Αυλαία στις Ιστορίες της Νύχτας #2- Η κλήρωση

Ήταν πριν τριάντα μέρες περίπου που σε καλούσα

να γράψεις και πάλι....

Ιστορίες της Νύχτας....

Ιστορίες του μπαρ, του δρόμου,

της κλίνης,

γεμάτης ή άδειας.

Κάτι σκοτεινό.

Κάτι παρεΐστικο, κάτι μοναχικό.

Ίσως ερωτικό. Αισθησιακό.

Μπορεί πονεμένο.

Κάτι που θέλει να ξημερώσει, που προσμένει.
Ίσως κάτι που δεν θα προλάβει το φως της μέρας...
Μια ιστορία που γεννήθηκε ή πέθανε νύχτα.

Κι αν είσαι της Ποίησης και μπορείς

τους στίχους σου με της νύχτας τα πέπλα να τυλίξεις 

πολύ θα το χαρώ να σε διαβάσω.



Κι ανταποκρίθηκες!
Εσύ, που ακολουθείς πιστά, σε όλα τα γραπτά δρώμενα τούτης της γωνιάς
και πολύ σε ευχαριστώ!
Αλλά κι εσύ, που τόλμησες για πρώτη φορά να ταξιδέψεις μαζί μας!
Κι εσένα σε ευχαριστώ από καρδιάς!
Κι εύχομαι να σε έχουμε μαζί μας και στα επόμενα δρώμενα.

Ήσασταν όλοι ....υπέροχοι!

Οι Ιστορίες της Νύχτας #2 ολοκλήρωσαν χτες τον κύκλο τους.
Η συγκομιδή μας;
48 Ιστορίες.
Δεν είναι υπέροχο;

Θέλω ολόψυχα να σας ευχαριστήσω για τη συμμετοχή σας.
Ιδιαίτερα θα ήθελα να ευχαριστήσω κι όλους 
όσοι παρακολούθησαν τις ιστορίες των άλλων!

Ας θυμηθούμε τις Ιστορίες μας κατά σειρά δημοσίευσης:

1.Το γράμμα, από τη Διονυσία, του To love life for what it is 
2.Τ’ αυτιά της νύχτας βλέπουνε καλά, από τον Δημήτρη Ασλάνογλου
3.Η αγγελία,από τον GianniPit, στο νέο του μπλογκ, Ηδύποτον
4.Νυχτερινή συνάντηση,από την Pippi, στην Οξεία Γλωσσοπάθεια
5. Ιστορία της Νύχτας, από την Ωραιοζήλη μας, στο ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ 
6. Καλή τύχη κι όλα θα πάνε καλά, από τη Φλώρα, στο TEXNIS STORIES
7.Η ιστορία κάθε νύχτας, από τη Μαρία Νικολάου, στο Κείμενο
8.Το πεπρωμένο, από τον Γαβριήλ Παναγιωσούλη, στο pylaros
9. Φυγή, από τη Μαρίνα. στο e-periodiko mas
10.Μια νύχτα που διήρκεσε 5 χρόνια,από την Αναστασία-Nastenka,
του Midnight in Brussels
11.Το φεγγάρι διηγείται,από τη Μαρίνα, στις Κρυφές μου Σκέψεις
12.Αναπόληση, από την Ελένη μας , στο Ποιώ την 
13.Ματαίωση, από την οικοδέσποινα @iris, Η Ζωή είναι Ωραία
14.Το στοίχημα της Νύχτας, από τον Γιώργο Κυριαζίδη, στο άσχετος τύπος
15.Περιμένοντας το έμβασμα.από τον Δημήτρη Ασλάνογλου
16.Ιστορίες της Νύχτας, Κλαυδία και Μαρία Λιώτη, Κάτω από την Ακρόπολη
17. Κυνηγώντας το όνειρο από την ANNA Flo, στο Ατενίζοντας,
18.11:00-7:00, από τη Μαρία Κανελλάκη , στο Απάγκιο
19. Μια νύχτα στον Ινδικό, από τον Γαβριήλ Παναγιωσούλη, στο pylaros
20.Ο αγέλαστος άνθρωπος, από την Έλλη-Funkey monkey 
21. Μια αληθινή Ιστορία, από τη Μαρίνα. στο e-periodiko mas
22.Παλιόκαιρος, Ρούλα , στο Σμαραγδένια
23.Οι φωνές της Νύχτας, από τον Γαβριήλ Παναγιωσούλη, στο pylaros
24. Κίρκη, από την Κάτια Μαρκουίζου,  στο Marilise
25.Dead line, από την οικοδέσποινα @iris, Η Ζωή είναι Ωραία
26.Αυταπάτες, από την Ελένη, στο Ποιώ
27.Φυλακισμένη ψυχή, από την Κατερίνα Βερίγκα, στο 
Positive Thinking Greece
28. Περιπέτεια νυχτερινή, από τη Μαρία Λιώτη, στο μπλογκ της Κλαυδίας
29.Μικρή, νυχτερινή μυσταγωγία,από τη Σοφία ΜΒ, στης Γλαύκης το καφέ
30.Ένα σάλι ροζ, από την Κική, στο ΕΚΦΡΑΣΟΥ
31.Ένα ψυχολογικό τεστ, από τον Γαβριήλ Παναγιωσούλη, στο pylaros
32.Όταν γνώρισα έναν άγγελο, από την Ελένη Φλογερά, 
στα Μονοπάτια της φαντασίας μου
33.Λύτρωση κάτω από το φως του φεγγαριού, mariakat, 
στο My Dreamland
34.Νύχτα στην πόλη, από την Ωραιοζήλη, στο ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ
35.Η τελευταία νύχτα/ο διάλογος, από την Evonita, στο Beloved ideas
36.Το αλφαβητάρι μιας νύχτας, από Mia Petra στο 
Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου
37.Σβηστά φώτα, από τον Πέτρο , στο Ακυβέρνητος!
38. Στοιχειωμένος κόσμος, από τη me maria, στο mytripsonblog
39. Οι διαφορετικές φάσεις της Ζωής μας
από τον Γαβριήλ Παναγιωσούλη, στο pylaros
40.Φίλοι, από τη Διονυσία, του To love life for what it is 
41.Κα(η)μένη Μαρία,από την οικοδέσποινα @iris, Η Ζωή είναι Ωραία
42. Η μυστική συμφωνία, από την katerina koko, στο follow me
43.Ελληνική ύπαιθρο, από τον Γαβριήλ Παναγιωσούλη, στο pylaros
44.Η ώρα είναι 5 το πρωί, από τη Δέσποινα, στο despina's studio
45.Όλα τα χρώματα της νύχτας, από τη Διονυσία, στο To love life for what it is
46.Σιωπηλές Νίκες, nikos mous
47.Αγαπημένη μου μικρούλα από τη Μαριάννα, στον Οnirokosmo
48.Συζήτηση με το φεγγάρι, mariakat, στο My Dreamland

