(για αυτό και είχε προηγηθεί η ανάγνωση μεγάλου μέρους της διήγησης σε pdf)
ενώ ο Τάσος έγραψε έναν μικρό, αλλά ωραίο και συγκινητικό επίλογο.
@ριστέα
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Το βιβλίο είναι η αυτοβιογραφία ενός αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και της Δημοκρατίας, μαχητή του ΕΛΑΣ. Πρόκειται για ένα ιστορικό βιβλίο, μαρτυρία συγκλονιστική μιας εποχής δύσκολης αλλά και με μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη Ιστορία του τόπου μας.
Προλογίζουν οι Μανώλης Γλέζος και Βασίλης Καραποστόλης.
Ο αναγνώστης εύκολα μεταφέρεται σε εκείνη την εποχή και μέσα από χαρακτηριστικές λεπτομέρειες ζωής και πορείας των απλών ανθρώπων θα ζήσει και θα κατανοήσει το μέγεθος της προσφοράς και της θυσίας τους. Θα δει ένα παλλαϊκό κίνημα, το ΕΑΜ να οργανώνεται να νικά και στο τέλος να ηττάται από τα ξένα συμφέροντα και τους ντόπιους εκφραστές του.
Μεγάλη είναι η συνδρομή του βιβλίου σαν ιστορική αναφορά, καθώς ο πρωταγωνιστής σε πολλά σημεία αναφέρεται σε γνωστά, ή και άγνωστα περιστατικά, και καταγράφει και τη δική του συνεισφορά και συναισθήματα. Βρίσκουμε εικόνες από την προκατοχική Αθήνα, καθώς και τα πρώτα χρόνια της κατοχής στη πόλη. Η συνέχεια ανήκει στην ύπαιθρο χώρα, που πιο εύκολα οργανώνεται για να αποτινάξει τους κατακτητές , δημιουργώντας ελεύθερες ζώνες.
ΕΑΜίτης και αργότερα αντάρτης στο 11ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, ο Γιώργης Κάβουρας πολεμά τους Γερμανούς και μπαίνει ελευθερωτής, το 1944, στη Σπάρτη και την Τρίπολη. Μετά την παράδοση των όπλων των ανταρτών έζησε τις πρώτες διώξεις από τους «εθνικόφρονες» και τους ταγματασφαλίτες που επιβλήθηκαν. Υπηρέτησε την θητεία του 1η ΕΣΣΟ μετά την κατοχή και ανεδείχθη σε λοχία εκπαιδευτή του Μηχανικού στο Ναύπλιο. Εκπαίδευσε τους πρώτους Ανθυπολοχαγούς του Κυβερνητικού Στρατού και αργότερα στη Δίβρη στη σχολή Κανελλόπουλου τους πρώτους Ανθυπολοχαγούς του ΔΣΕ Πελοποννήσου. Έζησε κοντά στην ηγεσία του Δημοκρατικού Στρατού και περιγράφει γεγονότα από την τελευταία περίοδο πριν την κατάρρευση του αγώνα.
Αυτά που ακολούθησαν, οι διώξεις, τα βασανιστήρια, οι φυλακίσεις, τα κοινωνικά φρονήματα, η εξορία στη Γυάρο, περιγράφονται σαν επακόλουθα της αγωνιστικής δράσης του. Ο πρωταγωνιστής δίχως να παραλείπει να σημειώνει ότι του επέβαλαν οι καταστάσεις μια ζωή που δεν επέλεξε, δεν σταμάτησε να προσπαθεί. Στάθηκε όρθιος, έκανε οικογένεια, ευτύχησε, 93χρονος πλέον, να ζει με τα παιδιά και τα εγγόνια του και να απολαμβάνει την αγάπη των καθώς και φίλων.
«Μη με ξεχάσεις» είναι ο τελευταίος αποχαιρετισμός μεταξύ των αγωνιστών της Νεκρής Μεραρχίας της Πελοποννήσου, όλων εκείνων των κατατρεγμένων αλλά ανυπότακτων που ήθελαν να ζήσουν έστω και για λίγο και να αναπνέουν ελεύθερο αέρα. Και ο Γιώργης Κάβουρας δεν ξέχασε τίποτα και κανέναν από αυτούς που ονειρεύτηκαν μαζί, βρίσκεται ακόμα και σήμερα εκεί, και όπως συνηθίζει να λέει «κάθε φορά που προσκυνώ μπροστά στον τύμβο συναγωνιστών μου νιώθω ότι τους ασπάζομαι όρθιους»Οι εκδόσεις Αλφειός με αυτό το βιβλίο εγκαινιάζει μία νέα εκδοτική σειρά με τον τίτλο «Μαρτυρίες» και προσπαθεί να δώσει φως στα τότε γεγονότα με την αυθεντικότητα και τις μαρτυρίες των πρωταγωνιστών. Εκδόσεις Αλφειός Σχετικά με το βιβλίο και την παραγγελία του δες ►εδώ
Είναι κάποιοι άνθρωποι που κάνουν κλικ στη καρδιά σου αβίαστα.
Με το "καλημέρα!"
Που νιώθεις απίστευτη έλξη με την πρώτη κιόλας "επαφή".
Ανεξήγητα νιώθεις ότι τακιμιάζετε μαζί,
ακόμα κι αν δεν έχετε συναντηθεί.
