Πώς να απαλύνω τους φόβους σου μαμά μου;

Πέρασαν τα χρόνια μητέρα.

Μεγάλωσες 

Μαζί σου μέστωσα κι εγώ.

Μαζί, σαν δύο φυτά στην ίδια γλάστρα

Τον ήλιο νιώσαμε ζεστά να μας τυλίγει 

Σαν ένα χάδι απαλό και φανελένιο

Εσύ, ένα λουλούδι στη δύση του

Ξερός ο μίσχος, κιτρινισμένα τα πέταλα 

Κάποιες καφετιές αποχρώσεις στις άκριες του

Λίγο ξεραμένες. Ζαρωμένες

Να αντέχει ακόμα τους αέρηδες και τον πάγο τον Χειμώνα

Λες και οι ρίζες βαθιά στο χώμα ακόμα τρέχουν

Λες και βαθύτερα μπήγουν τα θεμέλια

Κι έπειτα είμαι κι εγώ

Φευ! Όχι μπουμπούκι πια

Ένα μεγάλο, ώριμο λουλούδι μοναχά

Βαθύ το χρώμα, έντονο

Ακόμα γύρω όμως το άρωμα διαχέεται περήφανα

Δεν περιμένει κάποιο έμπειρο χέρι να το επιλέξει
Δεν περιμένει να στολίσει κάποια σάλα

Μα λίγη ομορφιά ακόμα σκορπίζει εκεί που μένει

Πέρασαν τα χρόνια μητέρα
Και τα λουλούδια στην ίδια γλάστρα ακόμα γειτονεύουν 
Σαν φιλενάδες πια που πίνουν τον καφέ τους
Και λεν τον πόνο τους, γυρεύουν μία πλάτη
Σε εκείνα τα ειρηνικά τα απογεύματα 
Με το φλιτζάνι του καφέ κι ένα κέντημα για πρόφαση

Νιώθω την αγωνία σου για τον προσδόκιμο χρόνο

Που όλο και μειώνεται

Ακούω την καρδιά σου σαν τρέμει για το αύριο
Για σένα και για μένα

Είναι η μοίρα προδιαγεγραμμένη μανούλα μου γλυκιά

Να νοιάζεσαι και να καρδιοχτυπάς

Για αυτόν που αγαπάς

Εσύ για μένα: -Τι θα απογίνεις όταν πια δεν θα υπάρχω;
Εγώ για σένα: -Πώς να απαλύνω τους φόβους σου μαμά μου;

Πέρασαν τα χρόνια 
Μεγαλώσαμε μητέρα 
Βρήκαμε και το πλοίο που κάποτε χάσαμε -Θυμάσαι;
Τα εμπόδια προσπελάσαμε
Και για όσα μας χώριζαν, γέφυρες χτίσαμε
Και ναι, επιτέλους, συναντηθήκαμε μητέρα! 

@ριστέα

Το ποίημα αυτό είναι συνέχεια δύο άλλων
που είχα γράψει στα νιάτα μου!
Το ένα το έχω ανεβάσει στο παρελθόν εδώ ► Πίκρα στην καρδιά 
Είναι η δική μου, εκτός συναγωνισμού φυσικά, συμμετοχή στο Συμπόσιο 
που έρχεται.....

Πέντε και σήμερα λοιπόν για το 16ο Συμπόσιο Ποίησης
με το μαμαδίστικο άρωμα !
Το νου σας!

Καλή μου (Παίζοντας με τις λέξεις #11 ~ φιλοξενία)

Το ουρλιαχτό σου αναστάτωσε το ξημέρωμα. Μες στην αχλή σε διέκρινα υποβασταζόμενη από τους γείτονες.

"Ηρέμησε, καλή μου" μάταια ικέτευαν.

Τώρα, οι γιατροί ομόφωνα συμφωνούν ότι υπέστης σοβαρό κλονισμό εξαιτίας της φυγής μου. Καλή μου... Συρματόσχοινο μπλέχτηκε ο πόνος στα ευαίσθητα νεύρα σου και τα τσάκισε. Σε βλέπω ασάλευτη και ωχρή στα ατσαλάκωτα, στεγνά σεντόνια και ματώνω.

Ματώνω, είπα; Τι ειρωνεία!

Πλανάται η ψυχή μου γύρω σου σαν αλαφιασμένο πουλί. Μια ζωή, στεκόσουν βράχος στις απουσίες μου. Αυτή σου η ήρεμη δύναμη με ξαναέφερνε κοντά σου. Κύμα που ταπεινά προσκυνούσε το κουντεπιέ σου.

