Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν σε ένα μικρό διαμέρισμα, η Ράνια, οι γονείς της και ο μεγαλύτερος αδερφός.
Η μικρή, αγαπούσε τα ζώα, ιδιαιτέρως τις γατούλες, αλλά ο διαχειριστής της πολυκατοικίας ήταν αυστηρός και δεν επέτρεπε τη συγκατοίκηση ανθρώπων και ζώων.
Όμως, οι γονείς και ο αδερφός, έφεραν τελικά κρυφά στο σπίτι, ένα χαριτωμένο μα πάνω απ' όλα αθόρυβο πλασματάκι: ένα χρυσόψαρο!
Μόλις το είδε η Ράνια, το λάτρεψε! Το ονόμασε "Ντέμη", γιατί, σαν έφηβη, ήταν ερωτευμένη με έναν συνονόματο, διάσημο αθλητή!
Πόσο όμορφα περνούσε μαζί του! Τον τάιζε, καθάριζε με προσοχή τη γυάλα του, αλλά κυρίως του μιλούσε! Βέβαια,ο Ντέμης δεν απαντούσε, μα άκουγε τα όνειρα, τις επιθυμίες, αλλά και τα άγχη και τους φόβους της φίλης του.
Ήρθε το καλοκαίρι και η Ράνια έλειπε για εβδομάδες στην κατασκήνωση. Πέρασε σούπερ,όπως συνηθίζουν να λένε οι έφηβες, και σύντομα άνοιξε το σχολείο ξανά.
Πέρασε άλλος ένας χρόνος έχοντας σε χαρές και λύπες συντροφιά τον Ντέμη, ώσπου μια μέρα λέει η Ράνια στη μαμά της με καμάρι:
"Γερός σαν ταύρος, ο Ντέμης! Συνήθως τα χρυσόψαρα δεν αντέχουν... έτσι έχω διαβάσει!"
Η μαμά ξεροκατάπιε.
"Τι συμβαίνει;" ρωτάει ανήσυχη η Ράνια,
"Να,ξέρεις, αυτό το χρυσόψαρο...δεν είναι ο Ντέμης!"
"Τι εννοείς;", ρωτάει έκπληκτη η Ράνια.
"Όταν ήσουν στην κατασκήνωση, ο Ντέμης...πέθανε και το αντικατέστησα με ένα άλλο!"
"Τι; Γιατί;", ρωτάει τώρα θυμωμένα η Ράνια.
"Για να μη στενοχωρηθείς!", απαντάει αμέσως η μαμά.
Τότε, η Ράνια,ήρεμα, αλλά πολύ σοβαρά, λέει στη μητέρα της:
"Θέλω, μαμά, να μου λες την αλήθεια πάντα! Όσο σκληρή κι αν είναι! Δεν μπορείς να με προστατεύεις μια ζωή από τον πόνο, από το κακό. Δεν μπορείς να με έχεις κλεισμένη μέσα σε μια γυάλα!".
Η μαμά χαμήλωσε απλώς τα μάτια. Το μικρό της το παιδί μόλις της είχε μάθει μια μεγάλη αλήθεια της ζωής.
Ήταν η (τρυφερή) συμμετοχή της φίλης και συντοπίτισσας
Γιούλης, για το δρώμενο
Διαβάστε σήμερα επίσης
από τον Γιάννη μας, στο Ηδύποτον
την ιστορία
