έτσι έλεγαν 

τα σχολικά βιβλία του μεγάλου αδερφού.

Τα κύματα δεν έχουν σαγόνια, κοιλιές 

ούτε στόματα για να καταπιούν έναν

άνθρωπο δυνατό σαν τον παππού δυο μέτρα μπόι.

Θα το νικούσε έστω κι αν ήταν αυτή η αλήθεια 

με το παλαιό μαυριτάνικο μαχαίρι που έζωνε

στη λουρίδα της μέσης δίπλα στην αγκράφα

με την γυμνή γοργόνα. 

Μεγαλώνοντας ο μικρός είχε να θωρεί δυο

αστέρια στο φόρεμα της πούλιας και να συνομιλεί

μαζί τους κάθε που η οικογένεια τσούγκριζε

τα ποτήρια.

16.Σε ένα τραπέζι, κάποτε!

Κανένας δεν θα σε αγαπήσει όπως εγώ. 

Νομίζεις θα βρεις καλύτερα. 

Πως θα τα καταφέρεις μόνη σου. 

Το χέρι του πάνω στο τραπέζι

ένας διαρκής κρότος 

μέσα στην ψυχή της. 

Τρυπάει τα αυτιά της 

κάθε φορά που λέει 

θα φύγει.

Και μένει. 

......

Μείνε λίγο ακόμα γιε μου. 

Έχω ετοιμάσει το αγαπημένο σου. 

Κάθησε στο τραπέζι

να σε χαρώ. 

Πετάνε τα χρόνια τα ρημάδια

κι όταν θα με αναζητήσεις 

θα 'ναι αργά. 

Όχι, δεν είναι τίποτα αυτό

καταλάθος χτύπησα. 

Γιε μου θα περάσει.

Μη φωνάζεις!

Να φύγω; 

Που να πάω τώρα πια;

.....

Τώρα πια 

άδειες έμειναν οι καρέκλες

πλάι και αντικριστά. 

Έμοιαζαν με ειρωνείες. 

Απουσίες σε μια ζωή 

που δεν ήταν παρούσα 

μέχρι το τέλος. 

Σε ένα τραπέζι ειπώθηκαν 

οι πιο σκληρές αλήθειες 

μέσα από τη σιωπή. 

Σε ένα τραπέζι κάποτε 

υπήρχε η λαχτάρα 

του μοιράσματος

της ένωσης

των αγγιγμάτων. 

Σε ένα τραπέζι κάποτε 

υπήρχαν βλέμματα με στοργή. 

Όνειρα που εκφράζονταν

μέσα από μυρωδιές και γεύσεις. 

Χρώματα.. Ήχοι αγάπης! 

17.Του βερνικιού το φέγγος

Τίποτα δεν άλλαξε στης όψης σου το σχήμα

κι ο χρόνος αναλλοίωτος χάιδεψε την υφή σου.

Γλυκόπιοτος και φιλικός στο στάσιμό σου εστάθη,

Σαράκι δεν εμόλεψε, του βερνικιού το φέγγος σου

και τ’ άρωμα του ξύλου, σαν το κρασί παλιώνει.

Μονάχα κάτι χαρακιές το σώμα σου διαβαίνουν,

ρυάκια φιδίσια γράφουνε, μοναχικά δρομάκια.

Διάβηκα μέσα τους να μπω, ξανά να περπατήσω,

τις θύμησες ακάλεστες ξανά να ζωντανέψω.

Πληγές, γδαρσίματα, γωνιές ξανά να τις αγγίξω,

τραγούδια τόσα να μου πουν, στιγμές να περιγράψουν.

Τα σκαλιστά τα γείσα σου ολόγυρα να θωρήσω,

και στις καμπύλες των ποδιών τα χάδια μου να αφήσω.

Το ίδιο χυτά, ομορφόστεκα, σαν ερωμένης γάμπες,

που ηδονές παράταιρες στον έρωτα χαρίζουν.

Πάνω αντιφεγγίζεται του φεγγαριού το θάμπος,

σαν χύνεται στο σώμα σου κρυφά απ’ το παραθύρι.

Σχήματα κάνει αλλόκοτα, ονείρων χαρακτήρες

σαν τότες που ερχότανε να με κρυφοκοιτάξουν.

Τότες που στέγη εύρισκα φυγάς του κάθε φόβου,

τότες που μ’ αγκάλιαζες το δάκρυ μου να κρύψεις,

παιδί κοντά σου, ζήταγα τον κόσμο το δικό μου,

γυρεύοντας ανασασμό και ονείρωνε ταξίδια.

Θυμάσαι άραγε πες το μου, δικές μου πολιτείες,

που έστηνα στου ίσκιου σου τη φιλική την κλίνη;

Τι στράτες αναρίθμητες έφτιαξα εκεί δα κάτω;

και πόσους φόβους έθαψα στα ακροπόδαρά σου;

Στιγμές ήταν που αχολόχαγε τ’ αστραποβρόντι απάνω,

χάραζε τότε ο ουρανός με φωτεινές λεπίδες

και κρότος απροσμέτρητος τον τρόμο του σκορπούσε.

Τότες ήταν που λούφαζα στα πόδια σου σφιγμένος,

με τρέμουλο αχόρταγο το σώμα να σφαδάζει.