Όμως έφθασε η ώρα να φύγω. Δρόμος φωτεινός ανοίγεται μπροστά μου, που με καλεί να τον βαδίσω. Αγνοώ ποιόν θα συναντήσω. Θέλω να επιστρέψω στον Παράδεισο, σπίτι μας. Δυστυχώς, δεν περνάει τίποτα πια από το χέρι μου.

Από το χέρι μου... χα χα χα

Γι'αυτό με αγαπάς! Γιατί δεν χάνω την αίσθηση του χιούμορ ποτέ!

Παραξενεμένη η νοσοκόμα πρόσεξε τα ξερά της χείλη να σχηματίζουν ένα γλυκό χαμόγελο.

Αυτή ήταν η συμμετοχή της φίλης, συντοπίτισσας 
κι άστεγης από μπλογκ, Γιούλης, (georgia vasilliou) στο  

Παίζοντας με τις λέξεις #11
που ακούραστα και με αγάπη περισσή διοργανώνει η 
Μεμαρία μας στο mytripsonblog,
παίρνοντας τη σκυτάλη του Παιχνιδιού από τη Φλώρα και 
το ΤEXNIS STORIES.

🌹🌹🌹

Με την ευκαιρία θα ήθελα να πω εδώ δυο λόγια, αφιερωμένα στη Γιούλη.
Ήταν τέτοιες μέρες, πέρυσι,
όταν έλαβα ένα μέιλ από ένα συνεσταλμένο, άγνωστο σε μένα κορίτσι,
που μου έγραφε πολύ όμορφα και θερμά λόγια για το μπλογκ μου.
Το είχε ανακαλύψει μόνη της, εντελώς τυχαία ~αλλά τελικά, μόνο τυχαία
δεν είναι όλα όσα συνέβησαν στην πορεία!
Μου έγραφε σε εκείνο το πρώτο μέιλ ότι ναι μεν δεν γνωριζόμασταν, 
αλλά σύντομα θα γινόταν αυτό, αφού θα συμμετείχαμε 
ως εμψυχώτριες και οι δύο 
στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της πόλης μας, 
στα καλοκαιρινά εθελοντικά προγράμματα.
Η συνάντησή μας, έναν μήνα αργότερα, επιβεβαίωσε τη διαίσθησή μου:
Πρόκειται για μια ευγενική φυσιογνωμία, 
ένα ζεστό και κεφάτο πλάσμα, που έχει την προσφορά στο αίμα της!
Αδιόριστη εκπαιδευτικός, δηλαδή άνεργη στην ουσία, προσφέρει ακούραστα 
τη βοήθειά της στο Κοινωνικό Φροντιστήριο της πόλης μας, 
βοηθώντας μαθητές που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα 
να παρακολουθήσουν φροντιστήρια.

Με δική μου παρότρυνση κι ενθάρρυνση συμμετείχε 
στο Συμπόσιο Ποίησης που εκείνες τις μέρες έτρεχε κι από τότε ...
ήρθε για να μείνει!
Δειλά δειλά άρχισε να επικοινωνεί και με άλλους μπλόγκερς
και να συμμετέχει και σε άλλα διαδικτυακά δρώμενα,
και περιττό να σας πω ότι νιώθει απέραντη χαρά 
για την αγάπη και την αποδοχή σας.
Και στις απορίες σας γιατί δεν δημιουργεί δικό της μπλογκ,
να πω ότι δεν έχει μόνιμη σύνδεση και υπολογιστή, 
οπότε κι εγώ θα έχω μια ανοιχτή αγκαλιά για όσο θέλει! ☺

Γιούλη μου,
σε ευχαριστώ που μπήκες φουριόζα στη ζωή μου
και μου έδωσες την ευκαιρία να σε γνωρίσω!