Για τη συμμετοχή σας και την αγάπη σας ακολούθησε κλήρωση 
για δύο δωράκια από τα χεράκια μου

Νικήτριες η mia petra και η Μαριάννα από τον Ονειρόκοσμο.
Καλότυχες να είστε πάντα κορίτσια ☺

Πάμε για άλλα τώρα...
Πρώτη του Δεκέμβρη ένα νέο δρώμενο ξεκινά!

Φιλιά κατάμουτρα
@ριστέα
♥

ΥΓ: Ημέρα ευχαριστιών στη δεύτερη πατρίδα μου
κι εγώ νιώθω ευγνώμων για τον αέρα που αναπνέω
και τη ζωή που μου χαρίστηκε
γιατί είναι ωραία 
και την απολαμβάνω!
Εσείς;

Ιστορίες της Νύχτας: Σιωπηλές Νύχτες (φιλοξενία)

Σήμερα Κυριακή, αντί για καφέ σας σερβίρω μια ακόμα Ιστορία της Νύχτας,

του αγαπητού μου Νίκου  από το μπλογκ  Αντίθετοι κόσμοι.

Ο Νίκος εδώ και μήνες έχει σταματήσει να γράφει εκεί,

μπήκε όμως στον πειρασμό να μας δώσει μια Ιστορία 

για το δρώμενο μας και τον ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή του.

*

 Ανάμεσα σ' ένα ομιχλώδες τοπίο διέκρινε ν' αναποδογυρίζεται ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Να γίνεται κι αυτό μέρος σεναρίου μιας σύγχρονης τραγωδίας. Κανένα απλωμένο χέρι δεν είναι ικανό ν' αλυσοδέσει την ψυχή του. Ανοίγει το στόμα για να μιλήσει και δεν ακούγεται! Οι λέξεις περισσεύουν και μεταμορφώνονται σε ρουκέτες που πέφτουν στο έδαφος με υπόκωφη διάθεση. Κι αυτές με τη σειρά τους ανοίγουν μια τεράστια τρύπα στο κενό, δίνοντας ώθηση τεράστια στο "θέλω" και στο "κάνω"!

 Ζητάει επίμονα να συναντήσει τον εαυτό του για να τον τιμωρήσει, νομίζοντας πως μ' αυτόν τον τρόπο θα κάνει ταμείο, πριν τον αδειάσουν οι άλλοι. Κι όλο αυτό το κάνει βιαστικά, για να προλάβει να μην πονέσει! Με βήματα μισά σε γεμάτες νερό λακκούβες βγήκε σεργιάνι στη νύχτα να περιπλανηθεί. Δεν ξέρει γιατί διάλεξε αυτήν τη γκρίζα μέρα, αλλά στο τέλος αναρωτιέται αν όλες αυτές οι σταγόνες της βροχής ήταν για 'κείνη που δεν είχε δυνάμεις να παραμείνει ή για τον ίδιο που άντεξε τόσο πολύ!

Βρίσκεται σε μειονεκτική θέση για να διευκρινίσει αυτό κι εκτιμά ότι δε θ' ανακαλύψει ποτέ αυτήν την απάντηση. Πόσο κάνει άλλωστε η ζωή χωρίς ρίσκο; 

Προσπαθεί μάταια να βγει απ' την καταιγίδα στεγνός, ανάλαφρος κι εντυπωσιασμένος.Το μόνο που μένει όμως απ' όλα αυτά που χάνονται, είναι αυτό το σύμπτωμα του ευεργέτη πόνου ν' αλυχτά, για να τον σημαδεύει και να του θυμίζει ότι κάτι πάντα θα του λείπει.