Κι όταν ο χρόνος μ΄ έφερε αντίκρυ σου να κάτσω,

ισότιμα να σε θωρώ, να σε σφτιχταγκαλιάσω.

Θυμάσαι πόσα αράδιασα παιχνίδια απάνωθέ σου;

σπιτάκια, πόλεις και χωριά ζωντάνεψαν αγόγγυστα,

στην αγκαλιά σου μέσα.

Κλάματα, γέλια και φωνές, χτυπήματα ολούθε.

Κείνες τις τόσες ζωγραφιές, των μολυβιών γεννήματα,

αυτές που ζήση εύρισκαν στο ξύλο σου επάνω,

μπογιές, χρώματα, χάρακες, διαβήτες, μουσαμάδες,

χορό έπιαναν τρελό στης έμπνευσης τον οίστρο.

Κείνο το ράδιο έλεγα, θυμήθηκες καθόλου;

γλυκόλαλο, περίτεχνο, αχώριστη συντροφιά μας,

πόσες γιορτές ανάγγειλε με μάς ολόγυρά του.

Μα να! Καλούδια τόσα πάνω σου με μιας να ζωντανεύουν!

Κουλούρια, πίτες και γλυκά, με ευχές ευλογημένα,

τσουρέκια ομορφοζύμωτα, καλάθια γεμισμένα,

αγάπης γεννήματα πολλά, γιορτάδες να ζυγώνουν,

στο σώμα πάνω σου ζωή απέκτησαν με χάρη.

Κοίτα να δεις θυμήθηκα, κοίτα να δεις τι βλέπω,

ολόγυρά σου κάθονται τόσοι αγαπημένοι,

γιορτές και ευχές να δίνουνε, φιλιά να ανταλλάζουν,

στο φαγητών το άρωμα και στου κρασιού τη γεύση.

Πάντα εσύ επίκεντρο σε κάθε ψυχής το ρίγος.

Δάκρυ, χαμόγελο και φως. Σκοτάδι και αντάρα.

Ζωή και θάνατος μαζί, δάκρυα και φοβέρες,

ένα μαζί σου γίνηκαν, μπολιάστηκαν κοντά σου.

Πόσων σοφών κληρονομιές απλώθηκαν σιμά σου,

βιβλία και τετράδια, συγγράμματα και γκραβούρες.

Θυμάσαι δα το θόρυβο το ρυθμικό εκείνο,

τα γράμματα σαν χόρευαν στων πλήκτρων το χορό,

της μηχανής το γράψιμο, προίκα για συντροφιά σου.

Πάνω σου επρωτόγραψα τα γράμματα εκείνης,

στου λούστρου σου τη ζάλη μου, έβλεπα τη μορφή της,

το σώμα της ολόγυμνο να καίει τα σωθικά μου,

τα στήθια της να λάμπουνε στου καντηλιού το φέγγος.

Έρωτας αχαλίνωτος ο πόθος μου για εκείνη,

και προσμονή εναγώνια την πόρτα μου να κρούσει,

αντίκρυ μου στην καρέκλα σου, γαλήνια ν’ ακουμπήσει,

τα χέρια της να αγγίξουνε τις σκαλιστές σου άκρες.

Τραγούδι όμορφο να πουν, σχήματα να χαράξουν,

στο νοτισμένο θάμπος σου, το αποτύπωμά τους,

αγκαλιασμένους να μάς βρει, αυγής η πρώτη αχτίδα.

Στιγμές πολλές, ατέλειωτες, αχόρταγες στη μνήμη,

επάνω σου φωλιάσανε τραπέζι αγαπημένο.

Καρδιάς μας μέρος τρυφερό, σημαδιακό, μεγάλο!

Κοίτα η ζήση τώρα δα, παράθυρα που ανοίγει,

και ρίχνει μπρος στο βλέμμα σου εκεί παρατημένο.

Σε δώμα μέγα φωτεινό βουβό σκαρί να στέκει.

Έρημο, μόνο και βαρύ να σέρνει τη σιωπή του,

έκθεμα αξιοσέβαστο σε βλέμματα εμπόρων.

Μπορεί να λάμπεις άψογο δεόντως στολισμένο,

πολλά επιφωνήματα η όψη σου να σέρνει.

Όμως εγώ μπορώ να δω ίσια μες στην καρδιά σου,

τη μοναξιά σου απόλυτη σαν πάγο να σε δένει,

χωρίς τους χτύπους της καρδιάς, τραπέζι ακριβό μου,

πού να διαβαίνει άραγε απόψε ο λογισμός σου.

Όμως εδώ είμαι έφτασα, με αγκαλιά ανοιγμένη,

με θέληση ακλόνητη κοντά μου να σε πάρω,

να σε θωπεύσω όπως παλιά με των χεριών το χάδι,

και της ζωής μου τα αύριο μαζί σου να τα ζήσω,

τραπέζι μου μονάκριβο, τραπέζι αγαπημένο.

Εδώ τελείωσαν οι συμμετοχές 8-17.

Στην επόμενη ανάρτηση θα βρεις τις συμμετοχές 18-26.

Πάτησε ►εδώ και μπες στην ανάρτηση.