@ριστέα

υγ: Αυτή η ανάρτηση είναι έκπληξη για την Γιούλη 
-δώρο για τον έναν χρόνο γνωριμίας- 
κι ελπίζω να μην μου θυμώσει! ☺

Να σας θυμίσω ότι τρέχει 

το 16ο Συμπόσιο Ποίησης

Στον δρόμο ( Παίζοντας με τις λέξεις #11)

Είχε συνηθίσει σε αυτή τη ζωή. Στον δρόμο. Με το καβαλέτο της - ο θεός να το κάνει, μια ξύλινη σανίδα ήταν, με μια αυτοσχέδια βάση, που είχε δεινοπαθήσει να τη λειάνει, ώστε να γίνει κάπως ομαλή, χωρίς οι ακίδες να τις σκίζουν τα χαρτιά- τα bristol χαρτόνια της, που φρόντιζε πάντα να έχει σε αξιόλογη ποσότητα για να μπορεί να δουλέψει, και με το κάρβουνο να της βάφει κάθε φορά τα ακροδάχτυλα και να μουτζουρώνει έπειτα τη κατάλευκη επιδερμίδα του αρυτίδωτου προσώπου της, καθώς προσπαθούσε να διώξει την αναιδέστατη τούφα που έπεφτε επί μονίμου βάσεως στα μάτια της, εμποδίζοντάς την να δει καλά αυτόν που κάθε φορά στεκόταν για λίγα λεπτά απέναντί της, ποζάροντας. Έτσι κέρδιζε τα προς το ζην από τότε που βρέθηκε στο πουθενά, μόνη κι αβοήθητη. Ζωγραφίζοντας αγνώστους. Μέσα σε δέκα λεπτά έπρεπε να διαβάσει το πρόσωπο του άγνωστου πελάτη της και να το αποδώσει με το κάρβουνο στο χαρτί, ώστε να τον ικανοποιήσει. Όσο καλύτερα, τόσο μεγαλύτερο το χαρτζιλίκι. Γιατί αμοιβή δεν την έλεγες . 

Το προτιμούσε όμως. Κι ευγνωμονούσε την τύχη της, όχι τον πα-τέρα της, που είχε κάνει αυτά τα μαθήματα ζωγραφικής κάποτε και τώρα μπορούσε να βασιστεί στα χέρια της και όχι στο κορμί της εν γένει. Θα μπορούσε να επιθυμεί διακαώς να πεθάνει, κάθε φορά που σκεφτόταν εκείνον. Να οδηγηθεί στην κατάθλιψη, με σοβαρές πιθανότητες να κάνει πράξη τις σκέψεις αυτοχειρίας, που θα ανάμενε κανείς σε μια τέτοια περίπτωση. Μα είχε φροντίσει να μην μπλεχτεί σε τέτοια γρανάζια. Υπερβαίνοντας εαυτόν, ξεπέρασε όλα τα συρματόσχοινα του νου που θα την οδηγούσαν στη ψύχωση, με την τέχνη της φυσικά. Στεκόταν βράχος σε όσους τη διπλάρωναν, για να τη τραβήξουν στο πεζοδρόμιο. Προτιμούσε τον δικό της δρόμο. Όσο ζόρικος κι αν ήταν για μια νεαρή γυναίκα, χωρίς σταθερή στέγη και κάποιον δικό της άνθρωπο. 

Τους είχε αφήσει εξάλλου όλους πίσω, δραπετεύοντας από την προηγούμενη δυσβάσταχτη ζωή της.

Πού ήταν αλήθεια όλοι αυτοί όταν τους είχε ανάγκη; Την εγκατέλειψαν ο ένας μετά τον άλλον βγάζοντάς την και τρελή από πάνω. Ότι και καλά είχε κατηγορήσει άδικα τον πα-τέρα της για ασέλγεια. Μόνο αυτή ήξερε όμως πόσα είχε αντέξει. Μόνο αυτή ήξερε τι αληθινά είχε βιώσει, την απέχθεια και τη σιχασιά που έφθανε στο στόμα και στη ψυχή της κάθε φορά που τον σκεφτόταν και μόνο. 

Κι έτσι βρέθηκε να παλεύει εκεί έξω, μόνη. Κινδύνευε διαρκώς και το γνώριζε από την πρώτη στιγμή που κοιμήθηκε κάτω από μια γέφυρα εξαντλημένη, μετά το φευγιό της. 

Όμως εκείνο το πρώτο ξημέρωμα έξω στο κρύο, στην ερημιά και στο άγνωστο, δεν την είχε βρει, όπως εύκολα θα περίμενε κανείς, νικημένη. Ενάντια στα προγνωστικά, είχε δει την ανατολή με χαμόγελο. Μια υπέρτατη πίστη ότι θα τα καταφέρει την είχε κυριεύσει και είχε διαλύσει την όποια αχλή είχε τυλίξει πρόσκαιρα μόνο το μυαλό της. Ανέπνευσε τον καθαρό αέρα της εξοχής και αμέσως ξεκίνησε για να βρει ένα κατάστημα εκποίησης χρυσαφικών κι άλλων τιμαλφών. Χρειαζόταν άμεσα χρήματα για κάρβουνο και χαρτί. "Μάθε τέχνη κι άστηνε....." θα σιγομουρμούριζε εσαεί από δω και μπρος!