Έτσι χτυπημένος κι ευάλωτος από παντού αφήνεται για να γιορτάσει εκείνο που δε μπόρεσε να χορτάσει.

 Ρίχνει λοιπόν το βλέμμα του ψηλά στην πρώτη ξεθωριασμένη πινακίδα που αντίκρισε μπροστά του, σαν να εκλιπαρεί για να σωθεί! Ανεβαίνει τη μουσκεμένη σκάλα, χωρίς ν' αγχώνεται να βρει την τελειότερη λέξη και την κατάλληλη... εκείνη που θα δώσει άλλο νόημα στην πράξη. Αποκαμωμένος πια απ' την πιο πρόσφατη περιπέτεια, προσπαθεί ν' αδειάσει την ψυχή του μέσα απ' την κάπνα κι απ' το ποτήρι κάποιου χαμηλόφωτου μπαρ. Κι η ψυχή του όμως ανίκανη ν' αντισταθεί, ανεμίζει-πότε από δω και πότε από κει-σαν ένα κουρέλι από σύννεφο. Χωρίς να καταλάβει καλά-καλά εγκλωβίζεται σε ζωές άλλες, αφού δε μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από 'κείνη. Το μόνο που τον νοιάζει είναι να βγει, για να κρυφτεί μήπως και ξεχάσει για λίγο!

Αδειάζει το ουίσκυ με τον πάγο άπληστα σαν να ζει απ' την αρχή, τυλίγοντας το μυαλό του μέσα στην αιθαλομίχλη απ' τα τσιγάρα. Καταφέρνει όμως να γεμίζει από σκέψεις! Κι αυτές μαθαίνει ότι είναι σαν τα πηγάδια που δε στερεύουν ποτές.

Η στοιβαγμένη ζωή του χτίστηκε πάνω σ' ένα ανεξίτηλο και τρομαγμένο γιατί! Μέσα σ' αυτό το άθλιο ποτάδικο με τα μισοσκόταδα και τ' ασπρόμαυρο πάτωμα θέλουν όλοι να γίνει το πιόνι τους. Κοιτάζει δίπλα του και βλέπει ένα άλλο σκηνικό-γνώριμο απ' τα παλιά-, που 'χε χρόνια να μυρίσει και να γευτεί! Ξεγελιέται στο περιβάλλον της μεθυστικής μουσικής και παίρνει τη θέση του θύματος σ' αυτήν την ιδιόρρυθμη παγίδα, νομίζοντας ότι θα εξιλεωθεί και θα παραμείνει έτσι άτρωτος.

 Προσπαθώντας να συνηθίσει την ερημιά του, στην ουσία θεριεύει τον τρόμο. Τ' αποτυπώματα απ' τις πληγές που άφησαν πάνω του, είναι τόσο ανοιχτές που δε γιατρεύονται με τέτοια σαθρά υλικά. Άδεια μπουκάλια κι εφήμερες σχέσεις ξύνουν αυτές τις πληγές κι αφήνουν σημάδια βαθύτερα και τσουχτερά.

Όπως και τότε-θυμάται-, που τα νύχια μπήγονταν στη σάρκα, για να υπακούσουν στο κάλεσμα εκείνης της υπέρτατης ηδονής! Δεν κάνουν τίποτα άλλο όμως απ' το να στριφογυρίζουν την ψυχή γύρω απ' τον αποχυμωτή της αβύσσου και παρέα με το κορμί του να στροβιλίζονται σ' έναν όμοιο χορό, στραγγίζοντας όσες σταγόνες έχουν απομείνει!

Έτσι λοιπόν η μονότονη μπόρα που ξέσπασε σ' ένα κενό δωμάτιο εδώ και ώρες, κούρασε και δεν κατάφερε να διώξει τη βρωμιά. Ήταν όμως τόσο δυνατή που έφραζε το δρόμο.

nikos mous

Εγώ τα γνωστά...

χαμένη στον παράδεισο του εργαστηρίου!

Σας φιλώ κατάμουτρα

@

Διαβάστε απόψε την Μαριάννα, στον Οnirokosmo
 με την ιστορία
Αγαπημένη μου μικρούλα
 Όλες τις Ιστορίες της Νύχτας τις παρακολουθείς εδώ

Ενημερωτικό Δελτίο: Ιστορίες της Νύχτας #2

Οι Ιστορίες της Νύχτας κοντεύουν να κάνουν τον κύκλο τους.

Όσοι πιστοί δεν προλάβατε, έχετε 5 μέρες ακόμα.

Αλλά και εσείς που έχετε ήδη γράψει και έχετε έμπνευση

τολμήστε άλλη μία!