Ας μην γνωρίζεις τα χούγια τους και τα ελαττώματά τους.
Δεν έχεις ανάγκη να μάθεις ηλικία, επάγγελμα,
λοιπά στοιχεία ταυτότητας και ζωής.
Κάποιες φορές μιλούν άλλα πράγματα. Άλλες αισθήσεις.
Κυρίως η διαίσθηση. Ένας τέτοιος άνθρωπος υπήρξε για μένα το "κανελλάκι" μου! Με το "καλημέρα! "
Θυμάμαι ακόμα και τώρα την πρώτη μου επαφή με τη γραφή της. Ήταν το 5ο -μόλις- Παίζοντας με τις λέξεις, στο TEXNIS STORIES της Φλώρας. Δεκέμβρης του 2012. Ξαφνικά, εμφανίζεται μια εκπληκτική ιστορία. Ήταν η "ασήμαντη ιστορία μιας πεταλούδας που την έλεγαν Σιμόνα" που μόνο ασήμαντη δεν ήταν και που μου έκλεψε άμεσα την καρδιά, και μετά όπως αποκαλύφθηκε η Μαρία Κανελλάκη. Άγνωστες παντελώς ως τότε μεταξύ μας, ήρθε από το μπλογκ μου να δει την ενθουσιασμένη κοπελίτσα που δήλωνε γκρούπι της, με το καλημέρα ~πάντα! Χωρίς να έχω διαβάσει κάτι άλλο δικό της. (Με τη Μαρία δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο κι όσοι την διαβάζετε το γνωρίζετε!) Πήγα κι εγώ με τη σειρά μου να ξαναδώσω τα συγχαρητήρια μου κι από τότε μετράμε 4,5 χρόνια αμέτρητων σχολίων, μέιλς τηλεφωνικών επικοινωνιών, αμοιβαίας αγάπης κι εκτίμησης. Φυσικά το σημαντικότερο απ' όλα που κρατώ σαν φυλαχτό στο σεντούκι με τις πολύτιμες στιγμές μου, είναι το περσινό μας συναπάντημα στις Θίνες Βαρθολομιού και τις τρεις φανταστικές μέρες που περάσαμε.
Ήταν εκείνες τις μέρες, μέσα στη θάλασσα, που της ζήτησα σοβαρά να σκεφθεί να εκδώσει το δικό της βιβλίο. Όλοι της το λέγαμε κατά καιρούς, στα σχόλιά μας. Αλλά εγώ επέμενα. Σχεδόν το έβλεπα! Η διαίσθησή μου δεν λαθαίνει ποτέ! Και να που τώρα στα χέρια μου κρατώ τις Ιστορίες της διπλανής κρίσης. Ιστορίες που πιθανόν έχουμε κατά καιρούς διαβάσει στο Απάγκιο της Μαρίας μας. Όμως είναι εντελώς διαφορετικά να τις έχεις στα χέρια σου. Να τις ξαναδιαβάζεις! Εκεί μέσα, λίγο πριν το τέλος να'σου και η Σιμόνα μου (την οικειοποιήθηκα με συνοπτικές διαδικασίες!) Απερίγραπτη η συγκίνηση. Η φιλενάδα μου εκδόθηκε! Και παίζει εγώ να καμαρώνω περισσότερο από την ίδια!
Η Μαρία δεν είχε ανάγκη να εκδοθεί. Η Μαρία δεν είναι κάποιο ψώνιο που θέλησε να υπάρξει στο στερέωμα των ελληνικών γραμμάτων, ως συγγραφέας. Εμείς είμαστε που έχουμε ανάγκη τη γραφή της Μαρίας. Και φυσικά αυτό ήταν ένα απαραίτητο βήμα για να υπάρξει και η συνέχεια. Έχοντας περάσει το δύσκολο κατώφλι των εκδοτικών στη χώρα μας, με ένα βιβλίο ήδη στις καρδιές των αναγνωστών σου, προχωράς με διαφορετική ψυχολογία για το επόμενο. Για ένα μυθιστόρημα για παράδειγμα! Γιατί θα υπάρξει! Αμφιβάλλει άραγε κανείς; 🌷🌷🌷
Οι «Ιστορίες της διπλανής κρίσης» δεν είναι παρά μια προσωπική καταγραφή της ”μνημονιακής” Ελλάδας, έτσι όπως έχει χαρτογραφηθεί ήδη στα κιτάπια της σύγχρονης ιστορίας. Άνθρωποι, συνάνθρωποι, υπάνθρωποι και απάνθρωποι, υπάλληλοι, ντελιβεράδες και μανατζαρέοι, παιδιά γερασμένα, γερασμένοι που νιώθουν παιδιά, ανήσυχες υπάρξεις και φιλήσυχες συνειδήσεις, γυναίκες και άντρες που τιμούν το ρόλο τους και ρόλοι που δεν βρήκαν ακόμα τους εκφραστές τους. Οι προσωπικοί μου ήρωες και αντι-ήρωες, κάτι άνθρωποι-διαμάντια που είχα την τύχη ν’ ανταμώσω, αλλά κι άνθρωποι-σαλιγκάρια, π’ αφήνουν μόνο λεκέδες στο πέρασμά τους… όλοι σε μια μεγάλη γειτονιά, που ξεδιπλώνεται στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Το λες και «Οδηγό Επιβίωσης»… Εκδόσεις: 24γράμματα