Αυτή ήταν η δεύτερη από τις δύο συμμετοχές μου στο 

Παίζοντας με τις λέξεις #11

που ακούραστα και με αγάπη περισσή διοργανώνει η 

Μεμαρία μας στο mytripsonblog,

παίρνοντας τη σκυτάλη του Παιχνιδιού από τη Φλώρα και 

το ΤEXNIS STORIES.

Ευχαριστώ πολύ πολύ όσους το ξεχώρισαν.

Εδώ 

η πρώτη μου συμμετοχή.

Σχολιάζουμε σ'αυτήν την ανάρτηση και τις δύο συμμετοχές.

🌹🌹🌹

Να σας θυμίσω ότι έχει ήδη ξεκινήσει το 16ο Συμπόσιο Ποίησης

ενώ μην ξεχνάμε τη δράση

 Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη

για την ενίσχυση της Κοινωνικής κουζίνας 

"Ο Άλλος Άνθρωπος" 

και του μη κερδοσκοπικού σωματείου 

Κοινωνία αγάπης και προσφοράς  "Γέροντας Παΐσιος". 

Δεν βοηθάμε μόνο τις μέρες των γιορτών, 

αλλά και όλο τον χρόνο.

Για να αποκτήσετε το e-book, αρκεί να στείλετε, 

όπου εσείς επιλέξετε, 

ένα δέμα με ό,τι μπορείτε από όσα θα βρείτε στη λίστα με τις πάγιες ανάγκες 

της Κοινωνικής κουζίνας και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος".

Το αποδεικτικό της αποστολής είναι και η τιμή για το e-book! 

Στο womaninblog@gmail.com (με τίτλο e-book) 

στέλνετε μία φωτογραφία του δέματος 

και θα λάβετε αμέσως τις ιστορίες μας.

Μπορείτε να τις διαβάσετε στον υπολογιστή, στο κινητό, στο tablet.

Ροβόλησα στα δύσκολα καλέ μου (Παίζοντας με τις λέξεις #11)

πηγή

Η ασημένια αχλή του φεγγαριού φωτίζει απόψε

 Τα κατάφορτα με μύδρους λόγια σου

Η φωνή σου φθάνει κρυστάλλινη στη σκέψη μου 

Κι εγώ -αχ και να'ξερες μόνο- δεν την αποφεύγω

Μιλάς για δρόμους που δεν τόλμησα να περπατήσω

Για δρόμους που ξεστράτισα 

Για σταυροδρόμια που στάθηκα μπροστά τους νωθρή

Και γύρισα πίσω

Ταπεινωμένη

Για όνειρα που μπλέχτηκαν στα συρματόσχοινα του νου 

Και φυλακίστηκαν για πάντα.

Για την ατολμία μου με μέμφεσαι.

Και με σιγουριά με κατηγορείς για λιποταξία.

Γελάς, γιατί φρονείς ότι κέρδισες

Το σπλαχνικό φως του φεγγαριού φωτίζει 
Αχνά το πρόσωπό μου

Χαμογελώ

Γιατί εγώ γνωρίζω

Εγώ στηρίζω τις επιλογές μου

Δεν λοξοδρόμησα ανώφελα

Δεν ήμουν ρίψασπις ως τώρα στη ζωή μου

Βράχος στάθηκα απέναντι στις κάθε λογής σειρήνες 

Της καλοπέρασης και του άκοπου βίου

Όχι άπραγη!

Ροβόλησα στα δύσκολα καλέ μου

Κατάβαση στα σκοτάδια μου τόλμησα

Τους δαίμονες μου ζητώντας να αντιμετωπίσω

Κι όταν θα βρω αυτό που αναζητώ

Ξημέρωμα πιστεύω πως θα έρθει και γαλήνη

Φρονώ ότι τότε θα έχω κερδίσει

@ριστέα

Αυτή ήταν η πρώτη από τις δύο συμμετοχές μου στο 
Παίζοντας με τις λέξεις #11
που ακούραστα και με αγάπη περισσή διοργανώνει η 
Μεμαρία μας στο mytripsonblog,
παίρνοντας τη σκυτάλη του Παιχνιδιού από τη Φλώρα και 
το ΤEXNIS STORIES.
Ευχαριστώ πολύ πολύ όσους το ξεχώρισαν.