Γιατί όχι;

Όπως η Διονυσία σήμερα με

Όλα τα χρώματα της νύχτας

στο To love life for what it is

και ο Γαβρίλης με την 

Ελληνική ύπαιθρο, στον pylaro

Από χτες έχουμε όμως και τη Δέσποινα, στο despina's studio

Η ώρα είναι 5 το πρωί

Όλες τις Ιστορίες τις παρακολουθείς 

εδώ

Ιστορίες της Νύχτας: Κα(η)μένη Μαρία!

Έχει ένα συνηθισμένο όνομα. Είναι μια συνηθισμένη γυναίκα. Μία από τις τόσες ιστορίες δίπλα μας.

Ας την πούμε Μαρία. Θα μπορούσε να είναι μια Λένα, μια Πόπη, μία οποιαδήποτε. Ξενυχτάει δίπλα σε έναν Τάσο, που ροχαλίζει. 

Τον κοιτάζει και θέλει να τον πετάξει κάτω, έξω από της ζωής της το πλάνο. Να σταματήσει το ροχαλητό, να σταματήσει να υπάρχει εκεί, δίπλα της.

Μυρίζει τσίκνα. Όπως τσίκνα μυρίζουν τα όνειρά της. Όχι αυτή την ωραία τσίκνα από το λίπος που σιγοψήνεται. Αυτήν την αποπνικτική τσίκνα του καμένου μυρίζει. Όσο και να πλυθεί νιώθει πως η τσίκνα της σουβλακερί του Τάσου, δεν ξεβγάζεται με τίποτα! 

Καμένη και η ζωή της, δεν ξεβγάζεται με τίποτα η δυστυχία.

Σκέφτεται όλα όσα είχε λαχταρήσει κάποτε και όλα όσα είχε εισπράξει ως τώρα...

Πέφτει κάθε βράδυ να κοιμηθεί και θέλει να φανταστεί ότι είναι μία άλλη. Να νιώσει ότι ζει μια άλλη ζωή. Δεν έχει να ξυπνήσει πρωί, να γίνει χαλί για τους άλλους, χωρίς ευχαριστώ κανένα!  Να φροντίσει την οικογένεια, τα παιδιά να πάνε στο σχολείο, ο Τάσος για κρέατα, η πεθερά στο γιατρό, κι αυτή στο πλυσταριό, στην κουζίνα, μετά στο σουβλατζίδικο. Να ζυμώσει τον κιμά, να κάμει τα μπιφτέκια, να ψιλοκόψει κρεμμύδια, να φτιάξει τζατζίκι, πολύ τζατζίκι, να καθαρίσει το κουζινάκι και τα τραπέζια, να σφουγγαρίσει το λιγδωμένο πάτωμα. Να περάσει, να πάρει τα παιδιά από το σχολείο, να γυρίσει στο σπίτι κουρασμένη, να τα ακούει να τσακώνονται, να φωνάζουν, να κλαίνε, να βάλει να τα ταΐσει, να τα διαβάσει, να σιδερώσει μετά, να φτιάξει τους καναπέδες που πάλι τους χάλασαν τα θηρία της, να μαζέψει τα ρούχα τους, τα παιχνίδια τους, τα παπούτσια τους- όλα πάντα μέσα στη μέση-  να σκεφτεί τι θα φτιάξει αύριο... λαδερό ή το παστίτσιο που ζήτησε η όρεξη της πεθεράς της;  

Και το βράδυ; Το βράδυ να υποστεί και τις ορέξεις του Τασούλη. Πόσες φορές πια να προφασιστεί ότι είναι αδιάθετη ή ότι την επισκέφτηκε πάλι ο πονοκέφαλος; Στο τέλος θα την πάει με το ζόρι στο γιατρό ο Τάσος γιατί δεν την πιστεύει πια!  Ή θα την πάρει πάλι έτσι, χωρίς να θέλει αυτή. Χωρίς να τον ενδιαφέρει που δεν θέλει. Πότε αλήθεια σταμάτησε να αποζητάει τον έρωτα; Πότε άρχισε να γίνεται φορτική η ώρα εκείνη η δική τους;
Πού πάει ο Έρωτας όταν φεύγει;

Ζορίζεται κι απόψε να ξεχάσει για λίγο.

Φτιάχνει στα γρήγορα ένα σκηνικό: ένα φωτεινό δωμάτιο, ένα τεράστιο κρεβάτι, γεμάτο μαξιλάρια κι αυτή. Ολομόναχη. Χωρίς ευθύνες. Χωρίς αύριο. Χωρίς φωνές, κλάματα, απαιτήσεις. Μόνο ενεστώτας στο δωμάτιο. Κι αυτή, ολομόναχη! Τι ωραίο σκηνικό θεέ μου!

Πόσο κρατάει το όραμα; Για λίγο. Ένα στριφογύρισμα του Τάσου, άλλο ένα ροχαλητό που ξενυχιάζει το είναι της και γλιστράει απότομα στο δικό της Ενεστώτα, στο δικό της μαρτύριο. Το σεντόνι της, σάβανο στην αγκαλιά της, τυλίγει τα πεθαμένα της όνειρα.

Είναι μια συνηθισμένη γυναίκα. Μια Μαρία, μια Πόπη, μια φίλη, μία άγνωστη.  Μία από τις τόσες ιστορίες δίπλα μας.

