Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Στο σεντούκι μου κλείνω στιγμές....

beach, bird, blue, fly, glass, nature, pink, sea, sky, sun, sunset, tree

Σβήνω, γράφω, ξανασβήνω...
Όχι γιατί δεν μου αρέσουν όσα γράφω.
Όχι γιατί ανησυχώ τι γνώμη θα σχηματίσουν τα γραφτά μου.
Αλλά πώς να βάλεις στο χαρτί,
τόσες στιγμές, 
ζεστά χαμόγελα, τρυφερές αγκαλιές, 
συγκίνηση, χαρά, 
φωνούλες, χωρατά, γέλια, πολλά γέλια και πάλι συγκίνηση.
Δεν είναι φτωχή η γλώσσα.
Αλλά να, ακόμα και οι φωτογραφίες, πόσο στατικές είναι, 
σκέφτομαι καθώς τις κοιτάζω...
Συλλαμβάνουν ένα χαμόγελο. Ένα άγγιγμα χεριών.
Μια αστεία πόζα με το καπέλο.
Κλείνω τα μάτια και τότε όλα περνούν ολάκερα μπροστά μου.

Ήχοι, εικόνες, συναισθήματα....
Να τα κρατήσω όλα ζωντανά θέλω...
Να με κρατήσουν κι αυτά στις μέρες τις δύσκολες που θα έρθουν
-πάντα έρχονται!
Στη χειμερία μου νάρκη να με νανουρίζουν γλυκά.
Και να προσμένω...
Την επόμενη φορά!

Στο σεντούκι της καρδιάς μου θα τις φυλάξω,
πολύτιμο θησαυρό.....
Πουθενά δεν θα τις χαρίσω.


Στιγμές που μοιράστηκα με Ανθρώπους όμορφους στη ψυχή.
Ανθρώπους.... που δεν σου κόβουν μέτρα, δεν σε κρίνουν,
ούτε σε περνούν από τεστ αξιολόγησης....
Ανοίγουν αγκαλιές,
ανοίγουν το σπίτι τους,
ανοίγουν την καρδιά τους
και γίνεστε για λίγες μέρες, όλοι, μια οικογένεια.
Άνθρωποι από μακριά, που πριν λίγα χρόνια σου ήταν άγνωστοι.
Και σιγά σιγά έγιναν παρεάκι.
Το καθημερινό σου παρεάκι!
Εξημερώθηκαν και σε εξημέρωσαν.
Γιατί ταιριάξανε τα χνώτα σας.
Γιατί είπες μέσα σου... μου κάνουν!
Γιατί είδες μέσα τους κι ας μην είχες δει τα μάτια τους πρώτα.

Αυτούς τους ανθρώπους εξάλλου έμαθα να αγαπώ:
τους αληθινούς, τους ζεστούς, που είναι σαν να τους ξέρω χρόνια.
Μια σόμπα στα κρύα, μια ανάσα το καλοκαίρι!
Που είναι εκεί για σένα, με όλο τους το είναι.
(Κι ας είναι μακριά σου τον περισσότερο χρόνο - στο χάρτη μόνο!)
Που δεν θέλουν να πάρουν από σένα, αλλά να δώσουν!
Που σε νιώθουν.

Άνθρωποι Ευγενείς.
Άνθρωποι μεταξωτοί στο λόγο τους και στη ψυχή τους.
Άνθρωποι Ωραίοι!

Μέσα στο βάθος σαν σημαδούρες... μικρά κεφαλάκια
μεγάλες καρδιές!


Οι μεταξωτοί μου άνθρωποι, άνθρωποι απλοί,
της διπλανής πόρτας ήρθαν στη ζωή μου τυχαία κάποτε,
(γιατί ήταν τύχη για μένα!)
μα δεν είναι τυχαίοι!
Μαζί με τα υπέροχα συντρόφια τους,
είναι από κείνη την πάστα ανθρώπων που δεν κυκλοφορεί 
εύκολα, εκεί έξω. Όταν τη βρίσκεις αισθάνεσαι ευλογία,
μα και μια μικρή στενοχώρια...
"Γιατί να μην τους έχω πιο συχνά, πιο κοντά;"

Του χρόνου πάλι, θα πω, 
μα μέσα μου θα εύχομαι διαρκώς
να υπάρξει πιο γρήγορα μια ακόμα ευκαιρία!

