Χειμωνιάτικα Αποτυπώματα, Τάσος Κάβουρας (φιλοξενία)

Σήμερα έχω τη χαρά να φιλοξενώ τον "άστεγο" φίλο μας, Τάσο Κάβουρα, 

σταθερό συμποσιούχο μας, χρόνια τώρα.
Παίρνει μέρος στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματά μας με μια ιστορία αληθινή,

που διαδραματίζεται παραμονή Πρωτοχρονιάς, στον καφενέ του χωριού.

Ο μπάρμπα Φίλιππας, ο καθηγητής της πρέφας..

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, στη δύση του ήλιου, την ώρα που έκλεινε την αυλόπορτα φώναξε στη γυναίκα του την Καλλιόπη
-Φεύγω..
Καθημερινά το ίδιο έλεγε την ίδια ώρα με το ίδιο ύψος φωνής..
Στρίβοντας στη γωνία άκουσε το παράπονό της.
-Μα και σήμερα ρε Φίλιππα..

Εκεί ο Φίλιππας, και σήμερα και χθες και αύριο και πάντα. Πήγαινε στα χωράφια με το μικρό του κοπάδι πρόβατα, καμιά πενηνταριά, και στο γιόμα της ημέρας τα έφερνε και ίσια που προλάβαινε να τα βάλει μέσα στην αυλή, έκλεινε την αυλόπορτα, φώναζε στη Καλλιόπη και έφευγε για το γειτονικό καφενείο του χωριού. Έπαιζε πρέφα μέχρι αργά το βράδυ. Δεν γινόταν να στηθεί κομάρι δίχως τον Φίλιππα. Την τέχνη της πρέφας την είχε αναγάγει σε επιστήμη. Πολύ σκέψη, συνδυασμοί, ακόμα και τη θεωρία της εις άτοπον απαγωγής χρησιμοποιούσε..
- Αν χθες βράδυ ανέβαινα στα επτά - δύο, θα την κέρδιζα την παρτίδα τον άκουγες να μονολογεί την επομένη το πρωί όταν σκάριζε τα πρόβατα..
- Μαθηματικός έπρεπε να σπουδάσεις, του έλεγαν οι συμπαίκτες του. Με τέτοιο μυαλό που έχεις.. Διδακτορικό θα είχες..

Στο σπίτι η Καλλιόπη μαγείρευε, σκούπιζε, έπλενε, άρμεγε τα πρόβατα, πήγαινε το γάλα στον έμπορο. Και μεγάλωνε και τα τρία παιδιά τους.
- Ο Γιώργος θα γίνει μαθηματικός.. Το έλεγε και το ξαναέλεγε ο Φίλιππας. Ξέρεις πόσες φορές έχει έρθει δίπλα μου και με ορμηνεύει τι να παίξω.. Μαθηματικό μυαλό έχει.. Εμένα μοιάζει..
Πες, πες ο Φίλιππας το παιδί πράγματι έγινε μαθηματικός, πήγε στην Αμερική, πρόκοψε. Πήρε και διδακτορικό, έγινε καθηγητής Πανεπιστημίου..

Όταν ερχόταν επισκέπτης τα καλοκαίρια στο χωριό μας θύμιζε..
- Ξέρεις που έχω μάθει πρέφα εγώ.. Στον μπάρμπα Φίλιππα.. ,και γελούσαμε..
Αναγνώριζε ότι εκείνος τον προέτρεψε να σπουδάσει μαθηματικός.
- Πάλι ρε Φίλιππα.
Κάθε βράδυ η Καλλιόπη όταν μαζευόταν στο σπίτι είχε και μια επί πλέον δουλειά. Έραβε το σακάκι του Φίλιππα. Τσέπες, μανίκια κουμπιά.. Ρεμάλι το καταντούσε ο Φίλιππας.
- Πάλι ρε Φίλιππα. Που ξεσκίστηκες..
- Άσε με ρε Καλλιόπη. Τι έπρεπε να αφήσω να με νικήσουν τα ρουπάκια..
Πιανόταν το σακάκι του και όχι να το ξεπιάσει, τράβαγε και σκιζόταν παντού.

-Μα και σήμερα ρε Φίλιππα.. Αύριο που είναι Πρωτοχρονιά..
Χριστός και Αη-Βασίλης, ρε Φίλιππα..

Κάθε βράδυ ο Φίλιππας γυρνούσε από το καφενείο με ένα λουκούμι στο χέρι.
- Το κέρδισα.. έλεγε με καμάρι.. και το έδινε στη Καλλιόπη..
Τρόπαιο για τον ίδιο αλλά και πράξη ευγνωμοσύνης για τη γυναίκα του που τόσο του παραστεκόταν..

Εκείνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς της πήγε ένα ολόκληρο κουτί λουκούμια..
Ποτέ δεν τον ρώτησε, αν τα κέρδισε στη πρέφα ή τα αγόρασε με δικά του χρήματα..
- Καλή χρονιά ευχήθηκαν.. και ξάπλωσαν για να έρθει ο καινούργιος χρόνος..

Τάσος Γ. Κάβουρας