Την ημέρα τρέχει. Διάλεξε μόνη της το διάδρομο κούρσας της και τρέχει.

Τις νύχτες ξενυχτάει. 

Μετρώντας στιγμές, ζυγίζοντας λάθη, βγάζοντας λειψά τα δώρα της ζωής της.

Ψάχνοντας να χαθεί για λίγο σε όνειρα... Να ξεχαστεί.

Τσάμπα ψάχνει κάθε βράδυ κάποιον να του φορτώσει το λυγμό της. Δεν ωφελεί. Μόνη της διάλεξε. Δίκαια πληρώνει στο ταμείο των λαθών της!

Είναι που δεν έμαθε ποτέ της να κερδίζει την ευτυχία της. Να τη διεκδικεί. Είναι που δεν της είπε ποτέ κανείς ότι ένα χαλάκι είναι πολύ χρήσιμο, μα κανείς δεν νιώθει έρωτα για ένα χαλάκι. Απλά σκουπίζει τα πόδια του.

Είναι που δεν έμαθε ποτέ της να αγαπάει τη Μαρία...

@ριστέα

Αυτή ήταν η τρίτη συμμετοχή μου στις Ιστορίες της Νύχτας.
Φτάνουν τρεις;  ☺

Φιλιά κατάμουτρα
@

Η Νύχτα σας περιμένει

ως τις 25 Νοεμβρίου!

Μετά θα πάμε για άλλα! ☺

Διαβάστε από χτες

 από τη Διονυσία και στο 

To love life for what it is τη δεύτερη συμμετοχή της

Φίλοι

κι απόψε 
Η μυστική συμφωνία, 
από την katerina koko, στο follow me

Ιστορίες της Νύχτας #2 : Dead line !

 Μέσα στο μισοσκόταδο, με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί μοναδική της παρέα, γράφει. Είναι τόση η έξαψη, που έχει χάσει την αίσθηση του χρόνου. Γράφει και έχει αναψοκοκκινίσει ολόκληρη. Έτσι γίνεται πάντα όταν γράφει και το απολαμβάνει. Όταν οι λέξεις τρέχουν στο χαρτί της, ή στο πληκτρολόγιο της για την ακρίβεια. Η ψυχή έχει ανοίξει διάπλατα κι ακουμπάει πάνω στο χέρι της. Αυτή νιώθει - το χέρι γράφει. 

Οι ήρωες της, στραβοπατημένες ψυχές που ταλαιπωρήθηκαν σε δόσεις, μετά από έναν μακρύ κατάλογο χαμένων ευκαιριών, θα βρεθούν στο δικό τους μισοσκόταδο, στην ύστατη στιγμή της ιερής ένωσης. Θα υπερβούν τις αντιστάσεις και τα πρέπει που τους χώριζαν. Ήρθε για αυτούς επιτέλους η στιγμή που τα δυο κορμιά θα ενωθούν στην ιεροτελεστία των κορμιών που διψούν για τη θέωση. Όχι απλά για μια (ακόμα) νύχτα πάθους.

Πυρετική έξαψη την έχει διαπεράσει και ζει στο έπακρο όλα τα συναισθήματα, προτού τα βάλει σε λέξεις στην οθόνη της. Κλείνει τα μάτια κι απολαμβάνει...

Θυμάται εκείνον. Τα χέρια του αγγίζουν το κορμί της που διψά για κατάβαση στους μύχιους κόσμους της ηδονής. Πάλλεται ολόκληρη μέχρι την ολοκλήρωση και αναστενάζει....

Γλιστράει σε εικόνες, τρέχει η σκέψη ανυπόταχτη και νιώθει να μην την ορίζει.

Αναστενάζει. Ξανά και ξανά. Τρέμει... Χάνει τον έλεγχο...

Νιώθει την ανάγκη τότε να δροσιστεί. Το κόκκινο υγρό κατεβαίνει αχόρταγα στο λαρύγγι της.

Η νύχτα αυτή είναι απρόβλεπτη τελικά.. 

Σπρώχνει μακριά της το ποτήρι και πληκτρολογεί. Πρέπει να συνέλθει άμεσα! Πρέπει να συνεχίσει...

Επαναφέρει όπως όπως τη σκέψη στους ήρωες της. Είναι η Μάρθα. Και ο Κώστας. Όχι, δεν είναι αυτή. Κλείνει τα μάτια ίσα να μαυρίσει το πλάνο, να διώξει τις λάθος εικόνες και παίρνει βαθιές ανάσες. Ψάχνει τρόπους να βρει την αυτοκυριαρχία της.

Αύριο πρέπει να παραδώσει το κεφάλαιο. Έχει dead line. Αρκετά έπαιξε. Αρκετά ονειροπόλησε...

Ανάβει το φως. Όλη η μαγεία χάνεται βίαια. Πάει το ποτήρι με το κρασί στην κουζίνα και το αντικαθιστά μ' ένα παγωμένο ποτήρι νερό. Μια στάση στο μπάνιο για να βρέξει με κρύο νερό το πρόσωπο και μετά επιστροφή στη βάση της.  Οι ήρωες της πρέπει να ντυθούν και να γυρίσουν στην πραγματικότητα. Το ίδιο κι αυτή.