Πετρή (& ΣΙΑ Ο.Ε. να τα λέμε κι αυτά) και Μαρία,
σας ευχαριστώ!


@ριστέα

-----------------------------------------------------

Στην όμορφη συντροφιά μας, χάρη στην κινητή εφεύρεση,
εντελώς απρόσμενα προστέθηκαν και δυο ακόμα ψυχές από μακριά:
Η Σμαραγδένια Ρούλα από την Κρήτη, η οποία φιλοξενούσε 
τη Μαρία-Νικόλ από την Αθήνα
τηλεφώνησε σε μένα, που δεν βρισκόμουν στον Πύργο,
μα στον Πέτρο, αλλά όχι στην πόλη του,
και μαζί μας η Μαρία μας από Αθήνα, γίναμε όλοι μια παρέα!
Μια στιγμή ακόμα στο σεντούκι της μνήμης κι αυτή
καλά θα φυλαχτεί!



Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Τα καλοκαίρια που αγάπησα



Τα καλοκαίρια που αγάπησα
είχαν το χρώμα της γης κι αέρα νοτισμένο με αρμύρα..
Είχαν βράχους σκαμμένους από της θάλασσας τα άγρια βίτσια 
κι εξερευνήσεις σε μέρη απάτητα του κορμιών μας

Τα καλοκαίρια που αγάπησα
ήταν γεμάτα ανεμελιά,
γεμάτα ήλιους και φεγγάρια
και βόλτες καθημερινές. 
Χωρίς χάρτες και προορισμό
Όλοι οι δρόμοι ήταν δικοί μας
Όλοι οι χρόνοι ήταν δικοί μας

Καμία έννοια
κανένας φόβος
Μονάχα ζωή
Μονάχα το λιμάνι μας 
Κι ο έρωτας!

Τα καλοκαίρια που αγάπησα
ήταν γεμάτα από αντρική κολόνια,
ιδρώτα και ανάσες 
στη γυμνή μου σάρκα
Ηδονικές στιγμές στο πανδοχείο "τα αστέρια"
και τρέξιμο με χαχανητά και λιγώματα,
σαν νιώθαμε τα ξένα βλέμματα πάνω μας!

Τα καλοκαίρια που αγάπησα
στης ψυχής τα βράχια έσκαψαν εσοχές
και εκεί φυλάχτηκε 
ο θησαυρός των πειρατικών μου ταξιδιών.

Στο τελείωμα της ζωής μου
το σεντούκι αυτό θα έχω σιμά μου,
γλυκιά συντροφιά,
να μου θυμίζει πόσο πολύ εχόρτασα τα καλοκαίρια,
πόσο πολύ αγάπησα!


(τι θα ήμασταν δίχως τις αναμνήσεις μας εξάλλου)

@ριστέα

blue water, water, cool, stones, rocks, rock, vertical, summer

Με το ποίημα αυτό συμμετέχω στις 
Ιστορίες του καλοκαιριού
το δρώμενο που τρέχει όλο το καλοκαίρι 
στο Κείμενο της Μαρίας Νικολάου

Και με την ανάρτηση αυτή σας αποχαιρετώ......

@ριστέα

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Άμα ο άνθρωπος είναι στριμμένος ...


....ξαναφτιάχνει κάτι μέχρι να είναι απόλυτα ικανοποιημένος!


Αριστερά βλέπετε τι είχα ετοιμάσει χτες.
Δεξιά μετά τις αλλαγές που έκανα σήμερα πουρνό πουρνό,
μέχρι να σταματήσω να τρώγομαι με τα ρούχα μου!


Ευτυχώς, το από πίσω έμεινε απείραχτο!


χτες βράδυ

σήμερα
με το πρώτο λάλημα του πετεινού (μη λαλήσω εγώ!)


ουφ!

Σας γλυκοφιλώ
ανακουφισμένη, 
η πολύ, μα πολύ στριμμένη μπλόγκερ
της γειτονιάς

@ριστέα
______________________________________

ψιλά γράμματα:
ντεκουπάζ, ανάγλυφο κρακελέ με easy 3D flex, 
ακρυλικά  χρώματα και glitter

βλέπετε 31 ακόμα αναρτήσεις με το ανάγλυφο κρακελέ
(σε βιβλία, τετράδια, πίνακες, κουτιά, μπουκάλια, κεριά)

κι εδώ 
βήμα βήμα πώς χρησιμοποιώ το easy 3D flex!