Ακολουθεί στην επόμενη ανάρτηση η δεύτερη συμμετοχή μου !

16ο Συμπόσιο Ποίησης 🌹

Ο Μάιος μας έφθασε, εμπρός βήμα ταχύ ♫ ♪♭ ♪♩ ♬

Τον πιάσατε τον Μάη?

Γυρίσατεεεεεεεεεε?

Ωραία... για μαζευτείτε σιγά σιγά! 

Συμπόσιο εν όψει!

Αν πιστέψατε προς στιγμήν ότι το επόμενο Συμπόσιο Ποίησης

θα έχει διάθεση ανοιξιάτικη, σας την έσκασα!

Το 16ο Συμπόσιο φίλοι μου έχει διάθεση ...μαμαδίστικη!

Γιατί ο Μάιος για μένα, εκτός από τα λουλούδια, χαρακτηρίζεται 

κι από τη γιορτή της μητέρας.

Καθιερώθηκε να γιορτάζεται κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου 

~φέτος στις 14 Μαΐου~

σε πολλές χώρες του κόσμου τον 20ο αιώνα,

πατώντας πάνω στο αμερικανικό κίνημα των γυναικών.

Δυτικοφέρνει κι αυτή η συνήθεια, αλλά δεν είναι κακό 

να γιορτάζουμε τη μάνα που μας ανάθρεψε κυρίως!

Ας την τιμήσουμε λοιπόν!

Έτσι λοιπόν έχουμε:

μάνα - μητέρα - μαμά

όποια από αυτές, σε όποια μορφή, θέλετε,
κυριολεκτικά ή μεταφορικά,
σοβαρά ή χιουμοριστικά,
σε έμμετρο ή ελεύθερο στίχο, ή χαϊκού,
η επιλογή είναι, όπως πάντα, δική σας.

Από σήμερα λοιπόν 
01 Μαΐου έως και την Πέμπτη 18 Μαΐου

στις 8.00, το βράδυ,

θα περιμένω τη συμμετοχή σας στο mail μου

tea_airis@yahoo.gr

μέσα στο mail κι όχι με επισύναψη,

χωρίς διαστήματα ή άλλες μορφοποιήσεις.

Μην ξεχάσετε φυσικά να έχετε και τίτλο 
και φυσικά μια εικόνα δικής σας επιλογής.

Αυτή τη φορά μπορείτε να έχετε έως και δύο 
συμμετοχές ο καθένας σας ☺

🌹

Από Παρασκευή  19/05 έως και Πέμπτη 25/05

τα ποιήματα θα τεθούν σε ψηφοφορία

με το γνωστό τρόπο, όπως πάντα.

Παρασκευή 26/05
θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα.

[Σημ: Αν πιστεύετε ότι το διάστημα των 17 ημερών στην ουσία
είναι λίγο, πείτε το στα σχόλια και βλέπουμε, ναι;]
🌷

Δώρο, εκτός από τον νικητή του Συμποσίου,
παίρνει πάντα κι ένας από όσους συμμετέχουν στο δρώμενο μας 
με οποιοδήποτε τρόπο, έπειτα από κλήρωση.

Σας εύχομαι ολόψυχα 
🌹 καλό μήνα🌹

@ριστέα

Το Συμπόσιο δεν είναι επίσημος διαγωνισμός.

Είναι ένα διαδικτυακό μας δρώμενο.

Δημιουργήθηκε για τα blogs με τα οποία 

έρχομαι σε αλληλεπίδραση. 

Οι περισσότεροι μεταξύ μας πια γνωριζόμαστε

(αρκετοί γνωριστήκαμε μέσα από το Παιχνίδι των λέξεων

του TEXNIS STORIES, πάνω στο οποίο κι αρχικά πάτησα).

Καθώς πλέον σας γνωρίζω όλους 

μπορώ να διασφαλίζω και τη διαφάνεια.

Θα συμμετέχουν είτε στη δημιουργία είτε στη βαθμολόγηση, 

μόνον φίλοι αναγνώστες.

Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.

🌸🌺🌷🌿🌹🌺🌸