Δυστυχώς η ζωή δεν είναι μόνο Έρωτας και Πάθος.

Η ζωή είναι γεμάτη dead lines.

Μισεί τις προθεσμίες, Μισεί τον έρωτα με προθεσμία.

Όταν τελειώσει θα βάλει μπροστά μια νέα ιστορία.....

@ριστέα

Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στις Ιστορίες μας.

Δεν υπόσχομαι να σταματήσω....

Οι Ιστορίες της Νύχτας "τρέχουν" και τις παρακολουθείς εδώ

Συμμετοχή ή ενδιαφέρον εκδηλώνεις εδώ

Ιστορίες της Νύχτας : Περιμένοντας το έμβασμα

Moon Night - Ivan Aivazovsky

Κάποιες φορές ο νους ψάχνει να βρει την χρησιμότητα των πραγμάτων και του ήρθε στο νου, πόσα πράγματα είναι φτιαγμένα από δίχτυ και τι προσφέρουν στον κόσμο μας.

Πολλά δίχτυα είναι φτιαγμένα για να σταματούν μπάλες διαφόρων ειδών και μεγεθών στα γήπεδα. Άλλα πάλι φτιαγμένα από ψαράδες για να πιάνουν λογιών λογιών ψάρια. Δίχτυα φτιαγμένα να στηρίζουν, μαλλιά, όμοιο με της γιαγιάς του το φιλέ. Κάθε λογής δίχτυα που μοιάζουν λίγο πολύ, με κείνο της αράχνης. Όλα έχουν τις αντοχές τους. Ακόμα και της αράχνης, που πιάνει μικρά έντομα, γιατί τα μεγάλα, έχουν τη δύναμη και το τρυπούν. Αυτός ο φυσικός νόμος πόσες αλήθεια εφαρμογές έχει στη καθημερινότητά μας. Το δυνατό έντομο, που σπάει τους ιστούς και συνεχίζει την οποιαδήποτε δραστηριότητά του.

Ένα δίχτυ, που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει, ήταν εκείνο που έπαιρνε όταν πήγαινε στο μπακάλη τον Μπαρμπα-Μήτσο, για να ψωνίσει τα άκρως απαραίτητα, μετά από τις παραγγελίες, που τού'δινε η μάνα του. Ήταν τόσο λίγα αυτά, που έπρεπε να ψωνίσει, που τού'ρχονται στο νου σαν τετράστιχο ποιηματάκι, που δεν ξεχνιόταν ποτέ. 

Το ποιηματάκι έλεγε...
1 κιλό ζάχαρη με ¼ καφέ,
μισό κιλό φέτα σκληρή ή τελεμέ
μισό κιλό ρεβύθια βραστερά
ψωμί μισό, όταν το φούρνο προσπερνά

Το δίχτυ ήταν αρκετό για να τα σηκώσει, όπως και τα παιδικά του χέρια, να το σηκώσουν με τα παραπάνω αγαθά. Όταν το θυμάται αυτό το δίχτυ, θέλει να συγκρίνει την χρησιμότητά του, με όσα δίχτυα ήρθαν σήμερα, να το αντικαταστήσουν.
Όσο συλλογίζεται και συγκρίνει τα ατσαλένια δικτυωτά, πού'ναι φτιαγμένα τα σημερινά καρότσια των Super Markets, τόσο διαολίζετε όταν γυρίζει σπίτι και κάποιος του λέει ότι κάτι ξέχασε να αγοράσει, από τις δεκάδες των αγαθών, που πολλές φορές ψωνίζει. Συλλογιέται, ότι όλοι έχουμε ξεχάσει τα διατροφικά θεμέλια ενός σπιτικού και θεωρούμε ότι πρέπει να φτιαχτούν κούφιοι διατροφικοί τοίχοι κι ας ακουμπούν στην άμμο. Είχε μάθει, πως στο σπίτι πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον το ψωμί, το λάδι και το κρασί για να μπορεί ένα σπιτικό να θεμελιώσει τη διατροφική βάση του. Όλα τ’ άλλα είναι τοίχοι περιμετρικοί, που στέκονται στα τρία προηγούμενα.

Μέσα στους διατροφικούς τοίχους ενός σπιτικού, μπορεί να σταθεί κι ένα αυγό μοναχό. Ένα αυγό που μπόρεσε, να τον κάνει να καταλάβει, πως όταν τ΄αυγό κυλάει σε πέτρινες καρδιές, τότε πρέπει να πει «αλοίμονό μου». Όμως και τ’ αντίθετο, όταν πέτρινες καρδιές κυλούν γύρω απ’ εκείνο, τότε πάλι «αλοίμονό του». Ευτυχώς στη περίπτωσή του, οι καρδιές ήταν ελαφριές σαν πούπουλα και τ’ αυγό έπιασε τόπο, εκεί που του τάχτηκε να σταθεί κατρακυλώντας στη ζωή του.

Συνεχίζει και συλλογιέται, ότι όταν ερχόταν η 1η του μηνός, του ταχυδρόμου η καρδιά έπρεπε να κτυπά έξω από την πόρτα τους για να δίνει το έμβασμα, πού'ρχονταν απ’ τις επτά θάλασσες.  
Όμως ο ταχυδρόμος αυτή τη φορά, πέρναγε αλλά δεν στέκονταν, να κάνει την συνηθισμένη πληρωμή της 1ης του μηνός. Ήταν ήδη 7 του μήνα και κάτι έδειχνε ότι δεν πήγαινε καλά.
Στο μεταξύ στο σπίτι, που μεγάλωναν τρία παιδιά, η μάνα κι η γιαγιά, οι υποχρεώσεις έτρεχαν και οι πληρωμές έπρεπε να γίνουν στη ώρα τους. Όλα ήταν υπολογισμένα με το δράμι και δεν έπρεπε να μείνει κανείς απλήρωτος, γιατί όλοι είχαν λόγους να είναι πληρωμένοι στην ώρα τους.

Τα ράφια του σπιτιού άδειαζαν και ο ταχυδρόμος έστελνε όρντινο, ότι κάτι πήγαινε στραβά στα κεντρικά και το έμβασμα θα αργούσε κι άλλο. Η υπερηφάνεια και η εγκαρτέρηση στο κατακόρυφο. Όλοι ήταν ενημερωμένοι από τη μάνα «αρχηγό» με την εξής φράση:
-       Μ’ ότι έχουμε θα περάσουμε, δεν θέλει βερεσέδες το μεγάλο αφεντικό, που θαλασσοπνίγεται. Θα τρώμε μια φορά την ημέρα και αυτή θάναι βράδυ.
Και τα τρία παιδιά, μόλις έπεφτε το σκοτάδι γύριζαν σπίτι όπου κι αν ήταν. Τώρα για ένα λόγο ακόμα παραπάνω. Για να φάνε όλοι μαζί, στο τραπέζι, αυτή τη μία και μοναδική φορά της μέρας. Όλη μέρα κρατιόντουσαν, με μια φέτα ψωμί με ζάχαρη πασπαλισμένη και άντε και κανένα τσάι με δυο ελιές για πρωϊνό. Εδώ βγάζουμε έξω τις βόλτες από τις κουκουναριές, που αναστέναζαν τα κουκουνάρια, απ’ τις αυλές τις ανοιχτές, που και η φλούδα του λεμονιού ήταν τροφή υπέροχη, χωρίς το κίτρινο, αλλά μόνο με τη ψίχα.

Κάπου στα μέσα του μήνα, με το έμβασμα κολλημένο στα κεντρικά, έπεσε η νύχτα, που όμοια με κείνη δεν είχε ξαναζήσει στη ζωή τους κανείς από την οικογένεια.
Ήταν η νύχτα, που ένιωσε ότι οι καρδιές, που λάμπουν μέσα στα σώματά τους, πάντα φτάνουν και πάντα περισσεύουν από αγάπη. Σαν νά'ναι φορτισμένες από έναν ήλιο κι εκείνοι περιμένουν το κάθε ξημέρωμα να τις φωτίσει και να τις ξαναφορτίσει, με αγάπη και ζεστασιά,  με το φως του το δίκιο και καυτό.

Όλοι γύρω από το τραπέζι κι η γιαγιά μαζί. Αφήνει η μάνα το ψωμί με ένα πιάτο ελιές κι ένα κομμάτι φέτα για τον καθένα. Δεν περιμένανε τίποτε άλλο. Όμως όλοι θυμόντουσαν, ότι στο ψυγείο έβοσκε μοναχό του ένα αυγό βρασμένο από τα χτες. Ήταν ένα τελευταίο, που περίσσεψε από την χτεσινή μοιρασιά. Ήταν της μάνας, που δεν το είχε φάει. Κάποιος φώναξε τη σκέψη του, ότι τ’ αυγό του ψυγείου είναι ξεχασμένο. Με μια φωνή, η σκέψη έγινε προτροπή απ’ όλους. Μια φωνή ακούστηκε σαν να βγήκε απ’ όλους:
-       Το αυγό πού'ναι στο ψυγείο από χτες, να το φάει η γιαγιά.
Είναι γιατί συνήθως έτρωγε το γιαούρτι της τέτοια ώρα κι εκείνο σήμερα έλειπε από το τραπέζι τους για κείνη.
Η γιαγιά, ανήμπορη να αντιδράσει, λόγω της πάθησής της, που δύσκολα ερχόταν σε επαφή με το περιβάλλον διανοητικά, έφαγε τ’ αυγό και έσυρε να πέσει στο κρεβάτι της.
Στο νου του, εκείνη η νύχτα, χάραξε βαθιά στα σωθικά του τη σκέψη, ότι το να είσαι γέρος, είναι σαν να είσαι σε ένα δρόμο, που είσαι καταδικασμένος, να τον διαβείς σε πάρα πολύ χρόνο. Αργούν να περάσουν τα γηρατειά στους γέρους. Δεν περνούν με τίποτα. Αν εμείς, τους τα κάνουμε ακόμα δυσκολότερα με τις ενέργειές μας, είναι σαν να τους ρίχνουμε αγκάθια στο δρόμο, που τους έτυχε να διαβούν.
Τι σημασία έχει αν κάποια στιγμή έφτασε το έμβασμα κι όλα μπήκαν «στη θέση τους». Η θέση της καρδιάς έμεινε ανέπαφη σ’ ότι κι αν πέρασε. Το χρώμα της μόνο έμαθε να παίρνει τους ιριδισμούς μιας αγάπης για τα γηρατειά, που όμοιά της δεν μπόρεσε να ξαναζήσει μέσα σε μια νυχτιά.
Σήμερα εκεί που στέκεται στη ζωή του, χαίρεται, που μπόρεσε να κατανοήσει ότι εκείνα τα χρόνια, ξεκίνησε να ταξιδεύει πάνω σε μια αχτίνα φωτός, όπως είναι ολονών οι ζωές, που απλά και γρήγορα, εξαφανίζονται μέσα στα πέπλα κάποιας νύχτας.

Δ.Λ.Α.

ποιο είναι άραγε το παιδάκι αυτό, 

με τα δίχτυα στο χέρι; ☺

Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή στις Ιστορίες της Νύχτας 

του ποιητή και καπετάνιου, Δημήτρη Ασλάνογλου, 

που με ιδιαίτερη χαρά φιλοξενώ, 

Γράφτηκε μετά από δική μου παράκληση. 

Κάτι ήξερα.... ☺

Οι Ιστορίες της Νύχτας ξεκίνησαν και τις παρακολουθείς εδώ

Συμμετοχή ή ενδιαφέρον εκδηλώνεις εδώ

Διαβάσατε χτες, από την Ελένη μας, στο Ποιώ την 

Αναπόληση;
Από τον Γιώργο Κυριαζίδη, στο άσχετος τύπος
 Το στοίχημα της Νύχτας;
Εμένα στην Ματαίωση;
Σήμερα
Κλαυδία και Μαρία Λιώτη 
κάνουν σύμπραξη και μας δίνουν ποιητικά
Ιστορίες της Νύχτας
ενώ στην Άννα μας, στο Ατενίζοντας, διαβάζουμε 
Κυνηγώντας το όνειρο

Καλημέρα κόζμε!
Ο ήλιος λάμπει...
Είναι ωραία η Ζωή! 
@ριστέα

όχι, δεν σας λέω τι πίνω και δεν σας δίνω ! ☺

Ιστορίες της Νύχτας: Ματαίωση

Ξυπνάει νύχτα
Στην ίδια στάση πάλι
Σαν βρέφος στη μήτρα της μάνας
Ιδρωμένη και τρομαγμένη
Και κλαίει.
Πάλι το ίδιο όνειρο
Είναι λέει σ' ένα σχολείο
Και ψάχνει απεγνωσμένα την αίθουσα που έχει στο πρόγραμμα
Μα ξαφνικά το πρόγραμμα δεν είναι το δικό της
Γράφει μια χρονιά που δεν υπάρχει
Μια χρονιά που δεν θα έρθει ποτέ για αυτήν
Κι όμως πρέπει να βρει την τάξη της
Ανοίγει απελπισμένη διαρκώς πόρτες
Βλέπει πρόσωπα αρτηριοσκληρωτικά και παγωμένα
Πρόσωπα άγνωστα
Κάποια απ΄αυτά έχουν μορφές ζώων
Τρομάζει και τρέχει σε δαιδαλώδεις διαδρόμους
Όταν ακούει μια φωνή να της λέει
"Θα σε διαγράψουν-Δεν θα προλάβεις!"
Με αναιμικό σφυγμό τρέχει
Ανοίγει-κλείνει και ξυπνά
Πάντα προτού έρθει η λύσις

Κάθε βράδυ η ίδια Ιστορία
Παίρνει αποφάσεις
Με το φως της μέρας θα σβήσουν
Σαν τις τελευταίες σκιές της νύχτας στο φως της αυγής
Θα ξεχαστούν στα σίγουρα
Στο τρέξιμο, στην κούραση, στην καθημερινότητα
Το βράδυ, όταν οι ρυθμοί πέσουν και η ψυχή ελευθερωθεί, έρχεται αυτή
Σαν ενοχλητικός επαίτης και ζητάει το μερτικό της

Πάντα θα ανοίγει και θα κλείνει πόρτες στο όνειρο
Πάντα θα βιώνει ματαίωση τη νύχτα, για όλες τις αρνήσεις της ημέρας.
Πλανισμένη ζωή... 
Θα ζητάει κάθε βράδυ τα κομμάτια που κόπηκαν στην κορδέλα μιας ζωής 
Που δεν έζησε!

@ριστέα


η δική μου (πρώτη) συμμετοχή στις Ιστορίες μας

Οι υπόλοιπες Ιστορίες της Νύχτας τρέχουν

και τις παρακολουθείς εδώ

Συμμετοχή ή ενδιαφέρον εκδηλώνεις εδώ

Διαβάστε σήμερα 
από την Ελένη μας , στο Ποιώ την 
Αναπόληση

 κι από τον Γιώργο Κυριαζίδη, στο άσχετος τύπος
 Το στοίχημα της Νύχτας,